ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ. ΑΣ ΜΗΝ ΥΠΟΤΙΜΑΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

Εγκλωβισμένοι στον κόσμο μας,{ έναν κόσμο που φτιάξαμε εμείς για εμάς, στον οποίο είμαστε οι αρχηγοί του κόσμου ετούτου} δεν νοιαζόμαστε καθόλου για τους άλλους.
Ούτε που τους λαμβάνουμε υπ’ όψιν μας. Εμείς είμαστε οι έξυπνοι και αυτοί οι χαζοί. Εμείς είμαστε οι όμορφοι και αυτοί οι άσχημοι. Εμείς είμαστε οι ταλαντούχοι και αυτοί είναι οι ατάλαντοι. Και πάει λέγοντας. Πάντα εμείς είμαστε στο ανώτερο σκαλοπάτι. Αυτοί δεν υπάρχουν……
Και όμως……… υπάρχουν παιδιά μου. Μιλάς με κάποιον και θεωρείς ότι σου είναι εύκολο να τον πάς εκεί που θέλεις, να τον κοροϊδέψεις, να του πεις ψέματα και να τον ξεγελάσεις. Και θεωρείς βέβαια ότι αυτός δεν μπορεί να σε καταλάβει όταν τον δουλεύεις. 
Βλέπεις απέναντί σου ένα κεφάλι. Ούτε που μπορείς να φανταστείς τι μπορεί να συμβαίνει εκεί μέσα. Ούτε που φαντάζεσαι τι σκέψεις μπορεί να κάνει αυτός. Τι ικανότητες μπορεί να έχει.
Μπορεί να σε έχει καταλάβει από χιλιόμετρα. Να ξέρει τι θα πεις πριν ακόμα ανοίξεις το στόμα σου. Και να απολαμβάνει την προσπάθεια που κάνεις να τον κοροϊδέψεις. Και εσύ που θαρρείς πως είσαι το κέντρο του σύμπαντος, να είσαι ο ανόητος εκείνη την στιγμή. Γιατί; Γιατί τον υποτίμησες.!!!!!!
Το θεώρησες δεδομένο ότι εσύ είσαι ποιο έξυπνος από αυτόν. Ότι αυτός δεν μπορεί να σε καταλάβει. Και αποχωρώντας από την συζήτηση εσύ φεύγεις με την αίσθηση ότι είναι βλάκας και τον κατάφερες, ενώ αυτός μένει με την πικρή εντύπωση ότι συνάντησε άλλο ένα ανθρωπάκι.
Έχω ξαναπεί παιδιά μου. Όλα είναι ενέργεια. Η αγάπη του Θεού είναι ενέργεια. Εμείς την ονομάζουμε ευλογία. Οι σκέψεις μας είναι ενέργεια. Τα συναισθήματα μας είναι ενέργεια. Τα πάντα είναι ενέργεια. Οι συχνότητες ,είναι διαφορετικές κατά περίσταση. Και ποτέ δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιος πιάνει τις συχνότητες μας και ποιος όχι.
Για αυτό ας είμαστε επιφυλακτικοί με τον απέναντι. Μην υποτιμάμε κανέναν. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος με ποια ενέργεια μιλάς.!!!!!!!!!!
Πάτερ Φανούριος

Η ευτυχία θέλει αγώνα, είναι κάτι που θα χτίσει.Είναι βασικό τον άνθρωπο που είναι δίπλα σου να τον αντέχεις, να μπορείς την εμφάνισή του και τα χνότα του. Μένετε μαζί, τρώτε και αγκαλιάζεστε.

Οικογενειακή ευτυχία. Κάτι που σίγουρα αξίζεις κι εσύ. Ομως οι στατιστικές λένε ότι οι μισοί γάμοι έχουν μεγάλα προβλήματα και αποτυγχάνουν.

Διαζύγια πολλά, προβλήματα πολλά, στενοχώριες ατέλειωτες. Νομίζω ότι το μεγαλύτερο δώρο στη ζωή ενός ανθρώπου είναι ένα καλό επάγγελμα και μια όμορφη οικογενειακή σχέση. Αν σ’ αυτά τα δύο πετύχεις, είσαι ωραίος. Δηλαδή να έχεις τη δουλειά σου, ώστε να δουλεύεις και να βγάζεις τα λεφτάκια σου για να συντηρείς το σπίτι σου και να έχεις και μια ωραία οικογένεια. Να σε περιμένουν στο σπίτι αγαπημένα πρόσωπα, ώστε να μπαίνεις μέσα και να λες: «Νιώθω ωραία, περνάω καλά»! 

Αν πετύχεις αυτά τα δύο, κάνε τον σταυρό σου μέρα νύχτα. Αν έχεις δουλειά και έναν άντρα ή μια γυναίκα και περνάτε όμορφα, μην το θεωρείς τυχαίο. Δεν είναι τύχη, αλλά μεγάλη ευλογία από τον Θεό. Δεν το έχουν όλοι. Ξέρω άτομα που βασανίζονται πολύ. Δεν έχουν παντρευτεί ακόμη, παρότι το θέλουν διακαώς. Αλλοι δεν έχουν βρει ακόμη δουλειά. Είναι κι άλλοι που έχουν δουλειά, αλλά είναι μόνοι και δεν μπορούν να χαρούν στη μοναξιά τους. 

Τι θα πει να είσαι ευτυχισμένος στον γάμο σου; Θα πει να περνάς καλά. Δηλαδή να μιλάς με τη γυναίκα σου ή με τον άντρα σου και να μην καταλαβαίνεις πώς περνάει η ώρα. Να λες: «Τι ωραία που περνάμε εμείς οι δύο... Πέρασαν τρεις ώρες σαν πέντε λεπτά». Ευτυχισμένη σχέση θα πει να μη χορταίνεις την παρουσία του άλλου. Να σου αρέσει. Να σου αρέσουν αυτά που λέει, τα αστεία του, τα πειράγματά του, η συζήτησή του, οι σοβαρές στιγμές του.

Ευτυχία θα πει καλή χημεία. Να σε βλέπω και να ταιριάζουμε. Να κολλάω μαζί σου. Είναι μερικοί που παντρεύτηκαν ενώ δεν ταίριαζαν σε πολλά. Και βγαίνουν μετά πολύ πρόβλημα και πολλή δυσκολία. Τελειώνεις απ’ τη δουλειά σου και πας σπίτι. Εκεί θα είσαι μέχρι να κοιμηθείς, και όλη τη νύχτα, μέχρι την άλλη μέρα το πρωί που θα πας πάλι στη δουλειά. Είναι βασικό τον άνθρωπο που είναι δίπλα σου να τον αντέχεις, να τον μπορείς. Να μπορείς την εμφάνισή του, να μπορείς τα χνότα του. Μένετε μαζί, τρώτε μαζί, αγκαλιάζεστε μαζί, πλένετε τα δόντια σας μαζί, τα ρούχα σας στο ίδιο πλυντήριο, τρώτε στο ίδιο τραπέζι.

Σε όλα αυτά χρειάζεται ένα ταίριασμα. Εσύ, δεν ξέρω, ταιριάζεις με τον άνθρωπό σου; Ταιριάζεις με τη γυναίκα σου; Ταιριάζεις με τον άντρα σου;

Μου λες ότι πας εκκλησία. Μπράβο. Μα πας μόνη σου. Πού είναι ο άντρας σου; Γιατί δεν είστε μαζί στον ναό; Και, όταν γυρίζεις σπίτι σου, πώς γυρίζεις; Με αγάπη και προσδοκία να συναντηθείτε; Με λαχτάρα; Ή με αποστροφή, ένταση και φασαρία;

Μου είχε πει μια φορά ένας παπάς στο Ιερό: «Πάτερ, είναι δύσκολο να ταιριάξουμε εμείς οι άνθρωποι. Εδώ δεν ταιριάζουν τα άντερά μας! Πώς να ταιριάξουν δύο ξένοι άνθρωποι; Εύκολο το έχεις;»

Δύο άνθρωποι, μέχρι πριν από λίγο ξένοι, με διαφορετικούς γονείς, με άλλη κληρονομικότητα, άλλα γονίδια, άλλη ομάδα αίματος. Αλλοι μιλούν και για διαφορετικά ζώδια, που κάνουν δύσκολο το ταίριασμα! Μπέρδεμα.

Θέλει αγώνα. Η ευτυχία που αξίζεις δεν θα σου δοθεί στο πιάτο. Είναι κάτι που θα χτίσεις. Και, για να το χτίσεις, μερικές φορές θα φτύσεις αίμα, θα κουραστείς.

Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου δύσκολα...» των εκδόσεων Αθως

Η συμβίωση είναι μια πολύ δύσκολη εμπειρία

Αν ζήσεις μαζί μου και περάσουν λίγες εβδομάδες, τότε θα αρχίσεις να με κρίνεις, να σε κρίνω, και να βλέπουμε αυτά που τώρα, λόγω  ευγένειας, κρατάμε καλά κρυμμένα 
Οσα ακούω με διδάσκουν. Και με κάνουν να σκέφτομαι πόσο ανάγκη έχεις την ευτυχία και τη γαλήνη στο σπίτι σου. Κανένας μας δεν είναι εύκολος.

Παντρεύεσαι. Εχουν περάσει ο ενθουσιασμός και ο έρωτας του πρώτου καιρού, και έπειτα από τρεις τέσσερις μήνες ξεδιπλώνεται πλέον ο αληθινός χαρακτήρας. Και βλέπεις τι έχεις μπροστά σου. Ανοίγεις το κουτί, και λες «αυτό είναι». Επιστροφή δεν έχει, απομακρυνθήκαμε απ’ το ταμείο. Και λες «τώρα τι γίνεται». Βλέπεις τον χαρακτήρα του ανθρώπου σου, βλέπεις παραξενιές, εκδηλώνονται νεύρα, που δεν υπήρχαν πριν, πείσματα που δεν είχες φανταστεί, και ιδιοτροπίες. Μου λέει μια φορά ένας παντρεμένος ύστερα από 10 χρόνια γάμου: «Εγώ δεν πήρα αυτή τη γυναίκα! Κάποια άλλη παντρεύτηκα. Πώς άλλαξε έτσι;» Και του λέω: «Να σου πω ένα μυστικό. Κι η γυναίκα σου το ίδιο λέει για σένα. Ούτε αυτή πήρε εσένα. Διότι κι εσύ ήσουν αλλιώς πριν από 10 χρόνια, κι αλλιώς βγήκες στην πορεία».

Αλλάζει ο άνθρωπος στον γάμο. Δηλαδή δεν αλλάζει, μα βγαίνει στην επιφάνεια ο αληθινός χαρακτήρας, που ήδη υπήρχε, μα δεν φαινόταν καθαρά. Στα πρώτα ραντεβού και τον πρώτο καιρό δεν φαίνεται τίποτε απ’ αυτά. Τα προβλήματα φανερώνονται αν γνωριστούμε και συμβιώσουμε. Αν ζήσεις μαζί μου και περάσουν δυο τρεις εβδομάδες, τότε θα αρχίσεις να με κρίνεις, να σε κρίνω, και να βλέπουμε αυτά που τώρα, λόγω ευγένειας, κρατάμε καλά κρυμμένα. Η συμβίωση είναι η πιο δύσκολη εμπειρία. Γιατί όλοι έχουμε τις γωνίες μας, κι είμαστε σαν τις πέτρες. Οι πέτρες στην παραλία τρίβονται συνέχεια από το κύμα. Αυτό γίνεται συνέχεια. Για χρόνια. Και τι γίνεται στο τέλος από το πολύ τρίψιμο; Βοτσαλάκι.

Το βότσαλο, λένε οι γεωλόγοι, ήταν μια σκληρή πέτρα, με πολλές γωνίες. Από το «τρίψε τρίψε» όμως στο τέλος έγινε βότσαλο. Αυτό παθαίνεις κι εσύ στον γάμο σου. Γίνεσαι βότσαλο. Μαλακώνεις. Ισιώνεις και γίνεσαι ευλύγιστος. Ειδικά στο τέλος, από 70 και πάνω, είσαι μια χαρά! Το θέμα όμως είναι τι κάνεις στην αρχή που είσαι νέος. 

Ηταν μια κυρία που εξομολογείται σε μένα εδώ και κάμποσα χρόνια, και την τελευταία χρονιά είχε ηρεμήσει ιδιαιτέρως. «Χαίρομαι», της λέω, «για την πνευματική σου πρόοδο. Εχεις ωφεληθεί». Μου λέει, «πάτερ, τίποτε δεν κατάφερα. Δεν είναι ότι προόδευσα. Απλώς έχω κουραστεί να τσακώνομαι. Γέρασα. Γέρασε κι ο άντρας μου. Βαριόμαστε να φωνάζουμε πλέον. Τους τελευταίους μήνες δεν ακούει και καλά. Εβαλε και μασέλα. Του μιλάω, άλλα του λέω εγώ, αλλά καταλαβαίνει αυτός, δεν απαντά καθαρά. Ασε, του λέω, μη συνεχίζεις, δεν καταλαβαίνω τι λες! Βάλε τηλεόραση να δούμε τίποτα, κι άσε τις κουβέντες!». Εγώ νόμιζα ότι άλλαξε συνειδητά, λόγω αγώνα. Μα αυτή είχε αλλάξει λόγω... γήρατος!

*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου δύσκολα» των εκδόσεων Αθως

Ο γάμος δεν έχει σκοπό τη διόρθωση του άλλου Η λύση είναι να κάνει καθένας δουλειά μέσα του, να εργαστεί με τον χαρακτήρα του Από τον ΠΑΤΕΡΑ ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΝΑΝΟ

Ο άνθρωπος δύσκολα αλλάζει. Αν θέλεις να αλλάξεις κάποιον, άλλαξε τον εαυτό σου. Οχι κηρύγματα στους άλλους. Ολοι είμαστε καλοί στα κηρύγματα. Ακούς ομιλίες για να διορθώσεις άλλους. Μα, δεν διορθώνεις τον εαυτό σου. Κάποιοι παντρεύτηκαν με απώτερο στόχο να ισιώσουν τον άλλον. Ηταν μια κοπέλα που παντρεύτηκε, παρόλο που της έλεγαν «δεν σου ταιριάζει». Και απαντούσε: «Θα τον πάρω και θα τον ισιώσω. Θα τον φτιάξω. Αρκεί να τον παντρευτώ». Ο γάμος δεν έχει σκοπό την ιεραποστολή, δηλαδή τη διόρθωση του άλλου. Κάποιος που κατάλαβε την «ιεραποστολική» διάθεση της γυναίκας του της το είπε ξεκάθαρα: «Αν με παντρεύτηκες για να με αλλάξεις, είσαι γελασμένη. Εγώ θα κάνω αυτό που μπορώ κι εσύ θα κάνεις αυτό που μπορείς». 

Η λύση είναι να κάνει καθένας δουλειά μέσα του, να εργαστεί με τον χαρακτήρα του. Και να μη λέει στον άλλον «εσύ φταις». Εγιναν τα σπίτια δικαστήρια. Και φέρνουμε και θείους ή θείες για να κάνουν τους διαιτητές και να πουν ποιος έχει δίκιο. Αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι πλησιάζουν τους ιερείς: Για να βρουν το δίκιο τους. «Πάτερ μου, έχω δίκιο;» «Ναι, παιδί μου. Πολύ δίκιο». «Ωραία». Πάρε το δίκιο σου! Αλλά τι θα το κάνεις; Το δίκιο σου θα σώσει τον γάμο σου; Ηταν μια κυρία που είχε πάντα δίκιο. Μου παρουσίαζε τον άνδρα της σαν να ήταν ένα τέρας. «Πάτερ, είναι ένας τύραννος!» Ηρθε μια μέρα το «τέρας» στον ναό. Τον είδα. Ηταν ένα ανθρωπάκι. Μα, η κυρία σ' εμένα, για να βρει το δίκιο της, έλεγε διαρκώς «είναι τύραννος». Και μου λέει αυτός ο «τύραννος»: «Πάτερ, δεν μπορείς να φανταστείς τι ζωή περνάω με τη γυναίκα μου... Τέτοια καταπίεση, τέτοια μουρμούρα, τέτοια ενοχλητική συμπεριφορά! Ολα την πειράζουν, όλα τής φταίνε, όλο με προσβάλλει, τι πράγμα είναι αυτό; Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά πάει και στην εκκλησία. Τι μαθαίνει στην εκκλησία;» Αλήθεια, εσύ, τι μαθαίνεις στην εκκλησία;
Ρώτα τον εαυτό σου αν ο γάμος σου έχει μερικά βασικά χαρακτηριστικά, ώστε να δεις αν πηγαίνει καλά. Στον γάμο όλοι ζητούν να ικανοποιήσουν κάποιες ανάγκες, που υπάρχουν από τα παιδικά μας χρόνια. Αν αυτές οι ανάγκες δεν ικανοποιούνται, δεν μπορείς να περάσεις καλά. Ανάγκες που πρέπει να νιώθεις κι εσύ καλυμμένες, αλλά και ο άνθρωπός σου. Και οι δυο σας. Ανάγκες που καλύπτεις, μα και βοηθάς τον άνθρωπό σου να καλύψει. Ποιες είναι αυτές οι ανάγκες; Αρχικά, η ανάγκη για ασφάλεια. Αισθάνεσαι ασφάλεια στο σπίτι σου μόλις μπαίνεις μέσα; Νιώθεις ηρεμία, σιγουριά, εμπιστοσύνη; Είναι βασικό η γυναίκα να ξέρει ότι, αν ζητήσει από τον άνδρα της 10-20 ευρώ για κάτι, θα τα πάρει. Και να νιώθει κοντά του ψυχολογική και οικονομική ασφάλεια.

Το πρώτο, λοιπόν, είναι αυτό: Η ασφάλεια. Μερικοί άνθρωποι στον γάμο τους νιώθουν πολύ ανασφαλείς. Δεν ξέρουν τι θα ξημερώσει η άλλη ημέρα, κι αυτό τους γεμίζει ανησυχία. Ο άνδρας δεν κάνει τίποτα, δεν ψάχνει για δουλειά. Η γυναίκα νιώθει αβεβαιότητα. Κάποιες κοπέλες μου λένε: «Πάτερ, θέλω να παντρευτώ. Αν έχεις κάποιο καλό αγόρι, πες μου. Δεν με νοιάζει τόσο πολύ κάτι άλλο στα προσόντα του, όσο κυρίως να μπορεί να με στηρίζει στη ζωή». Αλλά και ο άνδρας έχει ανάγκη να εισπράττει ασφάλεια στον γάμο του. Θέλει ψυχολογική ασφάλεια απ’ τη γυναίκα του. Το δεύτερο, μετά την ασφάλεια, είναι η αξία. Στο σπίτι σου νιώθεις ότι αξίζεις; Δηλαδή, οι άλλοι σου δίνουν τιμή; Σου δίνει ο άνθρωπός σου -κι εσύ δίνεις στον άνθρωπό σου- την αίσθηση ότι δεν είσαι τυχαίος; «Για μένα λες πολλά, σημαίνεις πολλά σ’ αυτόν τον κόσμο. Δεν είσαι όποιος κι όποιος». Μου δίνεις αξία και σου δίνω αξία. Δεν είσαι τυχαίο πρόσωπο. Μέσα στα εκατομμύρια του πλανήτη, βρήκα εσένα και σε ξεχώρισα. Σου έκανα την τιμή και σε παντρεύτηκα, και εσύ παντρεύτηκες εμένα. Γι’ αυτό έχεις μεγάλη σημασία στη ζωή μου. Μου δίνεις την αξία που μου πρέπει». Μην ξεχνάς να δίνεις αξία στον άνθρωπό σου. 

Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου δύσκολα...» των εκδόσεων Αθως

ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΕΡΑΦΕΊΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ.

《Το νερό της πηγής του Αγ. Σεραφείμ είχε ιδιαίτερη θεραπευτική δύναμη σύμφωνα με την προσευχή του, ακόμη και κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του.

Ο Ιερομόναχος Αναστάσιος του Σαρώφ ανέφερε ότι κάποτε συνέβη να είναι μαζί με τον π. Σεραφείμ ο οποίος του είπε κατά την διάρκεια της συζητήσεώς τους: «προσευχήθηκα , Πατέρα, ώστε αυτό το νερό της πηγής να έχει την δύναμη να θεραπεύει ασθένειες».

Η προσευχή αυτή του Αγίου, ο οποίος ακόμη και τότε είχε μεγάλη παρρησία προς τον Θεό , εξηγεί δύο γεγονότα: πρώτον: ότι το νερό από την πηγή του Σεραφείμ δεν αποκτά ποτέ δυσωδία , όσον καιρό και αν διατηρηθεί, ακόμη και σε ανοικτό δοχείο∙ και δεύτερον: όσοι επισκέπτονται την Μονή του Σαρώφ και λούζονται μέσα στα περίπτερα που είναι χτισμένα κοντά στην πηγή όλες τις εποχές του χρόνου, δεν δοκιμάζουν κανένα επιβλαβές για την υγεία τους επακόλουθο, αλλά αντίθετα γίνονται καλύτερα και αναλαμβάνουν από τις ασθένειές τους, παρόλο ότι το νερό στην πηγή ακόμα και το καλοκαίρι έχει θερμοκρασία από 6 μέχρι 10 βαθμούς. Ας αναφέρουμε τώρα παραδείγματα θαυματουργικών θεραπειών από το νερό της πηγής του Αγ. Σεραφείμ , τα οποία συνέβησαν τον καιρό που ο Άγιος βρισκόταν εν ζωή.

Στην διάρκεια κάποιας επίσκεψης στον π. Σεραφείμ η Τατιάνα Βασίλιεβνα Μπαρίνοβα παραπονέθηκε σε αυτόν για την ασθένειά της. Είχε έναν ανίατο καρκίνο στο χέρι της και ολόκληρος ο βραχίονάς της ήταν δεμένος με επιδέσμους. Ο π. Σεραφείμ της είπε να πλύνει το χέρι της με νερό από την πηγή. Η  Τατιάνα Βασίλιεβνα στην αρχή σκέφθηκε: «Πώς μπορώ να το κάνω αυτό, όταν το χέρι μου χειροτερεύει από την παραμικρή επαφή με οποιοδήποτε υγρό»; Όμως υπάκουσε και έπλυνε το χέρι της. Αμέσως το λεπιδωτό δέρμα άρχισε να πέφτει από το χέρι της και από τότε και τα δύο της χέρια είναι καλά.

Ο π. Σεραφείμ έλεγε σε πολλούς, ακόμη και σε όσους είχαν πληγές, να χύσουν επάνω τους το νερό από την πηγή του και όλοι θεραπεύονταν από αυτήν από τις διάφορες ασθένειές τους.

«Το 1830», ανέφερε η Ηγουμένη Πουλχερία της Μονής Σλομπόντσκυ, η οποία υπαγόταν στην Δικαιοδοσία της Βιάτκα, «ενώ ζούσα ακόμη στον κόσμο, ανέλαβα, επειδή είχα κάνει κάποιο τάμα, ένα ταξίδι στο Σαρώφ δια θαλάσσης μέσω του Βόλγα. Καθ’ οδόν, αρρώστησα κοντά στο Νίζνι- Νόβγκοροντ και η ασθένειά μου (ένα πρήξιμο σε ολόκληρο το σώμα) σύντομα χειροτέρεψε τόσο πολύ, ώστε αναγκάσθηκα να μείνω στο Νίζνι- Νόβγκοροντ τέσσερις εβδομάδες και να περιμένω εκεί, ή για να αναρρώσω ή για να πεθάνω. Με φιλοξένησαν και με περιέθαλψαν οι φιλόξενες μοναχές της Μονής Κρεστο- Βοζντβιζένσκυ ( Αναλήψεως του Χριστού) και μάλιστα με κοινώνησαν για τελευταία φορά για το πέρασμά μου στην άλλη ζωή με την ευλογία της Ηγουμένης Δωροθέας.

«Αλλά επειδή είχα σταθερή πίστη στην σωτήρια δύναμη των προσευχών του π. Σεραφείμ, του ζήτησα πάνω από μία φορά με δάκρυα, αν και ήταν απών, να προσευχηθεί για εμένα την αμαρτωλή για να παρατείνει ο Κύριος την ζωή μου, έστω και για κάποιο σύντομο διάστημα, ώστε να πάω στο Σαρώφ και να πάρω την ευλογία του Αγίου Γέροντα. Ο Θεός άκουσε τις προσευχές μου∙ η υγεία μου βελτιώθηκε κάπως και αποφάσισα να συνεχίσω το ταξίδι μου, παρά το πρήξιμο ολόκληρου του σώματός μου. Καθ’ οδόν αναγκάσθηκα και πάλι να σταματήσω για δύο εβδομάδες, μένοντας στην κοινότητα Αλεξέιεφσκυ στο Αρζαμάς, εξ αιτίας της τελείας εξάντλησής μου. Έκτος αυτού, επειδή ήμουν πρησμένη και αδύναμη, το σώμα μου κιτρίνισε πολύ και ήταν φανερό ότι υπέφερα από υδρωπικία. Έπειτα από δύο εβδομάδες ένιωσα πάλι κάποια ανακούφιση. Συνέχισα το ταξίδι μου, αν και με υπέρτατη δυσκολία, και επί τέλους με την βοήθεια του Θεού έφθασα στο Σαρώφ.

«Την επόμενη ημέρα, μετά την πρωινή Λειτουργία, πήγαμε την καθορισμένη ώρα στον προθάλαμο του Γέροντα και είδα εκεί , ανάμεσα στο πλήθος των επισκεπτών, έναν άνδρα ο οποίος έκλαιγε πικρά. Ο π. Σεραφείμ τον επέπληττε αυστηρά για κάτι, και όταν αυτός θέλησε να του δώσει κάποιο δώρο, ο Γέροντας απάντησε: “Δεν θα το πάρω τώρα, δεν θα το πάρω τώρα”. Είχα κι εγώ προετοιμάσει κάποιο δώρο, αλλά ακούγοντας τις τελευταίες του λέξεις, δεν τόλμησα να του το προσφέρω, αλλά το έκρυψα και τραβήχθηκα προς τα πίσω στην πόρτα, έτσι ώστε  να στέκομαι πίσω από όλους. Και τι νομίζετε; Ούτε η σκέψη μου ούτε η πράξη μου είχαν διαφύγει την διορατικότητα του π. Σεραφείμ. Ανοίγοντας δρόμο μέσα από το πλήθος των επισκεπτών, με πλησίασε με χαμόγελο και σιωπηλά άπλωσε το χέρι του.

«Μην ξέροντας τί να κάνω από χαρά και έκπληξη , του παρέδωσα με βιασύνη το δώρο μου , μια πετσέτα. Αυτός την πήρε, σκουπίσθηκε με αυτήν τρεις φορές και μου είπε: “Ακολούθησε με, χαρά μου”. Αφού με έφερε μέσα στο κελλί του, με ευλόγησε , μου έδωσε λίγο πρόσφορο και αγιασμό και έπειτα μου είπε: “Θα σε δω αύριο”. Επιστρέφοντας στον ξενώνα αισθάνθηκα ότι η ασθένειά μου, η οποία φαινόταν ότι με είχε αφήσει για κάποιο διάστημα είχε επιστρέψει και πάλι.

«Την επομένη μετά την  πρωινή Θεία Λειτουργία ο π. Σεραφείμ πήγε στο ερημητήριό του ∙ και εμείς έπρεπε να πάμε εκεί για να πάρουμε την ευλογία του. Με δυσκολία κατάφερα μνα ακολουθήσω την σύντροφό μου.

«Καθήσαμε δίπλα στο κελλί του π. Σεραφείμ για μία ώρα περίπου και ενώ τον περιμέναμε να βγει έξω, λέγαμε όλοι την σιωπηλά την ευχή του Ιησού. Επιτέλους εμφανίσθηκε , φορώντας έναν κοντό μανδύα και κρατώντας ένα αναμμένο κερί στα χέρια του, και άρχισε να ευλογεί όλους όσους τον πλησίαζαν  με την  σειρά, λέγοντας στον καθένα κάτι για την ωφέλεια της ψυχής του. Εγώ τον πλησίασα τελευταία από όλους και αφού με κοίταξε είπε: “Δεν είσαι καλά , Μητέρα”  . Έπειτα με ευλόγησε και συνέχισε: “Πήγαινε να λουσθείς στην πηγή, πιες λίγο νερό και θα γίνεις καλά”. Του απάντησα: “Έχω ήδη πιεί και λουσθεί , Γέροντα, όταν έφθασα εδώ”. Σε αυτό, εκείνος πάλι είπε: “Πάρε λίγο νερό από την πηγή μαζί σου, Μητέρα, πιες και πλύσου  και πλύνε το σώμα σου. Οι Απόστολοι του Χριστού θα σε θεραπεύσουν και θα γίνεις καλά”. Όταν του είπα ότι δεν είχα κάτι μαζί μου για να βάλω το νερό , έφερε μία μικρή κανάτα από το κελλί του, επαναλαμβάνοντας , καθώς μου την έδινε, τους προηγούμενους λόγους τους οποίους ξαναείπε, όταν επέστρεψα με το νερό από την πηγή.

«Φθάνοντας στον ξενώνα , εκτέλεσα ακριβώς όλες τις οδηγίες του π. Σεραφείμ, χωρίς τον παραμικρό φόβο ότι χρησιμοποιώ νερό σε περίπτωση υδρωπικίας. Και δια των προσευχών του Αγίου Του ο Κύριος ο Θεός έκανε θαύμα σε εμένα την αμαρτωλή. Προς έκπληξη όλων , ιδιαίτερα εκείνων οι οποίοι μου είχαν απαγορεύσει να χύνω νερό επάνω στο σώμα μου λέγοντας ότι δεν κάνει λόγω της υδρωπικίας, σηκώθηκα την επόμενη ημέρα τελείως θεραπευμένη και είχα αλλάξει τόσο πολύ προς το καλύτερο, ώστε,  όσοι με είχαν δει την προηγούμενη νύχτα, δεν με αναγνώρισαν το πρωί. Όλο το νερό που υπήρχε κάτω από το δέρμα και το οποίο με έκανε να αισθάνομαι αφύσικα παχειά είχε φύγει, το πρήξιμο είχε εξαφανισθεί και το κίτρινο χρώμα του σώματός μου αντικαταστάθηκε από την φυσιολογική επιδερμίδα. Ο πόνος μου έπαυσε εντελώς . Με μια λέξη, έμοιαζα να έχω ξαναγεννηθεί.

«Λίγο πριν ξεκινήσω το ταξίδι μου της επιστροφής, ο π. Σεραφείμ έστειλε σε μένα και τις δύο συντρόφους μου, με την ευλογία του, ένα συμβολικό σημάδι στην καθεμία από εμάς: σε εμένα μία ποιμαντορική ράβδο, στην άλλη ένα ραβδί με τέσσερα στελέχη και στην τρίτη ένα απλό ραβδί. Δεν καταλάβαμε τότε το νόημα αυτών των συμβόλων, αλλά τα γεγονότα που ακολούθησαν μας έδειξαν και την πλήρη τους σημασία και την διορατικότητα του π. Σεραφείμ. Εγώ  η ανάξια μπήκα σε  μοναστήρι και τώρα κρατώ την ράβδο της Ηγουμένης. Η άλλη μου σύντροφος ασπάσθηκε τον μοναχισμό μαζί με τους δύο γυιούς και την κόρη της και η Τρίτη μπήκε σε μοναστήρι, αλλά μόνη. Και έτσι όλα εκπληρώθηκαν σύμφωνα με την πρόβλεψη του Γέροντα του Θεού»…

Από το βιβλίο: «Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ – Πνευματική Βιογραφία»  Αρχιμανδρίτου π. Λάζαρου Μουρ – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ 》

Ευλογία απο τον τοιχο του Ραφαηλ Θαυματουργος

Η ζωή δεν είναι πρόβλημα για να το λύσουμε, είναι μυστήριο που πρέπει να βιωθεί. (Επίσκοπος Αβύδου Γεράσιμος)

Ο ΆΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΊΜ ΤΟΥ ΣΆΡΩΦ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Για την αδικία που σου προξενούν οι άλλοι, όποια και αν είναι αυτή, δεν πρέπει να εκδικείσαι αλλά αν­τίθετα να συγχωρείς από τα βάθη της καρδιάς σου, εκείνον που σε αδίκησε. Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ

Εύρεσις των τιμίων λειψάνων του Αγίου Εφραίμ Μεγαλομάρτυρας και θαυματουργός Finding of the relics (1950) of New Monkmartyr Ephraim of Nea Makri (+1426) 21 December/03 January

Keeping Unrest at Bay

Keeping Unrest at Bay

Be not troubled about many things

Every day can bring about many events or problems that can make us feel unsettled. Yet if we want to keep unrest at bay, it is important that we prayerfully receive everything with the knowledge that God is watching over us, and that all will be fine in the end. Spending time worrying accomplishes nothing, for worrying simply brings on the stress that keep our attention in the wrong place.

If we keep our focus on Christ, knowing that He is with us in both troubled times, and moments of celebration, we can peacefully receive all that befalls us. Knowing that even difficulties and hardships are vehicles used by God for our salvation, how can we despair?

"When we serve the Lord we shall not be troubled about many things, but always keep in mind the one thing needful (Luke 10:41)."

Love in Christ,

Abbot Tryphon

Happy New Year!

Here is the perfect New Year's resolution which comes as a quote from St. Herman of Alaska:

"From this day forth, from this hour, from this very minute, let us love God above all else and fulfill His holy will."

Fr. John

THIS IS THE SEASON...

MANY MEN...........

ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΤΑΪΒΆΝ.

ΕΠΊΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΣΣΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΣΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΚΟΡΈΑΣ.

Η ΠΑΝΑΓΊΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟ ΒΡΈΦΟΣ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΊΑ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ,

"... Ἀλλά τό πρῶτο, τό πανσωστικό θέλημα τοῦ Θεοῦ, συνίσταται στήν ἐκτέλεση τοῦ καλοῦ μόνον γιά νά ἀποκτήσει κανείς τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὡς ἕναν αἰώνιο, ἀνεξάντλητο θησαυρό ὁ ὁποῖος δέν μπορεῖ νά ἐκτιμηθεῖ σωστά. Ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴναι, ἄς ποῦμε, τό λάδι τό ὁποῖο ἔλειπε ἀπό τίς μωρές παρθένες. Ὀνομάσθηκαν μωρές ἀκριβῶς ἐπειδή εἴχαν ξεχάσει τόν ἀπαραίτητο καρπό τῆς ἀρετῆς, τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δίχως τήν ὁποία κανείς δέν σώζεται οὔτε μπορεῖ νά σωθεῖ..... "
Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ, Ἐκδόσεις Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, Κεφ. 8. Μία θαυμαστή Ἀποκάλυψη στόν Κόσμο, σελ. 134

Πρέπει να είμαστε ευσπλαγχνικοί προς τους φτωχούς και δυστυχισμένους. Οι μεγάλοι Φωστήρες και Πατέρες της Εκκλησίας, πολύ μεριμνούσαν γι' αυτούς. Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ († 2 Ιανουαρίου)

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΚΗΤΏΝ.

Ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ και τα παιδιά

Αγαπούσε υπερβολικά τα παιδάκια, που παίζανε μαζί του, σαν νάτανε κ᾿ εκείνος μικρό παιδί. Τ᾿ αγκάλιαζε, τάσφιγγε στο στήθος του λέγοντας συγκινημένος: «Μικροί θησαυροί μου!». Πολλά παιδιά θεραπεύονταν μ᾿ ένα λόγο του, που δεν τον προσέχανε, πολλές φορές, οι δικοί τους. Ανάμεσα στο πλήθος, ας πούμε, έβλεπε ένα άρρωστο παιδάκι, που το φέρανε οι γονιοί του, πετσί και κόκκαλο. Η ματιά του Αγίου έπεφτε απάνω του, το έπαιρνε στην αγκαλιά του, το φιλούσε κ᾿ έλεγε στους γονιούς του: «Η χάρη του Θεού θα το κάνει καλά», κ᾿ ύστερα γύριζε προς τους άλλους αρρώστους. Σε λίγο μαθευότανε πως εκείνο το παιδάκι είχε γίνει καλά.

∽ Φώτης Κόντογλου, απόσπασμα από το Ασάλευτο Θεμέλιο

Φωτο: απ το Κελλάκι του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ.

Εμφάνιση της Παναγίας στον όσιο Σεραφείμ του Σάρωφ

Τὸ ἀκόλουθο ὅραμα τοῦ ὁσίου εἶναι τὸ πιὸ ἐντυπωσιακό. Τὸ διηγεῖται ἡ μοναχὴ τοῦ Ντιβέγιεβο Εὐπραξία, γιατὶ ἀξιώθηκε κι αὐτὴ νὰ τὸ ἀπολαύσει μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο:
Νωρὶς τὸ πρωὶ τῆς 25ης Μαρτίου 1831 ἀκούστηκε μία δυνατὴ βοὴ καὶ ἀκολούθησε ἕνας ἁρμονικὸς ὕμνος. Ἡ πόρτα τοῦ δωματίου ἄνοιξε μόνη της κι ἁπλώθηκε παντοῦ φῶς κι εὔωδια. Ὁ στάρετς Σεραφεὶμ ἦταν γονατιστὸς μὲ τὰ χέρια ὑψωμένα. Ἐγὼ ἔτρεμα.
Ξαφνικὰ σηκώνεται καὶ μοῦ λέει:
- Μὴ φοβᾶσαι, παιδί μου. Νά, ἡ Δέσποινά μας, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἔρχεται κοντά μας!
Πράγματι, μπροστὰ πήγαιναν δυὸ ἄγγελοι κρατώντας ἀνθισμένα κλαδιά. Ἀκολουθοῦσαν ὁ Τίμιος Πρόδρομος καὶ ὁ Θεολόγος ἅγιος Ἰωάννης, ἐνῶ πίσω τοὺς ἔκανε τὴν ἐμφάνισή της ἡ Παναγία μὲ δώδεκα παρθενομάρτυρες.
Ἡ Θεοτόκος, φορώντας ἕνα λαμπρὸ μανδύα κι ἕνα ὑπέροχο στέμμα, μὲ πλησίασε, ἐνῶ ἤμουν πεσμένη κάτω. Μὲ ἄγγιξε καὶ εὐδόκησε νὰ μοῦ πεῖ:
- Σήκω, ἀδελφή, καὶ μὴ φοβᾶσαι. Μαζί μου ἔχουν ἔρθει παρθένες σὰν κι ἐσένα.
Δὲν κατάλαβα πὼς σηκώθηκα. Ἡ βασίλισσα ἐπανέλαβε:
- Μὴ φοβᾶσαι. Ἤρθαμε νὰ σᾶς ἐπισκεφθοῦμε.
Ὁ π. Σεραφείμ, ὄρθιος μπροστὰ στὴν Παναγία, μιλοῦσε μαζί της μὲ πολλὴ οἰκειότητα. Ἡ Θεοτόκος τοῦ εἶπε πολλά. Ἂν καὶ συμμετεῖχα στὸ ὅραμα, δὲν μπόρεσα ν᾿ ἀκούσω τί ἔλεγαν. Ἄκουσα μόνο τὸ ἑξῆς:
- Μὴν ἀφήνεις τὶς παρθένες μου τοῦ Ντιβέγιεβο.
- Ὢ Δέσποινα! Τὶς συγκεντρώνω, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ τὶς κατευθύνω μόνος μου.
- Θὰ σὲ βοηθήσω σὲ ὅλα ἐγώ. Θὰ τὶς διδάξεις τὴν ὑπακοή. Ἂν τὴν κρατήσουν, θὰ εἶναι μαζί σου καὶ κοντά μου. Διαφορετικά, θὰ χάσουν τὴ θέση ποὺ τοὺς ἑτοιμάζω ἀνάμεσα σ᾿ αὐτὲς ἐδῶ τὶς παρθένες. Οὔτε τέτοια θέση οὔτε τέτοιο στεφάνι θ᾿ ἀπολαύσουν. Ὁποιοσδήποτε τὶς προσβάλει, θὰ τιμωρηθεῖ ἀπὸ μένα. Κι ὅποιος τὶς διακονήσει γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, θὰ βρεῖ ἔλεος ἐνώπιόν Του. Κατόπιν ἡ Παναγία στράφηκε σ᾿ ἐμένα.
- Κοίταξε, μοῦ εἶπε, αὐτὲς τὶς παρθένες καὶ τὰ στεφάνια τους. Μερικὲς ἄφησαν ἐπίγεια βασίλεια καὶ πλούτη γιὰ τὴν οὐράνια Βασιλεία. Ὅλες ἀγάπησαν τὴν ἑκούσια πτωχεία, ἀγάπησαν μόνο τὸν Κύριο, καὶ γι᾿ αὐτὸ βλέπεις πόση δόξα καὶ τιμὴ ἀξιώθηκαν. Ὅπως ὑπέφεραν οἱ ἀρχαῖες μάρτυρες, ἔτσι ὑποφέρουν καὶ οἱ σημερινές. Μόνο ποὺ ἐκεῖνες ὑπέφεραν φανερά, ἐνῶ σήμερα ὑποφέρουν μυστικά, μὲ θλίψη καρδίας. Ὁ μισθός τους ὅμως θὰ εἶναι ὁ ἴδιος.
Γυρίζοντας ὕστερα ἡ Θεοτόκος στὸν Στάρετς, τὸν εὐλόγησε καὶ τοῦ εἶπε:
- Σύντομα, ἀγαπητέ μου, θὰ εἶσαι μαζί μας!
Κατόπιν ὁ ὅσιος ἀντάλλαξε μαζί της χαιρετισμό, καθὼς καὶ μὲ ὅλους τοὺς ἁγίους. Κάποιος ἀπ᾿ ὅλους γύρισε καὶ μοῦ εἶπε:
- Ἀξιώθηκες αὐτὸ τὸ ὅραμα χάρη στὶς προσευχὲς τῶν πατέρων Σεραφείμ, Μάρκου, Ναζαρίου καὶ Παχωμίου.
Ξαφνικὰ ὅλα χάθηκαν. Τὸ ὅραμα, ποὺ εἶχε διαρκέσει λιγότερο ἀπὸ μία ὥρα, τελείωσε. Ἦταν τὸ δωδέκατο ποὺ ἀξιώθηκε ν᾿ ἀπολαύσει ὁ ὅσιος Σεραφεὶμ στὴν ἐπίγεια ζωή του».

Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας, εκδ. Ιερά μονή Παρακλήτου, σελ 138-140

Το εσωτερικό απ το Κελλάκι του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, και η εικόνα της Παναγίας οπου προσευχόταν.

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ.

Ο Βράχος του Αγίου Σεραφείμ του Σαρωφ που προσευχόταν 1000 μέρες και νύχτες

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ.

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Πλανιόμαστε όταν λέμε ότι καιρός περνάει. Ο καιρός στέκεται, εμείς περνάμε......

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΠΡΟΕΒΛΕΨΕ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΙΣ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΊΕΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ.

Ο γέροντας Αμβρόσιος, από τους οικισμούς των παλαιών πιστών στη νότια Σιβηρία, προέβλεψε μια τρομερή καταστροφή, 
η οποία στο εγγύς μέλλον μπορεί να συμβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με τον ίδιο, στην καρδιά της Βόρειας Αμερικής, ένα γιγάντιο ηφαίστειο «εκρήγνυται» και προκαλεί μια τρομερή κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Η "έκρηξη" θα προκαλέσει έναν πολύ ισχυρό σεισμό, ο οποίος θα βλάψει τον κοντινό πυρηνικό σταθμό. "Το νερό, ο αέρας και η γη θα δηλητηριαστούν. Ούτε το θηρίο, ούτε το πουλί, ούτε ο άνθρωπος μπορούν να ζήσουν περισσότερο στην "μολυσμένη" γη για μεγάλο χρονικό διάστημα ", ανέφερε.

Πιθανότατα, ο γέροντας να εννοούσε το ηφαίστειο του Yellowstone και τον κοντινό πυρηνικό σταθμό. Δηλαδή για τον πυρηνικό σταθμό, ο οποίος βρίσκεται νοτιοδυτικά της πολιτείας της Ουάσιγκτον, κοντά στον ποταμό με το ίδιο όνομα.

Όπως σημειώνουν οι εμπειρογνώμονες, η έκρηξη της εποχής του Yellowstone είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τους κατοίκους των ΗΠΑ και η ζημιά στα πυρηνικά εργοστάσια της περιοχής θα επιδεινώσει σοβαρά την κατάσταση των πραγμάτων.

Πακιστάν..πρωτοχρονιά από τον π.Ιωσήφ Φαρούκ..

Πακιστάν..πρωτοχρονιά από τον π.Ιωσήφ Φαρούκ..υποτυπώδης εκκλησία του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ..τα παιδιά στην σειρά ετοιμάζονται να μεταλάβουν..στην πρώτη φώτο..αγρυπνία σε σπίτι προς τιμήν του Αγίου Νικολάου..συγκεντρωμένοι εν κρυπτώ,δια τον φόβο των ισλαμιστών. 

Και αλλάζουν οι χρονιές, και εύχονται οι άνθρωποι μέσα τούς να αλλάξει, και αυτός ο στραβός ο κόσμος... μα κανείς δεν επιθυμεί και πολύ να αλλάξει τον εαυτό του...

Και αλλάζουν οι χρονιές, και εύχονται οι άνθρωποι μέσα τούς να αλλάξει, και αυτός ο στραβός ο κόσμος... μα κανείς δεν επιθυμεί και πολύ να αλλάξει τον εαυτό του...

Και έτσι ο κόσμος μένει ίδιος φίλε μου, και οι χρόνοι περνούν, και γιορτάζονται λαμπρά τα ρεβεγιόν, και ντύνονται λαμπερά οι άνθρωποι, μα η ψυχή μένει ίδια. Τα ίδια κουσούρια, τα ίδια λάθη και πάθη, η ίδια ματαιοδοξία και εμμονές. Και όταν σβήνουν τα ψεύτικα φώτα, βαθιά εντός της, κάτι λείπει...

κάτι ανεκπλήρωτο, που δεν μπορεί να εξηγήσει, είναι ενα άλλο φως, ανώτερο απο τα άλλα, που ξέρεις μπορεί να κάνει την ψυχή σου να λάμψει! Όλο σου το είναι! Τόσο ανέλπιστα και θαυμαστά! Αυτό το φως εύχομαι να λάμψει στίς ψυχές μας αυτή τη νεα χρονιά! Να λάμπουν τα μέσα σου.. Άχρονα! Για πάντα!

https://www.facebook.com/YiannosWu/posts/10155989843639913?notif_id=1514838213903585&notif_t=notify_me

ΠΕΘΕΡΑ Η ΠΟΛΥΩΝΥΜΟΣ. ΓΕΡΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ

ΠΕΘΕΡΑ Η ΠΟΛΥΩΝΥΜΟΣ

Ἡ πεθερὰ ξεκινάει τὴν ζωή της ἀπὸ μάννα. Μετὰ γίνεται καὶ δεύτερη μάννα. Μετὰ γίνεται μάμμη, γιαγιά, γλυκειὰ ὅπως τὴν ἀποκαλοῦνε στὰ νησιά. Κι ὅλες αὐτὲς οἱ προσφωνήσεις πραγματικὰ ἀξίζει νὰ ἀκούγωνται. Εἶναι ἀντάξιες τοῦ προορισμοῦ της καὶ τῆς προσφορᾶς της μέσα στὴν οἰκογένεια. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλες προσφωνήσεις δυσάρεστες, ποὺ καθόλου δὲν ἀκούγονται εὐχάριστα καὶ ἔχουν μάλιστα μελοποιηθῆ ἀπὸ τὸν λαό. Κακοῦργα, ἀνακατώστρα, διαλύστρα τοῦ γάμου, σκύλα καὶ ἄλλα πολλά, ποὺ ἴσως δὲν πρέπει νὰ ἀκούγωνται.

Ρώτησα μία πεθερά:

– Πῶς περνᾶς μὲ τὴν νύφη ποὺ ἔβαλες μέσα στὸ σπίτι σου;

– Ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ μπῆκε, Γέροντα, στὸ σπίτι μου μέσα καὶ ἄλλο πρόσωπο, εἶπα μέσα μου: «Ἂν θέλης νὰ περάσης καλά, ἀπὸ τοῦδε καὶ στὸ ἑξῆς δὲν θὰ ἔχης μάτια, δὲν θὰ ἔχης αὐτιά, δὲν θὰ ἔχης στόμα· θὰ ἔχης μόνον χέρια καὶ πόδια νὰ διακονῆς. Καὶ ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ κάνης μὲ πνεῦμα ἀπολύτου ὑπακοῆς. Τὸ πρωὶ ποὺ ξυπνᾶς νὰ νίψης τὸ πρόσωπό σου καὶ τὰ χέρια σου, θὰ σταθῆς σὲ στάση παρακλητικὴ καὶ θὰ πῆς στὸ ζευγάρι: “Στὴν διάθεσή σας. Ὅ,τι θέλετε καὶ ὅπως τὸ θέλετε.”» Ἰδίως ἡ γλῶσσα, Γέροντα, πρέπει νὰ εἶναι τελείως ἀφανισμένη. Καὶ ἄρχισε ἔτσι ἡ ζωή μου καὶ παρακάλα τὸν Θεὸ ἔτσι νὰ τελειώσω, νὰ μὴ προσκρούσω οὔτε σὲ γιὸ οὔτε σὲ νύφη οὔτε σὲ ἐγγόνι. Ὄχι μόνον ἅλατι ἠρτυμένος ὁ λόγος, ἀλλὰ μᾶλλον πάντῃ κομμένος. Ἔτσι θὰ σταθῆ ἡ οἰκογένεια.

Ἀλλὰ καὶ ἡ μάμμη μου αὐτὰ μὲ δίδαξε. Ἐρχόταν ἡ γειτόνισσα:

– Κυρα-Ζαχαρώ, μοῦ δίνεις τὸν πετρόμυλο νὰ κόψω φάβα;

– Δὲν εἶμαι, παιδί μου, πιὰ νοικοκυρά. Ὅλα τὰ παρέδωσα. Νά ᾽ρθη ἡ νοικοκυρὰ καὶ ζήτα τον.

– Μά, κυρα-Ζαχαρώ, ἐσὺ μ᾽ αὐτὰ δουλεύεις ὅλη μέρα.

– Ἀλήθεια τὰ δουλεύω, ἀλλὰ δὲν τὰ διαφεντεύω.

Καὶ στὰ κακοφερσίματα τοῦ γαμπροῦ, πάντοτε ἔλεγε: «Καὶ τὰ καλὰ δεχούμενα καὶ τὰ κακὰ δεχούμενα. Ἐδῶ μία φύσις, ἕνας ὁλόκληρος κόσμος ποὺ κυβερνᾶται ἀπὸ τὸν Θεό, δὲν μᾶς προσφέρει πάντοτε αὐτὰ ποὺ μᾶς ἀρέσουν, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ μᾶς ὠφελοῦν. Καὶ κουβέντες νὰ μὴ γίνωνται.»

Διακονεῖ καὶ δὲν στοχάζεται ἂν ἀπὸ αὐτὰ ποὺ προσφέρει θὰ φάγη ἢ δὲν θὰ φάγη, ἂν τῆς ἀξίζη νὰ καθίση στὴν γωνιὰ τοῦ τραπεζιοῦ, σὰν τὴν παραδουλεύτρα τοῦ φαραώ. Ἔτσι, γεμίζει καὶ ὀμορφαίνει τὴν γωνιά της. Εἶναι ἡ στοργικὴ καὶ ἀγαπητὴ γωνιὰ τῆς γιαγιᾶς. Ἀτάραχη, σὰν τὴν θάλασσα ποὺ δὲν σηκώνει κύματα, βρίσκεται μέσα στὴν οἰκογένεια. Ὅλοι παίρνουν ἀπὸ αὐτὴν καὶ τὸν καλὸ λόγο καὶ τὸ ὄμορφο φαγητό, τὸ ἐπιμελημένο, καὶ τὰ καθαρὰ νοικοκυριὰ καὶ κατάλευκα ροῦχα. Εἶναι πραγματικὰ θησαυρὸς ἀναντικατάστατος, πρόσωπο ἀγαπητό, βράχος στὸν ὁποῖον ὅλοι στηριζόμαστε, ὅλοι ἀγαποῦμε, ὅλοι δεχόμαστε. Ἡ παλιὰ αὐτὴ γωνιὰ εἶναι γεμάτη ἀναμνήσεις. Ὅλοι θυμόμαστε αὐτὸ τὸ φιλντισένιο μπαοῦλο στὴν γωνιὰ τοῦ σπιτιοῦ, ποὺ εἶναι πάντα γεμᾶτο, ἀλλὰ καὶ ἄδειο νὰ εἶναι, τὸ ἀγαποῦμε: ἡ κασέλα τῆς γιαγιᾶς. Αὐτὴ εἶναι πιὰ κατάσταση, ἀλλὰ καλὴ κατάσταση μέσα στοῦ σπιτιοῦ τὰ ὑποστατικά. Καὶ φτωχειὰ νὰ εἶναι, ἀφοῦ ἦταν ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, θησαυρὸς ἀνεκτίμητος θὰ μένη. Αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ κειμηλιαρχεῖο τοῦ σπιτιοῦ.

Οἱ παλιοὶ λέγαν «ἕνα Τετραβάγγελο ἑφτὰ γενιὲς κρατάει». Ἐγὼ λέγω «μιὰ καλὴ πεθερὰ ὅλες τὶς γενιὲς κρατάει».

Ἂν ὅμως ἡ γιαγιὰ δὲν διαβιώνη μέσα στὸ σπίτι σὰν μάννα φιλόστοργη, ἀλλὰ σὰν ἄνθρωπος ἐξουσιαστικός, «ἐγὼ τὰ ξέρω ὅλα, ἐγὼ τὰ ἔφτιαξα ὅλα, ὅλα εἶναι δικά μου, ὅλα τὰ κουμαντάρω ἐγώ», τότε δὲν φέρει αὐτοὺς τοὺς θησαυροὺς μέσα της. Πάντα περιμένει στὴν γωνιὰ μὲ τὴν καραμπίνα, νὰ τὴν ἀνάψη, ἀκόμα καὶ στὸ ἴδιο τὸ παιδί της! Ὅλα τῆς φαίνονται ἄσχημα, γιὰ ὅλα πονηρεύεται, πάντοτε εἶναι φουρκισμένη, δὲν χωνεύει κανένα. Καὶ τὸ κατοικίδιο ζωάκι εἶναι ἕτοιμη νὰ τὸ πνίξη. Στὰ ἐγγόνια της θὰ διηγηθῆ ὅλα τὰ στραβὰ τοῦ ἄνδρα της, ὅλες τὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ πέρασε. Μιὰ μέρα γι᾽ αὐτὴν δὲν ἦταν καλή! Φυγαδευμένη ἡ εἰρήνη καὶ κυνηγημένη μέχρι τὴν τελευταία της στιγμή, δεικνύει τὴν κακία της, τὴν συμφορὰ μέσα στὸ σπίτι. Πουθενὰ δροσιά, πουθενὰ χαρά, παντοῦ ξεραΐλα, παντοῦ γκρίνια. Καὶ ὅταν ἀκόμα μίλαγε γιὰ τὸν Χριστὸ στὰ ἐγγόνια της, μισητὴ γινότανε, γιατὶ ὁ Χριστὸς ποὺ παρουσίαζε ἦταν ἄδικος, ἄστοργος, ἀναποδιασμένος. Ἂν μάλιστα βασιλεύη μέσα της καὶ ἡ ἀθεΐα, ποιός θὰ πιστέψη ὅτι κάποτε ἀγάπησε τὸν Χριστὸ κι ἔκανε συντροφιὰ μὲ τὴν Παναγία, εἶδε κάποιον Ἅγιο στὴν ζωή της νὰ τὴν βοηθᾶ, κάθισε στὸ τραπέζι νὰ φάη μὲ τὸν Χριστό; Πώ, πώ, μαυρίλα σ᾽ αὐτὸ τὸ σπίτι! Καὶ τὸ ψωμὶ μαῦρο καὶ τὰ ντουβάρια μαῦρα καὶ ὁ παπποῦς κακός.

Ἔφυγε καὶ σὰν μαγνήτης τράβηξε ἐπάνω της κι ὅλα τὰ κακά. Τὴν οἰκογένεια τὴν διέλυσε. Φούρκα ἔβαλε σὲ ὅλους. Ποιός θὰ ἀναμνησθῆ τοὺς λόγους της, τὶς συμβουλὲς της καὶ τὶς ἅγιες ἡμέρες ποὺ πέρασε μαζί της; Ποῦ νὰ τὴν θυμηθῆς; Στὴν ἐκκλησία; Μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα νὰ ἀνάβη τὸ καντήλι; Μὲ τὸ θυμιατὸ νὰ θυμιάζη τὸ σπίτι; Νὰ θυμίζη τὶς νηστεῖες ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ κρατᾶ, γιὰ νὰ ξεχωρίζη ἀπὸ τοὺς ἀλλόθρησκους καὶ τὶς γιορτὲς ποὺ ἔπρεπε νὰ φέρνη μέσα στὸ σπίτι, τὰ παραδοσιακὰ τραγούδια ποὺ ἔπρεπε νὰ τραγουδᾶ καὶ τοὺς παραδοσιακοὺς χοροὺς ποὺ ἔπρεπε νὰ χορεύη; Τὶς μνῆμες τῶν καλῶν ἀνθρώπων, τὶς παρακλήσεις, τὶς ἀγρυπνίες ποὺ ἐπιτελοῦσε στὸ σπίτι της; Αὐτὴ ἡ γυναίκα οὔτε ζύγια βαστοῦσε, οὔτε ἰσορροπίες στὸ σπίτι. Ἦταν αὐτὴ ποὺ πάντρευε καὶ τὸν Χριστὸ καὶ τὸν διάβολο μαζί. Εἶναι ὁ χαμένος θησαυρός, ποὺ δὲν κράτησε τὴν οἰκογένεια, τὴν κατρακύλισε στὴν ἄβυσσο τοῦ ἀφανισμοῦ.

Ἔχεις κακὴ πεθερὰ στὸ σπίτι; Εἶναι σὰν τὴν αὐγὴ ποὺ δὲν ἔχει φῶτα. Ἀφεγγιὰ καὶ μαύρη σκοτίλα.

– Γιατί, καλή μου πεθερά, δὲν ζῆς κάτω ἀπὸ τὸ ἄστρο τῆς αὐγῆς; Γιατί δέρνεσαι μέσα στὰ σκοτάδια; Γιατί δὲν φέγγει τὸ ἄστρο σου; Γιατί τὰ βλέπεις ὅλα μαῦρα; Ὅλα σοῦ τά ᾽δωσε ὁ Θεός. Καὶ σύζυγο σοῦ ἔδωσε καὶ παιδιὰ σοῦ ἔδωσε καὶ ἐκκλησιὰ σοῦ ἔδωσε καὶ λυχνάρι ἄσβεστο νὰ φωτίζη τὸν δρόμο σου. Κράτησέ το ἀναμμένο, γιὰ νὰ φέξης. Πολλοὶ περιμένουν νὰ δοῦνε κι ἀπὸ τὸ δικό σου φῶς. Γλυκειὰ σ᾽ ἔφτιαξε ὁ Θεός, μὴ γίνεσαι πικρόχολη. Ἀγωνίσου. Κάτω ἀπ᾽ τὰ φύλλα τοῦ ἀμπελιοῦ σου πολλοὶ νὰ δροσιστοῦνε, πολλοὶ νὰ σκεπαστοῦνε. Ζέστανε τὰ χνότα σου· μὴ τά ᾽χης πάντα παγωμένα. Μὴ ποτίζης τοὺς συντρόφους τῆς ζωῆς σου μὲ χολὴ καὶ ξύδι. Παρακάλεσε τὸν Χριστὸ νὰ ὡριμάση μέσα σου τὸ καλό. Μὴν εἶσαι βδελυκτή, μὴν εἶσαι κακοφέρτα, μὴν εἶσαι στυφή. Στάλαξε, στάλαξε τὴν δροσιὰ τοῦ οὐρανοῦ στὶς καρδιὲς τῶν δικῶν σου. Ὄχι κακόμοιτση, ὄχι κακομούτσουνη, ὄχι μόνον σάρκα καὶ κόκκαλα. Στάσου συμπάθεια στοὺς δικούς σου. Ἀγάπησε, θυσίασε, θυσιάσου. Μὴ μουσκεύης τὸ ψωμὶ μόνον γιὰ τὸν ἑαυτό σου, ἀλλὰ γιὰ τὸν ἐγγὺς καὶ τὸν μακρὰν ἀπὸ σοῦ εὑρισκόμενον. Μὴ καταριέσαι. Εὔχου. Δέηση κάνε καὶ γι᾽ αὐτοὺς ποὺ σ᾽ ἀγαποῦνε καὶ γι᾽ αὐτοὺς ποὺ σὲ μισοῦνε. Γίνε μυλωνοῦ, ποὺ μόνον καθάριο σιτάρι θὰ ἀλέθη ὁ μύλος σου. Μὴν ἀγαπᾶς μόνον αὐτοὺς ποὺ σὲ ἀγαποῦνε, μὴ συμπαθῆς αὐτοὺς μόνον ποὺ σὲ συμπαθᾶνε. Μὴ γίνεσαι μαντρόσκυλο στὴν γειτονιά σου, ἀλλὰ τὸ χαϊδεμένο οἰκόσκυλο. Μὴ βάνης κακοὺς λογισμοὺς καὶ γίνεσαι πονηρόμυαλη. Μὴ φορᾶς τὴν μάσκα τοῦ διαβόλου. Μὴ μεταδίδης ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ τὴν κακότητα, τὴν κακομοιριά, τὰ ἄσχημα καὶ τὰ βδελυκτά. Ἂν ζῆς ἔτσι, πόσο ψηλὰ θὰ εἶσαι. Μὴ σβήσης ποτὲ τὸ φῶς τοῦ λυχναριοῦ σου. Ὅλοι θὰ σὲ θυμούμαστε. Ὅλοι θὰ σὲ ἀγαποῦμε. Ὅλοι θὰ εἴμαστε κοντά σου. Ποτὲ δὲν θὰ σ᾽ ἀφήσουμε μόνη σου. Δὲν θὰ γευθῆς ποτὲ τὴν πικρὴ μοναξιά. Σὰν ἐλαία κατάκαρπη θὰ στέκεσαι στὴν καρδιά μας.

Πεθερά, πρόσεχε τὸν ρόλο ποὺ παίζεις μέσα στὴν κοινωνία καὶ μέσα στὴν οἰκογένεια. Οὔτε μάγισσα οὔτε νὰ προτρέπης τὰ παιδιά σου νὰ πᾶνε στοὺς μάντεις. Ἅγιος ἄγγελος νὰ παραμείνης στὸ σπίτι σου. Ὄχι γιὰ σένα τὸ τραγούδι «Καημένε Ἀθανασόπουλε, τί σοῦ ᾽μελλε νὰ πάθης· ἀπὸ κακοῦργα πεθερὰ τὰ νιάτα σου νὰ χάσης». Κορώνα νὰ σ᾽ ἔχη ὁ γαμπρός σου καὶ ἡ νύφη σου καὶ ἡ γειτονιά σου καὶ τὸ σπίτι σου.

Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΛΕΠΡΟΥ.

Είναι τιμή μου να υπηρετώ Αυτόν τον Αρχηγό που μας αγαπάει.

Στη Χημεία, Αυτός μετέτρεψε το νερό σε κρασί..
(Κατά Ιωάννη 2. 1-11)

Στη Βιολογία, γεννήθηκε χωρίς να έχει συλληφθεί στη κοιλία της μητέρας Του με τον φυσικό τρόπο..
(Κατά Ματθαίον 1. 18-25)

Στη Φυσική, διέψευσε το νόμο της βαρύτητας, όταν περπάτησε πάνω στα κύματα και όταν ανελήφθη στους ουρανούς..
(Κατά Μάρκον 6. 49-51 )

Στην Οικονομία, απέρριψε τη θεωρία των Μαθηματικών όταν ταΐσε 5.000 άτομα έχοντας μόνο πέντε άρτους και δύο ψάρια και στο τέλος ακόμα περίσσεψαν και δώδεκα κοφίνια γεμάτα..
(Κατά Ματθαίον 14. 17-21)

Στην Ιατρική, θεράπευσε αρρώστους, παράλυτους και τυφλούς χωρίς να τους χορηγήσει κανένα φάρμακο. (Κατά Ματθαίον 9.19-22 & Κατά Ιωάννη 9. 1-15)

Η Ιστορία μίλησε για Αυτόν πριν και μετά από Αυτόν.

Αυτός είναι το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος.

Αυτός ονομάσθηκε Θαυμαστός, Σύμβουλος, Άρχοντας Ειρήνης, Βασιλιάς των Βασιλιάδων και Κύριος των Κυρίων. 
(Ησαΐας 9. 6)

Καθώς είναι γραμμένο στην Βίβλο ότι κανένας δεν φτάνει στον Πατέρα τον ουράνιο παρά μονάχα δια μέσω Αυτού. Αυτός είναι η μόνη οδός (Κατά Ιωάννη 14.6)

Επομένως.... Ποιός είναι Αυτός ?

Αυτός είναι ο Κύριος , ο Ιησούς Χριστός.

Οι οφθαλμοί που διαβάζουν αυτό το μήνυμα δεν θέλουν φοβηθεί το κακό. 

Το χέρι που θα στείλει αυτό το μήνυμα δεν εργάσθηκε ματαίως. 

Το πιο Ισχυρό πρόσωπο στην Ιστορία όλου του κόσμου ήταν ο Χριστός. 

Αυτός δεν είχε δούλους και παρόλα αυτά τον καλούσαν Κύριο. Δεν είχε κανέναν τίτλο σπουδών και ωστόσο τον αποκαλούσαν Διδάσκαλο. 

Δεν είχε φάρμακα αλλά τον καλούσαν Γιατρό ψυχών και σωμάτων. 

Δεν είχε στρατό κι όμως οι βασιλιάδες τον φοβόντουσαν. 

Δεν νίκησε ποτέ στρατιωτικές μάχες και παρόλα αυτά κατέκτησε τον κόσμο. 

Δεν διέπραξε κάποιο έγκλημα κι όμως σταυρώθηκε. 

Ετάφη και παρόλα αυτά ζει. 

Είναι τιμή μου να υπηρετώ Αυτόν τον Αρχηγό που μας αγαπάει.