Όταν κάποιος πάσχει από
αϋπνία, πρέπει να προσευχηθεί στους Επτά Μάρτυρες και για να μην τον νικήσει ο
ύπνος κατά την προσευχή, πρέπει να προσευχηθεί στον Σωτήρα, τη Μητέρα του Θεού
και τον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Παντελεήμονα. Εάν για κάποιο καλό λόγο δεν μπορείτε
να διαβάσετε τις απαιτούμενες προσευχές, τότε δεν χρειάζεται να αναστατωθείτε.
Ο Θεός δεν χρειάζεται την προσευχή μας, αλλά χρειάζεται την αγάπη μας.
ΑΓΙΟΣ Alexy Zosimovsky
Τι είναι η ειρήνη;
Ο κόσμος είναι κολακευτής και απατεώνας,
υπόσχεται πολλά, αλλά δεν δίνει στους ανθρώπους τίποτα παρήγορο ή χαρούμενο,
και οι άνθρωποι εξακολουθούν να αγωνίζονται και να επιθυμούν κάποιο είδος
ευημερίας και ευτυχίας.
Ένας άνθρωπος μαθαίνει
ότι ο κόσμος είναι απατεώνας και κολακευτής μόνο όταν ξαπλώνει στο νεκροκρέβατό
του.
Και πόση θλίψη και
ταλαιπωρία υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους.
Κύριε, ελέησον και δώσε τους υπομονή.
Γιατί πρέπει να λάβω
γράμματα από τους απελπισμένους και τους θλιμμένους.
Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης (Alekseev)
Την Κυριακή το πρωί, 5 Φεβρουαρίου 2006, ανήμερα του εορτασμού της Συνόδου των
Νεομαρτύρων και Ομολογητών της Ρωσίας, μετά την παραλαβή των Αγίων Μυστηρίων
του Χριστού στις 9:30 π.μ., ο πνευματικός πατέρας της Μονής Pskov-Pechersk,
Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin), αναχώρησε στον Κύριο.
Ο πατέρας Ιωάννης είναι ένας από τους πιο
σεβαστούς πρεσβυτέρους στον ορθόδοξο κόσμο - για δεκαετίες, για τα πολλά
πνευματικά του παιδιά και τα εκατομμύρια των πιστών σε όλη τη Ρωσία και πέρα
από αυτήν, ήταν ένας αληθινός πνευματικός μέντορας στο δρόμο προς τη σωτηρία
στην Εκκλησία του Χριστού. Τα κηρύγματα και τα βιβλία του πατέρα Ιωάννη, σε μια
γλώσσα καθαρή και απλή, προσβάσιμη στον σύγχρονο άνθρωπο, συνεχίζουν την υψηλή
παράδοση της πατερικής διδασκαλίας.
Ο Ερημίτης του Μονάχου Γέροντας Τιμόθεος
Στο Μόναχο, κατά την ανέγερση του Ολυμπιακού χωριού, όταν όλα έπρεπε να ήταν έτοιμα μέχρι το 1972, προέκυψαν δυσκολίες με την απόκτηση ενός μικρού οικοπέδου, το οποίο οι εκπρόσωποι της Ολυμπιακής Επιτροπής δεν μπόρεσαν να εξαλείψουν, επειδή δεν ήταν η βούληση του Θεού εργάστηκε εδώ ο ορθόδοξος ασκητής, ο οξυδερκής γέροντας Τιμόθεος.
Το 1990, ο Vasily Zhdankin επισκέφτηκε το κελί του ασκητή. Από τις αναμνήσεις του Vasily Zhdankin : «...Πηγαίνω πίσω από το στάδιο, στην καρδιά αυτής της ολυμπιακής πόλης, και μια τέτοια εικόνα ανοίγει... Λοιπόν, γενικά, δεν μπορώ να πιστέψω στα μάτια μου ότι αυτό μπορεί νά συμβαίνει. Στη μέση όλης αυτής της σύγχρονης λαμπρότητας στέκεται μια καλύβα από λάσπη - όπως στην Ουκρανία, λίγο λοξή. Και ένα ξωκλήσι από σανίδες, με σταυρό από πάνω, διακοσμημένο με αλουμινόχαρτο. Λοιπόν, εντελώς παιδικό. Ο φράχτης μέχρι τα γόνατα είναι και λίγο λοξός... Μπαίνω σε αυτή την αυλή και χτυπάω. Ακούω "αμήν" - αυτό σημαίνει ότι είναι δυνατό μπαινω. Από όλα τα αναμνηστικά που έφερα στη Γερμανία, έχω μόνο ένα πασχαλινό αυγό-πυσάνκα (έτσι λέμε βαμμένα αυγά) με μια εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Και αφού μου είπαν ότι ο συμπατριώτης μου ήταν χριστιανός, φυσικά τα πήρα.
Για έναν Χριστιανό, νομίζω ότι αυτό πρέπει να είναι καλό. Ανοίγω την πόρτα, βλέπω ένα παράθυρο και μια σιλουέτα απέναντι από το παράθυρο. Ελαφρύ λυκόφως, το πρόσωπο δεν φαίνεται ακόμα. Ήθελα να πω ένα γεια. Αλλά δεν πρόλαβε να ανοίξει το στόμα του και είπε: «Έλα μέσα, Βασίλι, κάτσε, πες μου τι συμβαίνει εκεί στην Ουκρανία». Λοιπόν, στην αρχή ξαφνιάστηκα, μετά σκέφτηκα: «Οι Γερμανοί μάλλον προειδοποίησαν τον παππού ότι θα έρθει ο Βασίλι, αφού τον ξέρουν καλά». Κι έτσι αρχίζω προσεκτικά να τους λέω: λένε ότι επιστρέφουν εκκλησίες, χτίζονται νέες. Με κοιτάζει πάνω κάτω και μετά λέει: «Σου επέστρεψαν οι ναοί, αλλά η αλήθεια δεν είναι πια εκεί». - «Ποιοι έχουν αλήθεια;» – «Σε εκείνα που προστατεύονταν τα λείψανα των αγίων δεν επιτρεπόταν να τα πετάξουν. Και σε αυτά που χτίστηκαν από ευσεβή χέρια». Μετά με κοιτάζει και μου λέει: «Έτσι περπατάς;» Εγώ περήφανα: «Ναι»... «Τίποτα, τίποτα», λέει, «ντύσου». Και σκέφτομαι: «Με ποια εξουσία μπορεί να δηλώσει κάτι τέτοιο;» (Εκείνη την εποχή, ο Βασίλι ήταν οπαδός του Π. Ιβάνοφ: περπατούσε πάντα ξυπόλητος, με κάθε καιρό - με ελαφριά ρούχα και πεινούσε.» Η συνάντηση με τον Ορθόδοξο ασκητή ανέτρεψε ολόκληρη τη ζωή του Βασίλι.
«Λοιπόν, συνεχίζουμε να μιλάμε, και του δίνω αυτή την πισάνκα. Θα έπρεπε να είχατε δει πόσο χαρούμενος ήταν, πώς φίλησε την εικόνα της Μητέρας του Θεού και συνέχιζε να λέει: «Μαμά, αγαπητέ...» Στην αρχή ξαφνιάστηκα: γιατί να φιλήσω αυτήν την εικόνα; Και τότε, όταν ξέσπασε σε κλάματα, συνειδητοποίησε: κάτι τον άγγιξε...»
Εκείνη τη χρονιά, ο Ουκρανός τραγουδιστής βρισκόταν σε περιοδεία στη Γερμανία, μετά από μια καταπληκτική συνάντηση με έναν οραματιστή ηλικιωμένο, πήρε το σωστό δρόμο. Σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, είπε στους αναγνώστες της ιστοσελίδας Pravoslavie ru για έναν Ορθόδοξο ασκητή που εργάστηκε στη Γερμανία. (Η συνομιλία διεξήχθη από την Irina Medvedeva.) Φέρνουμε στην προσοχή σας αποσπάσματα από την ιστορία του Vasily Zhdankin.
Από τις αναμνήσεις του Vasily Zhdankin: «Το 1944 πολέμησε στον Κόκκινο Στρατό. (Κλήθηκε κάπου στο τέλος του πολέμου.) Όταν οι Γερμανοί είχαν ήδη υποχωρήσει, συνελήφθη και την ίδια μέρα, ή μάλλον, την ίδια νύχτα, δραπέτευσε από το στρατόπεδο, και τη νύχτα, στο γυρνώντας προς το σπίτι, εμφανίστηκε η Υπεραγία Θεοτόκος και του είπε: «Δεν υπάρχει γυρισμός για σένα, πρέπει να πας δυτικά και να χτίσεις εκεί μια εκκλησία». Προσευχήθηκε και είπε: «Μάνα, έχω γυναίκα, τρία παιδιά και είναι έγκυος στο τέταρτο…»
Και λέει: «Πήγαινε εκεί που σε στέλνω, μην ανησυχείς για τα παιδιά». Λοιπόν, άκουσε και πήγε με κάποιο κομβόι που υποχωρούσε με τους Γερμανούς. Στην Αυστρία έλεγξαν τα έγγραφά τους, αλλά δεν τα είχε... Τον συνέλαβαν και τον κράτησαν στη φυλακή για περίπου ένα χρόνο - δεν ήξεραν τι να τον κάνουν... Κατάλαβα ότι αυτό δεν ήταν αστείο, και αποφάσισε να αναλάβει μια αυστηρή θέση έως ότου η μοίρα του δεν θα αποφασιστεί. Άρχισε να νηστεύει - χωρίς νερό, χωρίς φαγητό. Και νήστεψε είκοσι μέρες. Επρόκειτο να συνεχίσω λέει γιατί είχα ήδη μπει στη νηστεία και ένιωθα μια χαρά. Όμως την εικοστή πρώτη νύχτα εμφανίζεται η Υπεραγία Θεοτόκος και του λέει: «Σταμάτα να νηστεύεις. Ο καθένας πρέπει να φέρει έναν σταυρό που να είναι μέσα στις δυνατότητές του. Θα αποφυλακιστείτε σύντομα - η προσευχή σας εισακούστηκε, η θέση σας είναι στο Μόναχο. Και για κάθε μέρα νηστείας θά ζούσες εκατό χρόνια»...
«Και από εκείνη τη στιγμή», λέει, «ήξερα ήδη ποιος ερχόταν σε μένα και με τι». Είχε ήδη γνώσεις. Αφέθηκε ελεύθερος δύο μέρες αργότερα.
... Τον άφησαν ελεύθερο, και πήγε στο Μόναχο. Το Μόναχο βομβαρδίστηκε. Σε ένα άδειο οικόπεδο, στα περίχωρα της πόλης, έστησε αυτή την παράγκα και άρχισε να χτίζει ένα παρεκκλήσι. Όπως ήταν φυσικό, προσευχήθηκε και οι άνθρωποι ήρθαν να προσευχηθούν. Αυτοί είναι οι Γερμανοί, οι Βρετανοί και οι Αμερικάνοι, όποιος κι αν ήταν εκεί!
...Αυτή ήταν η αμερικανική ζώνη. Και οδήγησε τους πάντες στην Ορθοδοξία. Και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ένα Ολυμπιακό χωριό σχεδιαζόταν εκεί. Έρχονται σε αυτόν... από την Ολυμπιακή Επιτροπή και του λένε: «Χρειαζόμαστε αυτή τη γη».
Λένε: «Σου δίνουμε μια πολυτελή βίλα στην άλλη άκρη της πόλης». Λέει: «Ο Κύριος με έβαλε εδώ». Γέλασαν και έφυγαν. Και περιφράχτηκε μια περιοχή 30 επί 40 μέτρα και κάθε μέρα περπατούσε γύρω από αυτόν τον φράχτη με μια εικόνα... Σε μια θρησκευτική πομπή... Λίγες μέρες αργότερα, φτάνουν δύο μπουλντόζες για να γκρεμίσουν το σπίτι του, και γύρω το σπίτι εκεί βρίσκονται ήδη περίπου οκτακόσια πνευματικά του παιδιά από όλο τον κόσμο. Συμπεριλαμβανομένων από την Αμερική, και υπάρχουν διπλωμάτες και δικηγόροι... Και κάποιος από το αμερικανικό Κογκρέσο. Γενικά, σκάνδαλο. Αυτοί (από την Ολυμπιακή Επιτροπή) κατάλαβαν ότι τίποτα δεν επρόκειτο να τους συμβεί και αποφάσισαν να φτιάξουν καλύβες γύρω από αυτό. Έτσι ο γέροντας βρέθηκε στο επίκεντρο των γεγονότων. Και, φυσικά, εκατοντάδες άνθρωποι μπορούσαν να επικοινωνήσουν μαζί του (κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων) το 1972...»
Ο Βασίλι μίλησε για την πνευματική του ενόραση ως εξής: «Δεν καταλάβαινα τι μου συνέβαινε και δεν πρόσεξα πώς άρχισα να του εξομολογούμαι. Ήταν όλα τόσο απροσδόκητα και αστραπιαία. Και μετά σιώπησα και άρχισε να μου λέει για μένα - από την παιδική ηλικία. Τότε κατάλαβα ότι κανείς δεν του είχε πει τίποτα για μένα. Ότι αυτό είναι κάτι άλλο, κάτι εκπληκτικό, ανεξήγητο... Είπε: «Δεν μένεις με τη γυναίκα σου». Κι εγώ, πράγματι, μόλις είχα αφήσει τη γυναίκα μου εκείνη την εποχή... Σύμφωνα με το σύστημα του Ιβάνοφ, αν η γυναίκα σου δεν συμμερίζεται τις απόψεις σου, πρέπει να βρεις τον εαυτό σου «πνευματικό σύντροφο»... Το βρήκα γρήγορα... Αυτή δεν ήταν "Ivanovka", αλλά κατάλαβε ότι αν παίξω λίγο μαζί, όλα θα πάνε καλά. Κι έτσι του παραπονιέμαι για τη γυναίκα μου, λέγοντας ότι είναι αυτό κι εκείνο... Χαμογελάει και λέει: «Γυναίκα». Λοιπόν, τι θέλεις από αυτήν; Και μια τέτοια αγάπη προήλθε από αυτόν - καλά, δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα...
... Θυμάμαι κάθισε στο αρμόνιο και άρχισε να τραγουδάει τέτοια παιδικά τραγούδια για τον Θεό...
Κάτι παίζει και τραγουδάει εκεί. Ήταν τόσο συγκινητικό.
...Και είχα ένα όργανο μαζί μου, και του τραγούδησα. Πρώτα, έψαξα τη μνήμη μου για να δω αν είχα κάτι σχετικό με τον Χριστιανισμό. Και θυμήθηκα την καντάδα της Μητέρας του Θεού Κιέβου-Πετσέρσκ. Άκουσε και είπε: «Όταν επιστρέψετε σπίτι, πείτε στους Ουκρανούς σας ότι δεν μπορούν να χωριστούν από τη Ρωσία». Ρωτάω: «Γιατί;» «Είναι πιο εύκολο να ταΐσεις τον εαυτό σου σε μια μεγάλη οικογένεια».
Μου έδωσε ένα βιβλιαράκι των αρχαίων ασκητών, των πρώτων ασκητών - Πατερικόν. Αρχαίο Πατερικόν στα ρωσικά. Και λέει: «Πήγαινε με τον Θεό». Ρώτησα: «Μπορώ να έρθω ξανά κοντά σου;» «Ελάτε», λέει, «φυσικά». Και μου θύμισε την προσευχή «Χαίρε Παναγία». Είπε επίσης ότι έπρεπε να νηστέψει και του είπα ότι νηστεύω ήδη - δεν έφαγα ούτε έπινα τίποτα για τρεις ημέρες σύμφωνα με το σύστημα του Ivanov - αυτό ήταν ήδη ένας ορισμένος βαθμός αφοσίωσης. «Η απεργία πείνας», λέει, «είναι από τον Σατανά». «Πώς», ρωτάω, «είναι η διαφορά μεταξύ νηστείας και απεργίας πείνας;» «Υπάρχει προσευχή στη νηστεία. Αν η προσευχή δεν ζει στην ψυχή, ο Σατανάς μπαίνει εκεί».
Μια μέρα μετά... Διάβασα όλο το βιβλίο με τη μία. Τρέχω κοντά του και του δηλώνω: «Πάτερ Τιμόθεε, θέλω να λάβω απάθεια». Και γελάει. Λέω: «Γιατί γελάς, το θέλω σοβαρά». «Νηστεψτε», λέει, «για χάρη του Χριστού για τέσσερις μέρες χωρίς τροφή και χωρίς νερό, και εγώ θα προσεύχομαι, και εσείς προσεύχεστε, ίσως γίνει κάτι». Έφυγα και σκέφτηκα: τι βλακεία να νηστεύεις τέσσερις μέρες! Μερικές φορές δεν έφαγα και δεν έπινα τίποτα για δεκαέξι μέρες... Την πρώτη κιόλας μέρα ήμουν τόσο άρρωστος! Και το στομάχι και το κεφάλι... Γενικά, γρήγορα κατάλαβα ότι αυτό ήταν το κάτι άλλο. Κατάλαβα τη διαφορά μεταξύ νηστείας και απεργίας πείνας.
... Λοιπόν, προσευχήθηκα όσο καλύτερα μπορούσα. Την επόμενη μέρα ένιωσα λίγο καλύτερα. («Παρθένε Θεοτόκε Χαίρε», «Πάτερ ημών», θυμήθηκα.) Τη νύχτα είδα φοβερά όνειρα. Ήταν κάτι τρομακτικό. Και μετά από τρεις νύχτες «ταινιών τρόμου», την τέταρτη ονειρεύτηκα τη μακαρίτη μου, την οποία δεν ονειρεύτηκα ποτέ όσο ήμουν αρραβωνιασμένος στον «Ιβανισμό». Με ευλογεί και με φιλάει. Και ακούω μια φωνή, μια δυνατή φωνή, που στα γερμανικά για κάποιο λόγο λέει: "Gross Got" - "Great God" ή "God is great" στα Βαυαρικά. Αυτός είναι ένας βαυαρικός χαιρετισμός. Και ξυπνάω. Την πέμπτη μέρα ένιωσα σαν να μην υπήρχε σώμα, σαν να περπατούσα χωρίς να ακουμπήσω το έδαφος. Αγαπούσα τους πάντες: αστυνομικούς, Άραβες, μαύρους... Δεν με ένοιαζε τι είχα. Έφαγε κάτι, χόρτασα - και αυτό ήταν, δεν υπήρχε διαφορά. Αλλά μου έφτανε μόνο για μια μέρα. Το βράδυ έκρινα κάποιον. Και ένιωσα σαν να ξεφλουδίζει το δέρμα μου. Ένιωσα τη χάρη να φεύγει. Φυσικά, δεν ήμουν έτοιμος για αυτή την κατάσταση, ο γέροντας απλώς μου έδωσε μια γεύση για το τι να επιδιώξω...
Ήρθα κοντά του για τρίτη φορά και μετά άρχισα να τον ρωτάω πώς βρέθηκε στη Γερμανία...
Θυμάμαι ότι μου το είπε αυτό και με κοίταξε και είπε: «Τι κάνεις εδώ;» Λέω: «Λοιπόν, ήρθα να δώσω μια συναυλία». - «Βγάλε λεφτά;» - «Λοιπόν, και κέρδισε χρήματα». «Δεν έχεις τίποτα να κάνεις εδώ», λέει, «πήγαινε στην Ουκρανία». Και τον διέταξε να μην πατήσει το πόδι του στη Δύση, όχι μόνο στη Δύση, αλλά γενικότερα στο εξωτερικό. Ρωτάω: «Δεν μπορώ να έρθω σε σένα;» - «Δεν χρειάζεται». Εκείνη τη στιγμή, του ήρθε μια Γερμανίδα, η οποία, προφανώς, του έπλυνε και τον καθάριζε... Και αυτή η Γερμανίδα με αποχαιρετά και μου λέει στο αυτί (μίλησε στα ρωσικά): «Και ο παπάς μας έχει μία λάμψη στο κελί του, κάθε απόγευμα υπάρχει μια λάμψη. Και μετά βγήκαμε από το σπίτι, πήγαμε στον φράχτη, με σταύρωσε και του ζήτησα να με συνοδεύσει λίγο ακόμα, γιατί ήθελα να μείνω μαζί του περισσότερο. Και λέει: «Δεν μπορώ». - "Γιατί;" - «Αν βγω έξω από αυτόν τον φράχτη, οι δαίμονες θα με σκίσουν». Ο φράχτης λοιπόν είναι λειτουργικός...
Ο Γέροντας Τιμόθεος ανέτρεψε τα πάντα στη ζωή μου και κυρίως σε εμένα. Τι έγινε μετά; Επέστρεψα στη γυναίκα μου. Όπως ήταν φυσικό, άρχισα να παγώνω. Οι δαίμονες βγήκαν μέσα από τις προσευχές του... Ντύθηκα .Και άρχισε να πηγαίνω στην εκκλησία, αλλά για χάρη του. Ήταν ακόμα δύσκολο για μένα να πάω στην εξομολόγηση... Μετά πήγα στον Ποτσάεφ. Και εκεί συνάντησε έναν άλλο γέροντα, τον μελλοντικό Μου εξομολόγο. (Ο πατέρας Δημήτρης έχει ήδη πεθάνει.) Ο πατέρας Δημήτρης με είδε επίσης αμέσως. Λέει: «Εσύ, αδερφέ, μάλλον είσαι καλλιτέχνης». Λέω: «Ναι». - «Τραγουδάς στη σκηνή;» - «Ναι». – Λέει: «Και ο κόσμος σε χειροκροτεί; Και είσαι ηλίθιος; - «Ναι». «Δεν έχεις τίποτα να κάνεις εκεί», λέει, «φύγε από εκεί». - «Γιατί; Τέτοια τραγούδια τραγουδάω...» Λέει: «Ή πουλάς την ψυχή σου, ή σου βγάζουν το κεφάλι». Και μου απαγόρευσε να τραγουδήσω για πέντε χρόνια.
Έτσι μπερδεύτηκα κάπως με τέτοιες απαγορεύσεις και άρχισα να γκρινιάζω: «Τι θα κάνω;» «Μάθε να κάνεις κάτι με τα χέρια σου», είπε ο πατέρας Δημήτρης... Και ο πατέρας μου είχε ξυλουργείο, αλλά δεν με άφησε να πάω εκεί: φοβόταν ότι θα πονέσω τα χέρια μου...
Και εδώ περπατώ στο διάδρομο του μοναστηριακού κτιρίου, τόσο εντελώς σπασμένο, που το κεφάλι μου είναι πρησμένο από σκέψεις. Εξάλλου, δεν υπάρχουν οικονομίες... Και τότε οι μοναχοί οδηγούν έναν γέρο προς το μέρος μου· όπως αποδείχθηκε, ήταν ο πατέρας Μπογκντάν, τώρα είναι ο Σχήμα-Αρχιμανδρίτης Τίχων. Τον πλησιάζω για την ευλογία του. Με ευλογεί, με κοιτάζει και λέει: «Εσύ, αδερφέ, μάλλον είσαι ξυλουργός». Ρωτάω: «Πού σου ήρθε η ιδέα;» «Κάτι», λέει, «μου φάνηκε έτσι». Και προχώρησε...
Σε δύο εβδομάδες, ο επίσκοπος Αυγουστίνος του Λβοφ με προσκαλεί να πάω στον Πανάγιο Τάφο στην Ιερουσαλήμ. Φυσικά, είναι δωρεάν. Και η πρώτη μου σκέψη είναι: «Εξάλλου, ο Γέροντας Τιμόθεος μου απαγόρευσε να ταξιδέψω στο εξωτερικό». Τότε ηρεμώ τον εαυτό μου: «Αφού ο Επίσκοπος ευλογεί, και σε τέτοιο άγιο τόπο...» Αλλά την ημέρα της αναχώρησης, ο πατέρας μου χτυπήθηκε από παράλυση και πέθανε. Προφανώς, δεν πήγα πουθενά. Πεθαίνει και το ξυλουργείο παραμένει...
Λοιπόν, στην αρχή, τους πρώτους δύο μήνες, χάλασα μόνο τα ξύλα, μετά κάτι άρχισε να λειτουργεί και έξι μήνες αργότερα με κάλεσαν σε ένα μοναστήρι στην πόλη Kremenets...
Άρχισα να φτιάχνω εικονοθήκες και μετά από λίγο αγοράσαμε ένα νέο σπίτι και σε αυτό το νέο σπίτι δεν υπήρχε πια εργαστήριο. Στην αρχή ήμουν διστακτικός, αλλά μετά ο πατέρας Γεννάδιος με κάλεσε στα χριστουγεννιάτικα αναγνώσματα. (*Πατήρ Gennady Botenko, πρύτανης της Εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ (Κίεβο, Medgorodok ))
... Και δεν είχα χρήματα ακόμα: ένα νέο σπίτι, όλα έπρεπε να γίνουν εκεί... Λοιπόν, πώς μπορώ να πάω στη Μόσχα;! Και τότε ο Επίσκοπος Σέργιος, ο Επίσκοπός μας Τερνοπόλεως και Κρεμενέτς, με καλεί να μιλήσω στην επισκοπή τα Χριστούγεννα. Μου είπαν ότι η παράσταση ήταν δωρεάν, μόνο το ταξίδι θα πληρωνόταν. Και σκέφτομαι: «Μου απαγόρευσαν να παίξω στη σκηνή, αλλά, πρώτον, ο ίδιος ο Επίσκοπος προσκαλεί, και δεύτερον, δεν πληρώνουν τίποτα, δεν υπάρχει πράξη πώλησης. Εν ολίγοις, μπορείς να τραγουδήσεις, πήγα και τραγούδησα. Κάθομαι μετά την παράσταση, πίνω τσάι στο μεσημεριανό γεύμα και σκέφτομαι: «Προφανώς, δεν θα μπορέσω να πάω στη Μόσχα». Και τότε ένας νεαρός έρχεται κοντά μου, μου δίνει ένα φάκελο με χρήματα και φεύγει γρήγορα. Υπήρχαν 200 δολάρια - πολλά χρήματα εκείνη την εποχή. Αποφάσισα: αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάω στη Μόσχα. Και από τότε άρχισε να δίνει ξανά συναυλίες, αλλά με διαφορετική ιδιότητα. Το μόνο που προσπαθώ να παρατηρήσω είναι να μην εμφανίζομαι στην κοινωνική σκηνή ή στην τηλεόραση...
Μετά από αυτό που έγινε με το ταξίδι στην Ιερουσαλήμ, προσπάθησα να πάω στον Άθωνα. Τελείωσε το ίδιο άσχημα: έχασα όλα τα έγγραφά μου. Και η τελευταία προσπάθεια ήταν όταν με κάλεσαν στη Σερβία. Σκέφτηκα: «Δεν είναι στο εξωτερικό, αυτοί είναι οι δικοί μας άνθρωποι»... Πήρα ήδη βίζα, αγόρασα εισιτήριο, ετοιμάστηκα... Μπαίνει η γυναίκα μου στο δωμάτιο και νιώθω ότι κάτι έχει συμβεί. "Τι έγινε;" - ρωτάω. Εκείνη: «Βάσια, απλά μη με χτυπήσεις... Έπλυνα το διαβατήριό σου». Και αυτή τη φορά επιτέλους δεν πήγα......»
Το 2005, ο Βασίλι έμαθε για τον θάνατο του πρεσβύτερου από έναν φίλο που άκουσε να ανακοινώνεται στο Radio Liberty ότι ο Γέροντας Τιμόθεος εκοιμήθη σε ηλικία 112 ετών την ημέρα του εορτασμού της Μεσολάβησης της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Από την ιστορία του Vasily Zhdankin: «Η ιστορία είχε μια συνέχεια. Στη Μόσχα, σε ένα γεύμα με τον πατέρα Artemy Vladimirov, γνώρισα μια γυναίκα. Αυτή, όπως αποδείχθηκε, ήταν προτεστάντρια, ζούσε στη Γερμανία και ο Γέροντας Τιμοθέος την «ευθήνεψε» και την έστειλε στον πατέρα Νικολάι Γκουριάνοφ στο νησί Ζαλίτ...
Μόνο με πνευματικό τρόπο μπορούσε να το μάθει. Δεν είχε ούτε ραδιόφωνο ούτε τηλέφωνο. Η γη του δεν ήταν εγγεγραμμένη με κανέναν τρόπο. Σε μια από τις πρωτεύουσες της Γερμανίας... Και φέτος στην Κοίμηση είχα μια συναυλία σε ένα χωριό κοντά στο Kremenets. Το διοργάνωσε ένας ντόπιος αγρότης, ο οποίος με πήγε κατευθείαν από τη συναυλία στο τρένο, γιατί έπρεπε να πάω στη Μόσχα. Και στην πορεία, άρχισε να ρωτάει πώς έφτασα στην Ορθοδοξία, γιατί έφυγα από τη σκηνή και όλα αυτά - ήταν ο μακροχρόνιος θαυμαστής μου, με ακολουθούσε από τη δεκαετία του 1980. Του είπα για τον Γέροντα Τιμοθέο, και τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα, και είπε: «Άκουσα Ρωσικό Ραδιόφωνο χθες το βράδυ, και υπήρχαν πληροφορίες ότι κάποιος Γερμανός έδινε στη Ρωσία ένα κομμάτι γης στο κέντρο του Μονάχου. Λένε, «αυτή η γη πρέπει να ανήκει στη Ρωσία, γιατί ένας Ρώσος άγιος ζούσε εδώ».
Ο τάφος του ήταν εκεί, στο Μόναχο, αλλά άκουσα από κάποιον ότι τα παιδιά του πήραν τά λείψανα του από εκεί. Άλλο ένα ενδιαφέρον γεγονός...
Ακόμα με βοηθάει τώρα... Στρέφομαι στον Κύριο: «Κύριε, με τις προσευχές του Γέροντά Σου Τιμόθεου, ελέησόν με τον αμαρτωλό».
Πώς πρέπει να ευχαριστήσεις τον διπλανό σου;
05 Απριλίου.
«Ο καθένας από εμάς πρέπει να ευαρεστεί τον πλησίον του για το καλό του και την οικοδόμησή του» ( Ρωμ. 15:2 ).
Το καθήκον να ευχαριστούμε τον πλησίον μας πηγάζει απευθείας από τη μεγάλη διδασκαλία της χριστιανικής αγάπης. αλλά τι πρέπει να προσπαθούμε και να επιδιώκουμε όταν τον ευχαριστούμε; Η αγάπη μας, φυσικά, δεν πρέπει να εκφράζεται με τέρψη κάθε ιδιοτροπίας ή με ανούσιο έπαινο που τροφοδοτεί την αυτοπεποίθηση. Σε όλα τα λόγια και τις πράξεις μας και στις σχέσεις μας με τους γείτονές μας, πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου αποκλειστικά αυτό που μπορεί να τους εξυπηρετήσει προς όφελος και οικοδόμησή τους .
Στην επίγεια ζωή του Σωτήρος βλέπουμε ένα ζωντανό παράδειγμα αυτής της αγάπης σε συνδυασμό με σταθερότητα. Ο Σωτήρας ευχήθηκε καλό σε όλους και υπήρχε ένας αέρας καλοσύνης και πραότητας από Αυτόν. Ωστόσο, ποτέ δεν απέφυγε την αλήθεια και εξέθεσε δίκαια και άμεσα το κακό. Το νόημα των λόγων Του ήταν πάντα ξεκάθαρο και οι γύρω Του γνώριζαν ότι δεν θα Του ξέφευγε η παραμικρή απόχρωση του κακού. Μιμούμενοι αυτήν την ολόπλευρη αγάπη του Χριστού, θα μάθουμε να ευχαριστούμε τον πλησίον μας όχι εις βάρος του, αλλά προς όφελός του. Αφήστε κάθε μας λέξη και κάθε πράξη να αναπνέει με ταπεινοφροσύνη και αν πρέπει να κάνουμε την απαραίτητη παρατήρηση, ας ειπωθεί με πνεύμα πραότητας, απαλύνοντας κάθε τι που θα μπορούσε να προκαλέσει πόνο. Ας προσέξουμε να αποξενώσουμε αυτόν που θέλουμε να βοηθήσουμε με κάποια αλόγιστη λέξη.
Το να οικοδομείς σημαίνει να δημιουργείς, και αυτός είναι ο στόχος της αληθινής αγάπης. Καθώς οι ζωές μας έρχονται σε επαφή με τις ζωές των γειτόνων μας, ας θυμόμαστε ότι ο Κύριος μας στέλνει να είμαστε ευλογία όπου κι αν πάμε, και παντού, στο πρόσωπο του πλησίον μας, πρέπει να κάνουμε κάτι για τον ίδιο τον Κύριο. Επομένως, πρέπει συνεχώς να αναζητούμε ευκαιρίες για να κάνουμε το καλό και να είμαστε πάντα έτοιμοι να εγκαταλείψουμε τη θέλησή μας υπέρ του διπλανού μας. Ας μην ξεχνάμε ότι η ίδια Αγία Γραφή, η οποία μας διδάσκει να ευχαριστούμε , μας λέει να μην είμαστε «ευαρεστημένοι στους ανθρώπους, αλλά ως δούλοι του Χριστού, κάνοντας το θέλημα του Θεού εκ ψυχής» ( Εφεσ. 6:6 ). Το θέλημα του Θεού πρέπει να διέπει την υπηρεσία μας στους ανθρώπους, μόνο τότε θα είναι πραγματικά για το καλό τους.
Πώς να βρείτε το αίμα του Θεού;
04 Απριλίου.
«Αυτός που ζει κάτω από τη σκέπη του Υψίστου, που αναπαύεται στη σκιά του Παντοδύναμου, λέει στον Κύριο: «Το καταφύγιό μου και η άμυνά μου, Θεέ μου, στον οποίο εμπιστεύομαι!» ( Ψαλμ.90:1–2 )
Ο ελεήμων Κύριος δέχεται με αγάπη όλους όσους έρχονται κοντά Του. Μερικοί, σαν ζητιάνοι, σταματούν στο κατώφλι του σπιτιού Του και προσπαθούν να γεμίσουν το καλάθι τους μόνο με ψίχουλα, και δεν τους αφήνει να φύγουν με άδεια χέρια. Άλλοι είναι ικανοποιημένοι με τη θέση των υπηρετών. μένουν στο σπίτι Του, προσπαθούν να εκπληρώσουν το θέλημά Του, συναναστρέφονται μαζί Του, αλλά, έχοντας ολοκληρώσει το έργο που τους έχει ανατεθεί, δεν αναπαύονται μέσα στην κατοικία Του, αλλά προχωρούν στις δικές τους υποθέσεις.
Τέλος, υπάρχουν παιδιά του Θεού. αυτοί είναι πάντα μαζί Του, ζουν στην παρουσία Του, πάντα στο σπίτι Του, γνωρίζουν την καρδιά Του και σε αυτούς λέει: «Γιε μου, είσαι πάντα μαζί μου, και όλα τα δικά μου είναι δικά σου» ( Λουκάς 15:31 ). .
Ας αναρωτηθεί ο καθένας ποιος είναι - αναφέρων, υπηρέτης ή γιος. Τα λόγια του ψαλμού γράφτηκαν από έναν άνθρωπο που «μένει» με τον Κύριο. Βρήκα ειρήνη, ικανοποίηση ψυχής και σπίτι στον Θεό. Μόνο αυτός που ψάχνει θα βρει αυτό το καταφύγιο, αυτή τη χάρη, για την οποία ο καθένας μπορεί να πει: «Θα είναι δικό μου, θα ψάξω επιμελώς μέχρι να το βρω». Αλλά μια απρόσεκτη καρδιά δεν θα το πετύχει ποτέ αυτό. Ο Κύριος μας καλεί όλους κοντά Του ως παιδιά Του, μας προσφέρει το καταφύγιό Του και μας δίνει ειρήνη κάτω από τη σκιά Του. Ας σπεύσουμε να καταφύγουμε σε αυτό το πιστό καταφύγιο από το κακό πνεύμα του πειρασμού, από τη θύελλα της αμφιβολίας, από την αμαρτία, από τον πειρασμό, και, μένοντας σε Αυτόν, θα βρούμε γαλήνη και ανάπαυση για τις ψυχές μας.
Αφήστε με να σας βοηθήσω
Άννα Μπερσένεβα-Σάνκεβιτς
Έπρεπε να πετάξουμε για οχτώ ώρες. Αυτή ήταν μία από αυτές τις νυχτερινές πτήσεις, στις οποίες ταξιδεύουν επιβάτες που επιστρέφουν από θερινά θέρετρα του νότου, και γι’ αυτό υπήρχαν πολλά παιδιά στην καμπίνα. Ήταν, κατά κύριο λόγο, ήσυχα, όμως ένα αγόρι, δύο-τριών ετών στην πρώτη σειρά δεν είχε καλή διάθεση και προσπαθούσε να το δείξει σε όλους μας. Φώναζε, και όλες οι προσπάθειες τις μητέρας του να τον ηρεμήσει -στην αρχή πιο συγκρατημένα, έπειτα εκνευρισμένα- απέτυχαν. Φαίνεται ότι δεν ήταν τόσο η κραυγή του παιδιού που την ενοχλούσε, όσο η όλο και αυξανόμενη δυσαρέσκεια των επιβατών, που αν και σιωπηλή, ωστόσο ήταν αισθητή.
Ύστερα από ένα ακόμη ξέσπασμα του παιδιού, η μητέρα δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί, το χαστούκισε και άρχισε να το ταρακουνάει. Εκείνη τη στιγμή, από τη διπλανή σειρά σηκώθηκε μια κοπέλα. Οι επιβάτες πάγωσαν, περίμεναν ότι θα γίνει σκάνδαλο. Κάποιοι σηκώθηκαν… κάποιοι ενδιαφέρθηκαν. Η κοπέλα πλησίασε τη γυναίκα με το παιδί και με αποφασιστικότητα πήρε το παιδί στην αγκαλιά της. Η γυναίκα δεν άφηνε τον γιο της, αλλά η κοπέλα της είπε: «Είστε κουρασμένη. Αφήστε με να σας βοηθήσω.»
Αυτό ήταν κάτι απρόσμενο για όλους. Η μητέρα άφησε το παιδί. Η κοπέλα κρατώντας το παιδί που ούρλιαζε, πήγε στο business-class, όπου δεν υπήρχε κανένας επιβάτης. Κάθισε κάπου στο πλάι, και κανένας από την οικονομική θέση δεν μπορούσε να τη δει. Το παιδί ούρλιαζε για κάποια λεπτά ακόμα, και στη συνέχεια ηρέμησε απότομα, σαν να «έκλεισαν το ραδιόφωνο». Η μητέρα ανησύχησε. Πετάχτηκε πάνω και πήγε στο business-class να δει τι γίνεται, αλλά μετά από δύο δευτερόλεπτα, καθησυχασμένη, επέστρεψε στη θέση της.
Ύστερα από πέντε λεπτά η κοπέλα με το παιδί φάνηκαν στο διάδρομο. Το αγόρι ήταν ήσυχο, χαρούμενο και με καλή διάθεση. Η μητέρα προσπαθούσε να τον καθίσει πάλι στα γόνατά της, αλλά η κοπέλα της είπε: «Αφήστε. Θα μείνω εγώ μαζί του.» Και μαζί, έκαναν βόλτα στην καμπίνα.
//«Τραγουδούσε ένα μεγάλο, παλιό νανούρισμα, και μαζί με το αγόρι αποκοιμήθηκαν και οι επιβάτες της καμπίνας.»
Τι έλεγε η κοπέλα στο αγόρι που ούρλιαζε, στο σκοτεινό business class, πώς τον ηρεμούσε, παραμένει μυστήριο. Όμως εκείνο αισθανόταν μαζί της σαν να ήταν με έναν καλό γνωστό του άνθρωπο.
Ύστερα από λίγη ώρα, έχοντας κουραστεί, ζήτησε να τον πάρει αγκαλιά. Η κοπέλα τον σήκωσε και το αγόρι ακούμπησε το μάγουλό του στον ώμο της. «Αα, θες να κοιμηθείς» είπε η κοπέλα. «Έλα, ξάπλωσε». Το αγόρι ξάπλωσε. «Κλείσε τα μάτια», τα έκλεισε υπάκουα. Και η κοπέλα περπατούσε στον διάδρομο, σιγομουρμουρίζοντας. Οι αεροσυνοδοί, βλέποντας το σκηνικό από τις οθόνες, έσβησαν τα φώτα της καμπίνας.
Τραγουδούσε κάποιο μεγάλο, παλιό νανούρισμα και μαζί με το αγόρι αποκοιμήθηκαν και οι επιβάτες της καμπίνας. Βασίλεψε τέτοια ησυχία, σαν αυτή στην τάξη του παιδικού σταθμού, όταν αρχίζει η ώρα της ησυχίας: αναστεναγμοί και ξεφυσήματα. Ήταν, ίσως, η πιο γαλήνια πτήση της ζωής μου. Και νομίζω, όχι μόνο της δικής μου.
Η κοπέλα επέστρεψε το αποκοιμισμένο αγόρι στην αγκαλιά της μητέρας του και κάθισε στη θέση της. Έπειτα, καθώς πλησίαζε η ώρα της προσγείωσης, άνοιξαν πάλι τα φώτα στην καμπίνα. Οι επιβάτες άρχισαν να ετοιμάζονται, αλλά αυτή η διάχυτη ηρεμία δε χάθηκε: όλοι ήταν καλοσυνάτοι και περιποιητικοί ο ένας με τον άλλο. Νομίζω πως όλοι ήθελαν να κρατήσει παραπάνω αυτή η αίσθηση της γαλήνιας χαράς και ησυχίας.
Η κοπέλα αυτή, απλώς, βοήθησε έναν ξένο. Και ήταν τόσο υπέροχη και ανιδιοτελής η καλοσύνη και η βοήθεια, που μεταμόρφωσε και όσους βρίσκονταν δίπλα.
Και όλοι, πιστεύω, θυμόνταν για καιρό αυτή τη μεταμόρφωση. Εγώ, πάντως, τη θυμόμουν.
Άννα Μπερσένεβα-Σάνκεβιτς
Μετάφραση: Aργυρώ Γιαβροπούλου
Pravoslavie.ru
6/1/2023
«Γεννήθηκα, όταν ήμουν 6 χρονών»…
Όλγα Ιζενιακόβα
Ο Αρσένιος
«Γεννήθηκα, όταν ήμουν 6 χρονών. Ένα πρωί με ξύπνησαν και μου είπαν ότι το προφίλ μου είχε αρέσει σε κάποιον. Και ότι έπρεπε να κάνω νέες εξετάσεις και να μάθω ένα ποίημα για να με πάρουν σίγουρα στην οικογένεια, όπου θα μου αγόραζαν όμορφα ρούχα, παιχνίδια και θα είχα νόστιμο φαγητό. Για αυτόν τον λόγο δεν έκλαιγα, ακόμα και όταν μου πήραν αίμα από τη φλέβα, ενώ το ποίημα που αναφερόταν σε ένα παλικάρι-σφυρηλάτη προσπαθούσαν να το μάθω ακόμα και στον ύπνο. Δεν ζάρωνα, όταν με έπλυναν με σαμπουάν που έτσουζε και δεν έτρεχα μην τυχόν πέσω και κάνω μελανιές. Όταν, όμως, με πήγαν να γνωριστώ με τη μαμά, άρχισα να κλαίω, γιατί φοβήθηκα μήπως αυτή είχε έρθει απλώς να δει χωρίς στην πραγματικότητα να με θέλει. Έτσι έρχονται πολλοί, κοιτάνε και μετά επιλέγουν τους καλύτερους. Τη μαμά δεν την είδα πολύ καλά, φορούσε μάσκα και της απαγόρευσαν να με πλησιάσει λόγω του κορωνοϊού, εγώ όμως παρά ταύτα, όταν αυτή μιλούσε με τους μεγάλους, την πλησίασα από πίσω και της ακούμπησα το χέρι. Με κοίταξε και έβγαλε από τη τσάντα της μια σακούλα με σοκολατάκια, ρώτησε αν μπορεί να μου τα δώσει και της απάντησαν ότι μπορεί. Μετά με πήγαν πίσω, μου είπαν ότι η μαμά δεν είχε κάποια χαρτιά και ότι έπρεπε να περιμένω. Και εγώ περίμενα πολύ. Τελείωσε και το καλοκαίρι, τελείωσε και το φθινόπωρο και ήρθε ο χειμώνας. Και μόνο τότε ήρθε η μαμά, της επέτρεψαν να με αγκαλιάσει. Μετά μας είπαν να περιμένουμε. Εγώ περίμενα σε ξεχωριστό δωμάτιο πολλή-πολλή ώρα ώσπου επιτέλους η μαμά με πήρε από το χέρι και με πήγε στο αυτοκίνητο. Εκείνη την ημέρα γεννήθηκα, απέκτησα οικογένεια, σπίτι, παιχνίδια, νόστιμο φαγητό».
Αυτή την έκθεση έγραψε πρόσφατα ο θετός μου γιός Αρσένιος.
Η κατάσταση είχε ως εξής: η πρόνοια είχε πληροφορηθεί για ένα εξουθενωμένο αγόρι. Η γιαγιά του που το φρόντιζε μέσα σε λίγους μήνες έσβησε από καρκίνο. Στην ηλικία των 6 ετών έμεινε μόνος του και έμοιαζε με τετράχρονο παιδί. Όλοι καταλάβαιναν ότι δεν θα μπορούσε να επιβιώσει σε ορφανοτροφείο και αναζητούσαν μια οικογένεια που θα μπορούσε να του παρέχει ζεστή αγκαλιά, τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα. Στον κόσμο κυριαρχούσε η πανδημία του κορωνοϊού και οι όποιες επαφές γίνονταν περίπλοκες. Εκτός από αυτό ήταν και σχεδόν αδύνατο να συγκεντρώσω τα απαιτούμενα πιστοποιητικά. Επιπλέον, με «φρέναρε» το γεγονός ότι μεγαλώνω ήδη ένα θετό παιδί με σοβαρή αναπηρία, χωρίς να αφήνω τη δουλειά μου, χωρίς να παίρνω ούτε άδεια. Και παρά τις δυσκολίες, έπαιρνα παντού μαζί μου και το γιο μου. Άραγε, θα τα καταφέρω με το δεύτερο, που έχει και αυτός προβλήματα υγείας; Αυτά τα ζητήματα με έτρωγαν μέρα και νύχτα. Με όλα αυτά πήγα να εξομολογηθώ σε έναν γνωστό μου ιερέα, του είπα πώς ήταν τα πράγματα και με ευλόγησε: αν ο Θεός σου το δίνει, τότε έτσι πρέπει να είναι. Όμως, εξακολουθούσα να αμφιβάλλω, ζητώντας από τον Θεό να μου στείλει ένα σημάδι για να ενισχυθώ λίγο. Το επόμενο πρωί, περνώντας έξω από κλειστό ναό (όπου έτσι και αλλιώς λειτουργούσαν), είδα την εξής εικόνα: ηλικιωμένες γιαγιάδες, για να μπουν στην εκκλησία, σκαρφάλωναν σε μια σκάλα που ακουμπούσε σε έναν τεράστιο φράχτη τριών μέτρων. Βιάζονταν. Τα μάτια τους λαμπερά σαν τα μάτια των νέων. Σωστό. Πηγαίνουν στον Θεό. Πού να τους εμποδίσει η πανδημία! Από τον ναό μάλλον δε θα τις διώξουν. Αφού λέχθηκε: «Τὸν ἐρχόμενον πρός με οὐ μὴ ἐκβάλω ἔξω» (Ιω. 6: 37). Τελικά, ανανέωσα τα πιστοποιητικά μου (τα προηγούμενα είχαν λήξει) και πήγα να πάρω τον Αρσένιο.
…Υπάρχουν πράγματα που παραμένουν στη μνήμη σου καθαρά και για πάντα. Ο Αρσένιος θυμάται τι φόρεμα φορούσα, τι έλεγα, και πώς είδε για πρώτη φορά τα φώτα της μεγάλης πόλης. Είχε χιονοθύελλα κιόλας. Προχωρούσαμε αργά και φτάσαμε αργά το βράδυ. Και εγώ θυμάμαι με πόση απληστία έτρωγε και έπινε. Δεν είναι αστείο. Σε τόσο νεαρή ηλικία, είχε ήδη γνωρίσει τι σημαίνει πείνα...
Κοιτάζοντας πίσω τώρα, συνειδητοποιώ ότι είχα πάρει τη σωστή απόφαση τότε. Ο Αρσένιος, κατά κάποιο περίεργο τρόπο, αρχίζει να μου μοιάζει, του αρέσει η απομόνωση, η ησυχία, οι ακολουθίες σε μοναστήρια με το αυστηρό τυπικό. Μου λέει μάλιστα: «Σε μια συνηθισμένη εκκλησία η ιερή ακολουθία διαρκεί 2 ώρες και δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις τίποτα, όμως, εκεί που διαρκεί 4 ώρες, προλαβαίνεις να την βιώσεις». Επίσης, προσπαθεί πάντα να βοηθάει τους πάντες, να τους συμφιλιώνει όλους. Κάπως σύντομα οριστικοποιήθηκαν οι σπιτικές δουλειές που κάνει, αν και κανείς δεν τον ανάγκαζε. Το κίνητρό του είναι απλό: «Το κάνω για σας, επειδή σας αγαπώ». Από κάπου γνωρίζει τους αγίους που απεικονίζονται στις εικόνες. Ο ίδιος ζωγραφίζει αρκετά καλά. Και πρόσφατα στις τοιχογραφίες μιας παλαιάς εκκλησίας βρήκε «λάθος»: τον Ευαγγελιστή Λουκά που απεικονίζεται εκεί με λιοντάρι. Πλησίασε τον ιερέα και του είπε ότι αντί για λιοντάρι θα έπρεπε να είναι μόσχος. Ο παππούλης είπε απογοητευμένος: «Ναι, ναι, το ξέρουμε. Όταν έκαναν εργασίες αποκατάστασης στις τοιχογραφίες, τη δεκαετία του 1980, δεν υπήρχαν αγιογράφοι, παρά μόνο ζωγράφοι. Αλλά και το Ευαγγέλιο δεν ήταν εύκολο να το βρει κανείς, ποιος θα μπορούσε να γνωρίζει τέτοιες λεπτομέρειες. Αυτό το μέρος ήταν αποθήκη σιτηρών. Σε ορισμένα σημεία δεν είχαν διατηρηθεί ούτε καν τα περιγράμματα των προσώπων».
Ο Αρσένιος έχει και το «δικό του» άγιο. Αυτός είναι ο Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα. Κάποτε τον ρώτησα για τι προσεύχεται. Η απάντησή του με εξέπληξε και με χαροποίησε. «Παρακαλώ τον Άγιο Σεραφείμ της Βίριτσα να μου στέλνει καλούς ανθρώπους». Και… αυτοί υπάρχουν πάντα στο περίγυρό του. Για παράδειγμα, ο διευθυντής του σχολείου, όπου πηγαίνει ο Αρσένιος, πάντα κυκλοφορεί με εργαλεία στα χέρια. Τη μια έχει τρυπάνι την άλλη δραπανοκατσάβιδο. Τα ελέγχει όλα προσωπικά και τα επισκευάζει. Καμιά φορά καθαρίζει και τα χιόνια. Είναι άνθρωπος των έργων και σπάνιας τιμιότητας. Όπως και η δασκάλα του, η οποία μαλώνει μόνο σε προσωπικό επίπεδο, αλλά επαινεί μπροστά σε όλη την τάξη. Το ίδιο και η θεράπων ιατρός του, η οποία πάντοτε βρίσκει για τον Αρσένιο μια σοκολάτα ή μια καλή κουβέντα.
Μάλλον, αυτή είναι ιστορία αγάπης. Όμως, είναι αγάπη συνηθισμένη, ανθρώπινη, με λάθη και ελλείμματα, με δάκρυα και πόνο. Υπάρχουν πράγματα, τα οποία ο Αρσένιος δεν τα καταφέρνει. Ελπίζω να είναι προσωρινό. Να, σήμερα το πρωί ανακάλυψα ένα σημείωμα από τον Αρσένιο: «Μαμά, σε παρακαλώ, θα μου πάρεις ένα κομποσκοίνι;»…
Όλγα Ιζενιακόβα
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα
Pravoslavie.ru
2/3/2025
