Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΛΟΟΥΝ. ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.



  Πέτρος Γκουερν ταν σπουδαος κλόουν. Τ χρόνια μως πέρασαν, γέρασε κα δν βρισκε πι δουλειά. πελπισμένος κα γι ν μ πεθάνει τς πείνας, πρε τ δρόμο γι να μοναστήρι φιερωμένο στν Παναγία. σως ο καλόγεροι ν τν φιλοξενοσαν γι λίγο. Πραγματικά, γούμενος τν κράτησε κε, γι ν κάνει κάποιο θέλημα.

Πέτρος χάρηκε. Κι θελε ν εχαριστήσει τν Παναγία γι' ατό. Δν ξερε μως γράμματα, γι ν μπορε ν διαβάζει στ μεγάλα βιβλία κα ν τς ψέλνει μνους,πως ο καλόγεροι. λλ κάτι σκέφτηκε ν κάνει κι ατός... Κι να μεσημέρι, πο ο καλογέροι σύχαζαν στ κελιά τους, Πέτρος χάθηκε. γούμενος, θέλοντας ν τν στείλει σ κάποιο θέλημα, ψαξε ν τν βρε.

Τν γύρεψε παντο μ δν φαινόταν πουθενά. Κάποια στιγμ πέρασε κα μπροστ π' τ δυτικ πόρτα τς κκλησίας κι π' τ μεγάλο τζάμι τς ριξε μία γρήγορη ματι μέσα στν κκλησία. Κα τί ν δε! Πέτρος ταν μπρς στ μεγάλη εκόνα τς Παναγίας κι κανε τομπες κα χίλια δύο κροβατικά. Μία περπατοσε μ τ χέρια, μία σορροποσε μόνο πάνω στ να χέρι, μία κυλοσε στηριγμένος στς κρες τν ποδιν κα τν χεριν σν τροχός. γούμενος ναστατώθηκε π' ατ πο βλεπε. Τ πέρασε γι μεγέλη σέβεια κι ταν τοιμος ν το βάλει τς φωνές.

ταν κριβς στιγμ πο... Πέτρος, κουμπώντας μόνο πάνω στ κεφάλι του, παιζε στ πόδια του, τ γυρισμένα πρς τ πάνω, τ παλιό του μπαστούνι τν κλόουν. Κι εχε ναψοκοκκινίσει τ γέρικο πρόσωπό του κι εχαν φουσκώσει ο φλέβες το λαιμο του κα ποτάμι τρεχε δρώτας π τ μέτωπό του.

τοιμος ταν ν το βάλει τς φωνς γούμενος. Μ κείνη τ στιγμ φάνηκε Παναγία κε π τ μεγάλη εκόνα ν' πλώνει τ χέρι της, ν σκύβει κα μ τν κρη το μανδύα της ν σκουπίζει τν δρώτα π τ πρόσωπο το Πέτρου.

νατριχίασε γούμενος.Γονάτισε, σταυροκοπήθηκε κα ψιθύρισε τρέμοντας:
"Συγχώρεσε μέ, Παναγία μου. σ ξέρεις ποις σ τιμ κα σ δοξάζει καλύτερα..."

νατλ Φρνς



Δεν υπάρχουν σχόλια: