Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΦΩΣ ΣΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ. ΠΡΟΣΦΑΤΟΙ ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΙ.





Ή μαρτυρία της Ορθοδόξου Εκκλησίας φώς στα σκοτάδια της μαγείας και των αιρέσεων



 Ευρισκόμενοι στην Αφρική, διακονώντας τούς Αφρικανούς αδελφούς μας και ευελπιστώντας στον Ευαγγελισμό τους, γινόμαστε πολλές φορές μάρτυρες καταστάσεων και γεγονότων, πού για κάποιους μπορεί να ακουστούν μυθώδη και εξωπραγματικά.


Όπως είναι γνωστό, εδώ είναι διαδεδομένη ή μαγεία, πού παλαιότερα επικρατούσε σχεδόν επίσημα. Σήμερα, όμως, μετά την έλευση Χριστιανικών Ιεραποστολών, έχει περιοριστεί κατά πολύ και οι περισσότεροι έχουν κατανοήσει ότι είναι κάτι δαιμονικό, στο όποιο δεν πρέπει να καταφεύγουν. Ή παράδοση, όμως, πού έχει δημιουργηθεί αιώνες τώρα, είναι κατά τα φαινόμενα βαθιά ριζωμένη μέσα τους και σέ κάποιες δύσκολες στιγμές της ζωής τους, από ανθρώπινη αδυναμία, μπορεί να επανέλθει και να καταφύγουν πάλι σ’ αυτήν.


Το πόσο τούς επηρεάζει και τη φοβούνται, φαίνεται από το γεγονός ότι όλες τις ατυχίες, πού καθημερινά τούς συμβαίνουν, τις αποδίδουν στα μάγια, ακόμα και τούς πιο απλούς πονοκεφάλους ή τις αϋπνίες πού μπορεί να έχουν. Θεωρούν, δηλαδή, ότι κάποιος τούς έκανε μάγια και τούς συνέβησαν αυτά τα δυσάρεστα γεγονότα και αυτό τούς δημιουργεί μία αφόρητη πνευματική κατάσταση, άγχος και φοβία για όλους και για όλα.


Έχοντας την ορθόδοξη εμπειρία στο δέμα αυτό, παρατηρούμε ότι στον εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας χώρο τα μάγια μπορεί να φέρουν αποτελέσματα. Εκεί όμως, όπου υπάρχει ή Χάρις τού Θεού, με τα Άγια Μυστήρια, τις διάφορες άγιαστικές πράξεις, όπως είναι ό Αγιασμός, ή ανάγνωση ευχών υπό του Ιερέως, τα Άγια Λείψανα, ή προσευχή και το κομποσκοίνι, δεν βρίσκει τόπο ό διάβολος να εισέρθει και να μάς πειράξει με τα μάγια. Αναφερόμαστε ασφαλώς στους συνειδητούς Ορθόδοξους Χριστιανούς και όχι στους κατ’ όνομα μόνο.


Εσχάτως, παρουσιάστηκαν ως «υποκατάστατο» της μαγείας οι αιρέσεις, ώστε, είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο ό διάβολος να κρατάει δέσμιο τον κόσμο στο πνευματικό σκοτάδι.


Στο Κολουέζι υπάρχουν περί τις πεντακόσιες αιρέσεις! Στην πλειοψηφία τους αποτελούν παρακλάδια Πεντηκοστιανών και άλλων προτεσταντικών ομάδων, με αποτέλεσμα κάδε τόσο να συναντάς τέτοιου είδους «εκκλησίες» με περίεργες η φαιδρές ονομασίες, όπως λ.χ. «εκκλησία ρόκ του Χρίστου». Όλοι βέβαια ως βάση έχουν την Αγία Γραφή, την οποία ερμηνεύουν «κατά το δοκούν». Ή λατρεία τους γίνεται συνήθως σέ μακρόστενες αίθουσες. Μοιάζουν



Στην αγορά συναντούμε μικρομάγαζα με είδη σχετιζόμενα με τη μαγεία με αποθήκες με πολλές καρέκλες, χωρίς κάποια παράσταση από την Αγία Γραφή, την οποία δεν αποδέχονται, έχοντας πιθανόν ένα Σταυρό πίσω από την εξέδρα του ομιλητή. Ό τρόπος λατρείας τους έχει εισαχτεί από τη Δύση. Ξεκίνα, δηλαδή, με μουσική σέ δυνατή ένταση, τραγούδια ή και χορό ακόμη και κατόπιν ομιλία του πάστορα. Στην αρχή ή ομιλία γίνεται σέ φυσιολογικό τόνο. Σταδιακά, όμως, ό τόνος αυξάνεται και τελικά καταλήγει σέ δυνατές και υστερικές κραυγές, προσπαθώντας να μεταδώσει το παράλογο πνεύμα του στο ακροατήριο. Έτσι, όμως, δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις για την πρόκληση δαιμονικών καταστάσεων. Τότε, όταν κρίνει ό ομιλητής ότι ήλθε ή κατάλληλη στιγμή και το κοινό είναι σέ ψυχολογική κατάσταση εκτός εαυτού και συνεπώς αποτελεί εύκολη λεία πλέον για να πραγματοποιήσει το σκοπό του, αρχίζει να ωρύεται ότι δήθεν είναι παρόν το Άγιο Πνεύμα και οποίος πάσχει από κάτι μπορεί να θεραπευτεί κρατώντας με τα χέρια του το ασθενές μέλος κ.λπ. Εκείνη την ώρα βλέπεις άλλους να κουνούν το κεφάλι τους δυνατά πέρα-δώθε, άλλους να κλαίνε και άλλους να φωνάζουν δυνατά, για να προκαλέσουν το θείον έλεος, ή να κτυπιούνται. 


Τα μικρά παιδιά, επηρεασμένα και αυτά από το γενικό κλίμα, αρχίζουν να κλαίνε και να τσιρίζουν όλα μαζί. Λίγα είναι αυτά πού παρακολουθούν με απλή περιέργεια ή απάθεια τα τεκταινόμενα. Ό ομιλητής, απτόητος και ακούραστος, συνεργία τού πονηρού, συνεχίζει να ωρύεται και να χειρονομεί, ενώ δίπλα του ένας άλλος από την αρχή της ομιλίας μεταφράζει φράση προς φράση τα λόγια του ομιλητή-πάστορα στα σουαχίλι. Οπότε καταλαβαίνει κανείς τί τρομερός θόρυβος και σύγχυση δημιουργείται.

 Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος θεολόγος ή ειδήμων, για να αντιληφτεί ότι αυτό το οικτρό θέαμα, πού υποβιβάζει την προσωπικότητα του ανθρώπου, του κατ’ εικόνα Θεού πλασθέντος, είναι μία δαιμονική κατάσταση και κάθε τί άλλο παρά παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Στο νου μας έρχεται ή περικοπή από την Παλαιά Διαθήκη: «...ούκ εν τω πνεύματι Κύριος... ούκ εν τω συσσεισμω Κύριος... ούκ εν τώ πυρί Κύριος και μετά το πυρ φωνή αύρας λεπτής, κακεί Κύριος» (Γ' Βασιλ. 19,11-12).
Αυτό το πνεύμα, πού έχει εισαχτεί εδώ και τείνει να εξαπλωθεί και να κάνει τούς ανθρώπους άτομα ανελεύθερα και δούλους του πνευματικού σκότους, έχει εισβάλλει και στην Ελλάδα, όπου διάφοροι αιρετικοί, καλυπτόμενοι πίσω από ποικίλες χριστιανικές ονομασίες, προσπαθούν με αυτόν τον τρόπο να προσελκύσουν οπαδούς.



Είχε έλθει κάποτε στο Κολουέζι ένας φημισμένος προτεστάντης πάστορας από τη Νότιο Αφρική, για να επαναλάβει και εδώ τις «θεατρικές» παραστάσεις του, υποσχόμενος μάλιστα και πολλά θαύματα. Προσφέροντας, λοιπόν, άρτο και θεάματα προσήλκυσε αρκετούς θεατές. Ό νύν Επίσκοπος Κατάνγκας και τότε Αρχιμανδρίτης, π. Μελέτιος, προσκάλεσε σέ προσευχή τούς πιστούς Χριστιανούς μας στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, απέναντι από το χώρο της πλατείας, όπου θα γινόταν ή συγκέντρωση. Μετά την προσευχή, συνέχισαν με την Παράκληση της Παναγίας. Όλα αυτά, με την Χάρη του Θεού, ανέτρεψαν τα σχέδια του πάστορα, ό οποίος αδυνατώντας να κάνει τα ψευδοθαύματα του, παραδέχτηκε ότι στο Κολουέζι υπάρχει μία δύναμη πού δεν τον αφήνει να πραγματοποιήσει το πρόγραμμα του. Έτσι, σηκώθηκε και έφυγε. Απεδείχθη, ότι αυτό πού τον βοηθά στο πρόγραμμά του δεν είναι μόνο ή ψυχολογική βία και υστερία πού δημιουργεί, αλλά και κάποια δαιμονική ενέργεια, πού μόνο ή προσευχή κατόρθωσε και την ανέτρεψε.


Εν συνεχεία θα αναφερθούμε σε ένα γεγονός πού συνέβη πρόσφατα, σχετιζόμενο με μαγεία.


Ένα Σάββατο, προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας στον 'Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Κολουέζι, ήλθε ό π. Θεόφιλος, Αρχιερατικός Επίτροπος της Επισκοπής, και μας κάλεσε στο Εξομολογητήριο για να δούμε κάτι. Ήταν ένας άντρας γονατισμένος με το κεφάλι στο δάπεδο, πού συγκλονιζόταν ολόκληρος από σπασμούς. Έτρεμε σαν το ψάρι και έκλαιγε ασταμάτητα. Ό ιδρώτας τον είχε περιλούσει, ενώ πολλά δάκρυα ήταν εμφανή στο τσιμέντο του δαπέδου. Ό π. Θεόφιλος διάβασε ορισμένες ευχές από το Ευχολόγιο, θέτοντας το πετραχήλι στο κεφάλι του, αλλά ή προαναφερθείσα κατάσταση συνεχιζόταν. Φαίνεται πώς είχε συναίσθηση και άκουγε τί λέγαμε, διότι, όταν ρωτήσαμε τον π. Θεόφιλο εάν είναι βαπτισμένος και πώς λέγεται, άντ' αυτού μάς απάντησε ό «ασθενής» πώς ονομάζεται Αντρέας.



Ό π. Θεόφιλος εξήγησε εν ολίγοις ότι ό Αντρέας ήταν από το χωριό Κισότε, μία ώρα απόσταση περίπου από το Κολουέζι. Εκείνο το πρωί είχε πάει στο δάσος για να φτιάξει κάρβουνα και επιστρέφοντας πέρασε από ένα ποταμάκι. Την ώρα πού μπήκε μέσα, άκουσε μία φωνή να του λέει επιτακτικά: «Πώς μπήκες εσύ εδώ;». Αυτή τη φωνή την άκουγε συνέχεια καθ’ όλη τη διαδρομή της επιστροφής στο χωριό του. Στην κατάσταση πού περιγράψαμε τον έφερε στην Εκκλησία ή μητέρα του, από την οποία μάθαμε και το ιστορικό του. Είχε σύζυγο και τρία παιδιά, χωρίς όμως να έχει κάνει εκκλησιαστικό γάμο, ώστε να είναι ευλογημένη ή συζυγική τους σχέση. Ίσως αυτό να ήταν το παράθυρο πού έδωσε δικαίωμα στον πειρασμό. Του δώσαμε αντίδωρο και αγιασμό, τονσταυρώσαμε με Άγια Λείψανα και με λάδι από το καντήλι του Αγίου Γεωργίου, ό όποιος έχει θεραπεύει θαυματουργικά και άλλους ασθενείς στο παρελθόν, ψάλλοντας παράλληλα και το τροπάριο του Αγίου. Τον σηκώσαμε και κάθισε σ’ έναν πάγκο. Ήταν κάθιδρος. Με τούς συμπαριστάμενους Ιερείς, π. Θεόφιλο και π. Αυγουστίνο, προσευχηθήκαμε και κατόπιν του δώσαμε κάτι να φάει. Μετά από όλα αυτά ή κατάστασή του καλυτέρεψε αισθητά και αναχώρησε από την Εκκλησία. Το απόγευμα ήλθε στον Εσπερινό. 

Ήταν ήσυχος πλέον και παρακολουθούσε όρθιος όλη την ώρα της Ακολουθίας. Το ίδιο και την επόμενη ημέρα στον ’Όρθρο, το ίδιο και τη μεθεπόμενη. Έτσι, έχοντας ξεπεράσει πλέον την κρίση, επέστρεψε ήρεμος στο χωριό του, αφού του εδόθησαν ορισμένες πνευματικές συμβουλές.
Εύχεσθε, παρακαλούμε, ή Χάρη του Θεού να σκεπάζει τις ταπεινές προσπάθειες μας, ώστε να δίδεται και εδώ ή μαρτυρία της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς δόξα του Αγίου Τριαδικού Θεού.


Έκ της Ιεράς Επισκοπής Κανάνγκα



Στους Ιεραποστόλους μας, στους νεοφώτιστους αδελφούς μας όπου γης και σε όλους τούς φίλους και δωρητές του Ιεραποστολικού Συνδέσμου, το φως του Άναστάντος Κυρίου και Θεού μας να φωτίζει τις ψυχές όλων μας


ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ . ΤΕΥΧΟΣ 96.


Δεν υπάρχουν σχόλια: