FROM THE SAYINGS OF THE ELDER PORPHYRIOS TWELVE SPIRITUALLY EDIFYING SAYINGS

1. The soul is a profound being and only God understands it.

2. Why do we chase after shadows? We should turn on the Light and the shadows will dissipate of their own accord.  We should allow Christ to fill our souls and the demons will leave on their own.

3. A person may speak about his sins and then brag about them while another person will speak of his sins and will be humbled by them. 

4. A lazy person cannot become a Christian.  It requires a great deal of work, a lot of work.

5. If you desire, you can become a saint in Omonia Square.  (This is in reference to the years that the Elder Porphyrios lived and ministered to the faithful in Omonia Square in downtown Athens, Greece.)

6. God loves us very much. He constantly has us in His thoughts and He protects us. We must believe this reality well and not be afraid of anything in life.

7. You must ask God to forgive your sins.  And God, from whom you ask this with pain and humbleness, will forgive your sins and He will heal your bodily ills.

8. Morbid grief and worry is not from God, it is a trap of the devil.

9. God concerns Himself with all the details of our lives.  We must understand that He is not indifferent to our needs.  We are not alone in this world. (I learned this spiritual truth in a revelation that I received in the altar of St. Sophia Church).

10. You should fill up your souls with the presence of Christ, with divine love, with joy.  The joy of Christ will heal you.

11. You should not be concerned whether or not people like you, but you should be concerned about loving Christ and all your fellow human beings.  Only in this way will your soul be filled with Jesus Christ.

12. The most important thing in our lives is to love Christ and then all our problems will be resolved.

Translated from the Greek by:

+Fr. Constantine J. Simones, August10, 2012.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ - Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ. ΕΝΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΑΛΕΠΟΧΩΡΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΨΑΘΑΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Η αθλήτρια της Αιθιοπίας όταν κέρδισε τα 5000 μέτρα έβγαλε μέσα από το φανελάκι της την εικόνα της Παναγίας μας και κλαίγοντας, φιλούσε και έδειχνε συνέχεια την εικόνα της Παναγίας.

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΑΓΑΠΗ. ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ Ι.Μ. ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΩΛΗΝΑΡΙΟΝ ΒΟΙΩΤΙΑΣ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

Ο Γέροντας Σωφρόνιος διαβεβαιώνει ότι από την βρεφική του ηλικία έβλεπε το άκτιστο Φως, το οποίο, όμως, αναγνώρισε αργότερα, όταν αξιώθηκε της θέας του, σε ώριμη ηλικία.

α) «Πρώϊμος εμπειρία»

Σύμφωνα με την διδασκαλία των αγίων Πατέρων η ψυχή του ανθρώπου έχει νοερά και λογική ενέργεια. Η νοερά ενέργεια λειτουργεί αμέσως με την δημιουργία της ψυχής, ενώ η λογική ενέργεια συνδέεται με την ανάπτυξη του εγκεφάλου, τον οποίο χρησιμοποιεί ως όργανο. Κατά τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης η όραση του Θεού γίνεται με το νοερό της ψυχής του ανθρώπου και όχι με την λογική του ενέργεια .

Με αυτές τις προϋποθέσεις το βρέφος, που έχει καθαρό νου, έχει την δυνατότητα να βιώνη εμπειρίες του Θεού, αλλά δεν έχει ακόμη την δυνατότητα να εκφράζεται με εικόνες και παραστάσεις ενός ωρίμου ανθρώπου, ακριβώς γιατί δεν έχει ακόμη ολοκληρωθή η διανοητική λειτουργία του εγκεφάλου. Κατά την διαδοχική ωρίμανσή του δε εκφράζει αυτά που ζη με τις αντιληπτικές καταστάσεις του εγκεφάλου του. Έτσι, η διατύπωση της εμπειρίας γίνεται με τα νοήματα της κάθε ηλικίας. Άλλο είναι η εμπειρία του Θεού, που γίνεται με τον καθαρό νου, και άλλο είναι η έκφραση της εμπειρίας αυτής που γίνεται με την λογική. Κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή «νους μεν καθαρός, ορθά βλέπει τα πράγματα. Λόγος δε γεγυμνασμένος, υπ’ όψιν άγει τα οραθέντα» .

Τα βρέφη έχουν φωτισμένο νου, δια του οποίου είναι ενδεχόμενο να βλέπουν αγγέλους, κατά την θεία Λειτουργία και αλλού, χωρίς όμως να μπορούν να το εκφράσουν λογικά, διότι ακόμη δεν έχουν αναπτυχθή οι λειτουργίες του εγκεφάλου. Όμως, ο νους αυτός σκοτίζεται με την πάροδο του χρόνου, από την ανάπτυξη των παθών και το σκοτάδι του περιβάλλοντος.

Ο Γέροντας Σωφρόνιος διαβεβαιώνει ότι από την βρεφική του ηλικία έβλεπε το άκτιστο Φως, το οποίο, όμως, αναγνώρισε αργότερα, όταν αξιώθηκε της θέας του, σε ώριμη ηλικία. Μερικοί άνθρωποι στην βρεφική τους ηλικία μπορεί να είχαν παρόμοιες εμπειρίες, αλλά η μετέπειτα εξέλιξη της ζωής τους δεν τους επέτρεψε να επιβεβαιώσουν και να αναγνωρίσουν αυτό το γεγονός.

Ανήκοντας ο Γέροντας σε χριστιανική οικογένεια έγινε Χριστιανός με το Μυστήριο του αγίου Βαπτίσματος, αμέσως μετά την γέννησή του έλαβε την δωρεά του Αγίου Πνεύματος, δια του  Μυστηρίου του Χρίσματος, και έγινε μέλος της Εκκλησίας. Αυτή η Χάρη παρέμεινε στο βάθος της καρδιάς του, κατά την διάρκεια των «παραπλανήσεων» στην ζωή του και αυτή τον διαφύλαξε από μεγαλύτερες πτώσεις και τον οδήγησε στην μετάνοια .

Από την μικρή του ηλικία διδάχθηκε να προσεύχεται. Γράφει: «Παιδίον εισέτι εδιδάχθην να προσεύχωμαι εις τον Αθάνατον Ουράνιον Πατέρα, προς τον Οποίον απήλθον πάντες οι πρόγονοί μου. Τότε εν τη παιδική μου πίστει (βλ. Ματθ. ιη’ 3, Λουκ. ιη’ 17) ο συνδυασμός Προσώπου και Αιωνιότητος ήτο εύκολος» . Το ίδιο γράφει και σε άλλο σημείο: «Από των παιδικών μου χρόνων απέκτησα την συνήθειαν να προσεύχωμαι» . Η προσευχή προσφερόταν στον Ζώντα Θεό και σε αναφορά προς την αιωνιότητα. Σε αυτά τα θέματα ήταν και τα ενδιαφέροντα των παιδιών της ηλικίας του, τα οποία «ηρέσκοντο να ομιλούν και να στοχάζωνται επί του μυστηρίου τούτου μετ’ αφελούς σοβαρότητος» .

Η προσευχή γινόταν και στο σπίτι και στον Ιερό Ναό, όπου τον οδηγούσαν οι γονείς του. Φαίνεται ότι δεν ήταν μία συνηθισμένη προσευχή, αλλά μια προσευχή με ένταση και στροφή προς τον Θεό, γι’ αυτό και συνδέεται με την πρώϊμη θεοπτική εμπειρία, που την θυμάται σε όλη του την ζωή και δεν μπόρεσε να εξαλειφθή από την μνήμη του. Γράφει ότι γνώρισε τον ζωντανό Θεό από την τρυφερή του ηλικία, διότι μερικές φορές εξερχόμενος του Ιερού Ναού, όντας στην αγκάλη της  μητέρας του, έβλεπε την πόλη να φωτίζεται «υπό δύο ειδών φώτων» και, όπως γράφει, «Το ηλιακόν φως δεν παρημπόδιζε να αισθανθώ την παρουσίαν του άλλου Φωτός». Και ομολογεί: «Η ανάμνησις αυτού συνδέεται μετά τινος ημέρου χαράς, ήτις επλήρου τότε την ψυχήν μου» .

ΒΙΒΛΙΟΓ. "ΟΙΔΑ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ" 

ΜΗΤΡΟΠ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΥ.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ.

Τό φαινόμενο τών αυτοκτονιών.

Οι αυτοκτονίες ή αυτοχειρίες ήταν ένα πανάρχαιο φαινόμενο, τό οποίο αποδίδεται πολλές φορές μέ τήν φράση «απονενοημένο διάβημα», πού δηλώνει μιά πράξη πού γίνεται μέ απόνοια (ρήμα απονοέομαι), δηλαδή μέ έλλειψη λογικής καί μέ απελπισία.

Η αυτοκτονία στήν ουσία είναι έλλειψη νοήματος γιά τήν ζωή, ταύτιση τής ζωής μέ μικρούς σκοπούς, μέ οικονομικά αγαθά, καί δείχνει μιά ανερμάτιστη ζωή.

Τόν τελευταίο καιρό αυξήθηκε ο αριθμός τών αυτοκτονούντων καί γι’ αυτό γράφονται διάφορα άρθρα καί γίνονται αναλύσεις γιά τό φαινόμενο αυτό. Στήν εφημερίδα «Τό Βήμα» (8-7-2012) η Ιωάννα Σουφλέρη ασχολήθηκε μέ τό θέμα απαντώντας στό ερώτημα: «Γιατί τόσες αυτοκτονίες;» μέ τήν διαπίστωση ότι: «Οι αυτοκτονίες έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο στήν Ελλάδα τής Κρίσης».

Μεταξύ τών άλλων παραθέτει τήν άποψη τού ψυχιάτρου Κυριάκου Κατσαδήμου ότι «τό 2008, οπότε καί τοποθετείται διεθνώς η έναρξη τής οικονομικής κρίσης, ξεπεράστηκε τό φράγμα τής μίας αυτοκτονίας τήν ημέρα», εννοείται στήν Ελλάδα. Έτσι, «οι εκτιμήσεις μας σήμερα είναι ότι έχουμε 2-3 αυτοκτονίες τήν ημέρα». Όμως, η αυτοκτονία δέν προέρχεται μόνον από τήν οικονομική κρίση, γιατί κατά τήν Ψυχολόγο-Ψυχοθεραπεύτρια Μυρτώ Νίλσεν «ο αυτόχειρας αρνούμενος τό δώρο τής ζωής, δηλώνει εμπράκτως τήν πίστη του ότι η ζωή δέν τού αξίζει. Πρόκειται γιά τήν παραδοχή τής ύστατης αποτυχίας». Οπότε, εκείνο πού δίνει τό έναυσμα στόν αυτόχειρα νά βλάψη τόν εαυτό του είναι η «μοναξιά», «η αίσθηση ότι δέν ανήκει κάπου».

Η Εκκλησία θεωρεί ότι η ζωή είναι δώρο τού Θεού στόν άνθρωπο καί επομένως δέν μπορεί νά τήν αφαιρέση ο άνθρωπος, αλλά έχει ο Θεός αποκλειστικότητα γι’ αυτήν. Πρόκειται γιά μιά μεγάλη αμαρτία πού είναι συνέπεια τού ότι ο άνθρωπος απομακρύνεται από τόν Θεό, δέν τόν αισθάνεται Πατέρα του καί ζή μακρυά από τήν Εκκλησία τήν οποία δέν αισθάνεται ως μητέρα του καί ως πραγματική του οικογένεια. Τελικά, εκείνος πού έχει τάσεις αυτοκτονίας δέν πιστεύει στόν Θεό, ή είναι άρρωστος καί έχει σύγχυση φρενών.

Ο ψυχίατρος Κυριάκος Κατσαδήμος, στό ίδιο δημοσίευμα, λέγει: «Παλαιότερα η στάση τών ιερέων πρός τίς οικογένειες τών αυτοχείρων ήταν καταδικαστική. Σήμερα παρατηρούμε μιά τεράστια αλλαγή, η οποία επιβεβαιώνεται καί στά ιερατικά συνέδρια στά οποία καλούμαστε νά συμμετέχουμε. Πραγματικά, αισθάνομαι τήν ανάγκη νά πώ ένα "μπράβο" στήν Εκκλησία γιά τό έργο πού προσφέρει στήν στήριξη τών ατόμων πού θέλουν νά αυτοκτονήσουν. Δέν είναι μικρός ο αριθμός μελλοντικών αυτοχείρων πού έφτασε σέ εμάς μέσω τής Εκκλησίας. Συχνά πρόκειται γιά άτομα πού έχουν πάει γιά εξομολόγηση καί εκεί έχουν εκφράσει τήν επιθυμία νά δώσουν τέλος στήν ζωή τους. Μέ πρωτοβουλία τής Εκκλησίας βλέπουμε αυτά τά περιστατικά τά οποία δέχονται καί τήν δική μας φροντίδα παράλληλα μέ τήν στήριξη πού τούς παρέχεται εκεί».

Τελικά, πρέπει νά δούμε τήν προσφορά τής Εκκλησίας όχι μόνον στό φαγητό καί τήν οικονομική υποστήριξη, αλλά καί στόν ψυχολογικό καί κυρίως στόν πνευματικό τομέα. Η Εκκλησία είναι ένα πνευματικό θεραπευτήριο πού νοηματοδοτεί τόν ανθρώπινο βίο.

Ν.Ι.

 http://www.parembasis.gr/2012/12_07_07.htm

Εις μνήμην Καλλινίκου Εδέσσης.

μον. Θεολόγος Ιβηρίτης

Γνώριζα τον μητροπολίτη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Καλλίνικο επί 15 περίπου χρόνια, από τότε που παρακολουθούσα τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Ποιμένας καλός, ιδιαίτερα αγαπούσε τα παιδιά. Πολλές φορές τον είδαμε στο σχολείο, στα κατηχητικά και σε άλλες εκδηλώσεις. Το μητροπολιτικό οίκημα ήταν πάντα ανοιχτό για όλους. Συχνά, ακόμα και σε ώρες ακατάλληλες, κατέβαινε ο ίδιος να μας ανοίξει όταν χτυπούσαμε το κουδούνι ζητώντας τον ιερομόναχο που έμενε μαζί του. Μετά πήγαινε να τον φωνάξει. Κι αν αυτός δεν ήταν εκεί, ο δεσπότης μάς κερνούσε κάτι και μας έκανε συντροφιά. Πάντα κάτι καλό είχε να μας πει.

Τα τελευταία χρόνια συνήθως εξέφραζε την αγωνία του για περισσότερους συνεργάτες. Ήταν φανερό ότι ο ζήλος του οίκου του Κυρίου τον κατέτρωγε μέρα και νύχτα. Μεριμνούσε για όλη την επαρχία. Κατά κανόνα, στον μητροπολιτικό ναό χοροστατούσε κατά τον εσπερινό του Σαββάτου και λειτουργούσε τις πολύ μεγάλες γιορτές. Τον υπόλοιπο χρόνο περιόδευε στις άλλες 132 ενορίες της Ι. Μητροπόλεως. Συνήθως έδινε τα ονόματα όχι πολύ γνωστών και «μη εορταζομένων» Αγίων στις καινούργιες εκκλησίες της επαρχίας του (του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, των αγίων Ακύλα και Πρισκίλλης...). Έτσι, τις περισσότερες μέρες του χρόνου κάποιος ναός θα πανηγύριζε, κάποιου Αγίου τα λείψανα θα τιμώνταν, κάποια άλλη τοπική εκδήλωση θα υπήρχε, κι ο δεσπότης δικαιολογημένα θ᾿ απουσίαζε από την Έδεσσα.

Αλλά, κι όταν επέστρεφε, πριν το μεσημέρι, πήγαινε στο γραφείο του κι έμενε εκεί μέχρι τη μιάμιση, πολλές φορές και το απόγευμα. Και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας ήταν πρόθυμος να δεχτεί οποιονδήποτε. Τον θυμάμαι να λέει σε κάποιον ιερέα, όταν τον χειροθετούσε πνευματικό: «Και τα μεσάνυχτα να σου χτυπήσει κανείς την πόρτα για εξομολόγηση, να του ανοίξεις.» Έτσι ένιωθε την ποιμαντική του ευθύνη. Αγαπούσε να συμμετέχει στις χαρές και στις λύπες των παιδιών του. Μερικές φορές βρέθηκε απρόσκλητος σε κηδείες. Ιερουργούσε προσεκτικά, με απλά άμφια και ήρεμες κινήσεις.

Βρήκε πολλές εφημεριακές θέσεις κενές, όταν πήγε στην Έδεσσα, και προσπάθησε να τις πληρώσει. Τον απασχολούσε έντονα το γεγονός ότι υπήρχαν χωριά χωρίς παπά. Δύσκολα τοποθετούσε δεύτερο ή τρίτο εφημέριο στις ενορίες των πόλεων. Κι όπου υπήρχαν δεύτεροι, τις Κυριακές και γιορτές λειτουργούσαν στα χωριά. Οργάνωνε ταχύρρυθμα εκκλησιαστικά φροντιστήρια για τους ολιγογράμματους υποψήφιους ή ήδη χειροτονημένους ιερείς. Προσέλκυσε δεκάδες από άλλες επαρχίες. Υπολογίζονται σε 60-70 οι ιερείς που χειροτόνησε στη διάρκεια της αρχιερατείας του. Και δεν ήταν εύκολος στις χειροτονίες. Έπρεπε να περάσουν μήνες γνωριμίας μ᾿ έναν έγγαμο και χρόνια δοκιμής για έναν άγαμο, για να τους χειροτονήσει. Ήταν όμως ανεπίφθονος προς τους συνεργάτες του. Πάντα ευγενικός, τους άφηνε να κινούνται ελεύθερα· επόπτευε μόνο και τους συμβούλευε διακριτικά.

Το κήρυγμά του είχε κάτι από τη χάρη του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που τόσο αγαπούσε και ανέφερε στις ομιλίες του. Το ίδιο και η μορφή του. Μικρόσωμος, ασκητικός και μειλίχιος, μιλούσε απλά και πατρικά, με πολλές παραστάσεις από τη ζωή των απλών ανθρώπων. Δεν κούραζε, κι όταν μιλούσε επί 20-25 λεπτά. Εκτός από τη θεία Λειτουργία, κήρυττε και σε άλλες ακολουθίες, χωρίς να σε απομακρύνει από τη μυσταγωγία τους. Την ίδια εκκλησιαστική ατμόσφαιρα αποπνέουν και οι εγκύκλιοί του. Όταν δεν υπήρχε προφορικό, φρόντιζε να διαβάζεται στις εκκλησίες το γραπτό κήρυγμα που με επιμέλεια ετοίμαζαν οι συνεργάτες του.

Αγαπούσε πολύ και συγχωρούσε. Γεύτηκε πολλές πίκρες, ποτέ όμως δεν αντέδρασε βίαια. Μόνο το πρόσωπό του έδειχνε κουρασμένο και τα γένια του που άσπριζαν. Δεχόταν ατάραχος τις κατά πρόσωπον επιθέσεις. Πολλές φορές αρνήθηκε να μηνύσει συκοφάντες του, γιατί τους θεωρούσε παιδιά του. Άφηνε τις ασύστατες εναντίον φήμες του να κυκλοφορούν, κι αυτό φαινόταν να βλάπτει τους πιστούς. Όταν όμως κανείς αναλογιστεί τη θέρμη με την οποία προσεύχονταν κατά την ασθένειά του και την αίσθηση του κενού που άφησε πίσω του, καταλαβαίνει πως ο δεσπότης είχε δίκιο. Όπως ό,τι γνήσιο και απλό, ο Εδέσσης Καλλίνικος αναδεικνύεται με την πάροδο του χρόνου.

Λίγα μόνο θ᾿ αναφέρουμε για την ταπείνωση, την ακτημοσύνη, την ελεημοσύνη του. Δεν δέχτηκε ποτέ «τυχερά». Πέθανε χωρίς δραχμή. Είχε λίγα ράσα και άμφια· τα περισσότερα, δώρα προσφιλών του προσώπων. Αν και είχε ελάχιστα έξοδα, τα χρήματά του τελείωναν πριν από το τέλος του μήνα. Ξαλάφρωνε από το βάρος τους γεμίζοντας τις τσέπες των φτωχών. Το ύφος του διόλου «δεσποτικό». Όταν κυκλοφορούσε χωρίς εγκόλπιο (κι αυτό, τις περισσότερες φορές), κανείς δεν υποπτευόταν πως ήταν επίσκοπος. Αν και είχε άξιους κι εκλεκτούς συνεργάτες με συγγραφική δραστηριότητα, θεωρούσε ματαιοπονία την έκδοση περιοδικού από τη μητρόπολη, ίσως διότι θα συνεπαγόταν προσωπική του προβολή. Δέχτηκε να εκδοθεί ημερολόγιο για την τοπική αγία νεομάρτυρα Χρυσή, μόνο υπό τον όρο να μην υπάρχει μέσα φωτογραφία του. Αν και τα ιδρύματα, κατηχητικά, κατασκηνώσεις κι άλλες παιδευτικές δραστηριότητες γνώρισαν μέρες ακμής κατά την αρχιερατεία του, το όνομά του ελάχιστα αναφέρθηκε στον τύπο. Εφάρμοζε το «λάθε βιώσας». Ελπίζουμε να τον δοξάσει ο Κύριος.

Όπως όλοι οι άγιοι ιεράρχες της Εκκλησίας μας, έτσι κι ο Καλλίνικος αγαπούσε τον μοναχισμό. Όταν του το είπαν, απάντησε: «Τον εαυτό μου αγαπώ. Δεν είμαι εγώ μοναχός;» Επισκεπτόταν συχνά το Άγιον Όρος. Την τελευταία φορά που χοροστάτησε σε πανήγυρη, αντί για αφηρημένα εγκώμια, στην πανηγυρική τράπεζα μίλησε για την ανατροφή που πήρε. Πώς η γιαγιά-πρεσβυτέρα τον ξυπνούσε τα μεσάνυχτα, να κάνει μετάνοιες, για να μην αφιερώνει όλη τη νύχτα στον ύπνο. Πώς η οικογένειά τους υποδεχόταν τους περιοδεύοντες μοναχούς. Ποια εντύπωση άφησε στην καρδιά του μικρού Δημήτρη η παρουσία  τους και η σιωπή του υποτακτικού μπροστά στον γέροντά του. Και πολλά άλλα. Στο τέλος της πανηγύρεως οι παρόντες μοναχοί κατέληξαν: «Αυτός είναι δεσπότης. Αυτόν να καλούμε στις πανηγύρεις.»

Ένιωθε την καλογερική γιατί τη ζούσε. Η δίαιτά του ασκητική κι η εγκράτεια στις αισθήσεις του μεγάλη. Γι᾿ αυτό και φρόντιζε τα μοναστήρια της επαρχίας του. Τα τελευταία χρόνια της αρχιερατείας του τρία μοναστικά καθιδρύματα ιδρύθηκαν ή επανδρώθηκαν στα όριά της. Έτυχα σε συνάντησή του μ᾿ ένα γέροντα ασκητή (τον π. Παΐσιο) κι έναν ηγούμενο στο Άγιον Όρος. Χαιρόταν ο ένας ν᾿ ακούει τον άλλο να εκφράζει όσα κι ο ίδιος ζούσε και αισθανόταν. Μου θύμισε τον Μ. Αθανάσιο, όταν επισκέφθηκε τον Μ. Αντώνιο, και τον άγιο Παχώμιο που έλεγε ότι βλέπει στη γενιά του «τρία κεφάλαια ὑπὸ Θεοῦ αύξανόμενα εἰς ὠφέλειαν πάντων των νοούντων»: έναν επίσκοπο, τον Μ. Αθανάσιο· έναν αναχωρητή, τον Μ. Αντώνιο, και την κοινωνία του μοναστηριού του (Βίος α΄ οσίου Παχωμίου, 136).

Η Εκκλησία λειτουργεί καθολικά, χωρίς ν᾿ απολυτοποιεί το μερικό. Και, σαν τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ένας σωστός επίσκοπος είναι και καλός ιερουργός και σωστός μοναχός και σωστός κοινωνικός ηγέτης. Νοιάζεται για όλες τις ανάγκες του λαού κι όλους τους αγκαλιάζει. Τέτοιος υπήρξε κι ο Εδέσσης Καλλίνικος. Ας έχουμε την ευχή του κι ας παρακαλούμε τον Κύριο ν᾿ αναδεικνύει πολλούς σαν κι αυτόν.

* Ο κατά κόσμον Δημήτριος Πούλος γεννήθηκε στα Σιταράλωνα Αγρινίου στις 26 Ιανουαρίου 1919. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1942 και υπηρέτησε ως γραμματέας της Ι. Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας ώς το 1946 που στρατεύθηκε. Το 1949 επανήλθε στη θέση του γραμματέα, διακονώντας την Εκκλησία και ως λαϊκός ιεροκήρυκας, μέχρι το 1957, όταν εκάρη μοναχός με το όνομα Καλλίνικος, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος και διακόνησε τη Μητρόπολη ως πρωτοσύγκελλός της και ιεροκήρυκας. Το 1967 εξελέγη και χειροτονήθηκε μητροπολίτης Εδέσσης, όπου υπηρέτησε την Εκκλησία μέχρι την προς Κύριον εκδημία του, το 1984, αφήνοντας μνήμη αγίου ανδρός. Σήμερα συμπληρώνονται 28 χρόνια από την κοίμησή του.

*Το παραπάνω κείμενο συντάχθηκε λίγο καιρό μετά την εκδημία του και, υπό τον τίτλο «Προσωπική κατάθεση», δημοσιεύθηκε το 1998 στο βιβλίο Κόσμημα της Εκκλησίας, σσ. 727-729, του σεβασμιοτάτου κ. Ιεροθέου, μητρ. Ναυπάκτου, πνευματικού του τέκνου. Το αναρτάμε εδώ, με επουσιώδεις αλλαγές.

πηγή: Aντίφωνο

Ι. Μ .Αγίας Μαρίνης και Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, στην Κωμόπολι Ξυλοτύμπου της Ιεράς Μητροπόλεως Κιτίου. Η μεταστροφή μιας βουδίστριας στην Ορθοδοξία μετά από μεγάλο θαύμα του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού.

Πήγα και στην Κύπρο. Οι αναμνήσεις μου πολλές, τα διδάγματα μου αρκετά, θα τα καταγράψω εν συντομία.

Πρώτον μεν, ένας κλέφτης μου έκλεψε την φωτογραφική μου μηχανή. Την είχα βάλει στις αποσκευές πού έδωσα στο αεροπλάνο και κάποιος υπάλληλος άνοιξε το σακίδιο μου και την πήρε. Εύχομαι να φωτογραφίζει καλά τοπία και καλές στιγμές της ζωής του.

Το δεύτερο δε, πού θέλω να καταγράψω είναι ότι ό κύριος πού κάθισε στο διπλανό κάθισμα στην πτήση από Αθήνα για Λάρνακα μού εξομολογήθηκε δύο τινά: Όταν ήτο φοιτητής με αθέμιτο τρόπο έβαλε στο πορτοφόλι του 500 δραχμές. Όμως την ιδία ήμερα έσπασε το τζάμι από την πόρτα τού εξώστη τού διαμερίσματος του, το όποιο στοίχισε 500 δραχμές.

Το δεύτερο το έπαθε όταν γέρασε. Υπηρέτησε για μία τριετία ως επίτροπος στον ενοριακό του Ιερό Ναό.

Κάποια μέρα τον έστειλε ό εφημέριος στην Ιερά Μονή τού Αγίου Γεωργίου

για να αγοράσει ένα κανδήλι, το όποιο στοίχιζε 28ο ευρώ. Ό ηγούμενος της εν λόγω Ιεράς Μονής τού δώρισε το κανδήλι και στον επίτροπο τού ήλθε ό εξής λογισμός: Τα 280 ευρώ θα τα ρίψη στο παγκάρι τού Καθολικού. Όμως όταν αποχαιρέτησε και

ευχαρίστησε τον Καθηγούμενο, όταν πέρασε δίπλα από το παγκάρι τού Αγίου Γεωργίου, άλλαξε σκέψη και τα χρήματα τα κράτησε. Λίγα λεπτά αργότερα τού επιτέθηκε ένας αβάπτιστος, τού πήρε  τα 280 ευρώ - ευτυχώς πού δεν τού πήρε και τα άλλα χρήματα πού είχε στην άλλη τσέπη - και τού έσπασε 2 πλευρά. Τα διδάγματα τα καταλαβαίνει μόνος του κάθε αναγνώστης.

Από την πενθήμερη παραμονή μου στην Κύπρο θα καταγράψω λόγω συντομίας μόνο ότι διδάγματα πήρα από την Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνης και Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, στην Κωμόπολι Ξυλοτύμπου της Ιεράς Μητροπόλεως Κιτίου.

Πνευματικός, εφημέριος, ιδρυτής και κτήτωρ της εν λόγω Περάς Μονής είναι ό πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Παναγιώτου, όστις μεταξύ των άλλων είναι και καλλίφωνος. Λόγω της καλλιφωνίας του, τού πρότεινε ό μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος, να τον χειροτόνηση Διάκονο του, άλλ' αυτός ηρνήθη, λέγοντας ότι θέλει να υπηρέτηση ως ιερεύς στο χωριό του.

Τοιουτοτρόπως, όταν χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, το χωριό του είχε 3 Ιερούς Ναούς, και τώρα, δηλαδή 30 χρόνια αργότερα ή Κωμόπολης Ξυλοτύμπου έχει 25 Ιερούς Ναούς και την Ιερά Μονή των Αγίων Μαρίνης και 'Ραφαήλ εις την όποια μονάζουν εξ οσιότατες Μοναχές, εκ των οποίων οι πέντε είναι εκ χηρείας.

Ό πατήρ Κυριάκος, αγαπητέ άναγνώστα, όστις είναι έγγαμος και πατήρ τριών παίδων, ενώ θα μπορούσε να ζει με οικογενειακό φρόνημα, ενώ θα μπορούσε να διοργανώνει ενοριακές εκδρομές, στις όποιες θα συμμετείχαν γυναίκες πού ευρίσκονται εν χηρεία, δεν το έκαμε, δεν το κάμνει. Ό πατήρ Κυριάκος, δεν διοργανώνει εκδρομές για τις χήρες, αλλά έκτισε οίκον Θεού για τις όντως χήρες.

Οι όντως χήρες δεν πηγαίνουν από Μοναστήρι σε Μοναστήρι για να προσκυνήσουν. Οι όντως χήρες πηγαίνουν σε Μοναστήρι, όπου γίνονται μοναχές και ζουν εν ταπεινώσει, προσευχή και νηστεία. Ή όντως χήρα κάμνει κομποσκοίνι για την ψυχή του συζύγου της, κάμνει κομποσκοίνι για τα παιδιά της και τα εγγόνια της.

Αυτές οι εξ μοναχές, δηλαδή ή καθηγούμενη Μαρίνα κ συν αύτη μοναχές Μαρία, Αθανασία, 'Ραφαηλία, Έφραιμία και Νεκταρία, έκτος των άλλων διακονημάτων πού έχουν, ζυμώνουν τα πρόσφορα και τις αρτοκλασίες για όποια γυναίκα του χωριού των δεν μπορεί να ζυμώσει. Τοιουτοτρόπως τα πρόσφορα  φθάνουν στην Προσκομιδή, είναι ζυμωμένα από χέρια καθαρά και όχι από χέρια νεαρών αρτοποιών.

Ό σεβαστός πατήρ Κυριάκος δεν ασχολήθηκε μόνο με το χωριό του αλλά οι δραστηριότητες του έφθασαν μέχρι την Αφρική Έκτισε μία πολυκλινική στην Μαδαγασκάρη, έναν Ιερό Ναό και την οικία του Ιερέως στην Τανζανία και ετοιμάζεται να κτίση τώρα έναν Ιερό Ναό στην Κένυα.

Τώρα δε τελευταία δίπλα από την Ιερά Μονή των Αγίων Μαρίνης και 'Ραφαήλ, ανήγειρε και δημιούργησε ένα μεγάλο Μουσείο κόστους 1.400.000 ευρώ.

Σ' αυτό το Μοναστήρι γνώρισα και την Ελένη πού κατάγεται από την Σρί Λάνκα, δηλαδή την Κεϋλάνη.

Ή Ελένη, βουδίστρια στο θρήσκευμα, πήγε στην Κύπρο για να γηροκομήσει μία γιαγιά, και ήσπάσθη τον Χριστιανισμό διότι βίωσε το έξης υπερφυσικό και θαυμαστό γεγονός:

Την Μεγάλη Πέμπτη συνόδευσε την γιαγιά στην Ακολουθία των Παθών, όπου εκεί είδε να επαναλαμβάνεται εμπρός της ή Σταύρωση του Κυρίου. Δηλαδή είδε ζωντανά όσα διαδραματίσθηκαν πάνω στον Γολγοθά την ώρα πού σταύρωσαν οι εβραίοι τον Κύριο.

Ή Ελένη δεν γνώριζε τίποτε από τον χριστιανισμό και όταν είδε αυτό το θέαμα, λυπήθηκε αφ' ενός και απορούσε αφ' έτερου γιατί εκείνοι οι κακοί άνθρωποι κτυπούσαν, χλεύαζαν και τελικά σταύρωσαν Αυτόν τον Άνθρωπο. Έμεινε άφωνη και δάκρυα πόνου κύλισαν από τα μάτια της. Λίγο αργότερα, όταν επέστρεψαν στο σπίτι, συγκλονισμένη από το θέαμα, μίλησε, και ρώτησε την γιαγιά να της εξήγηση για όλα εκείνα πού είδε αυτή ζωντανά.

Ή γιαγιά βέβαια της είπε τα πρέποντα και ως εκ τούτου ή Ελένη - πού το όνομα της ήτο άλλο - αφού είδε τον Ίδιο τον Χριστό εμπρός της και μάλιστα την στιγμή πού τον σταύρωναν απαρνήθηκε τον βουδισμό. Τηλεφώνησε στην μητέρα της και εκείνη της είπε ότι αν γίνει χριστιανή δεν θα την δεχθούν ποτέ στο πατρικό της σπίτι. Φυσικά ή απειλή της μητέρας της δεν φόβισε την Ελένη και τοιουτοτρόπως βαπτίσθηκε και ζει χριστιανικά στην Κύπρο, μακριά από την μητέρα της και την πατρίδα της.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΕΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ- ΑΙΤΩΝ 50 ΨΑΛΜΟ.

Κ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΑ ΖΥΜΗ ΘΕΡΜΟΝ ΑΙΤΩΛΙΑ

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ. Ι.Μ. ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΔΡΟΣΙΑΝΗΣ ΝΑΞΟΣ.

Παναγία Δροσιανή

Το μοναστήρι της Παναγίας της Δροσιανής στην Νάξο είναι από τα παλαιότερα πρωτοχριστιανικά μνημεία στον ελληνικό χώρο υπήρξε ένα  μεγάλης σημασίας  θρησκευτικό κέντρο για τους Ναξιώτες. Ενώ σήμερα όπου έχει αποδοθεί ως μουσεία έχει μετατραπεί σε ένα παγκόσμιου ενδιαφέροντος μνημείο με επισκέπτες από όλο τον κόσμο.

Το επίθετο Δροσιανή δεν είναι καθόλου τυχαίο για την Νάξο καθώς στην ναξιώτικη παράδοση υπάρχει πάντα μεγάλη ανησυχία για το αν θα βρέξει (είναι ανεκδοτολογικό ότι οι ξενιτεμένοι Ναξιώτες το πρώτο που ρωτάνε αν τηλεφωνήσουν στην Νάξο είναι το αν έβρεξε!). Αφιερωμένο στην Παναγία της βροχής λοιπόν το μοναστήρι από τους ευσεβείς Ναξιώτες, σε μια προσπάθεια να ξορκίσουν την ανομβρία ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των καλλιεργητών, το εξαιρετικής αρχιτεκτονικής και διακόσμησης σύμπλεγμα ναών της Δροσιανής χτίστηκε τον 6ο αιώνα.

 Στον κεντρικό ναό του μοναστηριού που είναι μονόχωρος τρίκογχος με τρούλο, κτισμένος κατά τον αιγαιοπελαγίτικο τρόπο, με ακατέργαστες πέτρες, μετά από πολύχρονες προσπάθειες έχουν αποκαλυφθεί, όλο το αρχιτεκτονικό μεγαλείο του ναού καθώς και οι πρωτότυπες τοιχογραφίες του 7ου αιώνα,  που για πολλές εκατονταετίες καλύπτονταν από μεταγενέστερες τοιχογραφίες που φτάνουν μέχρι τον 14ο αιώνα.

Η Παναγία η  Δροσιανή σύμφωνα με τους όλους τους μελετητές διαθέτει το καλύτερα σωζόμενο τοιχογραφικό πρόγραμμα της περιόδου. Το επίσης πολύ σημαντικό εκτός από την ηλικία, στις σωσμένες τοιχογραφίες είναι η μοναδικότητα τους καθώς παρουσιάζουν καλλιτεχνικές ιδιοτυπίες που δεν έχουν παρατηρηθεί σε κανένα άλλο μνημείο του Χριστιανισμού.

 Οπως η μοναδική διπλή παράσταση του Χριστού στον τρούλο, ως νέου με λίγα γένεια και ως ώριμου άνδρα με γενειάδα ή  οι  έξι αρχάγγελοι, αντί για τέσσερις όπως συνήθως,  που κρατούν τη δόξα του Χριστού στην κόγχη της αψίδας του ιερού του ναού  όπου παριστάνεται η Ανάληψη. Χαρακτηριστικές είναι οι αφιερωματικές επιγραφές που μαρτυρούν μια "παλαική" συμμετοχή στη χορηγία των ιερών εικόνων. Η παράδοση θέλει  την εικόνα της Παναγίας να μεταφέρεται κάθε βράδυ στην σημερινή θέση όταν οι κάτοικοι της περιοχής ξεκινούσαν να θεμελιώσουν το μοναστήρι σε διαφορετικές τοποθεσίες κάθε φορά.

Η Παναγία η Δροσιανή ανήκει στην 2η Εφορεία Βυζαντινών αρχαιοτήτων Τηλ. : +30 22850 31003

Παναγία Δροσιανή Φωτογραφίες

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗ.

Εκδότης: ΑΘΩΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Περιγραφή

Ενας νέος προσκυνητής διασχίζει πεζός τις απέραντες εκτάσεις της Ρωσίας, αντιμετωπίζοντας μεγάλους κινδύνους που προκαλούν φυσικά φαινόμενα, άγρια ζώα αλλά και μερικές φορές «άγριοι άνθρωποι». Όμως ο προσκυνητής δεν χάνει το θάρρος του. Αφορμή του ταξιδιού του είναι η πορεία προς τα μεγάλα προσκυνήματα της Ρωσίας και το βαθύτερο νήμα του η εμβάθυνση στα μυστικά της νοεράς προσευχής. Ένα βιβλίο έκπληξη εν μέσω δύσκολων καιρών: Αν και απευθύνεται στα παιδιά, θα αγαπηθεί εξίσου και από τους μεγαλύτερους που θα βρουν στις σελίδες του κάτι από την γεύση των «Κλασσικών εικονογραφημένων» που γαλούχησαν ολόκληρες γενιές. Μια σημαντική έκδοση που μέσα σε δύσκολους καιρούς έρχεται να ενισχύσει και να τονώσει πνευματικά κάθε αναγνώστη του.

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΙΣΑΗΛ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ.

Μετά από ένα τέταρτο περίπου, με φώναξε. Ήταν λίγο σιωπηλός. Για να μου μιλήσει περισσότερο, τον ρώτησα:

-           Γέροντα, προηγουμένως, μου μιλήσατε για τον Γέροντα Μισαήλ. Πείτε κάτι περισσότερο, αν δεν είσθε κουρασμένος.

-           Ναι, κόρη. Εγώ πολλά ωφελήθηκα από εκείνον. Πάντα με ευγνωμοσύνη τον ενθυμούμαι. Ιδίως από την αγάπη του διά την ησυχία και διά την προσευχή. Είχε μεγάλο πόθο μέσα του δια την προσευχή. Όλος φλόγα. Άλλου δεν το είδα αυτό. Ή προσευχή του τον αναβίβαζε εις τον ουρανό. Αγαπούσε πολύ και επιμελείτο την κατανυκτική προσευχή. Τον βλέπαμε, τακτικά άπεμακρύνετο, έφευγε σε μακρινά εξωκκλήσια ή μοναστήρια και γύριζε το βράδυ ή την άλλη μέρα ή και αργότερα Ήταν έγγαμος, άλλα δεν ήταν με την γυναίκα του. Αδέλφια ήταν. Πήγαινε, δούλευε στα χωράφια, τους βοηθούσε, άλλα έφευγε. Μόνος του έμενε, ή στα εξωκκλήσια. Συνάφειες με κόσμο δεν είχε. Δεν μιλούσε εύκολα. Μόνος του δούλευε και μετά έφευγε. Εγώ τον είχα καταλάβει, αν και μικρός ήμουν, και συχνά τον πλησίαζα ή πήγαινα μαζί του.

Πολλές φορές, στην εκκλησία πού εκκλησιαζόμασταν, εκείνος έμενε έξω, δηλ. μπροστά στον κυρίως ναό. κοντά στους ψαλτάδες, σε μια κολώνα, όχι μέσα στο ιερό. Και όταν έφθανε ό παπάς στο «έξαιρέτως» κλπ., σιγά-σιγά έβγαινε έξω, τον χάναμε. Και μετά, ή τον βλέπαμε πάλιν στο τέλος ή και καθόλου.

Μια φορά, ενθυμούμαι, κάποιες γυναίκες το είχαν προσέξει και συμφώνησαν, όταν φύγει, με τρόπο και αυτές να βγουν, να τον παρακολουθήσουν πού υπάγει και να δουν τί έκανε. Πράγματι, μια Κυριακή, μόλις τον είδαν, πού με σκυφτό το κεφάλι σιγά-σιγά βγήκε έξω, με προσοχή τον ακολούθησαν από μακριά. Τον είδαν ότι πήγε σ ένα ερημοκκλήσι μέσα εις ένα βράχο. Σε λίγο πήγαν και εκείνες και έβαλαν τ' αυτί τους στη πόρτα ν' ακούσουν. 

Εκείνος δεν έβλεπε πίσω τί γινόταν, ούτε ότι τον ακολούθησαν. Έλεγε λοιπόν μέσα δυνατά, διάφορα λόγια δικά του, προσευχές με φωνή δυνατή, με κλάματα. Κλαυθμούς, οδυρμούς, λόγια πού τα έπνιγε ό λυγμός του. Αυτό κράτησε αρκετή ώρα. Μετά από λίγο εκείνος, μόλις τελείωσε, ξαφνικά άνοιξε την πόρτα για να επιστρέψει, και όταν τις είδε, θύμωσε και έφυγε. Τότε οι γυναίκες ζήλεψαν. Είχαν μεγάλη ευλάβεια και είπαν την άλλη μέρα: «Μόνο αυτόν ακούει ό Θεός. Να δοκιμάσουμε και εμείς μία ήμερα να προσευχηθούμε, όπως εκείνος».

Αλλά να δεις, κόρη, το θαύμα. Μία ημέρα φανερώθηκε ένας καλόγηρος εις τον Μισαήλ και του λέγει: «Μισαήλ, αυτές τις γυναίκες πού έρχονται εις την εκκλησία και σε ακολούθησαν, να τες καλέσεις εις ένα μεγάλο σπίτι, εις το τάδε (ένα πού ήταν κατάλληλο, μεγάλο και κάπως υπόγειο). Κάλεσε και όποιον θέλεις εσύ. Μόνον αντίθετα πρόσωπα να μη είναι και θα έλθω και εγώ να σας διδάξω την κατανυκτική προσευχή». 

Ό ίδιος, λοιπόν ό Μισαήλ, πού τόσον καιρό δεν τούς έδειχνε και δεν μιλούσε, τες κάλεσε και αυτές και έμενα και άλλους. Αντίθετοι δεν ήσαν, δηλ. πού δεν είχαν ευσέβεια και αγάπη διά την προσευχή. Εκάθησαν όλοι και σε λίγο ήλθε και ό καλόγηρος και έκαμε κατανυκτική προσευχή. Τα λόγια πού έλεγε και τα δάκρυα πού έχυνε, έκαμαν και εμάς όλους να κλαίγωμεν. Απλά λόγια, τα 'βγάλε απ' την καρδιά του, και φανέρωναν πόθο, αγάπη προς τον Θεό.

Μετά την κατανυκτική προσευχή, πού κράτησε σχεδόν ύλη την νύκτα έστρωσαν, και όλοι σαν τα πρόβατα εδώ και εκεί στα δωμάτια εκείνα κοιμηθήκαμε. Στην Ανατολή ήταν μεγάλα τα δωμάτια, αλλά και οι άνθρωποι τότε με σέβας και καθαρότητα, πράγματι σαν τα πρόβατα.

Τρεις νύχτες έγιναν αυτό, δηλ. ό καλόγηρος δίδαξε την προσευχή, την κατανυκτική. 

Την τρίτη νύκτα, μπροστά μας, μόλις τελείωσε, έγιναν άφαντος ό καλόγηρος!

Από τότε ό Μισαήλ έδέχετο να πηγαίνουν εις τες εκκλησίες ή τα σπίτια όπου προσηύχετο και οι άλλοι, διά να κάμνουν την κατανυκτική προσευχή. Συχνά πήγαιναν και νεόνυμφες, των οποίων οι άνδρες έλειπαν, έμπορεύοντο κλπ., ντυμένες με παλαιά και με μαύρα, διά να μη γνωρισθούν. Αν τούς άκουγε κανείς, κόρη, πού δεν γνωρίζει από πνευματικά, πού δεν έχει νοιώσει πολλή αγάπη για τον Χριστόν μας, θα νόμιζε, ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι τρελοί. 

Κι όμως, αυτά πού λέγανε με τέτοιον τρόπο, ήτο διότι με πολλή αγάπη τα έλεγον και έθεώρουν, όπως δίδαξε ό καλόγηρος εκείνος πού ήτο άγγελος ή άγιος, ήτο ως να έβλεπαν τον πατέρα τους, τον Θεό εκείνη την ώραν και ήθελαν να Του τα πουν όλα, όπως το παιδί λέγει τα παράπονα του, τις επιθυμίες του και τα θελήματα του εις την μητέρα του.

Δεν είχαν τίποτε άλλο στο νου τους, αλλά τον πόθο στην καρδία διά τον Χριστόν μας. Όπως ένας πού πνίγεται φωνάξει «βοήθεια, βοήθεια, πνίγομαι», τον νουν του πού τον έχει, σε άλλα; Ή μόνον εκεί απ όπου θα του έλθει ή βοήθεια; Αυτή ή προσευχή μόνο όποιος την έζησε, καταλαμβάνει πώς ανακαινίζει, πώς ευφραίνει, πώς κάνει τον άνθρωπο σαν νάναι όλος πνεύμα! Δεν αισθάνεται να 'χη μέσα του, σπλάχνα, σάρκα, κόκκαλα, αλλά πνεύμα. Αυτά, παρασύρθηκα και στα λέγω, είναι δυνατά δια εσένα. 

Ίσως δεν με καταλαμβάνεις, αλλά να μείνουν εις τον νου και αργότερα θα με ενθυμηθείς. Πάντως, έτσι πρέπει να αισθάνεται ό άνθρωπος, όταν καλώς προσεύχεται. Και αυτά τα «λόγια», πού έλεγε και ό καλόγηρος και ό Μισαήλ, στην αρχή, είναι διά τούς αρχαρίους. Είναι, πώς να σε το πω, τα προσανάμματα διά να πιάση ή φωτιά, ν' άνάψη ό πόθος διά τον Θεόν. Άμα ανάψει, μετά τα λόγια σταματούν, διότι δεν ημπορεί τότε να όμιλή ό άνθρωπος, αλλά αισθάνεται ν' ακούει

  μέσα του, να νοιώθει μέσα του τον Θεό. Και κλαίει, διότι τούτο είναι μεγάλο, είναι το πάν δια τον άνθρωπο. Άς είναι, σε είπα πολλά διά τούτο.

Ά, και κάτι άλλο: Μετά, όμως, από τέτοιαν προσευχή, αισθάνεται έξάντλησιν ό άνθρωπος. Διότι, προσευχόμενος, έρχεται στιγμή πού αφήνει το σώμα, «βγαίνει» από το σώμα του και ομιλεί μόνον ή καρδία, ό πόθος...

Τούτα τα λόγια του Γέροντα μου έφεραν αμέσως στο νου τον «μανικό» έρωτα, πού ένοιωθαν οι Πατέρες και οι μεγάλοι Άσκηταί. Έν συνεχεία μου λέγει, σαν ν' απαντούσε σ' αυτή μου την σκέψη:

-        Ναι, Ναι. Οι Πατέρες δεν βρήκαν άλλο διά να εκφρασθούν παρόμοια και λέγουν «μανικός έρως». Για πολλά πνευματικά ή πνευματικές καταστάσεις, δεν υπάρχουν λόγια να πει κανείς ακριβώς όπως είναι. Δεν λέγει, άλλωστε, ό Απόστολος Παύλος, «ό οφθαλμός ουκ είδε κλπ.»;

Κουράστηκα, κόρη, αλλά δεν πειράξει. Μόνον που πόνεσε ή καρδιά μου πού ξαναθυμήθηκα εκείνα τα χρόνια... ας είναι. Ναι, να πηγαίνεις. Ό Θεός μαζί σου. Στο καλό!

ΒΙΒΛΙΟ. ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΝΟΥΣΗ. Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ.

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΛΑΥΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ

Καθ' οδό διηγήθηκα ακόμη δύο θαυμαστά γεγονότα πού έλαβα χώρα στην Ιερά Λαύρα τού Αγίου Σάββα.

1)  Μία νύκτα με πανσέληνο, ένας μουσουλμάνος παλαιστίνιος, κάτοικος τού χωρίου Άπεντία, πήγε στο Μοναστήρι και έκαμε την συγκομιδή τού ελαιοκάρπου από τα λίγα ελαιόδεντρα που βρίσκονται προ της εισόδου της Ιεράς Μονής. Έβαλε τον Καρπό σε δύο σάκους, τούς φόρτωσε στο άκακο γαϊδουράκι του και έκαμε νεύμα σ' εκείνο να αναχωρήσουν. Όμως εκείνη την στιγμή χάθηκε ή πανσέληνος και λόγω σκότους το γαϊδουράκι δεν ξεκινούσε. Απόρησε για το φαινόμενο, άφησε το γαϊδουράκι εκεί και αυτός σαν μικρό παιδί, δηλαδή "μπουσουλώντας", αναχώρησε. Όμως, όταν έφθασε πιο πάνω αντιλήφθη ότι βλέπει, ή πανσέληνος παρουσιάσθηκε ξανά, και επέστρεψε να πάρει το ζώο του. Άλλα όταν επέστρεψε, πάλι εξαφανίσθηκε ή πανσέληνος, ήλθε ξανά σκότος, και αυτός για δευτέρα φορά, "μπουσουλώντας" αναχώρησε. Όμως, όταν έφθασε στο προηγούμενο σημείο, παρουσιάσθηκε ξανά ή πανσέληνος. Αυτός ξανά επέστρεψε στο ζώο του, όπου πάλι επικράτησε σκότος. Τότε κατάλαβε ότι αυτό το γεγονός είναι θαύμα τού αγίου Σάββα και μετανοιωμένος κάθισε εκεί μέχρι πού ξημέρωσε. Κάλεσε δε, όταν ξημέρωσε τον μακαριστό πατέρα Σεραφείμ και του εξομολογηθεί όλο αυτό το ατόπημα του.

— Αφού κουράστηκες για την συγκομιδή, τού είπε ό Γέροντας, ας μοιραστούμε τον καρπό.

Ένα σακί το έδωσε σ' εκείνον και το άλλο το κράτησε το Μοναστήρι.

2) Οι ΆγιοΣαββίτες πατέρες δημιούργησαν γύρω και πάνω από το Μοναστήρι ένα αυλάκι, μέσω τού οποίου τα νερά της βροχής οδηγούνται στις δεξαμενές της Μονής.

Τώρα τελευταία, ένας άσεβης κάτοικος της Άπεντίας έρριψε τις κοπριές από την στάνη του πάνω από το εν λόγω αυλάκι. Όταν δε οι σεβαστοί πατέρες τον παρεκάλεσαν να τις πάρει αυτός ηρνήθη αφ' ενός και αφ' ετέρου είπε τις παρακάτω υβριστικές φράσεις:

— Δεν φοβάμαι κανέναν, ούτε εσάς, ούτε τον 'Άγιόν σας, ούτε τον Θεό σας άλλ' ούτε και τούς Εβραίους".

Όμως, λίγες ημέρες αργότερα, πήγε με πόνο και δάκρυα στο Μοναστήρι και ζήτησε συγγνώμη διότι είχε γίνει το παρακάτω συμβάν:

Ό αδελφός του είχε κάμει κάποιες δολιοφθορές εναντίον των

εβραίων και εκείνοι τού έστειλαν δι' ελικοπτέρου κατ' επάνω του

ένα μικρό πυραυλάκι, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί εκείνος και ό υιός του. Οι πατέρες, λοιπόν, όχι μόνο τον συγχώρησαν του έδωσαν και κάποια ευλογία, δηλαδή δώρα, και ό εν άσεβης εκκαθάρισε τον χώρο από τις κοπριές αφ' ενός και έτερου δεν ξαναεμφανίσθη ποτέ όχι μόνο στην πύλη της Μονής άλλ' ούτε και στην πέριξ Περιοχή.

Οι ΆγιοΣαββίτες πατέρες, όχι μόνο σ' αυτόν τον άσεβη έδωσαν ευλογίες, άλλα οικονομούν και αγαπούν, δίδοντας το κατά δύναμιν και σ' άλλους Παλαιστινίους, είτε αυτοί είναι χριστιανοί ορθόδοξοι, είτε είναι μουσουλμάνοι.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΕΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ- ΑΙΤΩΝ 50 ΨΑΛΜΟ.

Κ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΑ ΖΥΜΗ ΘΕΡΜΟΝ ΑΙΤΩΛΙΑ

Priest blesses rocket, becomes honorary launch team member

(ROCOR) - On 29 July 2012, Protopriest Alexander Lebedev, rector of Los Angelos's Holy Transfiguration Cathedral and secretary for inter-Orthodox relations at the Synod of Bishops of the Russian Church Abroad, performed the rite of consecration over a "Zenith-3SL" rocket. It is proposed that in mid-August, withn the context of the "Sea Launch" Program, it will place a communications satellite in orbit over the equator.

The undertaking that is readying the rocket is the Russian cosmic rocket corporation "Energy". The basic portion of the rocket, the "Zenith-3SL", was prepared at the "YUZHMASH" factory in Dnepropetrovsk. On 24 June 2010, during His Holiness, Patriarch Kyrill's primatial visit to the Ukraine, that hierarch visited this company and laid the cornerstone for a new church.

The launch-pad was prepared in Russia by RKK "Energy", whilethe main fairing was manufactured byBoeing, an American firm. The rocket's housing was produced in the city of Long Beach, not far from Los Angeles, by the Sea Launch Commander enterprise, where the blessing of the rocket prepared for launch was manufactured.

Protopriest Alexander Lebedev addressed brief remakrs to those present. He congratulated all who had worked to realize this important international project and invoked upon them the blessing of God.

Fr. Alexander was presented with a certificate attesting that he is an honorary member of the launch team of the cosmic rocket endeavor "Zenith-3SL".

http://www.russianorthodoxchurch.ws/synod/eng2012/20120801_enzenith.html