Μετεωρίτικοι Στοχασμοί
"Ὅταν τὰ φύλλα πέφτουν, ἡ καρδιὰ μαθαίνει νὰ ἐμπιστεύεται"
Πόσο ὄμορφη εἶναι ἡ φθινοπωρινὴ ἀτμόσφαιρα! Ἀπὸ τὸ ἀγαπημένο μου παγκάκι, παρὰ τὸ κρύο καὶ τὴ βροχή, κοιτάζω τὴ φύση ποὺ ἀλλάζει καὶ νιώθω πὼς κάποιος ἀόρατος ζωγράφος ἀκουμπᾶ ἁπαλὰ τὰ χρώματά του πάνω στὸν χρόνο. Χρυσοκόκκινα φύλλα, ὑγρὲς πέτρες, ὁμίχλη καὶ δροσιά· μιὰ γλυκιὰ μελαγχολία ποὺ δὲν πληγώνει, ἀλλὰ γαληνεύει.
Ἄχ! Τὸ φθινόπωρο... ἡ ἐποχὴ ποὺ ἡ φύση ζωγραφίζει μὲ νοσταλγία. Τὰ φύλλα πέφτουν, μὰ ἡ ζωὴ δὲν χάνεται. Τὰ δέντρα γυμνώνονται, μὰ δὲν πεθαίνουν. Ὁ κῆπος σιωπᾶ, γιὰ νὰ ἑτοιμάσει κρυφὰ τὴν ἄνοιξή του. Μήπως ἄραγε ἔτσι δὲν ἐργάζεται πολλὲς φορὲς καὶ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα μας;
Γιατί ζηλεύουμε αὐτὸ ποὺ ἔχει ὁ ἄλλος; Δὲν γνωρίζουμε τὴ δική του διαδρομή, ὅπως ἐκεῖνος δὲν γνωρίζει τὴ δική μας. Γιατί νὰ συγκρίνουμε τὰ φύλλα τοῦ δέντρου μας μὲ τὰ φύλλα τοῦ διπλανοῦ; Ἄλλο ἀνθίζει νωρίς, ἄλλο ἀργά· ἄλλο προσφέρει σκιά, ἄλλο καρπό. Καὶ ὅλα βρίσκουν τὴ θέση τους μέσα στὴ σοφία τῆς δημιουργίας.
Νὰ ἀγαπᾶμε χωρὶς νὰ κρατοῦμε. Νὰ συγχωροῦμε χωρὶς νὰ θυμόμαστε τὸ κακό. Νὰ δίνουμε χωρὶς νὰ μετρᾶμε. Νὰ ἐμπιστευόμαστε χωρὶς νὰ ἀπαιτοῦμε νὰ καταλάβουμε.
Ἴσως ἡ πίστη ἀρχίζει ἀκριβῶς ἐκεῖ ὅπου τελειώνει ἡ ἀνάγκη μας νὰ ἐξηγοῦμε τὰ πάντα. Ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ζητᾶ πάντοτε νὰ γνωρίζουμε τὸ σχέδιό Του· μᾶς καλεῖ νὰ ἐμπιστευθοῦμε τὴν καρδιά Του.
Κι ἂν σήμερα πέφτει ἕνα φύλλο ἀπὸ τὴ ζωή μας, ποιός ξέρει; Ἴσως κάτω ἀπὸ αὐτὸ νὰ κρύβεται ἤδη ἕνας σπόρος.
Ἂς ἀφήσουμε, λοιπόν, τὸν Θεὸ νὰ κρατήσει ὅσα ἐμεῖς φοβόμαστε νὰ ἀφήσουμε. Γιατὶ ἡ ψυχὴ ποὺ ἀγαπᾶ, συγχωρεῖ καὶ ἐμπιστεύεται, δὲν φοβᾶται τὸ φθινόπωρο· γνωρίζει πὼς ἀκόμη καὶ μέσα στὴν πτώση, ὁ Θεὸς ἑτοιμάζει τὴν ἄνοιξη.
Ὁ Θεὸς μαζί μας
π. Βαρλαὰμ Μετεωρίτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου