ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΗΔΟΝΗ; ΑΡΧΙΜ. ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΒΙΤΤΗ.

Με την είσοδο και την εγκατάσταση της αμαρτίας μέσα στον άνθρωπο δημιουργείται, όπως είδαμε, μια υπαρξιακή διπολικότητα σ' αυτόν, πού τη συνιστούν ή ηδονή και ή οδύνη. Στον άξονα τους περιστρέφεται ή ύπαρξη. Ηδονή και οδύνη αποτελούν ένα ανθρωπολογικό καθεστώς, ή, όπως τελευταία συνηθίζεται να λέγεται αυτό, "κατεστημένο", πού αποτελεί γνώρισμα της μεταπτωτικής ψυχολογίας του ανθρώπου. Είναι γι' αυτό χρήσιμο να αναλυθούν, όπως είπαμε, σε κάποιο βαθμό τα στοιχεία της ηδονής και της οδύνης πιο κάτω, τόσο για να εκτιμηθεί ό σημαντικότατος ρόλος πού παίζουν στη ζωή του άνθρωπου, όσο και για να κατανοηθεί ή ανάγκη να ξεπερασθούν με επαναφορά του "παρά φύσιν", πού ηδονή και οδύνη συνιστούν, στο "κατά φύσιν", με επιστροφή δηλαδή από την ανωμαλία στην ομαλότητα της φύσεως μας, εφόσον αυτή είναι δυνατή και πώς. Αρχίζουμε πρώτα από την ηδονή.

Ό άγιος Μάξιμος ό Ομολογητής προβαίνει στην παρακάτω προσδιοριστική ανάλυση της ηδονής:

α) Ή ηδονή είναι (Ή ηδονή είναι είδος και μορφή αισθήσεως πού πραγματοποιείται στην ψυχή και ειδικά στην περιοχή της πού λέγεται αισθητικό διά μέσου κάποιου πράγματος πού υποπίπτει στις αισθήσεις).

2. (Ή ηδονή είναι τρόπος ενέργειας της αισθήσεως, δηλαδή κάθε αισθήσεως, όλων των επί μέρους αισθήσεων, τον όποιο συνιστά ή μη λογική επιθυμία. Όταν δηλαδή προστεθεί στην αίσθηση ή επιθυμία, τότε ή επιθυμία μεταπίπτει σε ηδονή δίνοντας της μια συγκεκριμένη μορφή. Όταν ή αίσθηση κινηθεί επιθυμητικά, πραγματοποιεί την ηδονή προσλαμβάνοντας έτσι ή επιθυμία αισθητή μορφή).

γ) Άλλου πάλι λέει ό άγιος ότι "ηδονή" είναι "επιτυγχάνουσα επιθυμία"

Συνεπώς σύμφωνα με τα πιο πάνω, ηδονή είναι ή ενεργοποίηση και αισθητοποίηση της επιθυμίας, πού δεν κυριαρχείται από το λογικό. Ή σύζευξη επιθυμίας και αισθήσεως κατ' αρχήν και ή απουσία του λόγου, της λογικότητος, από αυτήν γεννάει την ηδονή. Ό βαθύς γνώστης του αγίου Μαξίμου και σοφός καθηγητής π. Δημήτριος Στανιλοάε κάνει την επόμενη επεξήγηση του προσδιορισμού του αγίου Πατρός.

Από την αίσθηση στην καθαρά αντιληπτική διδασκαλία (πιο σωστά ίσως- διαδικασία) ως την ηδονή δεν υπάρχει παρά ένα βήμα. Γιατί σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό ή ηδονή δεν είναι παρά μια μορφή αίσθησης, στην οποία ένα πράγμα πού αισθανθήκαμε δίνει την αντίστοιχη μορφή. Ή ηδονή από το να γεύεται κανείς δεν είναι παρά μια γεύση, στην οποία ένα πράγμα πού γεύεται δίνει κάποια μορφή ή ποιότητα. Ή είναι μια γεύση πού ρυθμίζεται από το πράγμα.

Ό δεύτερος ορισμός της ηδονής δεν διαφέρει πολύ από τον πρώτο. Σύμφωνα μ' αυτόν, ή ηδονή είναι τρόπος αίσθησης, τρόπος σχεδόν ταυτόσημος με τη μορφή αίσθησης. Το νέο στοιχείο πού παρεμβάλλεται είναι ή όρεξη. Ή ηδονή είναι ό τρόπος της αίσθησης (της διαδικασίας των αισθητηρίων οργάνων) προσδιορισμένος από την όρεξη.

Σύμφωνα με τον πρώτο ορισμό, το συγκεκριμένο πράγμα παράγει με τρόπο άμεσο την ηδονή. Σύμφωνα με τον δεύτερο, το συγκεκριμένο πράγμα παράγει την ηδονή με την όρεξη. Συνοψίζω- Να, πώς δημιουργείται ή ηδονή ένα πράγμα πού γίνεται αντιληπτό από την αίσθηση δημιουργεί όρεξη, ή όρεξη κινεί την αίσθηση προς το αντίστοιχο πράγμα. Όταν το αντίστοιχο πράγμα κατακτηθεί, εμφανίζεται ή ηδονή".

II.   Επιθυμία   και   ηδονή

Είναι φανερό ότι ή ηδονή είναι παράγωγο επιθυμίας και πράγματος μέσω της αντιληπτικής δυνατότητος του άνθρωπου με τη βοήθεια των αισθήσεων ή παράγωγο συνδυασμού επιθυμίας και αισθήσεως εξαιτίας ενός πράγματος. Καταρχήν βλέπω (ή ακούω ή πιάνω) ένα πράγμα. Έχουμε μια αισθητηριακή αντίληψη λοιπόν. Το πράγμα αυτό πού είδα (άκουσα, έπιασα) το επιθυμώ. "Όταν αποκτήσω αυτό το πράγμα πού επιθυμώ (εδώ έχουμε τη δεύτερη ενέργεια), αισθάνομαι ευχαρίστηση, με άλλα λόγια ηδονή.

Πρέπει να παρατηρηθεί προκαταβολικά, αν και θα γίνει ειδικός λόγος γι' αυτό άλλου, ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με την ηδονή πάντα σε σχέση με την αίσθηση και τα αισθητά, γιατί υπάρχει και ανώτερη μορφή ηδονής, ή πνευματική ηδονή, πού ανήκει σε άλλα πεδία και δεν έχει σχέση με ότι εδώ ονομάζεται αισθητηριακή ή αισθησιακή ηδονή, ηδονή των αισθήσεων.

Τονίζοντας τη σημασία της επιθυμίας για την πραγματοποίηση της ηδονής ό άγιος Μάξιμος παρατηρεί τα έξης:

Χωρίς την επιθυμητική δύναμη, λέει ό άγιος, δεν μπορεί να ύπαρξη πάθος. Ή αγάπη για κάποιο πράγμα αποτελεί Ιδιότητα της επιθυμίας. Και χωρίς τη δύναμη του θυμικού (συναισθήματος) πού νευρώνει και δυναμώνει την επιθυμία να ενωθεί με ότι την ευχαριστεί, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ή ειρήνη, αν βέβαια ειρήνη και κατασίγαση της επιθυμίας είναι ή ανενόχλητη και ολοκληρωτική απόκτηση και κατοχή του επιθυμητού πράγματος.

Σύμφωνα μ' αυτά ό ερεθισμός της επιθυμίας δημιουργεί μέσα στον άνθρωπο κατάσταση πού μπορεί να φτάσει σε πολύ μεγάλη ένταση και κοχλασμό. Στην περίπτωση αυτή χάνει ό άνθρωπος την ειρήνη του. Ή επιθυμία τον σπρώχνει ακατάπαυστα προς το ποθούμενο, με το όποιο επιδιώκει, για να γαληνεύσει ό πόθος του, την ένωση. Έχουμε στην περίπτωση αυτή ένα είδος έρωτος της ψυχής προς το αντικείμενο της επιθυμίας πού δεν σβήνει τη δίψα της, αν δεν "ενωθεί" μ' αυτό, αν δεν το ιδιοποιηθεί με "άνενόχλητον και παντελή του καταθυμίου κατάσχεσιν". Ή πλήρης και εντελής κατοχή του επιθυμητού δημιουργεί αίσθημα ικανοποιήσεως και έξηρεμήσεως. Μόλις όμως πραγματοποιηθεί αυτό, αρχίζει πάλι ό ερεθισμός του πάθους για να γίνει πάλι ή ίδια διαδικασία ικανοποιήσεως του.

Και αυτό γίνεται ασταμάτητα παρ' όλες τις τυχόν υποσχέσεις του υποκειμένου στον εαυτό του ότι "αυτή θα είναι ή τελευταία φορά"!

III.   Αρνητικά   χαρακτηριστικά   της   ηδονής   των αισθήσεων

Παρουσιάζοντας τα αρνητικά χαρακτηριστικά της ηδονής των αισθήσεων ό όσιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Κάλλιστος παρατηρεί τα ακόλουθα:

"Η μη νοερά, αλλά της σαρκός ηδονή ήμαρτημένως έχοι αν και το λέγεσθαι ήδονήν. Επαγόμενη γάρ έπιτελεσθείσα πικρόν μετάμελον προδήλως εψευσται καλείσθαι ηδονή.

Νόθος γάρ και πόρρω ψυχής λογικής,

άλογος,

αγενής,

νωθρά,

σκοτεινοχαρής,

θορυβώδης,

οχληρά,

πρόσκαιρος,

εύμάραντος.

Και γάρ γεγηρακότος του σώματος άκουσα και μετ' αισχύνης μεταχωρεί,

εύκατάγνωστος,

άθλιόβιος,

δύσχρηστος,

αιχμάλωτος,

 ονείδους μεστή,

 βρωμόφρων,

βλακώδης,

απρόσωπος,

άπογνωστική,

απερίσκεπτος.

λύπην ήμαυρωμένην μετά το τελεσθήναι τω εαυτής εργάτη και πράκτορι έπιφέρουσα".

Και με απλά λόγια: Ή μη νοερή αλλά σαρκική ηδονή κατά λάθος θα μπορούσε να όνομασθή ηδονή. Επειδή, όταν πραγματοποιηθεί, έχει ως επακόλουθο της πικρή μεταμέλεια, είναι καταφάνερο πώς γι' αυτό διαψεύδεται ή ονομασία της ως ηδονής. Ή ηδονή αυτή είναι

πλαστή και άσχετη προς τη λογική ψυχή,

αλόγιστη, γι' αυτό

χυδαία,

δυσκίνητη,

φίλη του σκοταδιού,

θορυβώδης,

ενοχλητική,

πρόσκαιρη,

εύκολομάραντη και φθαρτή,

ή ηδονή αυτή και όταν γεράσει το σώμα αθέλητα και όλη ντροπή μεταπηδάει από τη μια μορφή στην άλλη.

 Είναι αξιοκατάκριτη,

πρόξενος ή έκφραση άθλιας ζωής,

δυσκολομεταχείριστη,

ανελεύθερη,

όλη ντροπή,

με βρώμικο φρόνημα,

ηλίθια,

απρόσωπη,

με κατάληξη την απόγνωση, απερίσκεπτη και επιπόλαιη,

πρόξενος λύπης σκοτεινής σε όποιον την πραγματοποιεί, αφού αυτή λάβει χώρα.

Θα εκτεινόμασταν πολύ, αν επιχειρούσαμε λεπτομερή ανάλυση των τόσο ψυχολογημένων αυτών παρατηρήσεων του όσιου Πατριάρχη. Στεκόμαστε γι' αυτό σε τρία βασικά, όπως νομίζουμε, χαρακτηριστικά της αισθησιακής ηδονής, πού είναι ίσως και τα πιο αντιπροσωπευτικά της. Και αυτά είναι:

α) Το απρόσωπο. Το πρώτο αυτό χαρακτηριστικό της αισθησιακής ηδονής έχει σημασία γιατί αναφέρεται στην εκφυλιστική κατάπτωση της ηδονής πού από προσωπική στη σχέση Θεού και άνθρωπου καταντάει απρόσωπη κίνηση τυφλής ορμής. Τα αποτελέσματα της ηδονής αυτής είναι μοιραία για το πρόσωπο του ανθρώπου, αφού από την εν σχέσει ύπαρξη του εγκλωβίζεται σε μια ασφυκτική, εγωπαθή και αρρωστημένη κλειστότητα, τη φιλαυτία, από την οποία ξεκινάει ή απρόσωπη ηδονή και στην οποία καταλήγει, ενισχύοντας την ακόμα πιο πολύ κατά φαυλοκυκλική και έκμαυλιστική φορά.

β) Ή άλογία. Ή αλογία της ηδονής δείχνει την εσωτερική ανατροπή πού πραγματοποιείται στον άνθρωπο. Ή λογική του δύναμη και λειτουργία δεν άσκει πια κυριαρχική, εξουσία μέσα του. Υποτάσσεται ή ίδια στις άλογες δυνάμεις, την επιθυμία και τον "θυμόν" (συναίσθημα) και τελικά στις αισθήσεις- όπου δεν κυριαρχεί το λογικό, συνήθως επακολουθεί ή εξουσία των αισθήσεων.- Έτσι έχουμε  (Μάξιμος). Ή απώθηση της λογικής δυνάμεως της ψυχής οδηγεί στη μη λογικότητα της ηδονής, πού σαν φίδι σερνόμενο δέχεται ή αίσθηση.

Στα φιλοκαλικά κεφάλαια πού αναφέρονται με το όνομα του Μ. Αντωνίου σημειώνεται σχετικά:

Όσες ψυχές, λέει, δεν κατευθύνονται και δεν κυβερνούνται από το νου με τρόπο πού να σφίγγει και να πιέζει, να κατευθύνει και να κυβερνά τα πάθη τους, δηλαδή την οδύνη και την ηδονή, τελικά αυτές οι ψυχές χάνονται σαν μη λογικά κτήνη, επειδή παρασύρεται το λογικό τους από τα πάθη, όπως ό αμαξηλάτης και κυβερνήτης του άρματος πού τον νίκησαν τα άλογα.

Ή άλογία λοιπόν της ηδονής σημαίνει κατάπτωση του άνθρωπου στο επίπεδο του χωρίς λογικό κτήνους γιατί ή ηδονή αχρήστεψε την οδηγητική και κυβερνητική ικανότητα του λόγου του, του νου του.

γ) Το εύμάραντον. Το εύμάραντον της ηδονής, πού σημαίνει την προσωρινότητα της, υπογραμμίζει τη μη ανταπόκριση της στο αίτημα της ψυχής για μονιμότητα της ηδονής και διάρκεια χωρίς τέλος. Ή αισθησιακή ηδονή είναι "παρόν αγαθόν",• όπως τη χαρακτηρίζει ό άγιος Μάξιμος, και δεν έχει μέλλον, αλλά ούτε και παρελθόν. Δεν έχει με άλλα λόγια χρονική έκταση ή μάλλον έχει χρονική έκταση, αλλά τόσο μικρή, ώστε να είναι σαν να μην έχει έκταση σε χρόνο, διάρκεια δηλαδή, και επομένως ώσπου να ύπαρξη, εξαφανίζεται, ώσπου να άνθηση, μαραίνεται και πεθαίνει σαν να μην υπήρξε ποτέ. Γι' αυτό και δεν μπορεί να ικανοποίηση την έφεση της ψυχής πού διψάει την ατέρμονα αιωνιότητα.

ΒΙΒΛ. ΗΔΟΝΗ ΟΔΥΝΗ. ΑΡΧΙΜ ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΒΙΤΤΗΣ.

ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΠΑΙΤΙΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

ΨΥΧΩΦΕΛΕΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΟΡΑΤΙΚΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΗΤΡΟΦΑΝΗ.5

Πατέρα Μητροφάνη, όταν πήγες και κοινώνησες, εδώ στον Άγιο Νεκτάριο, μετά τη Θεία Λειτουργία, τί είδες, τί σου φάνηκε πώς είδες;

-              Τί να σου πω! Ό πνευματικός μου μου είπε να μη τα πω σε κανέναν, αλλά, αφού είσαι έδώ και θες να ακούσης τα πνευματικά, τα λέω, παιδί μου. Μετάλαβα μες στο ιερό και τελείωσε ή Θεία Λειτουργία! Δύο ιερείς μεταλάμβαναν, από τη μια μεριά ό ένας και από την άλλη μεριά ό άλλος. Ό πρώτος τελείωσε τον κόσμο, πού κοινωνούσε, όταν είδα επάνω από το Άγιο Ποτήριο «αναμμένη φωτιά!». «Αχ! Μωρέ, πώς δε ρώτησα το όνομα του», λέω στον πνευματικό μου! «Ήταν από το Θεό να μην τον ρωτήσεις», μου είπε, «γιατί, αν θα τον ρωτούσες, θα του έφερνες τού ιερέα υπερηφάνεια». «Είδα τον ιερέα με την Αγία Λόγχη, πού έκοψε τον Άγιο Άρτο! Μόλις πάτησε το μαχαίρι, ολόκληρο το Δισκάριο με το Άγιο Λείψανο τού Κυρίου μας άναψε φωτιά, πού ήρθε από επάνω! Μού ήρθε να φιλήσω τα πόδια του, μόλις το είδα αυτό!». «Δεν σε άφησε ό Θεός να τον ρωτήσεις», μου λέει ξανά ό πνευματικός, «γιατί μπορεί να υπερηφανευόταν ό ιερεύς και ό Σατανάς αυτό περίμενε! Να μη τα πεις όμως αυτά σε κανέναν», μου λέει.

              Τώρα, Γέροντα, επειδή πλησιάζουν και οι γιορτές των Χριστουγέννων, θα ήθελα να ακούσω από το στόμα σου, αν και γερασμένο, όμως έχει τη χάρη και τη δύναμη, για να ψέλνει πολύ ωραία, ένα τροπάριο για τα Χριστούγεννα!

Κι ό Γέροντας, αφού με λίγη δυσκολία και βραχνάδα, άλλ' όμως με πολλή κατάνυξη και χάρη, έψαλλε 2-3 τροπάρια, συνέχισε:

-              Τη χρονιά, πού πήγα στον Πανάγιο Τάφο, το 1924, το Πάσχα, λειτουργούσε ό Πατριάρχης Δαμιανός ό μακαρίτης! Εγώ είμαι καντηλανάφτης και υπηρετώ τούς τρεις Αρχιερείς. Υπήρχαν ακόμη τρεις ιερείς και δύο διάκονοι. Ξαφνικά, έπεσε το μαντήλι του Πατριάρχη, κατά τύχη, κάτω κι εγώ δεν τον άφησα να σκύψει. Έσκυψα εγώ και, κατά τύχη, βρίσκω και μια αγγλική λίρα! Εγώ του δίνω το μαντήλι και τη λίρα δεν την έδωσα και ό καημένος ό Πατριάρχης μου λέει «τόσο πολύ αγαπάς, παιδί μου, τις λίρες, το μαντήλι μου το δίνεις, τη λίρα όμως τη βαστάς;». «Πάρτην πάρτην» του είπα. «Όχι», μου λέει, «ήταν το δώρο σου! Ό Θεός τα οικονόμησε έτσι. Άμα την πάρω, θα με βλασφημήσεις, το ξέρω», μου λέει ό Πατριάρχης.

-              Τώρα και δύο λόγια γι' αυτούς, πού σε επισκέπτονται έδώ, πόσο και πώς τούς αγαπάς, Γέροντα;

-              Αυτός, πού μου μιλάει, είναι πολύ αδιάκριτος και γι' αυτό τον μαλώνω. «Σε δέχομαι όμως» του λέω, «μόνο και μόνο επειδή είσαι πολύ ευλαβής! Είσαι πολύ βαρετός και θα σε διώξω να φύγεις άπ' έδώ πέρα», του λέω. «'Αλλά αυτόν πολύ τον αγαπώ, κι ας τα λέω αυτά, γιατί αυτός πολύ αγαπάει το Θεό! Και, επειδή αγαπάει πολύ το Θεό, γι' αυτό πολύ αγαπάει και μένα!»

-              Πατέρα Μητροφάνη, τελειώνοντας, θα ήθελα να ακούσω από σάς, τον γηραιότερο φύλακα, ποιά καθήκοντα έχει ό φύλακας στον Πανάγιο Τάφο μέσα στο εικοσιτετράωρο, μόνο και μόνο αυτά να τα απαριθμήσετε, θέλω.

-              «Λοιπόν, είμαστε δύο φύλακες, τη μια μέρα ό ένας, την άλλη μέρα ό άλλος. Τα καθήκοντα μας είναι: Στέκεται όρθιος ό φύλακας και υπερασπίζεται το Μεγαλείο του Ελληνισμού! Τον βλέπουν όλοι: Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί, όλα τα Έθνη, πού έρχονται! Και Εβραίοι και Άραβες και Ασιάτες και Ευρωπαίοι βλέπουν τον Έλληνα φύλακα! Ανάβουμε τα καντήλια όλοι με την σειρά. Λοιπόν, μέσα στον Πανάγιο Τάφο υπάρχουν (43) καντήλια, (13) δικά μας, (13) των Καθολικών, (13) των Αρμενίων, (4) των Κοπτών κ.λπ. Μια ημέρα ψάλτης και μια ημέρα φύλακας. Σηκωνόμαστε μέσα στη νύχτα και στρώνουμε όλα τα ιερά σκεύη, πού χρειάζεται ό ιερέας, όταν λειτουργεί...»

- Απ' όταν πήγατε εσείς εκεί μέχρι τώρα, «Άγιε Γέροντα», ποιοί Πατριάρχες πέρασαν απ' τον Πανάγιο Τάφο; Ποιά είναι τα ονόματα τους, μόνο τα ονόματα τους να μου αναφέρετε.

-              «Πρώτος ήταν ό Δαμιανός, δεύτερος ό Τιμόθεος, τρίτος ό Βενέδικτος και τέταρτος ό Διόδωρος».

-              Είναι σε όλους μας γνωστό ότι οι Εβραίοι μάς πήραν μια πολυκατοικία! Εσείς τί ξέρετε γι' αυτό το θέμα να μας πείτε, πού γνωρίζετε καλύτερα από όλους τις λεπτομέρειες του ζητήματος αυτού, «Άγιε Γέροντα»;

-              «Ξενοδοχείο δικό μας ήταν! Το δικαστήριο, βέβαια, μάς δικαιώνει, αλλά ή Κυβέρνηση των Εβραίων το κατέλαβε πραξικοπηματικούς!»

-              Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, «Άγιε Γέροντα», για τις τόσο χρήσιμες πληροφορίες, πού μου δώσατε, και να είστε βέβαιος ότι αυτές θα ωφελήσουν και πολλούς άλλους, αν κάποτε αξιωθώ, με τη βοήθεια του Θεού, να τις κάνω γνωστές και σε άλλους, με όποιον τρόπο με φωτίσει ή Χάρη του Πανάγιου Τάφου, τον Όποιο υπηρετήσατε με όλες τις δυνάμεις σας -πνευματικές και σωματικές- για ολόκληρα 58 χρόνια! Δώστε μου την ευχή σας και σας εύχομαι «εκ βάθους ψυχής και εκ μέσης καρδίας» «Καλό Παράδεισο», για τον όποιο αγωνιστήκατε σχεδόν ολόκληρο αιώνα!

- Κάθε τόσο, και χωρίς να το επιδιώκω, έρχονται στη μνήμη μου γεγονότα και καταστάσεις, πού με συνέδεσαν άρρηκτα με τον σχεδόν αιωνόβιο φύλακα του Παναγίου Τάφου π. Μητροφάνη, όπως είναι ή παρακάτω προσευχή, πού έλεγε σ' αυτούς, πού τον επισκέπτονταν:

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, σώσον, έλέησον, φώτισον, διαφύλαξον πάντας τούς επισκεπτόμενους με εν τω Χαρισίω Γηροκομείω, Σύ, πού γιγνώσκεις τα ονόματα αυτών, μετά των γονέων, αδελφών, συζύγων, τέκνων και συγγενών αυτών! Χριστέ μου, διά της Χάριτος Σου, της Χάριτος του Πανάγιου Σου Τάφου, την έπουράνιον Βασιλείαν Σου δώρισε τους, έν μετάνοια και εξομολογήσει παράλαβε τους! Τέλος αγαθόν χάρισε τους και την ύγείαν τους κι έμενα, τον άσωτο Σου υιό, τον φύλακα του Παναγίου Τάφου, στον όποιο υπηρέτησα για ολόκληρα πενήντα οκτώ χρόνια, συγχώρησον για όσα εγκλήματα έχω κάνει».

ΠΑΤΗΡ ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ.  

The Churches of Mary Magdalene and James

These "twin" churches sit side by side and are adjacent to the Holy Sepulcher complex. We entered in through a side entrance from within the main courtyard of the entrance into the Holy Sepulcher and then exited into the courtyard of the Patriarchate of Jerusalem.

ΨΥΧΩΦΕΛΕΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΟΡΑΤΙΚΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΗΤΡΟΦΑΝΗ.4

«Λοιπόν, υπάρχει κι ή άλλη Ζωή! Βλέπετε πώς, ενώ θάβουμε τον άνθρωπο μας, πού πέθανε, εμείς νομίζουμε ότι δεν θα πεθάνουμε! Ή αλήθεια, βέβαια, είναι ότι δεν πεθαίνουμε, δεν υπάρχει πραγματικός θάνατος! Λοιπόν, θα πάμε στον Ουρανό! Μη φοβάστε!» Μια καλή κυρία, πού ήρθε από την Αμερική, πολύ μορφωμένη, όταν άκουσε για το όνομα μου, μαζί με ένα κύριο ήρθαν στο Χαρίσειο Γηροκομείο και ό κύριος μου λέει, πάτερ Μητροφάνη, ή κυρία με παρακάλεσε και μου είπε ότι είναι πολύ σπουδαία αυτά, πού άκουσε για σάς και γι' αυτό μου είπε «τον άνθρωπο αυτό θέλω να τον δω!». Είναι πολύ μορφωμένη, ξέρει πολλές γλώσσες και είναι καταρτισμένη επιστημονικώς! «Μα», του λέω, «εγώ είμαι αγράμματος και αστοιχείωτος και απλός, τί θα της πω;» «Δεν έχει να κάνη καθόλου ούτε με τα γράμματα ούτε με τη σοφία! Ή Χάρη, πού έχεις, αφού υπηρέτησες στον Πανάγιο Τάφο 58 χρόνια», μου λέει επίμονα ή κυρία, «Ό Θεός θα σε φωτίσει να μου απάντησης», μου λέει. Τότε, εγώ φοβήθηκα λίγο! «Θα καταδικαστούμε ή θα σωθούμε», μου λέει. «"Α! Είναι μία ερώτηση πολύ φοβερή», της λέω. «"Όχι δεν σου λέω», της είπα. «Ότι ξέρεις», μου λέει. «Κάθε άνθρωπος έχει μια ιδέα! Ό Θεός είναι τόσο Πολυέλεος και ως Πανάγαθος Θεός, πού είναι, έναν τέτοιο άνθρωπο κάτι θα τον φωτίσει να πή!» «Α! την ιδέα μου θέλεις», της λέω. «Α! Όλοι θα σωθούμε», της λέω, «αφού ό Κύριος μας μάς λέει ότι μόνο με ένα ήμαρτον όλα συγχωρούνται! Είναι και Δίκαιος όμως!» Λέω με τον εαυτό μου «'Εγώ, αν ήμουνα δυνατός, δεν θα αδικούσα κανέναν, πόσο μάλλον ό Θεός, ό Πανάγαθος Θεός! Έχει ό Θεός!» Αφού μάς το λέει ξεκάθαρα «Ένα ήμαρτον και συγχωρούμεθα παντελώς! ό Θεός είναι πανταχού παρών, είναι Πνεύμα άυλο, πού βρίσκεται σ' όλον τον κόσμο και ξέρει όλες τις αδυναμίες μας, θα μάς χαλάσει; Ένα ήμαρτον, άμα του πούμε, όμως με συντριβή καρδίας, εξομολόγηση και μεταλάβει, όλοι θα σωθούμε και όλοι θα πάμε στον Παράδεισο!».

-              Πατέρα Μητροφάνη, ποιες πρέπει να είναι οι σχέσεις του άντρα και της γυναίκας, αν λάβουμε υπόψη μας ότι ό Χριστός είναι ό αρχηγός της Εκκλησίας και ό άνδρας ό αρχηγός της οικογενείας;

-              «Ό Χριστός είναι ό Εξουσιαστής, ό Αρχων, ό Τέλειος, ό Αληθινός Θεός όλης της Οικουμένης! Ό μεν άντρας πρέπει να είναι πολύ διακριτικός στην οικογένεια του, ή δε γυναίκα πρέπει να φοβάται τον άντρα, όπως το λέει και ό Απόστολος Παύλος. Λοιπόν, ή κάθε γυναίκα και ό κάθε άντρας, έστω και για κοροϊδία, άμα μαλώσουν και θυμώσουν, δεν κερδίζουν τίποτα! Τον εαυτό τους πρέπει να ταπεινώσουν!»

-              Σ' εκείνη την περίπτωση, πού κάποτε μάς είχατε πή, πατέρα Μητροφάνη, πώς αναγκάσατε κάποιο σύζυγο να φέρνεται καλά στη σύζυγο του και να μη βλαστημεί και ούτε να υβρίζει τα Θεία;

-              Καλά μου το θύμησες. Κάποτε, ήρθε μια γυναίκα, με βρήκε και μου είπε: «Μάλωσα με τον άντρα μου». «Γιατί να μαλώσεις», της λέω. «Μα», μου λέει ή γυναίκα, «άνοιξα το παράθυρο και μπήκε λίγος καθαρός αέρας μέσα και μου λέει ό άντρας μου «γαϊδούρα, κλείσε το παράθυρο, γιατί κρυώνω» και γι' αυτό «θύμωσα», μου λέει ή κυρία, και του είπα «άντρα μου, εγώ σε αγαπώ πάρα πολύ και σε ευχαριστώ και για το ότι με είπες γαϊδούρα», του είπα, «είναι καύχημα μου, πού είμαι γαϊδούρα, τιμή μου και καύχημα μου, γιατί παντρεύτηκα έναν γάιδαρο!». Λοιπόν, θύμωσε ό άντρας μου και με κυνηγούσε με τις πυτζάμες, ενώ εγώ έφυγα και δεν μπορούσε να με πιάσει και για 3 ημέρες, μου λέει, πήγα στο σπίτι της μάνας μου! Εκείνος είναι «γάιδαρος», μου λέει, «πού, μετά από 3 ήμερες, ήρθε και με βρήκε στη μάνα μου και μου ζήτησε συγγνώμη!». «Α! Παιδί μου», της λέω, «Δεν έκανες καθόλου καλά! Τί κατάλαβες μ' αυτό, πού έκανες; Οδήγησες τον εαυτό σου στην αμαρτία! 'Εσύ φταις για όλα, της λέω». «Εγώ φταίω; Αυτός να βλαστημεί το Θεό μου και εγώ να μη μιλήσω;». «Τί καταλαβαίνεις», της είπα. «Θα με ακούσης και, αν με ακούσης, θα τον διόρθωσης τον άντρα σου και θα σε βοηθήσει και σένα ό Θεός.

 Τώρα, πού θα πάς στο σπίτι, σιωπή, μιλιά, άνοιξε το δωμάτιο του και, αν είναι καθισμένος, πάρε μετάνοια, βγάλε τις παντόφλες του και φίλα του τα πόδια»! «Μα θα με περάσει για τρελή, Γέροντα!». «Για το Θεό θα γίνεις τρελή και δεν χαίρεσαι; Θα το κάνης», της λέω. «Θα το κάνω», μου λέει, «Για χάρη σου, Άγιε Γέροντα!».

Εσύ, στο έξης, κράτα πάντα το στόμα σου κλειστό, όταν αυτός νευριάζει και σιγά-σιγά θα σταματήσει να βλαστημεί, γιατί, όπως είδες, πάνω στην κοροϊδία, τον είπες και εσύ «γάιδαρο»! Επειδή αυτός πρώτος σε αποκάλεσε «γαϊδούρα», αυτό σημαίνει ότι εσύ είσαι «γαϊδούρα;». Όχι βέβαια, δεν είσαι «γαϊδούρα» εσύ, αλλά αυτό είναι ό εγωισμός, πού μας φέρνει ό Σατανάς, για να μάς οδηγήσει στην αμαρτία! Πρέπει, λοιπόν, πάντα να είμαστε ταπεινοί και ό Θεός θα είναι μαζί μας.

-              Γέροντα Μητροφάνη, όταν είχες φύγει από τα Ιεροσόλυμα και πήγες στην Αθήνα να εξομολογηθείς, τί σου συνέβη;

-              Το θυμάμαι, καλά, πού μου το θύμησες! Θα σάς το πω για να μάθετε. Έμαθα ότι ήτο κάποιος πνευματικός πολύ μεγάλης ηλικίας, αλλά και πάρα πολύ ευσεβής, κάπου, στην Πεντέλη. Αποφάσισα να εξομολογηθώ σ' αυτόν όλες τις αμαρτίες μου και τις ατιμίες μου, πού έκανα στον Πανάγιο Τάφο στα 58 χρόνια, πού υπηρέτησα εκεί! Πρέπει να εξομολογηθώ και, έπειτα, να παραιτηθώ, είπα, γιατί με τύπτει ή συνείδηση! Πήγα, λοιπόν, και βλέπω μαζεμένα τουλάχιστον 100 άτομα (άντρες και γυναίκες) και, ευτυχώς, με γνώρισαν κάποιες γυναίκες, πού με ήξεραν από τον Πανάγιο Τάφο, τις όποιες παρακάλεσα να μου δώσουν προτεραιότητα. Μου έδωσαν σειρά και παρουσιάσθηκα στον πνευματικό. «Τρεις μόνο λέξεις θα μου πεις», μου λέει ό πνευματικός. «Μα εγώ έχω να σάς πω ολόκληρα φορτία από αμαρτίες μου, τα φοβερότερα αμαρτήματα εγώ τα έκανα σ' όλον τον κόσμο!» «Τώρα, πού ερχόσουνα», μου λέει ό πνευματικός, «τί σκεφτόσουν μέσα στο ταξί;». «Σκεφτόμουν ότι έχω κάνει κι αυτό κι εκείνο κι εκείνο! Θα σάς πω», του λέω, «ότι σκότωσα 1.000.000 άτομα! Υπάρχει χειρότερο έγκλημα;». 

«Δηλαδή τόσο πολλές είναι οι αμαρτίες σου, πιο πέρα άλλες δεν μπορούν να γίνουν! Τις είπες όλες! Τώρα, μάς ακούει ό Χριστός! Αφού ήρθες να εξομολογηθείς, όλα τα άκουσε», μου λέει ό άρρωστος και ευσεβέστατος εκείνος πνευματικός! «Όλες οι αμαρτίες σου συγχωρέθηκαν, κάτσε, τώρα, να σου διαβάσω τη συγχωρητήριο ευχή». Έδώ, ό αείμνηστος Γέροντας π. Μητροφάνης μάς συμβουλεύει να είμαστε πολύ σύντομοι στην εξομολόγηση μας, για να μη κουράζουμε με τις περιττές λεπτομέρειες μας τον πνευματικό μας.

«Αδελφοί, πρέπει να μετανοήσουμε και να εξομολογηθούμε! Από τα έργα μας δε μπορούμε να σωθούμε, γιατί είμαστε πολύ αμαρτωλοί! Ή ευσπλαχνία του Θεού θα μάς σώσει, άμα ταπεινωθούμε! Σε ένα δευτερόλεπτο, μάς συγχωράει ό Θεός! Αυτό θέλω να σάς πω, τέκνα μου, να είστε πιστοί στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, ό Όποιος είναι Πανάγαθος και υπέφερε τα πάντα, ακόμη και τη σταυρική θυσία, μόνο και μόνο, για να μάς σώσει! Θα ανταμωθούμε όλοι στην Αιώνια Ζωή και όλοι θα είμαστε χαρούμενοι!».

Στα τελευταία αυτά λόγια του Γέροντα είναι ολοφάνερη ή αγάπη του προς κάθε συνάνθρωπο του και, κυρίως, προς τούς αμαρτωλούς!

ΠΑΤΗΡ ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ. 

ΝΙΚΩΝ ΝΕΟΣΚΗΤΙΩΤΗΣ. ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ 1821

Ομιλία του μοναχού Νίκωνος Νεοσκητιώτη με θέμα «ο πνευματικός αγώνας», που έγινε στον εσπερινό του πανηγυρίζοντα ιερού ναού ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ναούσης το Σάββατο 24 Μαρτίου 2012.

Ή Μακαρία κοίμηση του Ευλογημένου Γέροντα Μητροφάνη.

Πάντα, όταν επρόκειτο την επομένη να κοινωνήσει, απ' την προηγουμένη, παρακαλούσε κάποιον να του διάβαση την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως! Από πολλή νύχτα, ετοιμαζόταν για τη Θεία Λειτουργία στο δωμάτιο του! Δεν έτρωγε τίποτε, αν κάποιος, πρώτα, δεν του διάβαζε την Κατάλυση! Όμως το έτος 1996 ό Γέροντας μας π. Μητροφάνης παρουσίασε συμπτώματα κόπωσης! Μαζί όμως με την κόπωση άρχισε να εμφανίζεται και το γήρας απειλητικό! Το γήρας επιδείνωνε, ακόμη περισσότερο, την κόπωση του σώματος! Διακρινόταν όμως στο πρόσωπο του ή απέραντη ηρεμία! Απόλυτη ηρεμία κατείχε τον Γέροντα κι ήταν πολύ ικανοποιημένος, γι' όσα επιτέλεσε, έως τότε, και αξιώθηκε και προσέφερε στα Άγια μέρη για τη Δόξα του Θεού και της Ορθόδοξης πίστης! Πλησίασε όμως προς το τέρμα της επίγειας ζωής του και οι λιγοστές δυνάμεις του άρχισαν λίγο-λίγο να τον εγκαταλείπουν! Κι, όπως ήταν φυσικό, σε πολύ βαθύ γήρας, άπεδήμησε προς Κύριον, προς Εκείνον, πού «αποδίδει έκάστω κατά τα έργα αυτού»!

Την τελευταία πνοή πάνω στη γή ό Γέροντας μας την άφησε ήμερα Σάββατο, Εορτή του Αγίου Αθανασίου, στις 18 Ιανουαρίου του 1997 (την ημέρα του Σταύρου, στις 5 Ιανουαρίου, πριν από τα Άγια Θεοφάνεια, με το παλιό Άγιο-ταφίτικο Ημερολόγιο). Κι, επειδή τόσα και τόσα απ' αυτόν διδάχτηκα, τον κανόνα της Πέμπτης, πού του πήγαινα το αντίδωρο, πριν από το πρωινό του γάλα, τον τηρώ μέχρι και σήμερα και, πηγαίνοντας στο κοιμητήριο της Μαλακοπής, του ανάβω, τώρα, το καντηλάκι στον τάφο του και, στη συνέχεια, πηγαίνω στις δουλειές μου! Αυτό έγινε, με την βοήθεια του Θεού, μέχρι την ανακομιδή των λειψάνων του, πού έγινε στις 25 Ιουνίου του 2000!

Ας αναφερθώ όμως με περισσότερες λεπτομέρειες στα τελευταία γεγονότα, πού συνέβησαν πριν από την μακάρια κοίμηση του. Την προπαραμονή της μακάριας κοίμησης του, ό πνευματικός μου, ό πατήρ Παναγιώτης, μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι πήγε και κοινώνησε τον Γέροντα Μητροφάνη! Μου είπε: «Πολύ συγκινήθηκα, διότι, κατά την ώρα της Θείας Κοινωνίας, διαπίστωσα ότι ευωδίαζε το Αγιον Ποτήριον!». Μόλις πληροφορήθηκα αυτό το γεγονός, δεν χάνω καιρό κι επισκέπτομαι τον Γέροντα! Την παραμονή της μακάριας κοίμησης του ήταν σε κατάσταση, πού ούτε καν θύμιζε τον «προηγούμενο Γέροντα»! Ήταν στα τελευταία του! Κάποια στιγμή, ενώ τα μάτια του ήταν κλειστά και το στόμα ανοιχτό, σηκώνει ψηλά το χέρι του κι εγώ το πιάνω, για να το κατεβάσω. Τότε, μου σφίγγει το δικό μου πολύ δυνατά! Ήταν, φαίνεται, ό τελευταίος χαιρετισμός του! Ήταν την παραμονή του θανάτου του, της μακάριας κοίμησης του! 

Έπειτα, του διάβασα τούς πρώτους 25 ψαλμούς. Διακαής πόθος και επιθυμία μου ήταν να του διαβάσω το ψαλτήρι πάνω στο φέρετρο, πάνω στο λείψανο του! Έπειτα, αφού τον ασπάστηκα, έφυγα, γιατί ήταν αρκετά περασμένη ή ώρα! Είχα πιστέψει πώς τον χαιρέτησα, για πάντα, ζωντανό, ύστερα φυσικά και από το δυνατό σφίξιμο του χεριού μου, πού μου έκανε την ήμερα αυτή! Ήταν ήμερα Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου του 1997, Εορτή του Αγίου Αντωνίου και του Νεομάρτυρα Γεωργίου.

Την άλλη μέρα, πρωί-πρωί, εκκλησιάστηκα στο Μοναστήρι της Παναγίας της Ελευθερώτριας στο Πανόραμα και, όταν τελείωσε ή Θεία Λειτουργία, χωρίς να χάσω καιρό, πήγα στο Χαρίσειο Γηροκομείο! Όταν πήγα στο δωμάτιο του, ήταν εκεί ή ανεψιά του κ. Πόπη και άλλες δύο καμαριέρες. Ό Γέροντας βρισκόταν σε επιθανάτιο ρόγχο! Ό ρόγχος, όσο πήγαινε, γινόταν και πιο δυνατός! Τότε, είπα στις καμαριέρες και στην ανεψιά του: «Βλέπω πώς δεν πάμε καθόλου καλά, οπωσδήποτε ό Γέροντας βαδίζει προς το τέλος του!».

Ή ανεψιά του ήθελε να πάη να ξεκούραστη, γιατί ήταν, όλη τη νύχτα, μαζί του! «Όχι», της λέω, «δεν θα πάς πουθενά, γιατί μ' αυτή την ένταση του ρόγχου δε μπορεί να κράτηση ό Γέροντας πάνω από μια ώρα!» Ήταν ή ώρα κάπου δέκα και μισή το πρωί και σιγά-σιγά ό ρόγχος άρχιζε να μειώνεται! Τότε, τούς είπα: «Τώρα, καθίστε να απολαύσουμε τη Μακάρια στιγμή της κοιμήσεως του!». Στη συνέχεια, σιγά-σιγά ό ρόγχος λιγόστευε, λιγόστευε, λιγόστευε, ώσπου, κάποια στιγμή, κοιτάζοντας στο ψαλτήρι, πού διάβαζα, είχα φτάσει στον τεσσαρακοστό ψαλμό και ακριβώς, τη στιγμή εκείνη, καθώς θυμάμαι, βρισκόμουν στο ρήμα «άποθανείται» στίχος 6, περίπου στο μέσο του ψαλμού, και, ταυτόχρονα, κοιτάζοντας και τον ετοιμοθάνατο Γέροντα, τον είδα να γέρνει το κεφάλι του προς τα αριστερά! Τον ξανακοιτάζω, από πιο κοντά, και βλέπω να κλείνει τα μάτια του και ξανά να τ' ανοίγει, μη μπορώντας πια να τα ξανακλείσει, γιατί ή οσία ψυχή του είχε «πετάξει» οριστικά, πλέον, από το γέρικο-αιωνόβιο και, τελείως, καταπονημένο απ' τις αδιάλειπτες προσευχές σώμα του, για να βρεθεί, όπως ήταν ό διακαής πόθος του σ' όλη του τη ζωή, στη χορεία των Αγίων και Οσίων!

Καταλυπημένος και κατασυγκινημένος ανακοίνωσα στις γυναίκες, πού υπήρχαν στο θάλαμο, ότι ό πολυσέβαστος Γέροντας μας «έφυγε», καθώς έμεινε ακίνητος και με τα μάτια του ανοικτά! Τότε, αμέσως, του έκλεισα με το αριστερό μ0ϋ χέρι τα μάτια του, εγώ ό αμαρτωλότερος του κόσμου, τα μάτια αυτά, πού, για 58 ολόκληρα χρόνια, στον Πανάγιο Τάφο του Παμβασιλέως Χριστού είδαν όλα τα Θαυμαστά Μεγαλεία του Τριαδικού μας Θεού, για τα Όποια, μέρα-νύχτα, δεν σταματούσε να μιλάη -για τη Δόξα του Θεού μας- μ' όλες του τις δυνάμεις, τις σωματικές και τις ψυχικές!

Μετά την οσία κοίμηση του ανάμεικτα συναισθήματα μας περιέλουαν όλους τους παρευρισκόμενους, απ' τη μια συγκίνησης, πού ό πολυσέβαστος Γέροντας μας «κοιμήθηκε», τελείωσε δηλαδή την επί Γης ζωή του, και απ' την άλλη λύπης, γιατί «χάσαμε», από κοντά μας, αυτόν, πού μας παρηγορούσε σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής μας!

Στη συνέχεια, ειδοποίησα την διακόνισσα του, την κ. Φεβρωνία, πού έλειπε κατά την κοίμηση του, και το Μετόχι του Προφήτη Ηλία, στο Λιβάδι Κατερίνης, της Ιεράς Μονής του Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους, απ' όπου δόθηκαν οι κατάλληλες οδηγίες για τον τρόπο της προετοιμασίας του μακαριστού πια Γέροντα για την τελευταία προσωρινή κατοικία του στο Κοιμητήριο της Μαλακοπής, κοντά στο Χαρίσειο Γηροκομείο! Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, Σάββατο 18 Ιανουαρίου, τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα το σεπτό λείψανο του Γέροντα στον ιερό ναό του Αγίου Νεκταρίου, όπου συνέρρευσαν πλήθη προσκυνητών, τούς οποίους είχε ποικιλοτρόπως, βοηθήσει ό Γέροντας, όσο ζούσε, και οι όποιοι τον «ξημέρωσαν», άλλος αμίλητος, άλλος με τα μάτια βουρκωμένα απ' τα καυτά δάκρυα για την μακάρια κοίμηση του Γέροντα, και άλλοι διηγούμενοι τις ποικίλες οδηγίες και πρακτικές συμβουλές, πού τούς είχε δώσει στις δύσκολες στιγμές της ζωής τους ό μακαριστός πια Γέροντας!

Ή εξόδιος ακολουθία έγινε πολύ λιτά, κατανυκτικά και αθόρυβα, όπως ήταν κι ή ζωή του, απλή κι αθόρυβη μέσα στην πολυτάραχη καταναλωτική κοινωνία μας!

Στις 25-6-2000 έγινε ή ανακομιδή των λειψάνων του και την φροντίδα του υποφαινομένου και ενός συγγενούς του εκλιπόντος Γέροντος, ύστερα από ευλογία του Καθηγούμενου της Ιεράς Μονής Όσίου Γρηγορίου. Πανοσιολονιωτάτου πατρός Γεωργίου Καψάνη, την 4η Ιουλίου του 2000 έγινε ή μεταφορά και εναπόθεση των λειψάνων του στο Οστεοφυλάκιο του Κοιμητηρίου της Μονής Όσίου Γρηγορίου στο Αγιον Όρος. Ας έχουμε την ευχή του!

ΠΑΤΗΡ ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ.  

ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ 8-03-2012. ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ.

ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ 18-3-2012 ... ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΤΗΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ.

Ο Αγιος Iωάννης της Κλίμακος.

Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

„Πρέπει να ανταποκρινόμαστε στην αγάπη σε όλες  τις φάσεις της ζωής μας, με όλη τη ουσία μας. Αν προσπαθήσουμε να το κάνουμε, θα δούμε, πόσα εμπόδια έχουμε μέσα μας για να το κάνουμε πραγματικά. Και εμφανίζεται μπροστά μας μια ερώτηση. Είμαστε άραγε ικανοί να αποκριθούμε σ΄αυτή την αγάπη? Μήπως δεν τσακίζεται κάθε προσπάθεια από τη φύση μας, από  τις αμαρτωλές συνήθειές μας? Μήπως είναι μάταιο το να τις παλεύουμε? Χρειαζόμαστε συμβουλές, χρειαζόμαστε καθοδήγηση, χρειαζόμαστε ανθρώπους, οι οποίοι πέρασαν οι ίδιοι εκείνο το δρόμο, οι οποίοι θα μπορούσανε να μας πούν: Γνωρίζω αυτό το δρόμο, θα σου τον δείξω.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλούμ) για την Κυριακή του Ιωάννη της Κλίμακος

Σ΄αυτές τις μέρες της Σαρακοστής μας δόθηκε η ευκαιρία να βλέπουμε σαφώς και να κάνουμε ιδιαίτερα δυνατές εμπειρίες σχετικά με το πώς αποκαλύπτεται ο Θεός σε μας και πώς γενναιόδωρα, χωρίς να φείδεται ο ίδιος ή να προφυλάσσει ό,τι Του ανήκει, χύνει από πάνω μας τη ζωοποιό και αναγεννητική χάρη Του.

Την Κυριακή Της Ορθοδοξίας γιορτάσαμε το ότι ο Θεός μας έγινε άνθρωπος και έτσι μας έδειξε ταυτόχρονα το μεγαλείο Του και την καταπληκτική ταπεινοφροσύνη Του, μα και το μεγαλείο του ανθρώπου, τον προορισμό του. Ο Γρηγόριος ο Παλαμάς μας κήρυξε ότι η σχέση μας με το Θεό είναι γνήσια φυσιολογική – αγγίζει το επίπεδο της φύσεως, ότι η χάρη που μας δίνεται, είναι μια εκροή της θεϊκής ζωής. 

Την προηγούμενη Κυριακή σταθήκαμε μπροστά στο σταυρό του Κυρίου, ο οποίος μας μιλάει για την αγάπη του Θεού, για το ότι αυτή η αγάπη δεν ξέρει όρια, ότι δεν σταματάει ποτέ και μπροστά σε τίποτα για να μας εξευγενίσει, ώστε να γίνουμε όντως – κατά τον προορισμό μας – τέκνα του Θεού, να γίνουμε υιοί και κόρες του Θεού του Ζώντος.  Αλλά και την ίδια Κυριακή, όταν θαυμάσαμε τη θεϊκή αγάπη, ο σταυρός του Θεού μας έθεσε μια ερώτηση: Πώς μπορούμε να ανταποκριθούμε σ΄ αυτή την αγάπη?

Στην αγάπη μπορούμε να απαντήσουμε μόνο με αγάπη και ευγνωμοσύνη, όταν χαιρόμαστε και θαυμάζουμε για  ότι συμβαίνει σε μας. Μα δεν φτάνει να αισθανόμαστε την ευγνωμοσύνη στην καρδιά μας, δεν φτάνει να χαιρόμαστε, να εκπλησσόμαστε. Πρέπει να ανταποκρινόμαστε στην αγάπη σε όλες  τις φάσεις της ζωής μας, με όλη τη ουσία μας. Αν προσπαθήσουμε να το κάνουμε, θα δούμε, πόσα εμπόδια έχουμε μέσα μας για να το κάνουμε πραγματικά. Και εμφανίζεται μπροστά μας μια ερώτηση. Είμαστε άραγε ικανοί να αποκριθούμε σ΄αυτή την αγάπη? Μήπως δεν τσακίζεται κάθε προσπάθεια από τη φύση μας, από  τις αμαρτωλές συνήθειές μας? Μήπως είναι μάταιο το να τις παλεύουμε? Χρειαζόμαστε συμβουλές, χρειαζόμαστε καθοδήγηση, χρειαζόμαστε ανθρώπους, οι οποίοι πέρασαν οι ίδιοι εκείνο το δρόμο, οι οποίοι θα μπορούσανε να μας πούν: Γνωρίζω αυτό το δρόμο, θα σου τον δείξω.

Και σήμερα γιορτάζουμε τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακας, έναν από τους πιο παλιούς γέροντες, ο οποίος προσπάθησε να μας δείξει, πώς μπορούμε από το βάθος των αμαρτιών μας, από τις αδυναμίες μας, από την ατέλειά μας να μεγαλώσουμε και φτάσουμε εκείνο το επίπεδο της αγιότητας, το οποίο μας πρόσφερε ο Κύριος με το σταυρό και με την αγάπη Του. Γι αυτό το λόγο θυμόμαστε σήμερα τον Άγιο. Όταν αναρωτιόμαστε, τί να κάνουμε, μπροστά μας στέκονται χιλιάδες μάρτυρες, πού μας λένε, πώς να φερθούμε, τί να κάνουμε.

Ξέρουμε τόσα πολλά. Γνωρίζουμε το Ευαγγέλιο, την Αγία Γραφή. Ετσι φαίνεται, ότι είναι τόσο πολλά και μπορούμε να ζήσουμε έτσι, αλλά στην πραγματικότητα τα ξέρουμε όλα μόνο με το νού, με τις σκέψεις, μα όχι αρκετά με τη καρδιά. Άν ο καθένας από μας προσπαθούσε να διαβάσει ξανά όλο το Ευαγγέλιο και έβρισκε μια λέξη, μια φράση, η οποία ανανεώνει την ψυχή του, που συγκινεί την καρδιά του, που φωτίζει το μυαλό, που εμπνέει τη ζωή του, και προσπαθούσε να την πραγματοποιήσει στη ζωή του, καθε μέρα, σε διάρκεια πολλών χρόνων και για να γίνει μια ζωντανή ενσάρκωση εκείνης της λέξης, τότε ο καθένας από μας θα μπορεί να αποκριθεί στη θεϊκή αγάπη με όλη τη ζωή του, δηλαδή, με αφοσιωμένη και ενθουσιώδη αγάπη.

Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς λέει ότι η ενσάρκωση δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την ελεύθερη ανθρώπινη συμφωνία της Θεοτόκου, όπως και δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τη δημιουργική θέληση του Θεού.

Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

„Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς λέει ότι η ενσάρκωση δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την ελεύθερη ανθρώπινη συμφωνία της Θεοτόκου, όπως και δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τη δημιουργική θέληση του Θεού. Την ημέρα του Ευαγγελισμού βλέπουμε στο πρόσωπο της Θεοτόκου μια Παρθένο, η οποία μπόρεσε με όλη τη καρδιά, με όλο το νου, με όλη τη προσωπικότητά της να εμπιστευθεί εντελώς τον Θεό.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλούμ) για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου

Ευαγγελισμός σημαίνει καλή είδηση, ότι βρέθηκε σε όλο το ανθρώπινο είδος μια παρθένος, η οποία είχε μια τέτοια εμπιστοσύνη στο Θεό και ήταν με έναν τόσο βαθύ τρόπο ικανή να Τον υπακούει, ώστε μπόρεσε να γεννήσει τον Υιό του Θεού.

Η ενσάρκωση του Υιού του Θεού είναι από τη μια πλευρά μια πράξη της δύναμης και της αγάπης του Θεού -  τρυφερή και πρόθυμη να σταυρωθεί για να σώσει τον άνθρωπο. Ταυτόχρονα, όμως, είναι μια πράξη της ανθρώπινης ελευθερίας. Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς λέει ότι η ενσάρκωση δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την ελεύθερη ανθρώπινη συμφωνία της Θεοτόκου, όπως και δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τη δημιουργική θέληση του Θεού. Την ημέρα του Ευαγγελισμού βλέπουμε στο πρόσωπο της Θεοτόκου μια Παρθένο, η οποία μπόρεσε με όλη τη καρδιά, με όλο το νου, με όλη τη προσωπικότητά της να εμπιστευθεί εντελώς τον Θεό.

Η καλή είδηση, όμως, ήτανε πραγματικά φοβερή. Η εμφάνιση του αγγέλου, ο χαιρετισμός του: „Χαίρε εσύ η προικισμένη με τη χάρη του Θεού. Ευλογημένη από το Θεό είσαι, περισσότερο από όλες τις γυναίκες! Ευλογημένο και το παιδί που έχεις στα σπλάχνα σου!“ προκάλεσαν όχι μόνο έκπληξη και ευσέβεια, μα και φόβο στην ψυχή της παρθένου, που δεν είχε γνωρίσει άντρα ποτέ και δεν μπορούσε να φανταστεί, πώς θα γίνει αυτό.

Μα εδώ βλέπουμε τη διαφορά μεταξύ του αναποφάσιστου – αν και βαθιά πιστού -  Ζαχαρία, του πατέρα του Προδρόμου και της πίστης της Θεοτόκου. Και στον Ζαχαρία ο άγγελος είχε προαναγγείλει ότι η γυναίκα του θα γεννήσει γιό - με φυσιολογικό τρόπο, παρά την προχωρημένη ηλικία τους. Και η απάντησή του ήταν η εξής: Πώς μπορεί να γίνει αυτό? Δεν μπορεί! Πώς μπορώ να βεβαιωθώ γι΄ αυτό? Η Θεοτόκος ρωτάει αλλιώς: Πώς μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο σε μένα? Είμαι παρθένος. Και στην απάντηση του αγγέλου, ότι θα γίνει αυτό,  αποκρίθηκε με λόγια πλήρους  αφοσίωσης. Δίνει τον εαυτό της στα χέρια του Θεού: Είμαι μια δούλη του Κυρίου, ας γίνει το θέλημά Του σ΄ εμένα όπως μου το είπες.

Η λέξη „δούλος“ ή „σκλάβος“, όπως την χρησιμοποιούμε σήμερα, μιλάει για σκλαβιά. Στις σλαβικές γλώσσες, δούλο ονόμαζε τον εαυτό του ένας άνθρωπος, ο οποίο έδωσε όλη τη ζωή του, όλη τη θέλησή του σ΄ έναν άλλο άνθρωπο. Και εκείνη έδωσε όντως τη ζωή της στο Θεό, τη θέλησή της, τη μοίρα της, όταν δέχτηκε με πίστη – δηλαδή με παντελή εμπιστοσύνη -  την προαγγελία, ότι θα γίνει η μητέρα του ενσαρκωμένου Υιού του Θεού. Και η Ελισάβετ λέει γι αυτήν: Χαρά σ΄ αυτή που πίστεψε ότι θα εκπληρωθούν τα λόγια που της είπε ο Κύριος.

Στη Θεοτόκο βρίσκουμε μια καταπληκτική ικανότητα να εμπιστευθεί εντελώς το Θεό. Αυτή η ικανότητα δεν είναι φυσιολογική, δεν είναι από τη φύση. Μια τέτοια πίστη μπορεί κανείς να σφυρηλατήσει μέσα του μόνο αν αγνίζει πρώτα την καρδιά του, αν στην πράξη ζεί την αγάπη προς  τον Θεό. Μόνο με γενναιότητα! Επειδή οι πατέρες λένε: Χύσε αίμα και θα σου δοθεί το Πνεύμα. Ένας δυτικός συγγραφέας είπε ότι η Ενσάρκωση έγινε δυνατή, όταν η Παρθένος του Ισραήλ ήταν ικανή να εκφράσει με όλες τις σκέψεις της, με όλη την καρδιά της, με όλη τη ζωή της το όνομα του Θεού, ώστε Εκείνος  να γίνει σάρκα μέσα της.

Λοιπόν, αυτό είναι ο Ευαγγελισμός, για τον οποίον μόλις ακούσαμε στο Ευαγγέλιο. Η ανθρωπότητα γέννησε, πρόσφερε στο Θεό σαν δώρο την παρθένο, η οποία ήτανε ικανή με τη ελευθερία της να γίνει Μητέρα του Υιού του Θεού, η οποία έδωσε τον εαυτό της ελεύθερα για τη σωτηρία του κόσμου.

Ταινία "Ο Ιερέας" Ρωσικής παραγωγής

Πρόκειται για ρωσσική ταινία, που το σενάριό της βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (για περισσότερα διαβάστε παρακάτω, στο παρατιθέμενο κείμενο). Η ταινία αυτή θα προβληθεί (ΔΩΡΕΑΝ) στις 3 Απριλίου και ώρα 6:30 στο Σινέ Κεραμεικός (Κεραμεικού 58), μεταγλωττισμένη. Μετά την λήξη της, θα υπάρξει σχολιασμός από δύο ιερείς και σχετική συζήτηση για όσους ενδιαφέρονται.


για την παραγγελία της ταινίας στο e-mail:
russian.orthodox.movies@gmail.com

Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ "Ο ΙΕΡΕΑΣ" ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΙΣ 3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2012 
ΣΤΟ CINE ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ. Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
ΓΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΤΟ russian.orthodox.movies@gmail.com 

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Συμβουλές ενός Αγίου για την ανατροφή των παιδιών. 3

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.

Ο ΄Αγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

Μάχη Ζωής. Η θαυμαστή ιστορία και η μεταστροφή στην Ορθόδοξη πίστη μιας νέας, όμορφης αεροσυνοδού, της Αγγελικής.

Λεπτομέρειες:

Η πρόσφατη διήγηση γνωστού ασκητή γέροντα του Αγίου Όρους σε μία παρέα προσκυνητών για τον αξιοθαύμαστο βίο μιας νέας μάρτυρος της Ορθοδοξίας «μάρτυρος» της Ορθοδοξίας, μίας πανέμορφης κοπέλας, αεροσυνοδού στο επάγγελμα, που έφυγε από τη ζωή χτυπημένη από την επάρατο νόσο, ήταν συγκλονιστική. Πολλοί εκ των προσκυνητών δάκρυσαν συνειδητοποιώντας τους τρόπους παρουσίας και αγάπης του τριαδικού Θεού στον άνθρωπο, ώστε να επιτυγχάνει το μοναδικό στόχο του, αυτόν της σωτηρίας και της μετάβασής του στην αιωνιότητα, στον Παράδεισο.

Χειρουργική με κινούμενα σκίτσα.

Δείτε πως οι γιατροί μας επανασυναρμολογούν .... με κινούμενα σκίτσα. Θαυμάσια γυρισμένο από έναν συνταξιούχο χειρουργό! Αξιοθαύμαστη τεχνολογία!

ΟΙ Α΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ Ι.Μ. ΠΟΙΜΕΝΩΝ ΣΤΟ BEIT SAHOUR (=ΧΩΡΙΟ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ)

Τήν Παρασκευή 18 Φεβρουαρίου/2 Μαρτίου 2012 τελέστηκε -μέ ἰδιαίτερη μεγαλοπρέπεια- στήν Ἱερά Μονή-Προσκύνημα τῶν Ποιμένων, στό Μπέτ Σαχούρ (=χωριό τῶν Ποιμένων), ἡ Α΄ Στάση τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προικοννήσου, Ὑπέρτιμος καί Ἔξαρχος πάσης Προποντίδος, κ.Ἰωσήφ προσῆλθε στή Μονή στίς 7 μ.μ., συνοδευόμενος ἀπό πενήντα Ἕλληνες προσκυνητές. Μέ τήν εὐλογία τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου Γ΄, ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἰωσήφ χοροστάτησε τῆς ἀκολουθίας καί ἀνέγνωσε τούς Α΄ Χαιρετισμούς ἐνώπιον τῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας τῆς Ποιμενίτισσας, Ρόδον τό Ἀμάραντον. Τήν ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν παρακολούθησαν μέ ἰδιαίτερη κατάνυξη -ἐκτός ἀπό τούς προσκυνητές πού τόν συνόδευαν- καί πολλοί ἀραβόφωνοι ὀρθόδοξοι πιστοί, ἀπό τό ἐκλεκτό ἐκκλησίασμα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῶν Ποιμένων.

Ὁ Σεβασμιώτατος στό κήρυγμά του -τό ὁποῖο μεταφραζόταν ταυτόχρονα καί στήν ἀραβική γλῶσσα- καταρχήν, εὐχαρίστησε τόν Μακαριώτατο Πατριάρχη Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλο γιά τήν ἄδεια καί εὐλογία του νά χοροστατήσει τῆς ἀκολουθίας τῶν Χαιρετισμῶν, στήν Ἱερά Μονή-Προσκύνημα τῶν Ποιμένων. Στή συνέχεια, ἀναφέρθηκε στό πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί στήν ἱστορία τοῦ Ἀκάθιστου Ὕμνου. Τελειώνοντας, μετέφερε σέ ὅλους μας εὐχές καί εὐλογίες ἀπό τό Φανάρι, ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, καί μᾶς ἐμψύχωσε μέ θερμά λόγια πίστεως καί ἀγάπης.

Μεταξύ ἄλλων, εἶπε: «Σᾶς μεταφέρω ὅλη τήν ἀγάπη μας καί τίς εὐχές μας καί σᾶς εὐχαριστοῦμε πού στέκεστε ὅλοι σας, κληρικοί καί λαϊκοί, σέ τοῦτα τά εὐλογημένα μέρη -τά καθαγιασμένα- καί φυλᾶτε τίς πνευματικές Θερμοπύλες. Ἐμεῖς, ἐκτός ἀπό τά ἅγια αὐτά μέρη καί τά πανίερα προσκυνήματα, ἐρχόμαστε νά δοῦμε κι ἐσάς. Νά δοῦμε τά πρόσωπά σας, νά δοῦμε τά μάτια σας καί νά σᾶς ἀκούσουμε. Εἶστε στίς καρδιές μας, εἶστε στίς προσευχές μας, εἶστε στό μυαλό μας καί σᾶς ἀγαποῦμε. Ἤλθαμε ἐπίσης ἀπόψε ἐδῶ μαζί σας, γιά νά τιμήσουμε τήν Παναγία μας, τήν οὐράνια μητέρα μας. Ἅς μένουμε πάντα κοντά της, νά μήν τήν ἀφήνουμε ποτέ, νά τήν ἐπικαλούμεθα, νά προστρέχουμε σέ αὐτήν πάντα. Νά μένουμε πάντα κοντά στόν Υἱό της καί στήν ἄμπελό Του, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία μας ἡ Ὀρθόδοξη καί ἐμεῖς -ὡς τά κλήματα- ὅπως ἀπόψε ἀκούσαμε ἀπό τό Ἱερό Εὐαγγέλιο, νά εἴμαστε ἑνωμένοι ὅλοι ἕνα σῶμα, μία ψυχή ὅπως τά κλήματα, ὅπως τά σταφύλια στό ἀμπέλι κολλημένα, ἀλλιῶς θά χαθοῦμε.»

Εἶπε ἀκόμα, πώς ὅλος ὁ κόσμος ἔρχεται ἐδῶ, στά Πανάγια Προσκυνήματα, γιά νά πάρει δύναμη καί εὐλογία ἀπό τόν Πανάγιο Τάφο καί ἀπό τήν Μητέρα Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, πού εἶναι ἡ Μητέρα πασῶν των Ἐκκλησιῶν. Καί συμπλήρωσε, ὅτι μέ τόν Μακαριώτατο Πατριάρχη μας γνωρίζονται ἀπό τά φοιτητικά τους χρόνια, γιατί ἦταν συμφοιτητές στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

Μετά τό πέρας τῆς ἀκολουθίας τῶν Χαιρετισμῶν, συναντήθηκε καί συνομίλησε ἐγκάρδια μέ τούς παρευρισκομένους ἀραβόφωνους ὀρθόδοξούς (τούς Rum Orthodox, ὅπως λέγονται) πού ὁμιλοῦν καί τήν ἑλληνική γλῶσσα. Ἐπαίνεσε τούς ἱεροψάλτες καί τῶν δύο χορῶν, οἱ ὁποῖοι ἔψαλαν στήν ἑλληνική καί τήν ἀραβική γλῶσσα. Τούς ἐπεσήμανε ὅτι ἔψαλαν καί στά ἀραβικά τόσο ὡραῖα, βυζαντινά, πού κάλλιστα κι αὐτός πού δέν γνωρίζει τήν ἀραβική γλῶσσα, ἄνετα μποροῦσε νά καταλάβει τί ἀκριβῶς ἔψαλλαν καί σέ ποιό σημεῖο τῆς ἀκολουθίας τῶν Χαιρετισμῶν βρισκόμασταν.

Στή συνέχεια, ἀφοῦ εὐλόγησε ὅλους τους παρευρισκομένους ἀναχώρησε, μαζί μέ τούς προσκυνητές, γιά τό παρακείμενο ξενοδοχεῖο -στό χωριό τῶν Ποιμένων- ὅπου καί θά διαμένουν γιά ὅσο χρονικό διάστημα διαρκέσει τό προσκύνημά τους στήν Ἁγία Γῆ.

Ἡ ὅλη ἀκολουθία τῶν Α΄ Χαιρετισμῶν πού τελέστηκε στήν Ἱερά Μονή-Προσκύνημα τῶν Ποιμένων, ἠχογραφήθηκε ἀπό τόν κ. Λυκοῦργο Μαρκούδη -ὁ ὁποῖος καί συνόδευε τούς Ἕλληνες προσκυνητές- μέ σκοπό νά μεταδοθεῖ στήν Ἑλλάδα, ἀπό τόν Ραδιοφωνικό Σταθμό τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας.

Ἐκ τοῦ Ἀρχιμανδρίτου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῶν Ποιμένων, Βηθλεέμ, π. Ἰγνατίου

ΤΑ ΚΛΕΦΤΟΠΟΥΛΑ

Ο Σιατίστης Παύλος: “Ανοικτή επιστολή στον υπουργό κ. Χρυσοχοΐδη

«Είτε το θέλουν οι τοπικές κοινωνίες είτε όχι, είτε το θέλετε, είτε όχι θα γίνει» είπε ο κ. Χρυσοχοίδης και από τηλεοράσεως, αλλά και στους εκπροσώπους των τοπικών κοινωνιών δηλαδή στο Περιφερειάρχη Δυτ. Μακεδονίας, στον Αντιπεριφεριάρχη, στην Δήμαρχο Βοίου, στον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Βοίου τον οποίο απρεπώς διέκοψε και τον χαρακτήρισε σαν λαϊκιστή, «είπε ο γάϊδαρος τον πετεινό κεφάλα» λέει βέβαια ο λαός μας και στους τοπικούς Βουλευτές, σχετικά με την δημιουργία στρατοπέδου συγκεντρώσεως, γιατί περί αυτού πρόκειται, στην Νεάπολη Κοζάνης.

Αλήθεια κ. Υπουργέ, ποιός είσθε εσείς που μιλάτε με αυτό τον τρόπο;

Ποιός νομίζετε ότι είσθε, για να προκαλείτε βάναυσα τις τοπικές κοινωνίες τις οποίες και εσείς ως μέλος του πολιτικού συστήματος οδηγήσατε στην παρακμή;

Τόσο σπουδαίο φαντάζεσθε τον εαυτό σας; Νοσταλγείτε την εποχή του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν;».

Η περιφρόνηση των τοπικών κοινωνιών είναι δημοκρατική κατάκτηση; Πρέπει να καταλάβετε καλά, ότι δεν σας φοβόμαστε, όσο κι’άν μας απειλείτε !

Κύριε Υπουργέ, το πρώτο που δεν πρέπει να ξεχάσετε, είναι ότι είσθε και εσείς ΕΝΟΧΟΣ για το κατάντημα αυτού του τόπου και οι ένοχοι το λιγότερο πρέπει να είναι σεμνοί και διακριτικοί και όχι προκλητικοί..

Αλήθεια, τι θα κάνετε; Θα συγκρουσθείτε με τους πολίτες; Θα φέρετε τα ΜΑΤ; Θα χτυπηθείτε μαζί με τους ανθρώπους για να αποδείξετε ότι εσείς μπορείτε; Ενεργείτε με τόση αφροσύνη;

Δεν σκέπτεσθε το απλούστερο.ότι την ώρα που όλα θα είναι έτοιμα, εσείς ΔΕΝ θα είσθε Υπουργός, ίσως ούτε και βουλευτής; Η αλαζονεία ποτέ δεν υπήρξε καλός σύμβουλος! 


Περισσότερη ψυχραιμία κ. Υπουργέ, αλλοιώς δεν είσθε κατάλληλος για την θέση που έχετε.

Ας έλθουμε όμως και στην ουσία του προβλήματος. Γιατί άραγε αντιδρούν οι τοπικές κοινωνίες; Πρώτον γιατί δεν τις ενημερώσατε, δεύτερον γιατί δεν σας εμπιστεύονται, τρίτον γιατί τις υποτιμήσατε και τέταρτον γιατί δεν θέλουν να γίνουν συνεργοί σας στην αθλιότητα που ετοιμάζετε. Ας τα προσεγγίσουμε ένα-ένα.

Πρώτον, δεν τις ενημερώσατε και αυτό είναι μια πρώτη υποτίμηση καθ’εαυτήν.

Αποφασίσατε γι’αυτούς χωρίς αυτούς, κι’όταν ήλθαν προς σας οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι τους τους φερθήκατε με σκαιότητα και περιφρόνηση. Με μια τέτοια συμπεριφορά ποιός μπορεί να σας εμπιστεύεται;

Δεύτερον, γιατί δεν σας εμπιστεύονται ως πολιτικό. Μήπως κ. Υπουργέ ήλθατε από άλλο πλανήτη; Μπορούμε να εμπιστευθούμε εκείνους που κατέστρεψαν τη χώρα εν γνώσει τους;

Σε άλλες εποχές και απέναντι σε άλλους έπρεπε να είσασταν γενναίος και να αντισταθείτε για να μη φθάσουμε εδώ που φθάσαμε. Αργήσατε πάρα πολύ και είναι πλέον πολύ αργά για να ζητάτε να σας εμπιστευθούμε.

Θυμάστε κ. Υπουργέ, τον Ευστάθιο Λαζαρίδη;

Είναι ο αστυνομικός που έπεσε θύμα των αδίστακτων δολοφόνων στα Ζωνιανά και τραυματίστηκε βαρύτατα; Είναι από τη Νεάπολη.

Βλέπουμε τον δύστυχο πατέρα του καθημερινά να προσπαθεί να τον στηρίξει στο κέντρο αποκατάστασης που φιλοξενείται.

Η επίσημη Πολιτεία τον έχει ξεχάσει. Ένα δικό σας άνθρωπο, εννοώ του Υπουργείου σας, που έπεσε θύμα του καθήκοντος και την οικογένεια του δεν μπορέσατε να στηρίξετε και θέλετε να σας εμπιστευθούμε;

Τρίτον, ανακοινώσατε πριν λίγο καιρό ότι θα πέσει «σκούπα στην Αθήνα για τους λαθρομετανάστες». Την σκούπα κ. υπουργέ την χρησιμοποιούμε για να μαζεύουμε σκουπίδια.

Αυτή την αντίληψη έχετε λοιπόν για τους λαθρομετανάστες; Και αφού αυτά τα κατ’εσάς σκουπίδια τα φέρνετε σε μας αντιλαμβανόμαστε τι γνώμη έχετε και για μας.

Άλλωστε αυτό έχει φανεί προ πολλού αφού αφήσατε τον τόπο αυτό να ρημάξει, αφού κλείσατε τα σχολεία του κλπ. Εμείς όμως δεν έχουμε αυτή την αντίληψη και γι’αυτό δεν θέλουμε να γίνουμε συνεργοί στην αθλιότητα που ακούει στο όνομα «στρατόπεδο συγκεντρώσεως».

Αλήθεια! πότε κάνατε κάτι σωστό και ολοκληρωμένο σ’αυτό τον τόπο για να πιστέψουμε ότι θα το κάνετε και τώρα;

Υποτίθεται ότι ξεκινάτε ένα έργο σε ένα υπουργείο και το αφήνεται για να πάτε σε άλλο, αποδεικνύοντας τόσο καθαρά ότι σας ενδιαφέρει η καρέκλα και όχι το έργο.

Έχετε να μας υποδείξετε ένα άλλο έργο στην Ελλάδα που να έγινε τόσο γρήγορα, όσο θα το κάνετε εσείς, τόσο αξιόπιστα και τόσο φερέγγυα για να πιστέψουμε ότι θα το κάνετε και τώρα;

Μια αποθήκη ανθρώπων θα φτιάξετε, μια χωματερή ανθρώπων και τίποτα άλλο. Είπατε ότι θα φυλάσσεται τόσο καλά, ώστε κανείς δεν θα μπαίνει και κανείς δεν θα βγαίνει.

Μα λοιπόν μας θεωρείτε τόσο αφελείς; Αλήθεια μπορείτε να μας υποδείξετε ένα τέτοιο κέντρο στην Ευρώπη να το επισκεφθούμε, να δούμε τις προδιαγραφές του και να καταλάβουμε τι «παράδεισο» θα φτιάξετε γι’ αυτούς τους δύστυχους ανθρώπους.

Που θα μένουν αυτοί οι άνθρωποι χειμώνα-καλοκαίρι; Σε σκηνές, σε παραπήγματα, σε κτίρια; Όσο έγκαιρα έφτασαν φέτος τα βιβλία στα σχολεία, άλλο τόσο γρήγορα θα γίνουν αυτά που υπόσχεσθε. Φαντάζεστε τι εμπειρία ζωής θα αποκτήσουν τα παιδιά μας βλέποντας ανθρώπους μέσα σε συρματοπλέματα η βλέποντας τα άλλα παιδιά, σαν παιδιά ενός κατώτερου Θεού πίσω από τα κάγκελα!!! Για μια ακόμη φορά δουλειές του ποδαριού.

Με τη δυστυχία των ανθρώπων δεν κάνουμε τόσο φθηνή πολιτική κ. Υπουργέ. Βρείτε άλλο τρόπο για να πείσετε τους Αθηναίους και να διεκδικήσετε την επανεκλογή σας.

Αλήθεια, έχετε ποτέ επισκεφθεί τη Νεάπολη; Έχετε δει πόσο κοντά είναι το στρατόπεδο;

Είναι σχεδόν στα κράσπεδα της πόλεως. Αν λοιπόν μπορεί να γίνει ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως μέσα σε μια πόλη γιατί δεν το φτιάχνετε λίγο έξω από την Κηφισιά, λίγο έξω από την Βάρκιζα, λίγο έξω από την Πεντέλη;

Κύριε Υπουργέ,

Είναι σημαντικό να θυμάσθε το αρχαίο ρητό. Ο σωστός άρχοντας πρέπει να θυμάται τρία πράγματα.

Πρώτον ότι άρχει ανθρώπων, δεύτερον ότι διοικεί σύμφωνα με τους νόμους και τρίτον να θυμάται ότι δεν θα είναι πάντα άρχων.

Το πρόβλημα το δημιούργησε η άφρων και αδιάφορη συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος που κατέρρευσε.

Για μένα ως άνθρωπο και ως Επίσκοπο αυτοί οι άνθρωποι είναι εικόνες του Θεού και οργίζομαι μαζί σας γιατί τους αντιμετωπίζετε ως «σκουπίδια» και «μπάζα» τώρα που δεν εξυπηρετούν τις πολιτικές σας.

Θα τους διακονούσα προσωπικά και εθελοντικά με πολύ προθυμία. Αν διαφωνώ μαζί σας είναι γιατί δεν δέχομαι να γίνω συνεργός στην αθλιότητα που επιχειρείτε και στην περιφρόνηση της τοπικής κοινωνίας μας.

Ο Μητροπολίτης

Ο Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

http://siatistaagiosnikolaos.gr