Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2019
Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2019
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΑΣ : ΤΕΤΑΡΤΗ 11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ Η ΕΞΟΔΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
Η εξόδιος Ακολουθία του θα τελεσθεί την προσεχή Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου, ενώ ήδη αρκετός κόσμος και πνευματικοπαίδια του από όλη την Ελλάδα ετοιμάζονται να μεταβούν στις Η.Π.Α. για το ύστατο χαίρε στη μεγάλη σύγχρονη ασκητική μορφή της Ορθοδοξίας.
« Γέροντα …. Γέροντα. Θέλουμε και εμείς να έρθουμε αυτού »,
Καλόν Παράδεισον Γέροντα (08/12/2019)
«Κάθε ημέρα να είμαστε με το εισιτήριο στο χέρι. Δεν γνωρίζουμε τι θα μας συμβεί. Κάποτε εξομολόγησα κάποιον στο νοσοκομείο με τα νεύματα και σε λίγο πέθανε. Κάτι καλό έκανε στη ζωή του και σώθηκε τελευταία στιγμή. Στη ζωή μου πέρασα πολλές ταλαιπωρίες και είδα ότι η Θεία Πρόνοια, κατευθύνει τα πάντα προς το καλό του ανθρώπου. Να μην μας φεύγει η μνήμη του θανάτου. Να διαβάζετε από το Γεροντικό, την συνομιλία του Αγίου Μακαρίου με το κρανίο. Κάποτε σε όραμα είδα τον εαυτό μου ντυμένο πολύ ωραία. Με άμφια, όπως στις γιορτές και ήμουνα ψηλά σε εξέδρα και πιο κάτω ήτανε κοπέλες, που είχα εξομολογήσει και φωνάζανε « Γέροντα …. Γέροντα. Θέλουμε και εμείς να έρθουμε αυτού », αλλά δεν τους επιτρεπότανε. Αυτό δείχνει την ευθύνη μου και την χάρη της ιεροσύνης, Γι’ αυτό, να προσεύχεστε για μένα. Να έχετε τάξη και προσοχή. Να αγωνίζεστε κάθε μέρα, όσο μπορείτε. Ο Χριστός μας αγαπάει την τάξη των μοναχών, γιατί είναι οι στρατιώτες του.»
Ομιλία Μακαριστού Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτου και Αριζονίτου προς τα πνευματικά του παιδιά
Κοιμήθηκε ο Άγιος Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνα.
Πλήρης ημερών εκοιμήθη ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας, μετά από αγώνα που έδινε με την ασθένεια τα τελευταία χρόνια.
Σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr o Γέροντας Εφραίμ, όλη την προηγούμενη ημέρα ήταν διαυγής όπου και κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων.
Την επόμενη ημέρα το πρωί οι νοσοκόμοι βρήκαν, στις 09.00 το πρωί τον γέροντα σε σχεδόν όρθια στάση να έχει παραδώσει το πνεύμα του.
Σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr o Γέροντας Εφραίμ, όλη την προηγούμενη ημέρα ήταν διαυγής όπου και κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων.
Την επόμενη ημέρα το πρωί οι νοσοκόμοι βρήκαν, στις 09.00 το πρωί τον γέροντα σε σχεδόν όρθια στάση να έχει παραδώσει το πνεύμα του.
Λείπεις μα δεν έχω πρόβλημα. ΠΑΤΉΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ.
Λείπεις
μα
δεν έχω πρόβλημα
ΠΑΠΟΥΛΗ, τώρα με το ιντερνέτ μπορούμε και επικοινωνούμε με πολύ κόσμο.
-Και από πού επικοινωνείς,από την σκοπιά της μοναξιάς σου;
Ο άνθρωπος είναι « μοναδικός εν κοινωνία και κοινωνικός εν μοναδικότητι.»
Σήμερα βλέπεις ο κόσμος να περνά μία λανθάνουσα κατάθλιψη, έχουν όλοι ανθρωποφοβία, φοβούνται να δώσουν και να δοθούν ,δεν εμπιστεύονται κανέναν γιαυτό και επικοινωνούν εκ του ασφαλούς με ηλεκτρονικούς τρόπους.
Ακόμη και καφετέριες που πρίν λίγα χρόνια σφίζανε από νιάτα και πολλούς μαθητές κάνοντας κοπάνα από το σχολείο, τώρα έχουνε κλείσει. Μα και πολλά κέντρα διασκεδάσεως επίσης έχουν βάλει λουκέτο. Οι σύλλογοι φυτοζωούν, τα κοινά γίνανε κενά και άδειασαν οι πλατείες από ανθρώπους.
Αλλά και οι συναθροίσεις των χριστιανών ολιγώθησαν.Τα πνευματικά κέντρα που αγωνίσθηκαν και πόνεσαν Ιερείς να τα φτιάξουν ερημώσανε.Τα κατηχητικά έχουν καταντήσει όπως τα πριβέ ολιγομελή φροντιστήρια.
Σε λίγο θα ξαπλώνουν οι άνθρωποι σε ένα κρεβάτι καλωδιωμένοι με έναν ορό και με καθετήρα και θα υπάρχουν μόνο μέσα από το ιντερνέτ.
Ο διάβολος δεν θέλει να απομονώσει τον άνθρωπο μόνο από τον Θεό,αλλά και τον άνθρωπο από τον άνθρωπο.
Δεν ξέρω που θα φτάσει αυτή η κατάσταση. Ο Θεός να βοηθήσει…
π.Διονύσιος Ταμπάκης
Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2019
Αγίου Πορφυρίου: μερικές συμβουλές προς υποψήφιους και νέους γονείς.
Αγίου Πορφυρίου: μερικές συμβουλές προς υποψήφιους και νέους γονείς.
1. Η καλή εγκυμοσύνη (ευχάριστες στιγμές, όμορφα τοπία και γνήσια πνευματική ζωή) θα φέρει στον κόσμο παιδιά με καλό μέλλον, έξυπνα και ζωηρά. Η πίκρα και οι στενοχώριες της μάνας επιδρούν αρνητικά στο κυοφορούμενο έμβρυο και ενδέχεται αυτό να παρουσιάσει σωματικές και ψυχικές ασθένειες. Σε κάποια περίπτωση η βαθιά στενοχώρια της μάνας από την γκρίνια της πεθεράς της ευνόησε την εμφάνιση καρκίνου στο νεογέννητο.
2. Οι υποψήφιοι γονείς να εκδηλώνουν την αγάπη τους προς το έμβρυο με το να χαϊδεύουν την κοιλιά της μάνας και να λένε λόγια αγάπης.
3. Οι υποψήφιοι γονείς να προσεύχονται πολύ και θερμά για το κυοφορούμενο έμβρυο.
4. Οι νέοι γονείς να ζουν με αγάπη. Όταν μαλώνουν μεταξύ τους, τα παιδιά τούς μιμούνται και γίνονται άγρια. Η πραότητα και η ηρεμία στο σπίτι βοηθούν πολύ τα παιδιά.
5. Οι νέοι γονείς τις σκανδαλιές των παιδιών τους να τις αντιμετωπίζουν με ηρεμία και απάθεια.
6. Οι νέοι γονείς να μη φωνάζουν την ώρα του διαβάσματος των παιδιών, γιατί μπλοκάρονται τα κέντρα της μάθησης.
7. Η κοινή προσευχή βελτιώνει τη σχέση των μελών της οικογένειας.
8. Ο αγιασμός των γονιών είναι η καλύτερη βοήθεια των παιδιών. Τα παιδιά διαισθάνονται τον αγιασμό των γονιών, γιατί βομβαρδίζονται με το καλό, δηλ. τη θεία Χάρη.
Συμβουλές αγίου Πορφυρίου για την οικογένεια. (Από το βιβλίο: Ο όσιος Πορφύριος, Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων, Άγιο Όρος, Τόμος Β').
1. Πολλές φορές από τα πεθερικά ξεκινάει η διχόνοια. Το ζευγάρι πρέπει να ζει τουλάχιστον 100 μέτρα μακριά από τα πεθερικά. Μόνοι τους να μαγειρεύουν και μόνοι τους να λύνουν τα προβλήματά τους. Εάν ζουν με τα πεθερικά, κάποια στιγμή θα ανακατευτούν στη ζωή τους και θα έχουν μαλώματα. Το ζευγάρι χώρια από τους γονείς. Ποτέ μαζί. Εάν η γυναίκα εργάζεται ή φροντίζει τα παιδιά, ο άντρας, εφόσον έχει χρόνο, να φοράει την ποδιά και να πλένει και κανένα πιάτο, να σκουπίζει και να κάνει δουλειές του σπιτιού. Δεν είναι κακό αυτό.
2. Η μητέρα, μόλις γεννήσει, πρέπει να αρχίσει να θηλάζει το παιδί της όσο μπορεί περισσότερο και όχι να το ταΐζει με τα μπουκάλια.
3. Τα παιδιά πρέπει να γεννιούνται το ένα κοντά στο άλλο. Να έχουν μικρή διαφορά ηλικίας μεταξύ τους. Έτσι το κάθε παιδί μαθαίνει να δίνει, μαθαίνει να μοιράζεται, καταλαβαίνει ότι δεν είναι όλα δικά του.
4. Δεν πρέπει ποτέ η μητέρα να καθαρίζει το μικρό παιδί, να το χαϊδεύει, να το φυλάει, να το θηλάζει ή να το ταΐζει μπροστά στο μεγαλύτερο, διότι νιώθει απόρριψη και ζηλεύει. Τα μικρά παιδιά μπορεί να μην μιλάνε αλλά τα καταλαβαίνουν τα ψυχολογούν όλα και πληγώνονται βαθιά.
5. Δεν θα αγριοκοιτάξεις ποτέ τη γυναίκα σου και πότε δεν θα μαλώσετε μπροστά στα παιδιά. Οι γονείς πρέπει να είναι προσεκτικοί και αγαπημένοι για να βοηθιούνται και τα παιδιά.
6. Πρέπει να συμβουλεύουμε τα παιδιά με αγάπη και αν κάποια φορά τα χτυπήσουμε να τα χτυπήσουμε απαθώς και να τους εξηγήσουμε για ποιο λόγο το κάναμε. Συνήθως τα πεθερικά δικαιολογούν τα εγγόνια τους και έτσι δεν τα βοηθούν.
7. Το διαζύγιο είναι πολύ μεγάλο κακό! Τα πιο πολλά παιδιά των διαζευγμένων γονέων έχουν διχασμένη προσωπικότητα, διότι πάντοτε προσπαθούν να δώσουν μέσα τους μία απάντηση στο ερώτημα: γιατί χώρισαν οι γονείς μου; ποιος φταίει; φταίει η μητέρα μου ή ο πατέρας μου;
Άγιος Πορφύριος: παιδαγωγικές συμβουλές (Από το βιβλίο: Εγνώρισα άνθρωπον εν Χριστώ).
Άγιος Πορφύριος: παιδαγωγικές συμβουλές (Από το βιβλίο: Εγνώρισα άνθρωπον εν Χριστώ).
1. Θα πρέπει να δημιουργούμε, γονείς και δάσκαλοι, στα παιδιά τις προϋποθέσεις αφύπνισης της συνείδησής τους. Μόνον η συνείδηση είναι εκείνη που μπορεί να διορθώσει τον άνθρωπο. Κανείς δεν μπορεί να διορθωθεί ούτε κανένας μπορεί να τον διορθώσει, εαν ο ίδιος δεν το θελήσει. Απαιτείται να επιστρατεύσουμε όλη μας την προσπάθεια να κατανοήσει το παιδί ότι αυτό που κάνει είναι λάθος και να θελήσει εκείνο μόνο του να αλλάξει.
2. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να πεισθεί το παιδί από το να το αγαπάμε και να το προσεγγίζουμε με αγάπη και προσοχή. Καμία παρατήρηση, καμία συμβουλή, καμία επίπληξη δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από τα παιδιά, εάν δεν υπάρχει πραγματική αγάπη. Δεν έχει κανείς ποτέ το δικαίωμα να παρατηρήσει ή να μαλώσει ή να δείρει ένα παιδί, εάν δεν το αγαπάει. Τη στιγμή εκείνη, που θα κάνει αυτή την ενέργεια, πρέπει να έχει συνείδηση ότι το κάνει από πολλή αγάπη και όχι από νεύρα, από κούραση ή από αντίδραση. Το παιδί το διαισθάνεται και αντιδρά ανάλογα.
3. Η τιμωρία χρειάζεται, όταν το παιδί μετά από πολλή κατανόηση και πολλή επεξήγηση παραδεχθεί το λάθος του και επιμένει να το διαπράττει με θράσος και πολλές φορές με κίνδυνο.
4. Είναι λάθος να μη δείχνουμε στα παιδιά τα όριά τους, γιατί έτσι τα αφήνουμε σε μία γενικότερη ανασφάλεια. Εάν τα περιορίζουμε καθ' οιονδήποτε τρόπο, χωρίς να κατανοήσουν τα όριά τους, τότε ξυπνάει μέσα τους το μεγάλο θηρίο, ο εγωισμός.
Παντοιοτρόπως ταπεινωμένοι.
Παντοιοτρόπως
ταπεινωμένοι.
Το
εκκλησιαστικώς ζην μας καλεί να αντικρίζουμε τα υψηλά, την σωτηρία μας ως ένωση
με τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, δια της κάμψεως των κεφαλιών μας. Να ζούμε το
παράδοξο, να γίνουμε θεοί, συνδημιουργοί Του, δίχως στιγμή να σηκώσουμε το
κεφάλι της υπερηφάνειας. Άλλωστε κι Αυτός έτσι μας έπλασε, έτσι μας άφησε να
γευτούμε τον πικρό καρπό της ελευθερίας μας κι έτσι μας επέτρεψε να επιλέξουμε
αν θα σωθούμε.
Αυτό
γίνεται εξαιρετικά αισθητό στην Εκκλησιαστική Ιεραρχία. Όταν κάποιος απολαύσει
την πληρότητα της Ιεροσύνης, δια του επισκοπικού αξιώματος, ενδύεται το σύμβολο
της όντως ταπείνωσης, το Ωμοφόριο, την του ποιμένα κορδέλα, ως τύπο και ουσία
της διαποίμανσης της Τοπικής Εκκλησίας. Όσο κι αν αυτό φαίνεται σαν εξέχουσα
θεση, σαν βήμα εξουσίας, ως ο ποιμένας που διαφέρει του ποιμνίου, οφείλουμε να
αναλογιστούμε ότι κάθε βοσκός είναι κάθε μέρα και όλη μέρα δίπλα στα ζωντανά
του. Εμπλέκεται με τις κοπριές της οποίες καλείτε να καθαρίσει, όπως εμείς την
αμαρτία, και σαφώς λερώνεται, κουράζεται, γίνεται δούλος και υπηρέτης της
άλογης κτίσης. Και στον πνευματικό παγετό, θα στερηθεί την τροφή του για να
φάει το ποίμνιο και πρώτος θα πετάξει στη φωτιά τη χρυσή στολή του για να
ζεστάνει μερικά λεπτά ακόμα τα παιδιά του.
Φωτογραφία:
Προετοιμασία δια την Ακολουθία του Ιερού Ευχελαίου στην αυτοσχέδια παραθαλάσσια
Εκκλησία.
O συγκλονιστικός λόγος του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς στην Παραβολή του άφρονος πλουσίου
O συγκλονιστικός λόγος του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς στην Παραβολή του άφρονος πλουσίου
…«Και είπε· τούτο ποιήσω· καθελώ μου τας αποθήκας και μείζονας οικοδομήσω, και συνάξω εκεί πάντα τα γεννήματα μου και τα αγαθά μου» (Λουκ. ιβ’ 18).
Προσέξτε σε τι μεγάλους κόπους προβαίνει ένας ασυλλόγιστος άνθρωπος!
Αντί να προσπαθήσει να σκοτώσει τον παλαιό άνθρωπο μέσα του και ν’ αναστήσει το νέο, εξαντλεί όλες του τις προσπάθειες στο να γκρεμίσει τις παλιές αποθήκες,
τους στάβλους και τα υποστατικά του,
για να χτίσει καινούργια.
Αν η πλούσια συγκομιδή του συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, θα πρέπει να μεγαλώσει πάλι τις σιταποθήκες του ή να χτίσει καινούργιες. Έτσι οι σιταποθήκες του από χρόνο σε χρόνο αυξάνονται ή μεγεθύνονται, ενώ η ψυχή του ολοένα στενεύει και παλιώνει κι οι παλιοί καρποί του σαπίζουν, όπως κι η ψυχή του.
Γύρω του σωρεύεται το μίσος κι εναντίον του εκτοξεύονται κατάρες.
Οι φτωχοί θα βλέπουν με φθόνο τα πλούτη του κι οι πεινασμένοι θα καταριούνται τη σκληρότητα, τη φιλαυτία και την ιδιοτέλειά του.
Έτσι τα πλούτη του φέρνουν την καταστροφή τόσο στον ίδιο όσο και στους ανθρώπους που ζουν κοντά του. Η ψυχή του θα χαθεί από τη σκληροκαρδία και τη φιλαυτία του.
Οι ψυχές των άλλων θα βλαφτούν από το φθόνο και τις κατάρες. Βλέπετε πως χρησιμοποιεί τα δώρα του Θεού ένας άνθρωπος χωρίς επίγνωση, τόσο για τη δική του όσο και για των άλλων την απώλεια.
Ο Θεός του έδωσε τα πλούτη για να βοηθήσουν στη σωτηρία τόσο τη δική του όσο και των άλλων, εκείνος όμως τα χρησιμοποίησε για κατάρα, για το κακό το δικό του, μα και των άλλων.
……………………………………………………………………………………
«Και ερώ τη ψυχή μου· ψυχή, έχεις πολλά αγαθά κείμενα εις έτη πολλά· αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου» (Λουκ. ιβ’ 19).
Μπορεί η ψυχή να φάει ή να πιει;
Το σώμα καταναλώνει τη σοδειά του, όχι η ψυχή. Ο πλούσιος άνθρωπος όταν μιλάει για την ψυχή του εννοεί το σώμα του. Η ψυχή αναπτύχθηκε μέσα στο σώμα του, έγινε ένα μαζί του, ο πλούσιος ξέχασε ως και τ’ όνομά της. Δεν μπορεί να βρεθεί καλλίτερη έκφραση για τον καταστροφικό θρίαμβο του σώματος κατά της ψυχής. Φανταστείτε ένα αρνί παγιδευμένο στη φωλιά ενός σκύλου, ξεχασμένο μέσα εκεί. Ο σκύλος γυρίζει και φέρνει στη φωλιά τροφή για τον ίδιο. Όταν γεμίσει τη φωλιά του με σάπια κρέατα και κόκκαλα, φωνάζει το πεινασμένο αρνί:
«Τώρα, αγαπητό μου αρνί, φάγε, πίε, ευφραίνου. Έχουμε φαγητό για πολλές μέρες».
Κι υστέρα πέφτει στο φαγητό και τρώει,
ενώ το αρνί θα μείνει νηστικό και θα πεθάνει από την πείνα, αφού δεν μπορεί να τραφεί μ’ αυτήν την τροφή.
Με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρεται στην ψυχή του ο πλούσιος, όπως κι ο σκύλος στο πεινασμένο αρνί.
Η ψυχή δεν τρέφεται με φθαρτή τροφή, αυτός όμως τέτοια τροφή της προσφέρει.
Η ψυχή νοσταλγεί την ουράνια πατρίδα της. Εκεί βρίσκονται οι σιταποθήκες κι η πηγή της ζωής της.
Αυτός όμως την καρφώνει στη γη.
Ορκίζεται πως θα την κρατήσει έτσι καρφωμένη για πολλά χρόνια.
Η ψυχή ευφραίνεται κοντά στο Θεό.
Εκείνος όμως δεν προφέρει ποτέ τ’ όνομα του Θεού με τα χείλη του.
Η ψυχή τρέφεται με αγάπη κι ευσπλαχνία.
Σ’ αυτόν όμως δεν έτυχε ποτέ να χρησιμοποιήσει τα πλούτη του για να δείξει αγάπη κι έλεος στους φτωχούς, στους άπορους και τους ανάπηρους που βρίσκονταν στη γειτονιά του.
Η ψυχή επιθυμεί αγνή αγάπη, ουράνια.
Εκείνος όμως ρίχνει λάδι στο καμίνι των παθών του, λιβανίζει την ψυχή του με το δύσοσμο άρωμα που αυτά παράγουν. Η ψυχή αναζητά το στολισμό της, δηλαδή αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια .
(Γαλ. ε’ 22, 23).
Εκείνος όμως τη φορτώνει με μέθη, λαιμαργία, μοιχεία και ματαιότητα.
Πώς θα μπορούσε να μην πεθάνει ένα χορτοφάγο αρνί, όταν έχει για συντροφιά ένα σαρκοβόρο σκυλί;
Πώς μπορεί να ζήσει η ψυχή όταν καταπιέζεται από ένα βαρύ σώμα-πτώμα;
Ολόκληρη η ανοησία του πλουσίου βέβαια δεν εξαντλείται στο γεγονός ότι προσφέρει κρέας στο αρνί ή μάλλον σαρκική τροφή στην ψυχή. Είναι και το ότι μεταβάλλει τον εαυτό του σε κυρίαρχο του χρόνου και της ζωής. Βλέπουμε πως προετοιμάζει για τον εαυτό του τροφές και ποτά για έτη πολλά. Ας ακούσουμε εδώ όμως και τη φωνή του Θεού:
«Είπε δε αυτώ ο Θεός· άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου· α δε ητοίμασας τίνι έσται;» (Λουκ. ιβ’ 20).
Έτσι μίλησε ο Κύριος της ζωής και του κόσμου, ο δημιουργός του χρόνου και του θανάτου, που «εν χειρί αυτού ψυχή πάντων ζώντων και πνεύμα παντός ανθρώπου»
(Ιώβ, ιβ’ 10).
Ανόητε άνθρωπε! Γιατί σκέφτεσαι με την κοιλιά σου κι όχι με το νου σου; Όπως δεν ήταν στη δική σου δύναμη να ορίσεις την ημέρα που θα γεννηθείς, έτσι δεν μπορείς να ορίσεις και τη μέρα που θα πεθάνεις. Ο Κύριος άναψε το καντήλι της επίγειας ζωής σου όταν Εκείνος έκρινε πως ήταν ο κατάλληλος χρόνος. Ο ίδιος θα το σβήσει όταν το αποφασίσει. Όπως τα πλούτη σου δεν όρισαν το χρόνο της έλευσής σου στον κόσμο, έτσι δεν μπορούν να καθυστερήσουν και το χρόνο της αναχώρησής σου. Μήπως η αυγή ή το σούρουπο εναπόκειται σε σένα; Όχι, βέβαια. Το ίδιο δεν εναπόκειται σε σένα κι ο χρόνος που θα διανύσεις στη γη, οι σιταποθήκες και τα κελλάρια σου, τα πρόβατα κι οι στάνες σου. Όλ’ αυτά ανήκουν στο Θεό, όπως κι η ψυχή σου. Κάθε μέρα και κάθε ώρα ο Θεός μπορεί να πάρει αυτά που ανήκουν σε σένα και να τα δώσει σε κάποιον άλλο.
Όσο ζεις όλα είναι δικά Του, όπως δικά Του θα είναι και μετά το θάνατό σου. Η ζωή κι ο θάνατός σου βρίσκονται στα χέρια Του. Γιατί λοιπόν προγραμματίζεις για έτη πολλά; Η ζωή σου είναι μετρημένη ως το τελευταίο λεπτό. Η τελευταία σου στιγμή θα τελειώσει τούτη τη νύχτα. Μη λοιπόν σκέφτεσαι το αύριο, τι θα φας ή τι θα πιεις ή τι θα φορέσεις. Σκέψου όμως και ξανασκέψου την ψυχή σου που θα παρουσιάσεις ενώπιον του Θεού, του Δημιουργού και Κυρίου σου. Σκέψου περισσότερο τη βασιλεία του Θεού, γιατί αυτή αποτελεί την τροφή της ψυχής σου (βλ. Ματθ. στ’ 31-33).
Ο Κύριος τέλειωσε την παραβολή με τα εξής λόγια:
«Ούτως ο θησαυρίζων εαυτώ, και μη εις Θεόν πλουτών» (Λουκ. ιβ’ 21).
Τί θα πάθει ο πλούσιος;
Θ’ αποχωριστεί ξαφνικά τα πλούτη του, όπως κι η ψυχή του θα χωριστεί από το σώμα του. Τα πλούτη του θα δοθούν σε άλλους, το σώμα του θα παραδοθεί στη γη κι η ψυχή του θα οδηγηθεί σε τόπο σκοτεινό, όπου «ο βρυγμός και ο τρυγμός των οδόντων». Ούτε ένα καλό έργο δε θα βρεθεί για να τον υποδεχτεί στη βασιλεία των ουρανών, να βρει η ψυχή του κάποιον τόπο εκεί. Το όνομά του δε θα βρεθεί γραμμένο στο Βιβλίο της Ζωής. Δε θα τον γνωρίσουν και δε θα βρεθεί ανάμεσα στους ευλογημένους του Πατρός. Την ανταπόδοσή του την έλαβε ολόκληρη στη γη, τ’ αρίφνητα ουράνια πλούτη του Θεού δε θ’ αποκαλυφτούν στο πνεύμα του.
Πόσο φοβερός είναι ο ξαφνικός θάνατος! Όταν ο άνθρωπος νομίζει πως είναι σταθερά εγκατεστημένος, πως πατάει γερά στη γη, η ίδια γη ανοίγει ξαφνικά και τον καταπίνει, όπως κατάπιε τον Δαθάν και τον Αβειρών (βλ. Αριθ. ιστ’ 32). Όταν κάποιος αγνοεί το Θεό κι επιδιώκει για πολλά χρόνια αποκλειστικά την ευωχία, πέφτει φωτιά από τον ουρανό και τον κατακαίει, όπως τα Σόδομα και τα Γόμορα (βλ. Γέν. ιθ’ 24). Όταν ο άνθρωπος πιστεύει πως έχει εξασφαλίσει τη θέση του και τά ‘χει καλά τόσο με το Θεό όσο και με τον συνάνθρωπό του, θα πεθάνει ξαφνικά, όπως ο Ανανίας και η Σαπφείρα (βλ. Πράξ. ε’ 5, 10).
O αμαρτωλός δημιουργεί διπλή απώλεια με τον ξαφνικό του θάνατο: πρώτα στον εαυτό του κι έπειτα στην οικογένειά του. Στον εαυτό του επειδή πεθαίνει αμετανόητος. Στην οικογένειά του επειδή αιφνιδιάζει τους συγγενείς του μ’ ένα αναπάντεχο χτύπημα κι αφήνει πίσω του εκκρεμότητες. Μακάριος είναι εκείνος που προτού πεθάνει δοκιμάζεται από κάποια αρρώστια, από τον πόνο. Σ’ αυτόν δίνεται η ευκαιρία να κάνει μία ανασκόπηση της ζωής του, να εξετάσει τις αμαρτίες του, να μετανοήσει για όλα τα κακά που έχει κάνει, για όλα τα καλά που δεν έκανε, να θρηνήσει με μετάνοια ενώπιον του Θεού, να καθαρίσει την ψυχή του με δάκρυα και να ζητήσει συχώρεση από το Θεό. Θά ‘χει την ευκαιρία να συγχωρέσει κι αυτός εκείνους που τον πρόσβαλαν, που τον έβλαψαν στη ζωή του, να χαιρετήσει όλους τους φίλους ή εχθρούς του, να θυμήσει στα παιδιά του το φόβο του Θεού, νά ‘χουν στο νου την ώρα του δικού τους θανάτου και να οπλίσουν την ψυχή τους με πίστη, προσευχή και καλά έργα.
Ας δούμε στην Παλαιά Διαθήκη πως πέθαναν οι άνθρωποι που ευαρέστησαν στο Θεό: ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Ιωσήφ, ο Μωυσής κι ο Δαβίδ. Προτού πεθάνουν, όλοι τους είχαν αρρωστήσει. Όσο κράτησε η αρρώστια τους, το όνομα του Θεού δεν έλειπε από τα χείλη τους. Άφησαν όλοι καλή κληρονομιά στους απογόνους τους και τους ευλόγησαν. Αυτός είναι θάνατος δίκαιου ανθρώπου.
Ίσως διερωτηθείς: Μα δεν πέθαναν πολλοί από τους δίκαιους στη μάχη, απροετοίμαστοι; Όχι! Οι δίκαιοι ποτέ δεν πεθαίνουν απροετοίμαστοι! Προετοιμάζονται πάντα για το θάνατό τους, περιμένουν από μέρα σε μέρα την αναχώρησή τους απ’ αυτή τη ζωή. Η καρδιά τους βρίσκεται σε διαρκή μετάνοια, εξομολογούνται στο Θεό και τον δοξολογούν. Οι δίκαιοι το κάνουν αυτό σε καιρούς ειρήνης και ευμάρειας. Το κάνουν όμως πολύ περισσότερο σε περιόδους πολέμου, βίας και ταραχών. Η ζωή τους ολόκληρη είναι μια διαρκής προετοιμασία για το θάνατο κι έτσι δεν πεθαίνουν ποτέ απροετοίμαστοι.
Προετοιμασία για το θάνατο σημαίνει επίσης το «να πλουτίζει κανείς εν Χριστώ». Μόνο εκείνοι που πιστεύουν πραγματικά στο Θεό και στη μέλλουσα ζωή προετοιμάζονται για το θάνατο, για την αιώνια ζωή. Οι άπιστοι δεν προετοιμάζονται ποτέ για το θάνατο. Το μόνο που φροντίζουν, είναι να ζήσουν όσο γίνεται περισσότερο στη γη. Φοβούνται ακόμα και να σκεφτούν το θάνατο και κάνουν ελάχιστη προσπάθεια για «να πλουτίσουν εν Χριστώ». Όποιος προετοιμάζεται για το θάνατο, προετοιμάζεται και για την αιώνια ζωή. Τη φύση της προετοιμασίας αυτής για την αιώνια ζωή, τη γνωρίζει κάθε χριστιανός.
Ο συνετός άνθρωπος δοκιμάζει κάθε μέρα την πίστη του στο Θεό, προφυλάσσει την καρδιά του από την απιστία, την αμφιβολία και την κακία, όπως ο συνετός αγρότης προφυλάσσει το αμπέλι του από τα έντομα και τις ακρίδες. Ο συνετός άνθρωπος δοκιμάζει καθημερινά τον εαυτό του αν τηρεί τις εντολές του Θεού με πράξεις συγγνώμης, αγάπης και ελεημοσύνης. Μ’ αυτόν τον τρόπο «πλουτίζει εν Χριστώ». Ο συνετός άνθρωπος δεν αποθηκεύει τα αγαθά του σε αποθήκες, αλλά τα εμπιστεύεται στη φύλαξη του Θεού. Το πιο πολύτιμο πράγμα γι’ αυτόν είναι η ψυχή του. Είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός του, το μόνο που δε φθείρεται και δεν πεθαίνει. Ο συνετός άνθρωπος ρυθμίζει τα θέματά του με τον κόσμο ισορροπημένα, καθημερινά. Είναι έτοιμος κάθε στιγμή να πεθάνει με σταθερή την πίστη πως θα παρουσιαστεί ενώπιον του Θεού και κει τον περιμένει ζωή αιώνια. Ο όσιος Αντώνιος έλεγε: «Να σκέφτεσαι μέσα σου και να λες: “Σήμερα είναι η τελευταία μέρα της ζωής μου”. Έτσι δε θ’ αμαρτήσεις ποτέ στο Θεό».
Δεν υπάρχει πιο ανόητο πράγμα από το να πεις: «Καλύτερα να πεθάνω ξαφνικά, να μη νιώσω το θάνατό μου!». Έτσι μιλάνε οι ελαφρόμυαλοι κι οι άθεοι. Ο συνετός κι αφοσιωμένος πιστός λέει: «Γενηθήτω το θέλημα του Θεού!» Καλύτερα να μείνεις χρόνια στο κρεβάτι με αρρώστιες και πόνους, παρά να πεθάνεις απροετοίμαστος κι αμετανόητος. Οι πόνοι σ’ αυτόν τον κόσμο περνούν γρήγορα, όπως κι οι χαρές. Στον άλλο κόσμο όμως δεν υπάρχει τίποτα εφήμερο και παροδικό. Όλα είναι αιώνια, είτε βάσανα είτε χαρά. Γι’ αυτό είναι καλύτερα να υποφέρεις λίγο εδώ παρά εκεί, όπου το μέτρο τόσο του πόνου όσο και της χαράς είναι ασύγκριτα μεγαλύτερο.
Γενηθήτω το θέλημα του Θεού! Προσευχόμαστε στον παντεπόπτη Θεό μας να μη μας στείλει ξαφνικό θάνατο, ενώ βρισκόμαστε μέσα στην αμαρτία, στις κακές μας πράξεις, αλλά να μας λυπηθεί, όπως λυπήθηκε το βασιλιά Εζεκία (βλ. Ησ. λη’ 1-5) και να μας δώσει χρόνο μετάνοιας. Να μας ελεήσει και να μας δώσει κάποια ένδειξη ότι ο θάνατος είναι κοντά, ώστε να βιαστούμε να ζήσουμε κάπως καλύτερα και να γλιτώσουμε την ψυχή μας από το «αιώνιο πυρ».
Έτσι τα ονόματά μας θα γραφτούν στη Βίβλο της Ζωής και τα πρόσωπά μας θα είναι ορατά στη βασιλεία του Χριστού, του Θεού μας.
Δόξα και αίνος στον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό, στον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Πηγή: (Απόσπασμα από το βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ Γ΄ – ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤ΄ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», Επιμέλεια – Μετάφραση: Πέτρος Μπότσης, Αθήνα 2014
Ἀγκαλιάζεις τὴ λάρνακα ἑνὸς Ἁγίου καὶ ξεχνᾶς τὴ θλίψη!
ΠΑΤΗΡ ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ.
Οἱ ἄνθρωποι συχνὰ μᾶς ἐπαινοῦν, εἰδικὰ ἐμᾶς τοὺς Ἱερεῖς.
ΠΑΤΗΡ ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΙ ΚΑΝΟΝΟΛΑΤΡΕΣ
ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ὁ κανονολάτρης εἶναι καὶ δικαιοκρίτης. Κοιτάει νὰ ἱκανοποιήσει τὸ Γράμμα τοῦ Νόμου, ἀλλὰ ὄχι τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Γι' αὐτὸ καὶ τὴν ... πατάει, ὅσο καὶ νὰ ... παίζει τοὺς Κανόνες "στὰ δάχτυλα"! Ὁ Χριστός μας εἶναι ἔλεος καὶ δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη καὶ δικαιοκρισία δὲν μποροῦν νὰ συγκατοικήσουν στὴν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, σύμφωνα μὲ τὸν Ἰσαὰκ τὸν Σῦρο. Ὁ δικαιοκρίτης -ἁπλῶς- καὶ λάτρης τοῦ Νόμου καὶ τῶν Κανόνων βρίσκεται πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὰ "σπλάχνα οἰκτιρμῶν" τοῦ Χριστοῦ μας, ποὺ περιέχουν ἀνάμεσα στὰ ἄλλα θεῖα προσόντα, τὴν ἐλεημοσύνη καὶ τὴ δικαιοσύνη Του. Ἄρα, ζώντας -μ έ σ α- στὸ Χριστό, καὶ μετέχοντας τῆς δικῆς Του ἐλεημοσύνης καὶ δικαιοσύνης, ἀποβάλλουμε τὴν ὅποια δικαιοκρισία-κανονολατρεία μας -τὸν ἐγωισμό μας δηλαδὴ- καὶ κατανοοῦμε καὶ τοὺς θείους καὶ ἱεροὺς Κανόνες μὲ -δ ι ά κ ρ ι σ η- στὸ πραγματικό τους μέγεθος (οὔτε ἄκαμπτους, οὔτε ἀσήμαντους) καὶ ὄχι φυσικὰ μέσα ἀπὸ τὰ πάθη μας.
Πατήρ Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος
Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2019
Λατάκια Συρία..εκατοντάδες ορθόδοξοι Σύριοι παρακολουθούν βυζαντινούς ύμνους.
Λατάκια Συρία..εκατοντάδες ορθόδοξοι Σύριοι παρακολουθούν βυζαντινούς ύμνους ενώ τα φώτα ανάβουν στο μεγάλο χριστουγεννιάτικο δένδρο στην Μητρόπολη της πόλης..όλοι αυτοί οι άνθρωποι απόγονοι της βυζαντινής-ρωμαίικης αυτοκρατορίας θα είχαν αποκεφαλιστεί από τους ισλαμιστές των ΗΠΑ αν η Ρωσία το 2015 δεν έσπευδε σε βοήθεια τους.
ΠΑΤΉΡ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΑΛΑΙΔΗΣ.
Η ζωή του π. Ιωάννη ήταν ολόκληρη μια δοκιμασία, ένας σταυρός. Τον σήκωσε με δοξολογία στον Θεό και αγόγγυστα. Ποτέ δεν τον ακούσαμε να παραπονιέται για τίποτα. Ακόμη και όταν μιλούσε για τον μικρό γιο του, τον Φίλιππο, ο οποίος κοιμήθηκε από ανίατη ασθένεια σε ηλικία 7 ετών έλεγε: «Ζήτησα από τον Θεό να του δώσει δυο χρόνια ακόμη για να τον χαρώ. Και ο καλός Θεός με άκουσε και του τα έδωσε. Ο Θεός μου τον έδωσε, ο Θεός μου τον πήρε. Δόξα τω Θεώ».
Τα τελευταία δυο χρόνια της ζωής του δοκιμάστηκε με διάφορες ασθένειες που τις δέχθηκε με συνεχή δοξολογία στο Θεό. Στις τελευταίες στιγμές του οι συγγενείς του και ο π. Φώτιος, που πολύ τον αγαπούσε, έψαλαν το απολυτίκιο του Αγίου Γεωργίου. Σήκωσε τα χέρια του ψηλά, προσπαθώντας να σηκωθεί ολόκληρος, ενώ ήδη μια ολόκληρη μέρα δε λειτουργούσαν καθόλου τα νεφρά του και δε μπορούσε να του χορηγηθεί ούτε ορός. Έτσι αποχαιρέτησε την εδώ μαρτυρική ζωή του.
Για τις μεγάλες δοκιμασίες που είχε στην οικογένειά του και γενικότερα στη ζωή του, δε θα ήθελα να αναφερθώ. Αυτό ίσως αν το θέλουν, μπορούν να το κάνουν τα παιδιά του. Ήθελα όμως να καταθέσω αυτά τα ελάχιστα σε σχέση με τα τόσα πολλά που ακούσαμε αλλά και ζήσαμε κοντά του.
Κατά την κοίμησή του το σώμα του είχε ευκαμψία και όταν οι χριστιανοί ασπάζονταν για τελευταία φορά το τίμιο χέρι του, ήταν ζεστό. Χέρι ενός ανθρώπου που κοιμόταν. Για 20 περίπου ώρες από την κοίμησή του, πολλοί έβαζαν τα κομποσχοίνια τους στο χέρι του, το οποίο άνοιγε μέχρι το τέλος με μεγάλη ευκολία. Το δέρμα στο μέτωπό του, 17 ώρες μετά την κοίμησή του, ίδρωσε και το είδαμε όλοι εμείς που καθίσαμε να τον συντροφεύσουμε εκείνη την τελευταία βραδιά. Εκείνες τις στιγμές ένιωθα μαζί με τον πόνο του αποχωρισμού και το μεγαλείο του Θεού και της Ορθοδοξίας.
Στις αρχές του 2010 είχα την τιμή και την ευλογία να αλληλογραφήσω με τον π. Αθανάσιο τον Σιμωνοπετρίτη, τον υμνογράφο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, για κάτι που ήθελα να τον παρακαλέσω. Ο π. Αθανάσιος μου έγραψε για τον αγαπημένο μας παππούλη:
«Είχα ακούσει και εγώ από Σερραίους προσκυνητάς για τον αοίδιμο. Με την εν Χριστώ απλότητα είλκυε την χάριν του Κυρίου και την μετέδιδε στους έχοντας ανάγκην. Μακάρι και άλλους τέτοιους ιερείς να αναδεικνύη ο Κύριος στον ταραγμένο κόσμο μας...».
Μιλτιάδης Τσεσμετζής , εκπαιδευτικός - Σέρρες
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
