ΠΑΤΗΡ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ "… ήρθα για τα δάκρυα της μάνας σου…. εσύ θα ζήσεις, θα ζήσεις και θα Μας υπηρέτησης…."

Ο πρώην «Μηχανόβιος» και νυν Μοναχός πατήρ Σωφρόνιος

Δημοσιεύθηκε: 5 Ιουνίου 2012     Κατηγορίες: Άγιον Όρος, Γενικά, Θαύματα, Θεοτόκος, Ιστορίες, Μοναχικός βίος, Ορθόδοξη πίστη, Ορθόδοξο βίωμα

….. ζούσε την τρέλα της νεότητός του με μοτοσυκλέτα πολλών κυβικών και από ταχύτητα μέγιστη 150 χιλιόμετρα ανά ώρα πού ήταν ρυθμισμένη, μετά από μεταποίηση της μηχανής, έφτασε να τρέχει με 230 χιλιόμετρα ανά ώρα.

Επιδιδόταν δε και σε αυτοσχέδιους συναγωνισμούς με άλλους παρομοίους του με μεγάλα χρηματικά στοιχήματα 400 και 500 χιλιάδες δραχμές.

Όμως ένα απόγευμα στους είδικούς δρόμους πού επέλεγαν να τρέξουν (τους υποτίθεται χωρίς μεγάλη κυκλοφορία αυτοκινήτων), κατά την ώρα ενός αυτοσχέδιου συναγωνισμού παρά την προσπάθειά του να αποφύγει ένα αυτοκίνητο, έγινε σφοδρή σύγκρουση και πετάχτηκε 10 μέτρα μακριά μέσα σε ένα χαντάκι έξω από το δρόμο.

Η μοτοσυκλέτα βεβαίως διαλύθηκε και ο ίδιος υπέστη θανάσιμα τραύματα. Τον περισυνέλεξαν και τον μετέφεραν στο νοσοκομείο. Μετά από την επιβεβαίωση των ιατρών, τον οδήγησαν κατευθείαν στο νεκροτομείο, όπου ένας νοσοκόμος – νεκροτόμος ανέλαβε να τον πλύνει και να τακτοποιήσει τα εγχυμένα σπλάχνα του προκειμένου να τον παραλάβει το γραφείο τελετών πού είχαν στείλει οι συγγενείς του.

Είχαν περάσει περίπου 8 ώρες από το συμβάν. Εκείνη την στιγμή ανοίγει τα μάτια του, σηκώνεται και κάθεται στο μαρμάρινο τραπέζι του νεκροτομείου. 

Ο νοσοκόμος έντρομος βάζει τις φωνές και αρχίζει να τρέχει προς την έξοδο πανικόβλητος.

Αμέσως καταφθάνουν οι ιατροί, τον παραλαμβάνουν και τον οδηγούν στο χειρουργείο όπου μετά από τις απαιτούμενες προσπάθειες «συναρμολόγησης» άρχισε να παρουσιάζει σημεία βελτίωσης.

Παρέμεινε αρκετό χρονικό διάστημα εως ότου θεραπεύτηκε πλήρως και εξήλθε από το νοσοκομείο υγιής. Στη συνέχεια δι΄ αγνωστους δι΄ ημάς λόγους, γνωστούς όμως εις τον ίδιον, εξεδήλωσε την επιθυμία να γίνει μοναχός!

Ο ίδιος διηγείται:… όταν μετά την σύγκρουση τραυματίστηκα θανάσιμα (κατά την δήλωση των ιατρών) ένοιωσα ότι βγήκα από το σώμα μου και αιωρούμενος πέρασα κατά περίεργο τρόπο ανάμεσα από μία κολόνα της ΔΕΗ χωρίς να συγκρουστώ μαζί της.

Στη συνέχεια βρέθηκα σε ένα περιβάλλον με μισοσκόταδο και τελείως κενό.

Ένοιωθα πανάλαφρος σαν πούπουλο να αιωρούμαι σ΄ αυτό το κενό και πολύ περίεργος για το πού βρισκόμουν και τι μου ειχε συμβεί.

Ενώ περιπλανιόμουνα για αρκετό χρόνο, άρχισα να διακρίνω μία φωτεινή γυναικεία μορφή να με πλησιάζει μέσα σ΄ ένα ολόφωτο λευκό νέφος. Όταν πλησίασε αρκετά διέκρινα ότι είχε μία υπερκόσμια γλυκιά έκφραση.

Αμέσως την συνέκρινα με τις αγιογραφίες πού είχα δει στους ιερούς ναούς όταν με πήγαινε μικρό παιδί η μητέρα μου και συμπέρανα ότι ήταν η μορφή της Ύπεραγίας Θεοτόκου.

… ήρθα για τα δάκρυα της μάνας σου…. εσύ θα ζήσεις, θα ζήσεις και θα Μας υπηρέτησης….

μού είπε με γλυκό και ειρηνικό ύφος και σιγά σιγά άρχισε να χάνεται.

Μετά από αυτό όλα σαν να έσβησαν, ένοιωσα να διαλύομαι και  μία δύναμη να με απορροφά με ορμή και να με κατευθύνει κάπου.

Αμέσως ένοιωσα σαν να ξύπνησα από λήθαργο. Βρέθηκα γυμνός με ένα πολυτραυματισμένο σώμα στο μαρμάρινο τραπέζι του νεκροτομείου, ενώ ταυτόχρονα άκουγα κάτι (σαν ουρλιαχτά) από έναν άνθρωπο καθώς απομακρυνόταν τρέχοντας προς την πόρτα…

Ο νέος αυτός μετά την πλήρη θεραπεία του, ηρθε στο Άγιον Όρος, στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, όπου συνάντησε τον ηγούμενο πατέρα Χριστόδουλο και αφού του διηγήθηκε το περιστατικό του ατυχήματός του εξεδήλωσε την επιθυμία να γίνει μοναχός.

Πράγματι εκεί ο γέροντας μετά την απαραίτητη δοκιμασία τον έκειρε μοναχό και του έδωσε το πατερικό όνομα «Σωφρόνιος».

Σήμερα είναι ένας ευλαβής μοναχός, ο οποίος δεν έπαυσε ποτέ να διηγείται την παράξενη συνάμα και ψυχωφελή αυτή ιστορία της ζωής του.

Στη συνέχεια αναχώρησε για ένα ησυχαστήριο στην Καστοριά όπου ήταν και η ιδιαίτερη πατρίδα του.

Πηγή: Αληθινές προφορικές διηγήσεις μετανοίας πού γράφονται για την ψυχική ωφέλεια των Ορθοδόξων Χριστιανών, Επιμέλεια Έκδοσης «Φίλοι Αγίου Όρους Λαμίας».

http://agioritikesmnimes.blogspot.gr/2012/06/1376.html

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ. ΙΕΡΟ ΚΑΘΙΣΜΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΣΤΟΥΣ ΔΟΛΟΥΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑ.

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ. ΙΕΡΟ ΚΑΘΙΣΜΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ  ΣΤΟΥΣ ΔΟΛΟΥΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑ.

"Σεβασμός στο περιβάλλον σημαίνει σεβασμό στον Δημιουργό Του"

«Το οικολογικό πρόβλημα μας απασχολεί πάρα πολύ και βεβαίως μας απασχολεί ποιος είναι ο ρόλος της Ορθοδοξίας. Πιστεύουμε ότι άνθρωπος που δεν σέβεται το περιβάλλον είναι αδύνατον να σεβαστεί τον Δημιουργό Του» μας λέει ο γέροντας Γαβριήλ.

Ο γέροντας Γαβριήλ Κοβιλιάτης, κατά κόσμον Φίλιππος Αδωνις Γιαννόπουλος, σπούδασε ιατρική και στη συνέχεια κλασική αρχαιολογία, ιστορία των Καλών Τεχνών και βυζαντινολογία. Εργάστηκε για περίπου 25 χρόνια στην ξενάγηση Δυτικοευρωπαίων επιστημόνων «στα μεγάλα επιτεύγματα του πολιτισμού της Ρωμιοσύνης». Αφιερώθηκε εδώ και πολλά χρόνια στον μοναχισμό και σήμερα, στο Ιερό Κάθισμα της Μεταμόρφωσης Σωτήρος στους Ανω Δολούς της Μεσσηνίας, με συνοδοιπόρους τον πατέρα Νεκτάριο, τον πατέρα Σιλουανό και τον πατέρα Αλέξιο, έχει μετατρέψει το μικρό μοναστήρι σε έναν μικρό κήπο της Εδέμ.

Βοτανικός παράδεισος, κιβωτός διάσωσης σπάνιων ειδών του φυτικού και ζωικού βασιλείου και μια σκήτη που αντικρίζει κοιτώντας απέναντι τον αγέρωχο Ταΰγετο και ψηλά τον Θεό. Το μικρό μοναστήρι-ιερό κάθισμα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στους Δολούς της Μεσσηνιακής Μάνης, που έγινε παράδεισος με τον αγώνα των μοναχών, αποτελεί μετόχι της Μονής Αρχαγγέλων της Βόρειας Σερβίας, στα σύνορα με την Ουγγαρία και απέχει είκοσι μόλις χιλιόμετρα από την Καλαμάτα, τη γενέτειρά του.

Ο γέροντας Γαβριήλ είναι παιδί του πολέμου, αφού γεννήθηκε το 1940, με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην όμορφη Καλαμάτα πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, όπου τελείωσε το γυμνάσιο. Σπούδασε έπειτα στην Αγγλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία και ολοκλήρωσε με αριστεία τις σπουδές του. Μάλιστα, η διατριβή του με θέμα «Διδυμότειχο, Ιστορία ενός Βυζαντινού Οχυρού» βραβεύτηκε από την Εταιρεία Σπουδών Νοτιοανατολικής Ευρώπης. «Θέλουμε το μοναστήρι να γίνει μια μικρή κιβωτός όπου οι άνθρωποι θα ευαισθητοποιούνται μέσα από τον λόγο και την πράξη» λέει ο πατέρας Νεκτάριος που με υπομονή εργάζεται στα διακονήματά του τόσο στον κήπο της μονής όσο και στον ελαιώνα.

Ο γέροντας Γαβριήλ Κοβιλιάτης έγινε για λίγο το πρόσωπο της επικαιρότητας χάρη στα βραβεία ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ 2011 του Ecocity. Το πρώτο βραβείο για το «Εργο ζωής αφιερωμένο στο περιβάλλον» το πήρε στα χέρια του από τον καθηγητή Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου Νίκο Μάργαρη σε μια βραδιά για ξεχωριστούς ανθρώπους.

Ο γέροντας Γαβριήλ δεν αρέσκεται σε τυμπανοκρουσίες για το έργο που γίνεται στη μονή στους Δολούς. Είναι ευχαριστημένος να φροντίζει τα πλάσματα του Θεού. Να επικοινωνεί μαζί τους… Το ρεπορτάζ του MEGA από τον συνάδελφο Γιάννη Σωτηρόπουλο στον τόπο του Ιερού Καθίσματος της Μεταμορφώσεως αποκαλύπτει την επικοινωνία του αυτή. Ο γέροντας Γαβριήλ φωνάζει τον «καλό τον γαϊδαράκο» με το όνομά του κι εκείνος έρχεται κοντά του μιλώντας του στη δική του γλώσσα.

«Μας τον χάρισε ένας χωρικός από εδώ γιατί ήταν χρόνια πολλά δεμένος σε ένα δένδρο και ήταν εμπερίστατη η κατάστασή του. Φέραμε γιατρό και τον περιποιηθήκαμε και τώρα απολαμβάνει η αραπίτσα τη θαλπωρή της συμβίωσης» θα πει στον φακό ο γέροντας για τον αγαπημένο του «Μανιατάκο», όπως τον φωνάζει. Ο πατέρας Νεκτάριος μιλώντας για τη σχέση του γέροντα με τον γαϊδαράκο τη θεωρεί «εξαιρετική. Και μόνο από το βήξιμο του γέροντος ο Μανιατάκος τον αντιλαμβάνεται και ανταποκρίνεται αμέσως».

Η διάσωση του σκυριανού αλόγου τράβηξε από την αρχή το ενδιαφέρον των τεσσάρων μοναχών. Δίπλα στα σπάνια σκυριανά αλογάκια που εδώ και λίγα χρόνια ξεκίνησε η αναπαραγωγή τους, υπάρχουν και τα μανιάτικα γαϊδουράκια που εξαφανίστηκαν από την περιοχή. «Η προσπάθειά μας γίνεται και για να διασωθεί το είδος αλλά και για να μπορεί η μονή να προσφέρει παρηγορία και έργο σε γονείς που έχουν παιδιά με σύνδρομο Down. Δωρεάν θα προσφέρουμε ιπποθεραπεία. Θα έρθουν έξι ειδικοί ιπποθεραπευτές από τη Δυτική Ευρώπη που θα εκπαιδεύσουν γι’ αυτόν τον σκοπό τα αλογάκια» λέει ο γέροντας Γαβριήλ για το «έργο ζωής» του ίδιου και των άλλων τριών μοναχών.

Παράλληλα, ντόπια δέντρα και φυτά, όπως το σκόρδο της Μάνης, οι κερασιές του Ταϋγέτου και οι αχλαδιές της Μεσσηνίας, επιστρέφουν, ενώ ιδιαίτερη είναι η φροντίδα που δείχνουν οι μοναχοί εδώ για το δέντρο της ελιάς και στις περίπου 90 καταγεγραμμένες ποικιλίες του. Στη μονή επίσης καλλιεργούνται σπόροι από είδη που είναι υπό εξαφάνιση, όπως μαυραπιδιές, κολοκυθαπιδιές, μηλαπιδιές, καθώς και μια μεγάλη ποικιλία βοτάνων.

Την προσπάθεια των μοναχών παρακολουθεί με ενδιαφέρον ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος που έχει επισκεφθεί το μοναστήρι αλλά και ο μητροπολίτης Γυθείου - Οιτύλου και Πάσης Μάνης Χρυσόστομος, καθώς και ο μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος. Να σημειώσουμε ότι ο επίσκοπος του Νόβισαντ της Σερβίας πήγε στην περιοχή για επίσκεψη τριών ημερών η οποία όμως παρατάθηκε κατά… τρεις μήνες.

«Ο άνθρωπος είναι ο κρίκος μεταξύ περιβάλλοντος και Θεού» επισημαίνει ο γέροντας Γαβριήλ. Η σιωπή του μοναστικού βίου, λοιπόν, δεν είναι απουσία λόγου αλλά στάση ακρόασης του Λόγου. Αυτή τη σοφία του Δημιουργού αναζητεί και υπηρετεί με τους αδελφούς μοναχούς, στην αλληλουχία που διαρκώς ανακαλύπτουν στον άνθρωπο και στο περιβάλλον ο γέροντας Γαβριήλ.

«Εργάζεσθαι και φυλάττειν τον παράδεισο»

Στο μήνυμά του στην εκδήλωση του Ecocity ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ανέφερε: «Με ιδιαίτερη χαρά απευθύνομαι στην εκδήλωση αυτή του εθελοντικού οργανισμού για το αστικό περιβάλλον Εcocity και θέλω να επαινέσω τον άξιο και δραστήριο πατέρα Γαβριήλ Γιαννόπουλο για το όλο σπουδαίο έργο του υπέρ της διασώσεως του φυσικού θησαυρού στο Ιερό Κάθισμα της μονής στη Μεσσηνιακή Μάνη. Στους καιρούς μας που ο κτιστός κόσμος πολλές φορές ατιμάζεται από μας τους ανθρώπους αποτελεί φως παρηγοριάς, χαράς, ελπίδας και πολλής ικανοποίησης η ωραία αυτή πρωτοβουλία του Εcocity ως και η βράβευση του ιερομονάχου Γαβριήλ. Ως είναι γνωστόν, η Εκκλησία αείποτε ενδιαφέρεται για τα θέματα της προστασίας και ανάπτυξης του φυσικού περιβάλλοντος που είναι ένα θαυμάσιο δώρο του Δημιουργού προς τον άνθρωπο. Ηδη στο πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής υπάρχει η θεϊκή εντολή προς τον άνθρωπο, το “εργάζεσθαι και φυλάττειν τον παράδεισο (Γεν. 2, 15), τον κήπον της Εδέμ” και ο 103ος ψαλμός του προφητάνακτος Δαυίδ συγκινεί βαθύτατα κάθε ανθρώπινη καρδία με το υπέροχο δοξολόγημα προς όλον τον πιστόν κόσμον του Θεού. Ιδιαιτέρως ο Χριστός αγάπησε και ευλόγησε την φύσιν χρησιμοποιώντας μάλιστα πολλά παραδείγματα για τη θεία διδασκαλία Του μέσα στις Παραβολές Του από τον όμορφο κόσμο της φύσεως. Γι' αυτό και η διηνεκής προσευχή της Εκκλησίας είναι “υπέρ ευκρασίας αέρων και ευφορίας των καρπών της γης και καιρών ειρηνικών”. Ο βραβευμένος σήμερα ιερομόναχος ανεδείχθη άξιος μιμητής του Μεγ. Βασιλείου που έγραψε και επήνεσε την κτίση με το έργο του “Εις την Εξαήμερον”, άξιος συνεχιστής του εθναποστόλου Κοσμά του Αιτωλού που συνιστούσε τις δενδροφυτεύσεις όπου κι αν βρισκόταν με τις περιοδείες του και όλων των αγίων ασκητών που τόση οικειότητα και φιλία είχαν με τη φύση».

Βραβείο για ένα έργο ζωής με πίστη στον Θεό

«Στόχος των Βραβείων Περιβαλλοντικής Ευαισθησίας ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ 2011 είναι η αναγνώριση και επιβράβευση της ευαισθησίας έργων, δράσεων και ενεργειών που αφορούν το περιβάλλον και ολοκληρώθηκαν ή υλοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς. Απώτερος σκοπός της διοργάνωσης των βραβείων ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ 2011 είναι η συμβολή στην ανάπτυξη της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας σε θέματα περιβαλλοντικής παρέμβασης, πρόληψης και ευαισθησίας (προς μία κατεύθυνση) με τρόπο καινοτομικό, αποτελεσματικό και κυρίως ανθρώπινο» μας λέει η κ. Χριστιάνα Πειρασμάκη, ιδρυτικό μέλος του Ecocity και των ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ και συνεχίζει:

«Οι επιτροπές αξιολόγησης απαρτίζονται πάντα από έγκριτες προσωπικότητες του αντίστοιχου χώρου που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε εθελοντική βάση και έργο τους είναι η βαθμολόγηση των υποψηφιοτήτων με καθορισμένο μοντέλο-φόρμουλα για αδιάβλητα αποτελέσματα. Οσον αφορά το πρώτο βραβείο ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ 2011 που απονεμήθηκε στον γέροντα Γαβριήλ για το “έργο ζωής αφιερωμένο στο περιβάλλον”, αυτή τη χρονιά έχει μία ακόμα ιδιαιτερότητα. Δόθηκε σε μια προσωπικότητα που δεν είναι αναγνωρίσιμη από τα ΜΜΕ και το ευρύ κοινό. Για ένα έργο που γίνεται με πίστη στον Θεό και ατον άνθρωπο από τη μικρή κοινότητα του Ιερού Καθίσματος Μεταμορφώσεως στους Δολούς. Σε ένα ησυχαστήριο που χάρη στην εργατικότητα και την προσήλωση των τεσσάρων μοναχών του έγινε ένας κήπος της Εδέμ έτοιμος να προσφέρει, διασώζοντας σπάνια είδη φυτών και ζώων, στο φυσικό περιβάλλον της Μάνης και να χαρίσει ένα δώρο ανακούφισης σε γονείς με παιδιά που πάσχουν από σύνδρομο Down, δίνοντας τη δυνατότητα ιπποθεραπείας με τα όμορφα και σπάνια σκυριανά αλογάκια που ζουν στη μονή».

ΣΟΦΙΑ ΔΙΓΕΝΗ-ΚΟΛΙΟΤΑΣΗ

http://www.espressonews.gr

ΕΙΔΑ ΤΟΥΣ ΑΟΡΑΤΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ. ΑΡΧΙΜ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ ΤΟΠΑΛΗ.

ΑΜΥΝΤΑΙΟ 2012

ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ " Στο βιβλίο Ή Δίκη του Ιησού του Ντιέγκο Φάμπρι, η Παναγία απλώνει το πένθιμο μαντίλι της στο κεφάλι του προδότη, πού συνταράσσεται από αναφιλητά."

ΡΟΥΜΑΝΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1970 

Ιεράρχηση των αμαρτιών.

Η εκκλησία τις χωρίζει σε: αμαρτίες χωρίς μεγάλη βαρύτητα, σε αμαρτίες σημαντικές, σε αμαρτίες πολύ σκληρές και σε αμαρτίες ενάντια στο Άγιο Πνεύμα. Η φυλακή έχει μόνο δύο κατηγορίες: αυτές πού συγχωρούνται (μαύρη αγορά, ο φόνος, πορνεία, παιδεραστία, μπαγαποντιά) κι αυτές πού δεν συγχωρούνται (ό εκβιασμός και ή προδοσία).

(Δεν τις συγχωρούμε εμείς οι άνθρωποι. Ό Θεός, όμως; Όταν υπάρχει ή  μεταμέλεια ξέρει Αυτός τί κάνει. Στο βιβλίο Ή Δίκη του Ιησού του Ντιέγκο Φάμπρι, η  Παναγία απλώνει το πένθιμο μαντίλι της στο κεφάλι του προδότη, πού συνταράσσεται από αναφιλητά.)

Κάποιοι πού κατάφεραν κι έφυγαν στη Δύση (Μπέκετ, Ίονέσκου, Τσιοράν...) είναι «δυστυχισμένοι». Έτσι τούς χαρακτηρίζουν οι άνθρωποι του καθεστώτος. Για μας όμως, πού ξέρουμε τί σημαίνει μια στάλα ελεύθερος ουρανός, μια μπουκιά ψωμί, ένα μολύβι να γράψεις ελεύθερα τις σκέψεις σου, όλοι αυτοί, πού τα κατάφεραν και πήγαν απέναντι, είναι ευτυχισμένοι.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Επιγονάτιο του Αγίου και Θαυματουργού Νικολάου του Πλανά.

ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ " Τίποτα δεν μας είναι πιο δύσκολο από το να παραιτηθούμε από τα ψεύτικα πράγματα του κόσμου τούτου. "

Στο ΤΡΕΝΟ ΕΧΩ ΣΥΝΕΧΩΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ τη φράση «ό διάβολος είναι ό κυρίαρχος του κόσμου τούτου». Νομίζω πώς πρέπει να δώσει κάνεις έμφαση στη λέξη τούτου. Ό κόσμος βέβαια είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά από τη στιγμή πού μολύνθηκε από την αμαρτία και σύναψε σχέση με τον διάβολο, τούτος ό κόσμος (πού δεν είναι πια εκείνος ό γνήσιος κόσμος που δημιούργησε ό Θεός) τον οποίο ό Σατανάς προσφέρει απλόχερα μπροστά στα πόδια του Χριστού, γιατί τον θεωρεί δικό του κόσμο και τον προσφέρει σε όποιον θέλει (κι ό Κύριος —Λουκ. 4, 6— δεν αντιλέγει) και πού δεν είναι παρά μια δευτερεύουσα εικόνα, ένας κόσμος πού έχει παραμορφωθεί και έχει παρεκκλίνει, ένας κόσμος, τον όποιο οι χωριάτες στον Θερβάντες τον βλέπουν σαν καπηλειό, ενώ ό Δον Κιχώτης τον ξέρει σαν κάστρο, τούτος λοιπόν ό κόσμος είναι τού διαβόλου

( Για να καθαριστεί λοιπόν τούτος ό κόσμος δεν απαιτείται διασκέδαση, άλλα εξορκισμός και αποτίναξη του δαιμονικού ζυγού. Απόδειξη αποτελεί ή επαφή με όλα τα αριστουργήματα της τέχνης, πού κατορθώνουν κι αυτά να εξορκίσουν τον διάβολο και να συνάψουν άμεση σχέση μετά Θεία. Εξαφανίζεται έτσι το πέπλο της «μαγείας» και ό κόσμος —όντας ό ίδιος αλλά μεταμορφωμένος, απαλλαγμένος  από μαγγανείες— γίνεται ξανά όπως ήταν πρώτα και δίνει την αίσθηση της ευτυχίας. Άλλωστε ό Κύριος στη συνομιλία του με τον Νικόδημο στο Ιώ. 3 (εξαιτίας των αιρέσεων αναγκάζομαι να αναφέρω πάντοτε το αντίστοιχο κομμάτι της

γραφής διαβάζοντας συνεχώς το κεφάλαιο και το εδάφιο, που συνήθως είναι σχολαστικό) δεν

ζητά από τον άνθρωπο να ξαναγεννηθεί σωματικά, δεν ζητά δηλαδή μια άλλη  δημιουργία αλλά  να προβεί μόνο σε μια πνευματική μετάνοια, η οποία πρέπει να είναι απόλυτη. Κάπου εδώ ταιριάζουν και τα κεραυνοβόλα λόγια που είπε κάποτε ό Φον Γιαβλένσκυ: «Τέχνη είναι ή νοσταλγία του Θεού» 

Όλοι θα έχουμε δει κάποια λάθος τυπωμένα βιβλία, στα όποια οι εικόνες δείχνουν σαν να μην ταιριάζουν με αυτό που στην πραγματικότητα απεικονίζουν. Μια τέτοια μικρή εκτροπή λοιπόν από τον αληθινό κόσμο είναι και ό κόσμος του διαβόλου. Μια μικρή εκτροπή στο φόντο και στο χρώμα, μια εκτροπή μικρή αλλά αρκετή να μας οδηγήσει όλο και πιο αδιάφορα, όλο και πιο γρήγορα σε άλλα μέρη. Είναι μια εκτροπή που πρέπει να διορθωθεί.

Κάτω απ' αυτό το πρίσμα λοιπόν ό κόσμος, με τον διάβολο να τον εξουσιάζει, είναι ό αληθινός αλλά μόνο μ' αυτή την έννοια. Διότι ό διάβολος δεν δημιούργησε ένα δεύτερο κόσμο. Στον κόσμο πού δημιούργησε ρ Θεός δουλεύει, αλλά παρασιτικά. Ό κόσμος είναι ό ίδιος, αλλά «μαγεμένος» και πάνω σ' αυτόν τον πλασματικό κόσμο (διότι μόνο στα μάτια μας, στις αντιλήψεις, στις πεποιθήσεις Και στις αμαρτίες μας υπάρχει αυτός ό κόσμος) αφέντης είναι ό διάβολος. Για αυτό ή αγαπητή μου Σιμόν Βέιλ είπε: «Τα πράγματα με τα όποια δενόμαστε εμείς οι άνθρωποι είναι πλασματικά, άλλα οι αλυσίδες που μας δένουν μ' αυτά είναι αληθινές». Οι δομές δεν διαφέρουν. Αν δει κανείς το θέμα δομικά, θα διαπιστώσει πώς ό διάβολος δουλεύει κι αυτός μέσα στον ίδιο χώρο: στο χώρο του Καλού, στο χώρο του Λόγου.

Άρα λοιπόν ό διάβολος δεν μπορεί να μας προσφέρει τίποτε άλλο έκτος απ' αυτό που διαθέτει: απάτη (μάγια, όπως λέει κι ό Αλ.-Γκ.), μια παραποιημένη εικόνα. Όσο καιρό όμως ή σχέση μας μ' αυτή την απάτη βασίζεται πάνω στη δική μας συγκατάθεση, ό διάβολος συνδέεται μαζί μας και μας προσφέρει ότι μας υποσχέθηκε. Τη στιγμή του θανάτου όμως (ή της συγκλονιστικής μετάνοιας ή οποιασδήποτε άλλης στιγμής απολογισμού), όταν ανακαλούμαστε στην πραγματικότητα  ή σύνδεση μας με τον διάβολο εξαλείφεται (βλ. Φάουστ) και ή συμβολή του διαβόλου αποδεικνύεται απατηλή, απλή αντανάκλαση σε καθρέφτη.

Ο διάβολος είναι ό πατέρας του ψεύδους, διότι έχει δύναμη μόνο πάνω σε παραποιημένη εικόνα, μόνο πάνω στην πλάνη, μόνο πάνω στη διαφθορά. Είναι άρχοντας αυτού του κόσμου, διότι είναι τρομακτικό να βλέπεις πώς είσαι φυλακισμένος δούλος, σ' ένα οικοδόμημα που είναι έτοιμο να καταρρεύσει, σαν πύργος φτιαγμένος με τραπουλόχαρτα.

Έτσι λοιπόν ή πίστη στον Θεό μου φαίνεται πώς είναι, με όλη τη σημασία της λέξης, ή πιο αληθινή πράξη πού υπάρχει. Είναι ή αποδοχή της αλήθειας και ή απάρνηση της απάτης. Γι' αυτό απαιτείται ταπείνωση και γι' αυτό ή εκκλησία δίνει τόσο μεγάλη έμφαση στην ταπείνωση. 

Τίποτα δεν μας είναι πιο δύσκολο από το να παραιτηθούμε από τα ψεύτικα πράγματα του κόσμου τούτου. 

Όταν ό Δον Κιχώτης λέει στους χωρικούς πώς βρίσκονται στ' αλήθεια σ' έναν πύργο, θεωρείται από τούς χωρικούς παλαβός, διότι οι χωρικοί βρίσκονται στην ταβέρνα, όση ώρα μένει μαζί τους. Ό ανθρώπινος λόγος, όμως, επειδή κι αυτός (όπως και του Πατρός — Γεν. 2, 19) είναι δημιουργικός, κάνει τον πύργο μονομιάς ταβέρνα. Αν λοιπόν την πεις ταβέρνα, είναι ταβέρνα. Ό Δον Κιχώτης όμως αρνείται την πραγματικότητα του χωριού και του επιπέδου στο όποιο βρίσκεται και ό ίδιος, με αποτέλεσμα να θεωρείται τρελός. Είναι όμως ρεαλιστής και τα 'χει τετρακόσια, διότι ό πύργος είναι πράγματι πύργος για τον ουσιαστικό κόσμο, τον αρχέτυπο κόσμο, τον αληθινό κόσμο (όχι τον πραγματικό), έναν κόσμο πού ξεσκεπάζεται από τα πέπλα της πλάνης του διαβόλου. Ένας κόσμος, ό όποιος ανά πάσα στιγμή μπορεί να παλινορθωθεί, να ξανατοποθετηθεί στην αρχική του κατάσταση με μια πράξη επιστροφής στην αλήθεια και απάρνησης «αυτού» του κόσμου, του ψεύτικου, του κόσμου πού μοιάζει σαν τις λάθος τυπωμένες εικόνες μιας εφημερίδας.

Ή κατάσταση για τον σημερινό χριστιανό είναι το ίδιο παράδοξη όπως και του Δον Κιχώτη. Ό χριστιανός είναι άνθρωπος, κι όμως του ζητιέται να είναι Θεός. Δημιουργήθηκε αμόλυντος, είναι βρόμικος, κι όμως πρέπει να επιστρέψει σ' αυτό πού προορίζεται. Με αλλά λόγια πρέπει να αγωνιστεί για να ξαναγίνει αυτό πού είναι.

ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ ΤΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Νατσιός Δημήτριος: Ομιλία στην εκδήλωση κατά του gay pride...............................

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/
H ομιλία του κ. Δημητρίου Νατσιού στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά των εκδηλώσεων ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη την Παρασκευή 14 Ιουνίου.

ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ «ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ πού δείχνουν ότι ό χριστιανισμός είναι θρησκεία του θάρρους»

ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ «ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ πού δείχνουν ότι ό χριστιανισμός είναι θρησκεία του  θάρρους»

Τα αναρίθμητα εδάφια, καθώς και ή προτροπή του Χριστού: Θάρσει τέκνον θάρσει θύγατερ (Ματθ. 9, 2, 9, 22• Μάρκ. 10,49• Λουκ. 8, 48), Θαρσείτε {Μάρκ. 6, 51• Ίω. 16, 33).

Οι ενθαρρύνσεις: μη φοβού (Μάρκ. 5, 37 Λουκά, 13• I, 30• 5, 10• 8,50 )μη  φοβείσθε (Μάρκ. 6, 50• Λουκ. 2, 10• 12, 7 24, 36• Ίω. 6, 20), μη έκθαμβείσθε  (Μάρκ. 16, 6).

Στον κατάλογο εκείνων που προορίζονται για τη λίμνη την καιόμενη, ποιοι  φιγουράρουν πρώτοι; οι δειλοί (Άποκ. 21,8) και ή επίπληξη: τι δειλοί έστε ούτως Δηλαδή, γιατί είστε τόσο δειλοί;

Και, κυρίως, ή αποκάλυψη του μεγάλου μυστικού: ή βασιλεία των ουρανών βιάζεται και βιασταί άρπάζουσιν αυτήν, δηλαδή, ή βασιλεία του Θεού κερδίζεται με προσπάθεια και την κατακτούν αυτοί που αγωνίζονται. (Ματθ. II, 12)

(Σε ξένες μεταφράσεις της Καινής Διαθήκης, στο συγκεκριμένο εδάφιο του Ματθαίου γίνεται λόγος για πόλεμο και τη βασιλεία κερδίζουν οι πολεμιστές. Η αγγλική Βίβλος μιλάει για βία και για ανθρώπους βιαστές, ενώ ή νέα Βίβλος κάνει λόγο για αγώνα. Για αγώνα μιλούν και οι Γάλλοι, ενώ τέλος οι Γερμανοί έχουν έναν παρόμοιο όρο, το «GEWALT», και στη συνέχεια ένα σύνθετο και πιο εκφραστικό ρήμα: «ΑΠΟΣΠΩ ΒΙΑ».

Ό Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας (β ' Τιμ. I, 7): «ου γαρ έδωκεν ημιν ο Θεός πνεύμα δειλίας», άλλα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για αόρατο πόλεμο, όπως χαρακτηριστικά λέει ό άγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης, έτοιμοι να κακοπάθουμε  σαν καλοί στρατιώτες του Ιησού Χριστού (β ' Τιμ. 2, 3): «σύ ούν κακοπαθησον ως καλός στρατιώτης», μέ θώρακα τη δικαιοσύνη, περικεφαλαία τη σωτηρία και  ξίφος το Πνεύμα.

Ό χριστιανισμός είναι θρησκεία μαρτυρική, πού τη χαρακτηρίζει το φυσικοί θάρρος των μαρτύρων της, γι' αυτό κι ό Παύλος στο Φιλιπ. I, 28-30 λέει ξεκάθαρα: «σε τίποτα δεν σας φοβίζουν οι εχθροί σας. Τούτο είναι γι' αυτούς σημάδι απώλειας, ενώ για σας είναι σημάδι σωτηρίας και προέρχεται από τον Θεό. Γιατί σ` εσάς δόθηκε το χάρισμα, όχι μόνο να πιστεύετε στον Χριστό, άλλα και να υποφέρετε γι' αυτόν, διεξάγοντας τον ίδιο αγώνα, που είδατε να διεξάγω εγώ, και που τώρα μαθαίνετε ότι τον συνεχίζω.

Στο Έβρ. 13, 6, ό Παύλος προσθέτει: «Κύριος έμοί βοηθός, και ου φοβηθήσομαί τι ποιήσει μοι άνθρωπος;», δηλαδή, ό Κύριος είναι βοηθός μου, δεν θα φοβηθώ. Τί μπορεί να μου κάνει ένας άνθρωπος; 'Αλλά και στο Ιω. Β' 4, 18: «φόβος ουκ εστίν εν τη αγάπη, άλλ' ή τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον», δηλαδή, όποιος αγαπάει δεν φοβάται. Ή τέλεια αγάπη διώχνει το φόβο.

ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ ΤΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

π Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ.

ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ «Όποιος και να είναι ό φίλος μου ή ό δάσκαλος μου, εγώ δεν τον προδίδω». Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ.

Όσο για τον Ιούδα:

Ό Ιούδας χάνει την ευκαιρία να κερδίσει και ταυτόχρονα χάνεται, διότι σκέφτεται επιτήδεια, σκέφτεται επιμελώς, σαν σοφιστής. Στις δύσκολες περιπτώσεις, όμως, το πιο καλό είναι να εφαρμόζουμε την απλή λύση της ευθυκρισίας, να σκεφτόμαστε όπως θα σκεφτόταν ένας αγράμματος χωριάτης και να πούμε «Όποιος και να είναι ό φίλος μου ή ό δάσκαλος μου, εγώ δεν τον προδίδω». Ό Ιούδας όμως τί είπε, πώς σκέφτηκε; «Από τη στιγμή πού ό Ιησούς ήρθε για να μας σώσει, από τη στιγμή πού για να μας σώσει πρέπει να σταυρωθεί, από τη στιγμή πού για να σταυρωθεί πρέπει κάποιος να τον προδώσει, έ τότε προσφέρομαι εγώ, εγώ θα τον προδώσω».

Δεν ξέρω  ποιες είναι οι πιθανότητες, δεν ξέρω αν οι παπάδες και οι γραφιάδες θα βρουν άλλο τρόπο, δεν θέλω να ξέρω τίποτα. Εγώ ένα ξέρω, αυτό πού μας έμαθαν οι  πρόγονοί μας: τον φίλο μας και τον δάσκαλο μας δεν τον προδίδουμε 

Κάνε Θεέ μου, τα πράγματα όπως Εσύ νομίζεις καλύτερα. Εγώ δεν είμαι παρά ένα σκουλήκι, και το καθήκον μου, σαν δύστυχος άνθρωπος πού είμαι, είναι να  εφαρμόσω την κοινή ηθική. Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές, συγγνώμες ακόμα  περισσότερες, το ξέρω. Μη μου λέτε όμως τίποτα, δεν θέλω να ακούω για

δικαιολογίες και συγγνώμες.

Ό Ιούδας χάθηκε και επειδή ήθελε να επωμιστεί μια θεϊκή αποστολή, επειδή θεωρησε σωστό (απόδειξη φοβερής αλαζονείας) να αντικαταστήσει τον Θεό.

Έπρεπε να ήταν πιο προσεκτικός. Δεν ξέρω. Δεν ανακατεύομαι. 'Εγώ ένα μόνο ξέρω. Τον Χριστό δεν τον προδίδω.

Γιατί ότι και να έλεγε μετά ό Ιούδας, όσο λεπτόλογες, μεγαλόστομες και απρόσωπες και να ήταν οι δικαιολογίες του, υπάρχει και το κοινό αίσθημα, που θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να φανερώσει το ειδεχθές πρόσωπο του προδότη και τις αληθινές του προθέσεις. Το απλό κοινό αίσθημα θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να αρχίσει στις ερωτήσεις τον Ιούδα και να τον τελειώσει στα γρήγορα:

—  Ρε σύ, πήγες ή όχι στους Φαρισαίους; 

 — Πήγα, αλλά για να...! 

— Ρε, άστα αυτά. Τον πρόδωσες ή όχι;

 — Κοιτάξτε, εγώ...

—  Ρε, τί εγώ; Πήρες τριάντα αργύρια ή δεν πήρες;( Ό διάβολος με την πράξη μας πιάνει και γενικά με ότι μπορεί. Σαν την αστυνομία που συλλαμβάνει τους εγκληματίες όχι από τα εγκλήματα πού έχουν κάνει, αλλά από μικρές παρατυπίες, όπως π.χ. επειδή χρωστάνε στην εφορία.)

—        Δεν ήθελα να τα πάρω, αλλά μετά τα κράτησα...

—        Δηλαδή τα τσέπωσες, έτσι; Τριάντα.

—        Ναι τριάντα, αλλά...

—        Τί αλλά, ρε; Τον φίλησες στο μάγουλο ή όχι;

—        Ναι τον φίλησα και...

—        Και μετά κατάλαβες τί έκανες, έτσι;

—        Αυτό ακριβώς αποδεικνύει πώς...

—        Άσε, ρε κάθαρμα. Είσαι προδότης. Τέρμα και τελείωσε. Στη δύσκολη στιγμή και στο δίλημμα, ό μόνος σίγουρος δρόμος είναι να πάς

με τούς κανόνες του λαού. Γιατί κι εγώ δεν πήγα να καταθέσω ως μάρτυρας κατηγορίας στο δικαστήριο στη δίκη του Νόικα; (Καλό θα μου έκαναν κι εμένα τα υπνωτικά χάπια πού ζήτησαν όσοι τον πρόδωσαν!) Διότι με βοήθησε ό Θεός θυμήθηκα στην ανάκριση τους μαχαλάδες όπου έπαιζα μικρός στο χωριό μου το Παντελημόν κι εκείνον τον χωριάτη από το Μουκτέλ.

Άπλα πράγματα. Άπλα και στοιχειώδη πράγματα. Χωρίς μπερδέματα και σου  'πα, μου 'πες. Ότι και να γίνει, ότι και να μας σιγοψιθυρίζει ό πειρασμός της λογικής, εμείς θα παραμείνουμε στον απλό και συνάμα αυστηρό κανόνα Εκεί  βρίσκεται ή σιγουριά. Δεν πουλάω (ή δεν προδίδω, εξαρτάται από την περίπτωση) τον φίλο μου. Τα υπόλοιπα, όπως υποστηρίζει και ή Σιμόν Βέιλ, ανήκουν στον Θεό. Κάνε, Θεέ μου, από εκεί και πέρα ότι θέλεις Εσύ. Δεν είναι δική μου δουλειά. Εγώ δεν είμαι Θεός. Ένας δύστυχος αμαρτωλός είμαι, που δεν ξέρω και πολλά. Ένα μόνο ξέρω: Δεν προδίδω τον φίλο μου. Τελεία και παύλα.

Έτσι έπρεπε να σκεφτεί ό Ιούδας, άλλα δεν το έκανε. Έπρεπε να ξέρει πώς παίρνοντας τα τριάκοντα αργύρια και δίνοντας ως αντάλλαγμα ένα φίλημα υποκρισίας, δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να ανακηρυχθεί ήρωας, αλλά χυδαίος προδότης.

Ναι, τα συναισθήματα μπορεί να είναι ειλικρινή και πολύπλοκα, άλλα τα λόγια έχουν τρομερή ακρίβεια και κρύβουν μέσα τους όλη την κακία. Το εσωτερικό δράμα του Ιούδα θα ήταν σίγουρα μεγάλο, και τα κίνητρα του ίσως και να ήταν πιο πολύπλοκα απ' ότι τα παρουσιάζει ό Ευαγγελιστής Ιωάννης. Από τη στιγμή όμως πού τα κίνητρα αποκαλύφθηκαν, κάθε ομίχλη, πού τα αθωώνει και τα καλύπτει, εξαφανίζεται.

Προσέξτε λοιπόν τα λόγια που λέτε! Προσέξτε πολύ τα κείμενα πού σας δίνουν να διαβάσετε και προπαντός μην υπογράφετε ποτέ ένα κείμενο πριν το διαβάσετε με προσοχή!

Ό λόγος για τον όποιο οι αρχιερείς επέμεναν πάση θυσία να δώσουν χρήμα στον Ιούδα και στο τέλος να μην τα δεχτούν πίσω, όταν τούς τα επέστρεψε, μην επιτρέποντας του έτσι να ενεργήσει «ιδεαλιστικώς» και «ανιδιοτελώς», ήταν διότι ήθελαν μ' αυτόν τον τρόπο να δώσουν στην όλη υπόθεση χαρακτήρα βρόμικο, να βουλιάξουν τη νέα διδασκαλία του Χριστού μέσα στη βρόμα και στην προστυχιά παρουσιάζοντας τον Χριστός τρελό και τον Ιούδα, έναν μαθητή του, προδότη, κάποιον πού δούλεψε γι' αυτούς.

Ή νέα διδασκαλία έπρεπε να παρουσιαστεί από την αρχή ως διδασκαλία χωρίς αρχοντιά, χωρίς ευγένεια, χωρίς ηρωισμό, τόσο όσον άφορα τον «βασικό της υπεύθυνο», όσο και τον πληροφοριοδότη αντιπρόσωπο.

Πάντως και ή Ασφάλεια κληρονόμησε αυτόν τον τρόπο σκέψης. Όμως ο μάρτυρας  κατηγορίας, με το να καταθέτει ενάντια στον ένοχο, κατηγορεί ταυτόχρονα και τον ίδιο του τον εαυτό (για το γεγονός ότι ήταν παρών την ώρα του εγκλήματος

0 μάρτυρας κατηγορίας νομίζει πώς, βοηθώντας τα όργανα της Ασφάλειας, θα εξασφαλίσει καλύτερη μεταχείριση για τον εαυτό του. Άλλα δεν ξέρει πώς στο θα κερδίσει κι αυτός ότι ακριβώς κέρδισε κι ό Ιούδας από τούς αρχιερείς! Πρέπει να εκτεθούν όλοι! κι ό κατηγορούμενος και οι μάρτυρες και οι πληροφοριοδότες, όλοι! Αυτή είναι ή τακτική. Πρέπει όλοι να γελοιοποιηθούν εξίσου και μετά αφού αρχίσουν να κατηγορούν ό ένας τον άλλο και οδηγηθούν σε παραζάλη  κατά την οποία δεν ξέρουν πια ούτε τί έκαναν ούτε τί πρέπει να κάνουν, θα τους απαγορευθεί κάθε προσπάθεια μεταμέλειας και αποκατάστασης των πραγμάτων, θα ακούσουν κι αυτοί να τούς λένε: «τί προς ημάς; σύ όψει» (Ματθ. 27,5), δηλαδή, κι εμάς τί μας νοιάζει; Είναι δικό σου πρόβλημα, και θα ριχτούν εξίσου 'μέσα σ' εκείνο το βρόμικο μείγμα της λησμονιάς και της περιφρόνησης.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ. ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ.

ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ "Τρεις ανθρώπινες υπάρξεις, πιστεύω, δρόσισαν για λίγο το Σταυρό του Κυρίου με τις πράξεις του"

Τρεις ανθρώπινες υπάρξεις, πιστεύω, δρόσισαν για λίγο το Σταυρό του Κυρίου  με τις πράξεις τους: ή Μαρία ή Μαγδαληνή, ό έκ δεξιών ληστής ο Νικόδημος, ό όποιος έδειξε στον Κύριο με την πράξη του πώς ακόμα και μέσα  στις τάξεις των υποκριτών μπορεί να βλαστήσει ό καλός σπόρος. (Τρεις υπάρξεις δρόσισαν το Σταυρό του Χριστού — και τα δάκρυα της Παναγίας)

Λίγο πριν από τη Σταύρωση το μανδήλιο της Βερονίκης ήταν ή μοναδική -στάση (συμπόνιας) για τον μελλοθάνατο. Και αν αποτυπώθηκε το Θειο Πρόσωπο στο άγιο μανδήλιο της Βερονίκης, έγινε για να ξέρουν όλοι πώς κάθε πόνος δεν πάει ποτέ χαμένος, αλλά παραμένει αιώνια και κάθε αδικία θα φωνάζει και θα ακούγεται για πάντα.

Ο ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ.

Ό Ίον Όμέσκου σκέφτεται, όταν βγει από τη φυλακή, να γράψει ένα θεατρικό έργο, βλέποντας από τη δική του οπτική γωνία το έργο του Πωλ Ρεϊνάλ για τον Ιούδα: χωρίς τον Ιούδα, λέει, δεν θα μπορούσε να εξελιχθεί ολόκληρο το δράμα που γνωρίσαμε. Ό Ιούδας έπαιξε το ρόλο του σ' αυτή την υπόθεση, γιατί να καταδικαστεί;

Πιστεύω όμως πώς, αν και ήταν από πριν γνωστό, τί θα διαπράξει ό Ιούδας, εντούτοις παραμένει ένοχος. Ό Θεός ως παντογνώστης γνωρίζει από πριν τις αντιδράσεις και τις συμπεριφορές μας. Δεν μας υποχρεώνει όμως να ενεργήσουμε και να συμπεριφερθούμε με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο. Σαν ελεύθεροι άνθρωποι, πού είμαστε, έχουμε διαρκώς επιλογές.

Αν κάποιος κάνει ένα καλό σ' έναν κακό άνθρωπο και δεν περιμένει ανταπόδοση, ή προβλεπόμενη άσχημη αντίδραση του κακού ανθρώπου δεν θα τον παραξενέψει. Αυτό όμως δεν σημαίνει πώς δεν πρέπει να καταδικάσουμε την άσχημη αντίδραση. Όπως και να το κάνουμε, είναι απεχθής αντίδραση.

Η προδοσία του Ιούδα ήταν αναμενόμενη στο δράμα του Ιησού. Παραμένει όμως  προδοσία.

 Θα λέγε κανείς πώς αυτή ή αναμονή (κάτσε να δεις πού θα...) καθίστα τον Ιούδα ακόμα πιο μισητό. Δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από τον κακό του εαυτό, μείνε στον αυτοματισμό του. Ή εντολή του Χριστού όμως είναι ξεκάθαρη: « Όποιος θέλει να λέγεται δικός μου, πρέπει να απαρνηθεί τον εαυτό του...»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ. ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΙΑ ΕΜΑΣ.

Υπάρχουν στα Ευαγγέλια και στα πατερικά κείμενα πολύ αξιόλογα και σύντομα περιστατικά.

Υπάρχουν στα Ευαγγέλια και στα πατερικά κείμενα πολύ αξιόλογα και σύντομα περιστατικά.

Παραδείγματος χάριν στο Ιωαν. 13, 30, όταν ό Ιούδας φεύγει από τον Μυστικό Δείπνο τρέχοντας: «ην δέ νυξ». Ούτε οι πιο μεγάλοι ποιητές δεν μπόρεσαν να βρουν στα κείμενα τους τόση ζωντάνια και συντομία ταυτόχρονα. Ό Πάστερνακ πιστεύει ότι ή γρηγοράδα είναι αυτή πού δίνει ρυθμό σ' ένα ποίημα.

Στα πατερικά κείμενα, το περιστατικό με την εταίρα: Κάθε φορά πού ερχόταν ένας συγκεκριμένος ερημίτης στην πόλη για δουλειές, του έδινε ελεημοσύνη και της άρεσε να τον ακούει. Μια φορά, αφού ό γέροντας της είχε πει δυο λόγια, τον ρώτησε: «Γέροντα υπάρχει για μένα τρόπος μετανοίας;» Κι ό γέροντας της απάντησε: «Υπάρχει».

Αυτό της είπε μόνο. (Τον ακολούθησε αμέσως, κι εκείνος την οδήγησε σ' ένα γυναικείο μοναστήρι στην έρημο.)

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ. ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ

ΠΑΣΧΑ ΣΤΙΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΣΤΗΝ ΓΚΕΡΛΑ. ΤΟ 1961. ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ

Γκέρλα, Πάσχα 1961

ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ, ό Μαρινίκα Π. μας είπε, έμενα και του Σίλε Καταλινόιου σε μια άκρη του μαντιλιού του έχει ράψει πολύ καλά μερικά ψίχουλα από Θ. Κοινωνία. Του τα είχε δώσει εδώ και τρία χρόνια περίπου ό π. Ιόν Γιοβάν  πνευματικός της Μονής Βλαντιμιρέστι.

Αποφασίσαμε και οι τρεις μαζί, αφού δεν υπήρχε ιερέας, να φροντίσουμε το ζήτημα από μόνοι μας. Θα νηστέψουμε το Σάββατο, και την Κυριακή το πρωί θα κρατήσουμε (αν τα καταφέρουμε και δεν μας δουν) το φαγητό, να το φάμε μετά τη Θεία Κοινωνία. Ό Σίλε, που εδώ και κάμποσους μήνες ήταν στην κουζίνα έχε, μαζί του ένα μικρό πλαστικό σακουλάκι και μέσα σ' αυτό λίγα ξερά μπισκότα και οκτώ κομματάκια ζάχαρη. Ό Μαρινίκα ξέρει απέξω όλες τις προσευχές από τη Θεία Μετάληψη.

Καταφέρνουμε να κρύψουμε σ' ένα μέρος τις μικρές φέτες ψωμιού τις όποιες αυτή τη βδομάδα μας έδωσαν το Σάββατο. Νηστεύουμε και προσευχόμαστε.

Την Κυριακή το μεσημέρι ανεβαίνουμε στο τετραώροφο κρεβάτι του Σίλε. Καθόμαστε οκλαδόν. Ό Μαρινίκα λέει αργά όλες τις προσευχές από τη θεία Μετάληψη. Κατόπιν ό καθένας μας με τη σειρά λέει το πιστεύω Κύριε και ομολογώ ότι εσύ ει αληθώς ό Χριστός... Με την παλάμη και με πολλή προσοχή καταπίνουμε ό καθένας από ένα ψίχουλο. Τα ψίχουλα είναι απίστευτα μικρά, σχεδόν αόρατα. Μετά τρώμε με πολλή όρεξη τις πατάτες, που τη μέρα εκείνη είναι ασυνήθιστα καθαρισμένες και σε μεγάλο βαθμό βρασμένες. Ροκανίζουμε κατόπιν τα μπισκότα και τη ζάχαρη. Στο τέλος ό Μαρινίκα λέει τις ευχαριστήριες προσευχές.

Το πρωί, μετά το εγερτήριο, ή προσπάθεια μας να σιγοψάλουμε το Χριστός 

Ανέστη μέσα στο κελί καταστέλλεται από τους φύλακες. Τώρα όμως, που για λίγο μας άφησαν ήσυχους, ξαφνικά από κάθε γωνιά του κελιού και από ψηλά οπού έχουμε σκαρφαλώσει εμείς ακούμε ένα σιγόντο του ύμνου, τον όποιο σιγοψιθυρίζουμε κι εμείς.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ. ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ

Ένα αφιέρωμα από την Κρατική τηλεόραση της Ρωσίας για την Τιμία Ζώνη της Παναγίας.Γυρισμένο όλο στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου

π. Ιωαννίκιος, Τα σύγχρονα, συγκλονιστικά Θαύματα του αγίου Ανανία.

Ο Γέροντας Ιερομόναχος Αρχιμανδρίτης Π. Ιωαννίκιος από το Βαχό Βιάννου μιλά για τον Άγιο Ανανία ( Χατζηανανία ). Διηγείται τον βίο του καθώς και τα σύγχρονα, συγκλονιστικά θαύματα τα οποία έχει καταγράψει ο ίδιος, είτε από διηγήσεις Γεροντότερων, είτε από προσωπική του εμπειρία. Τις πολλές, απίστευτες και συγκλονιστικές θεραπείες και θαυμαστά γεγονότα, όπου έχει επιτελέσει ο Άγιος Ανανίας, με το Άγιο ευχέλαιο που δίνει ως ευλογία ο γέροντας Ιωαννίκιος.



Elder Monk Archimandrite Ioannikios from Vacho Viannou speaks Saint Ananias (Chatzianania). Recounts his life and the modern, shocking miracles that he has recorded either by the elders stories, either from personal experience. Many, unbelievable and shocking treatments and miraculous events, which has made St. Ananias, with the holy unction which gives a blessing elder Ioannikios.

ΡΩΣΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ"ΤΟ ΦΡΟΥΡΙΟ" ΤΑΙΝΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ.

«Το φρούριο». Ταινία αποκάλυψη. Είναι μια δοκιμασία για την ψυχή. Αν καταφέρεις να τη δεις έως το τέλος σημαίνει πως η κάρδια σου δεν έχει σκληρύνει ακόμα, δεν αποστασιοποιήθηκες από τον υπόλοιπο κόσμο κρυμμένος πίσω από ψηλούς τοίχους. Ταινία για το θαύμα. Θαύμα πραγματικό και όχι φανταστικό. Ταινία για τη θεραπεία των άρρωστων παιδιών και για την ίαση των ενήλικων. Στον κινηματογράφο πια η έννοια του ήρωα ταυτίζεται με σκληρότητα και μυϊκή δύναμη. Όμως βλέπετε πως γίνεται και αλλιώς. Ο ήρωας είναι αυτός που με τη δύναμη της καρδιάς μπορεί να κάνει το καλό. Εξάλλου υπάρχει τόσο λίγο καλό γύρω μας. Ακόμη δεν ξέρουμε τι είναι η ζωή. Είναι μια περίοδος εργασίας πριν από την αιωνιότητα ή μία απλή βολτούλα από το ένα σημείο στο άλλο;

Παραγωγή: 2007

Σκηνοθέτης: Μιχαήλ Σάδριν

Προβολή: ορθόδοξο τηλεοπτικό κανάλι «Γκλας»

Το 2009 η ταινία προβλήθηκε στο φεστιβάλ ορθόδοξης ταινίας και πήρε τα πρώτα βραβεία σε όλες τις κατηγορίες, με ομοφωνία κοινού και επιτροπής.

Τα γυρίσματα διήρκεσαν ένα χρόνο στο μοναστήρι Σβιάτο-Βαζνεσένσκι (Της Αναλήψεως) στα σύνορα με την Ρουμανία. Ο σκηνοθέτης μας δίνει την ευκαιρία να αναθεωρήσουμε τις αξίες της ζωής, μέσα από τα παραδείγματα των μοναχών, εφαρμόζοντας καθημερινά την εντολή της αγάπης.

Τα κεντρικά πρόσωπα είναι: ο ηγούμενος του μοναστηριού (που έγινε ο πατέρας για 29 υιοθετημένα παιδάκια, έχοντας ήδη δύο δικά του, δύο αγόρια και ένα κορίτσι), η αδελφότητα και τα παιδιά από το μοναστηριακό ορφανοτροφείο (150 ορφανά), πολλά από τα οποία είναι βαριά άρρωστα.

Αυτή η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα μεγάλο πνευματικό γεγονός. Μια ουράνια αγάπη εμφανίζεται πάνω στη γη.

Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα της ταινίας τα εξηγεί όλα:

«Σφίγγοντας τα δόντια μέχρι τριγμού, και τα χέρια μέχρι πόνου, χαίρε, διότι ζεις. Χαίρε με τη γαλαζόπετρα του ουρανού και με το ρουμπίνι της ηλιοβασιλέματος. Χαίρε με το μαργαρίτη της βρόχινης σταγόνας, διότι δεν μπορείς αλλιώς. Χαίρε με τη χαρά του πληγωμένου μαχητή, που κείται κάτω. Αν και η μάχη χάθηκε, η σημαία είναι ψηλά, και το όπλο δεν πετάχτηκε στη λάσπη, και δεν τρέχεις ντροπιασμένος, επειδή δεν έχεις πια πόδια... Και το μόνο που μένει είναι να πολεμάς μέχρι θανάτου. Και αν δεν μείνει πια τίποτα, χαίρε με μια άνωθεν χαρά για τον πλησίον σου. Χαίρε με την αγάπη των άλλων, χαίρε με τα γέλια των παιδιών που δεν είναι δικά σου. Ακόμα και όταν είναι μαύρα σύννεφα παντού χαίρε. Στη βροχή και στη λάσπη χαίρε. Χαίρε και αγαλλιάσου, αψηφώντας το πόνο, διότι το όνομά σου είναι Άνθρωπος!»