Δευτέρα 1 Μαρτίου 2021
Ένας μοναχός από την Μυροβόλο Χίο μας είπε το πρωί. "
Ένας μοναχός από την Μυροβόλο Χίο μας είπε το πρωί.
"Βλέπω το πέλαγος να ταράσσεται σαν να θέλει να ξεράσει τα τουρκικά πλοία και την ενδοτικότητα των δικών μας "
" το ΑΙΓΑΙΟ έχει ψυχή και πολλούς Αγγέλους".
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Ο λατρεμένος άγιος ΝΙΚΟΛΑΟΣ ο Πλανάς.Ο ταπεινός και μέγας,ο πλουτήσας τη ταπεινώσει τα υψηλά,τη πτωχεία τα πλούσια.(2 Μαρτίου)
" Απορίαν και θαυμασμόν μοι προξενεί, όταν αναλογισθώ, ότι ο παπα-Νικόλας επί 15 περίπου ώρας ίστατο άυπνος και όρθιος, καίτοι υπέφερεν από τους πόδας του και είχε και άλλας ασθενείας. Ίστατο όλην την αγρυπνίαν 10-11 ώρας και κατά τα εξημερώματα μετέβαινεν εις την ενορίαν του και συνέχιζε τον Όρθρον και την Λειτουργίαν, άλλας 4-5 ώρας. Δεν θα ήτο δυνατόν να ίσταται τόσος ώρας, εάν δεν είχε υπομονήν μεγάλην. Αλλά και όσον μεγάλην υπομονήν εάν είχε, πάλιν δεν θα εβάσταζε. Τον παπα-Νικόλα άλλη τις ξένη δύναμις τον εβάσταζε: η δύναμις του Θεού, η χάρις του Αγίου Πνεύματος, «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα», η τα αδύνατα δυνατά ποιούσα. Αρμόζει να είπη τις, ότι εν τω π. Νικολάω δεν έζη ο Νικόλαος, αλλά το εν ταις καρδίαις των πραέων αναπαυόμενον Πνεύμα Κυρίου: «εν καρδίαις πραέων αναπαύσεται πνεύμα Κυρίου, καρδία δε ταραχώδης καθέδρα διαβόλου», λέγει ο σοφός Παροιμιαστής.
Ο π. Νικόλαος ουδέποτε εταράχθη, ουδέποτε εθύμωσε, πάντας ηγάπα, υπέρ πάντων ηύχετο. Είχε δε την νοεράν προσευχήν, το χαροποιόν πένθος, το αείρυτον δάκρυον, άτινα τον κατέστησαν πράον και κληρονόμον της γης των πραέων, της Βασιλείας των Ουρανών.
γερ.Φιλόθεος Ζερβάκος "
Ποιός άρχοντας, ποιός βαθύπλουτος έζησε σαν τον παπά-Πλανά, πού δεν είχε «που την κεφαλήν κλίνη»;
Ποιός άρχοντας, ποιός βαθύπλουτος έζησε σαν τον παπά-Πλανά, πού δεν είχε «που την κεφαλήν κλίνη»;
Ποιός δοξασμένος αγαπήθηκε όσο αγαπήθηκε εκείνος πού κρυβότανε για να μη τον δη κανένας;
Ποιός ρήτορας στάθηκε πιο εκφραστικός από τον παπά-Νικόλα, που ψεύδιζε σαν νάτανε κανένα νήπιο;
Κι αληθινά, ποιός ήτανε πιο πλούσιος από τον αγιασμένον αυτόν γέροντα, αφού τα είχε όλα στη ζωή του, χωρίς να κρατά μία δραχμή στην τσέπη του; Αυτός ζούσε σαν εκείνους τους βλογημένους που λέγει ο Απόστολος Παύλος πως ήτανε «μηδέν έχοντι και τα πάντα κατέχοντει».
Ζητούσε πρωία τη βασιλεία του Θεού, κι όλα τα άλλα «προσετίθεντο αυτώ»(Μαρκ. δ' 24).
[Φώτης Κόντογλου]
Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς (1851-1932).
Κάθε 2α Μαρτίου
«Σου αρέσω, παιδί μου;»
«Σου αρέσω, παιδί μου;»
Μια κυρία, γνωστού εμπόρου των Αθηνών, αρρώστησε. Η κυρία αυτή είχε μια εξαδέλφη που είχε έλθει από την Αίγυπτο, πλουσία, Ελένη Βλάχου ωνομάζετο. Ήρθε να ιδή την ασθενή εξαδέλφην της. Ομιλίας γενομένης, της λέγει: «Να στείλης να φέρης τον παπα-Νικόλα, να σου διαβάση ευχή υπέρ υγείας».
Η κόρη της ασθενούς αρέσκετο πολύ εις την εξωτερικήν καλαισθησίαν. Ο παππούς, όμως, λόγω του ότι λειτουργούσε καθημερινώς, ανακατευόμενος με κεριά, με σκονισμένα ερημοκκλήσια, με τις λαδιές τους κ.λ.π., δεν μπορούσε να διατηρηθή ολοκάθαρος. Βέβαια, καθαρός ήτανε, αλλά όχι όπως θα τον ήθελε η δεσποινίς εκείνη.
Λέγει λοιπόν στη θεία της: «Καλή μου θεία, να φέρωμε από τις μεγάλες εκκλησίες έναν ευπρεπή ιερέα, και όχι αυτόν, που θα είναι σκονισμένος από την εκκλησία κ.λ.π.».
Την αυτή νύκτα βλέπει στον ύπνο της τον παπα-Νικόλα, με ολόχρυσον αμφίεσιν, με φελόνια χρυσά κ.τ.λ. και της λέγει: «Σου αρέσω, παιδί μου;».
Έντρομος εξύπνησε η κοπέλλα, έστειλε αμέσως να φωνάξη τη θεία της, και την παρεκάλεσε να φροντίση να φέρη το συντομώτερον τον Παππού. Αυτή ανέθεσε σε μια βαπτιστήρα της, Κατίνα ονόματι, και της λέγει: «Πήγαινε γρήγορα, να πης εκ μέρους μου εις τον Παππού, να έλθη αμέσως μετά την λειτουργίαν εις το σπίτι».
Ήρθε η κοπέλλα συγκεκινημένη για όσα προηγήθησαν και μας τα είπε. Μετά πήρε τον παπα-Νικόλα και τον πήγε στην ασθενή.
Όταν ανέβαιναν τις σκάλες, κατέβηκε η κόρη της ασθενούς να τον υποδεχθή μετά μεγάλης ευλαβείας, όπου καθώς έσκυψε να του φιλήση το χέρι της λέγει: «Σου άρεσα, παιδί μου, όπως με είδες»; Συγκίνησις και κατάπληξις διεπέρασε όλο της το σώμα. Ποτέ δεν περίμενε έναν τέτοιο έλεγχο στη ματαιοδοξία της.
τοίχος των ηρώων του 21 στο δήμο Ελληνικού - Αργυρούπολης.
Ο τοίχος των ηρώων του 21 στο δήμο Ελληνικού - Αργυρούπολης.
Ο @Evritos1 η αλλιώς «αρτίστας των γκράφιτι» αποτύπωσε τους 12 ήρωες της Επανάστασης.
Σημειώνεται ότι για το έργο απαιτήθηκαν περίπου 80 ώρες εργασίας καθώς και η χρήση 500 μπουκαλιών σπρέι.
ΑΝΑΦΈΡΕΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΉΣ..ΓΙΑ ΤΟΝ ΆΣΩΤΟ...
Όπως απεχθανόμαστε τον Φαρισαίο έτσι βιαστικά απεχθανόμαστε και τον μεγάλο γιο της παραβολής του Ασώτου. Κι όπως, οι πιστοί και ευσεβείς, μοιάζουμε περισσότερο του Φαρισαίου έτσι και τώρα μοιάζουμε με τον πρεσβύτερο υιό. Αυτός είναι που πηγαίνει στην εκκλησία, που εξομολογείται και κοινωνάει. Ο άσωτος τι σχέση έχει με εμάς τους ευσεβείς, αυτός που κατασπατάλησε την περιουσία του πατέρα του στις πόρνες; Μπορεί λοιπόν, και συμβαίνει συχνά, ένας πολύ αμαρτωλός να μετανοήσει και να έχει πολλή χαρά και μεγάλο ενθουσιασμό που ξαναβρήκε τον Θεό. Το ξέρουμε από τη ζωή λχ των μεταστραφέντων. Έτσι είναι φυσικό, εμείς, οι ευσεβείς, που τηρούμε τις εντολές, να διαμαρτυθηθούμε και να πούμε "γιατί να μην έχω κι εγώ αυτή τη χαρά, όπως αυτός ο μέχρι χτες αμαρτωλός; Εγώ που από παιδί είμαι στην εκκλησία;". Η διαμαρτυρία και ο θυμός του πρεσβυτέρου υιού ήταν λογικά και αναμενόμενα για έναν άνθρωπο που πορεύεται κοντά στον Θεό, πλην δεν είναι ακόμη τέλειος. Νιώθει ότι αδικείται. Δεν ξέρει ακόμη τη μεγάλη αγάπη του Θεού προς τα πλάσματά Του. Η παραβολή τελειώνει χωρίς να μας λέει αν ο πατέρας έπεισε τελικά τον μεγαλύτερο γιο. Οφείλουμε να είμαστε αισιόδοξοι και να παραδεχτούμε ότι μπήκε κι αυτός στη γιορτή. Άλλωστε όλα όσα είχε ο Θεός ήταν και δικά του.
At the age of 92, Evdokia Sukhanova (Venerable Mother Zosima) made a repeated pilgrimage on foot to Jerusalem.
At the age of 92, Evdokia Sukhanova (Venerable Mother Zosima) made a repeated pilgrimage on foot to Jerusalem.
An amazing holy woman of amazing fate
She was born and died on the same day - March 1, only 115 years passed between the year of her birth (1820) and the year of her repose (1935)!
115 years filled with light, hardships, persecution, and comfort. But until her death, Zosima helped people unselfishly.
Her husband died during the Russo-Turkish War,she also survived her son her son and at the age of 72 Evdokia Sukhanova took monastic vows at the Pokrovo-Ennatsky monastery! Think about it, at the age of 72, when most of us already think we have lived our lives. Isn't this an example that there are no age limits while the soul seeks light. Later she takes the monastic tonsure of the Great Schema with the name Zosima.
Through her prayers, not far from the monastery there is a healing spring, and later a hermitage with a chapel in the name of the Most Holy Trinity was arranged near it.
During the time of the persecution of the Church, the Monastery was closed, and the peasants hid Matushka Zosima. In a holy cypress coffin brought from Jerusalem, she slept in one or another hut, and in it she was carried from village to village when the eldress had to be "hidden."
The past, present and future were revealed to Zosima. She also had a strong gift of healing, the people came to her incessantly.
They buried her in her native village of Sentsovka, Orenburg region.
On June 11, 2006, Zosima was canonized as Venerable Zosima of Annatskaya.
⠀
“I will stay with you forever, I will never leave you,” said Mother Zosima, and people are still healed at her grave.
The Parable of the Prodigal Son. St. John of Shanghai
The Parable of the Prodigal Son.
St. John of Shanghai
And the younger of them said to his father, Father, give me the portion of goods that falleth to me. (Luke 15:11 32).
The parable of the Prodigal Son is a most instructive lesson for youth. We see in the prodigal son the true character of flighty youth: light minded, thoughtless, thirsting for independence; in short, everything that usually distinguishes the majority of youths. The younger son grew up in his parents' house. On reaching adolescence, he already began to imagine that life at home was too restrictive. It seemed unpleasant to him to live under his father's rule and his mother's watchful eye. He wanted to imitate his comrades, who had given themselves up to the pleasures of the world. “I am the heir of a rich estate. Would it not be better,” he reasoned, “if I received my inheritance now? I could manage my wealth differently than my father does.” Thus the light minded youth was carried away by the deceitful glitter of the world's pleasures and decided to throw off the yoke of obedience and to depart from his parents' home.
Are not many inspired by similar impulses today, and, while they may not leave their parents' home, do they not depart from the home of their Heavenly Father, that is, from obedience to the Holy Church?
The yoke of Christ seems difficult for immature minds, and His commandments burdensome. They think that it is not really necessary to keep that which God and His Holy Church command us. To them it seems possible to serve God and the world at the same time. They say, “We are already strong enough to withstand destructive temptations and seductions. We can hold onto the truth and sound teachings by ourselves. Allow us to perfect our minds through acquiring many kinds of knowledge. Let us strengthen our wills ourselves amid temptations and seductions. Through experience our senses will become convinced of the vileness of vice!” Are such desires any better than the ill considered request of the younger son to his father, “Father, give me the portion of goods that falleth to me?”
And so, a light minded youth ceases to heed the commandments and admonitions of the Holy Church. He ceases to study the Word of God and the teachings of the Holy Fathers, and listens intently to the sophistries of those who are falsely-called teachers, and in these pursuits he kills the best hours of his life. He goes to church less frequently or stands there inattentively, distracted. He does not find the opportunity to devote himself to piety and to exercise himself in the virtues, because he spends so much time attending shows, public entertainments, etc. In a word, with each day he gives himself up more and more to the world, and, finally, he goes off to “a far country.”
What is the result of such an estrangement from the Holy Church? It is the same as the result of the prodigal son's leaving his parents' house. Light minded youths very quickly waste their excellent energies and talents of soul and body, ruining for time and eternity all the good they have done. Meanwhile, there appears “a mighty famine in that land”: emptiness and dissatisfaction — the inevitable result of wild pleasures. A thirst for enjoyments appears, which intensifies with the gratifying of wanton passions, and finally becomes insatiable. It often happens that the unfortunate lover of the world, in order to gratify his passions, resorts to base and shameful pursuits, which do not bring him to his senses like the prodigal son and do not return him to the path of salvation, but complete his ruin, both temporal and eternal!
Sermon for the Sunday of the Prodigal Son (St. John of Kronstadt)
Sermon for the Sunday of the Prodigal Son
(St. John of Kronstadt)
"I will arise and go to my father" (Luke 15:18).
Brethren! All our attention must be centered on the parable of the Prodigal Son. We all see ourselves in it as in a mirror. In a few words the Lord, the knower of hearts, has shown in the person of one man how the deceptive sweetness of sin separates us from the truly sweet life according to God. He knows how the burden of sin on the soul and body, experienced by us, impels us by the action of divine grace to return, and how it actually does turn many again to God, to a virtuous life. We will repeat it and discuss how necessary and easy it is for a sinner to return to God.
One man had two sons. When they came of age, the younger one said to the father, “Give me my rightful share of the estate.” And the father divided the property. The elder son did not take his portion and remained with the father, a sign that he loved his father with a pure heart, and he found satisfaction in fulfilling his will (neither transgressed I at any time thy commandment), and to depart from him he considered madness. But the younger, in a few days, having gathered all his property, left his father’s house for a distant country where he wasted all his substance, living dissolutely. From all this it is evident that he did not have a good and pure heart, that he was not sincerely disposed towards his good father, that he was burdened by his supervision and he dreamed it better to live according to the will of his own depraved heart. But let us hear what happened to him in exile from his father’s house. When he had spent everything in the foreign country in a disorderly manner, a great famine came upon that country and he began to be in need. He went and joined himself to one of the citizens of that country, and he sent him into his fields to feed swine. And he would have been happy to fill his stomach with the food (acorns and chaff) that the swine ate; but no one gave him any. Having come to his senses, he said, “How many hired servants of my father have bread enough and to spare, and I perish with hunger. I will arise and go to my father and I will say unto him: Father! I have sinned against heaven and before thee, and am no more worthy to be called thy son. Receive me as one of thy hired servants.” He arose and went to his father. When he was still afar off, his father saw him and had compassion on him and went to meet him. He embraced him and kissed him. He forgave him and led him to his house, dressed him in the finest clothes and made a feast in honor of his return. And so the lost son entered again into the love of his father.
Brethren! This is how the heavenly Father acts toward us. He does not bind us to Himself by force if we, having a depraved and ungrateful heart, do not want to live according to His commandments, but He allows us to depart from Him, and to know by experience how dangerous it is to live according to the will of one’s heart, to know what an agonizing lack of peace and tranquility tries the soul, devoted to passions, by what shameful food it is nourished. For what can be more shameful than the food of the passions? God forbid that anyone remain forever in this separation from God. To be far from God is true and eternal perdition. They that remove themselves from Thee shall perish (Ps. 72:27), says the holy king and prophet David. It is necessary without fail to turn from the pernicious way of sin towards God with the whole heart. Let everyone be assured that God will see his sincere conversion, will meet him with love, and will receive him, as before, as one of His children.
Have you sinned? Say in you heart with full determination, I will arise and go to my Father, and in fact, go to Him. And just as you manage to say these words in your heart; just as you decide firmly to live according to His will, He will immediately see that you are returning to Him. He is always not far from every one of us (Acts 17:27), and will immediately pour His peace into your heart. It will be suddenly so light and pleasant for you, as it is, for example, for a bankrupt debtor when they forgive his debts, or as pleasant as it is to a poor man whom they suddenly dress in fine clothes or offer a seat at a rich table.
At the same time take notice, brethren, that as many forms as there are of sins or passions, so also are there return paths to the heavenly Father. Every sin or passion is a path to a country far from God. Did you leave by the road of faithlessness? Turn back and, further, recognize all its foolishness, feel with your whole heart its heaviness, emptiness, perdition, and stand with firm footing on the path of faith, calming, sweet, and life-giving for the heart of man, and hold on to it with your whole heart. Did you leave by the way of pride? Turn back and go the way of humility. Hate pride, knowing that God resists the proud. Did you leave by the way of envy? Turn from this diabolic road and be content with what God has sent and remember whose offspring it is—the first envier was the devil and by the envy of the devil sin entered into the world (Wisdom 2:24). Be well-disposed towards everyone. If you left by the way of enmity and hatred, turn back and go the way of meekness and love. Remember that whosoever hateth his brother is a murderer (I John 3:15). Or did you depart from God by gluttony and dissoluteness? Turn back and go the way of moderation and chastity, and remember as a rule in life the words of the Saviour, Take heed to yourselves, lest your hearts be overburdened with self-indulgence and drunkenness, and cares of this life (Luke 21:34), and use the words of the repentant prodigal son: We have sinned before Thee, and are no longer worthy to be called Thy sons. Receive us, even as hirelings. And He surely will receive us back as children. Amen.
Originally printed in Orthodox Life Vol. 39 No. 1, January-February 1989.
"Η Μητέρα του Θεού μου έδωσε νέους πνεύμονες."
Σε
ηλικία 21 ετών, ο πατέρας Βιτάλιος (Sidorenko) ήρθε στο Taganrog (η περίοδος της
περιπλάνησής του). Εκείνη την εποχή ήταν πολύ άρρωστος - είχε πνευμονική
φυματίωση. Εισήχθη στο νοσοκομείο: είχε ήδη φτύσει αίμα. Είπαν ότι δεν είχε ελπίδες
, αλλά παρ 'όλα αυτά άρχισαν να θεραπεύουν ... Και μετά ξαφνικά ανακοίνωσε
στους γιατρούς:
- Οι
πνεύμονες μου είναι καθαροί.
Πήραν
μια φωτογραφία και δεν πίστεψαν:
-
Δεν είναι ο ίδιος ασθενής! Μας δείχνετε φωτογραφίες άλλου ατόμου!
Ο
πατέρας Βιτάλιος μας είπε αργότερα: "Η Μητέρα του Θεού μου έδωσε νέους
πνεύμονες."
Από
τα απομνημονεύματα της καλόγριας Ελισάβετ. Το περιοδικό "Zadonsk
προσκυνητής".
Ένας σοφός πνευματικός γέροντας ο μοναχός Ανδρόνικος Γκλίνσκι ..............
Ένας σοφός πνευματικός γέροντας ο μοναχός Ανδρόνικος Γκλίνσκι ήταν προικισμένος με τα δώρα της ευφυΐας, της παρηγοριάς, της προσευχής, προέβλεπε αναμφισβήτητα την εσωτερική κατάσταση ενός ατόμου και του έδειχνε τον πιο σίγουρο δρόμο για τη σωτηρία, η ηγεσία του διακρίθηκε από την ιδιαίτερη ευγένεια και καλοσύνη. Αυτός προσέλκυσε πολλούς προσκυνητές ηλικιωμένους και τους αδελφούς. Μέσα από τις προσευχές του μοναχού Ανδρόνικου, δεν θεραπεύτηκαν μόνο πνευματικές πληγές, αλλά και σωματικές ασθένειες. Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με άλλες διδασκαλίες του Elder Andronicus, δείτε το κανάλι μας "Glinsk Elders" στο YouTube.
ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ: https://youtu.be/TWx5YIAmK0o
ΣΤΑΡΕΤΣ ΒΙΤΑΛΙΟΣ (Sidorenko) † Μόλις οι μητέρες ξεκίνησαν μια συζήτηση για το ποιον αγαπάει ο πατέρας Βιτάλιος.
Μόλις
οι μητέρες ξεκίνησαν μια συζήτηση για το ποιον αγαπάει ο πατέρας Βιτάλιος. Του
έκαναν αυτή την ερώτηση, στην οποία απάντησε: -
Αγαπώ
όλους.
-Όχι,
όλους το ίδιο, αλλά πάνω απ 'όλα;
-Αγαπώ
όλους εξίσου.
-
Πατέρα, πώς μπορείς ακόμη και ο Σωτήρας είχε έναν αγαπημένο μαθητή.
Τότε
ο πατέρας Βιτάλιος είπε:
-Εάν
θέλετε να είστε ο πιο αγαπητός, γίνετε υπηρέτης σε όλους και ταπεινωθείτε
μπροστά σε όλους.
...κρύβεται από τον Θεό, όπως ο Αδάμ που αμάρτησε,.......
Συνήθως,
ένα άτομο πιστεύει ότι ο Δημιουργός απαιτεί από αυτόν πολύ μεγάλες πράξεις, την
πιο ακραία αυτό-άρνηση, την πλήρη καταστροφή της προσωπικότητας του. Ένα άτομο
φοβάται τόσο πολύ από αυτές τις σκέψεις που αρχίζει να φοβάται για να πλησιάσει
τον Θεό, κρύβεται από τον Θεό, όπως ο Αδάμ που αμάρτησε, και δεν ερευνά ούτε το
λόγο του Θεού: «Όλο το ίδιο, - σκέφτεται, - μπορείς να μην κάνω τίποτα για τον Θεό και για τη δική
μου ψυχή, θα προτιμούσα να είμαι στο περιθώριο του πνευματικού κόσμου, δεν θα
σκεφτώ για την αιώνια ζωή, για τον Θεό, αλλά θα ζήσω όσο ζω. "
Αρχιμανδρίτης Ιωάννης
(Krestyankin)
Και δώστε, δώστε νερό σε όλους όσους το χρειάζονται -
Και
δώστε, δώστε νερό σε όλους όσους το χρειάζονται - δώστε ένα ποτήρι γεμάτο με
την απλούστερη συμπάθεια για όσους το χρειάζονται. Υπάρχουν ολόκληρα ποτάμια
αυτού του νερού σε κάθε μέρος - μην φοβάστε, δεν θα γίνει σπάνιο, σχεδιάστε ένα
ποτήρι για κάθε ένα.
Αρχιμανδρίτης Ιωάννης
(Krestyankin)
Για να σωθείτε, δεν χρειάζεται να τρέχετε ............
Για
να σωθείτε, δεν χρειάζεται να τρέχετε από τόπο σε τόπο, να τρέχετε μακριά από
τις συνθήκες της ζωής που έστειλε ο Θεός. Σε τελική ανάλυση, αυτά είναι,
ευλογημένα από τον Θεό, δοκιμές που είναι απαραίτητες, χρήσιμες και σωστές για
την ψυχή.
Και
τα προβλήματα σε όλο τον κόσμο θα είναι τα ίδια,
και
αυτό είναι ένα σημάδι των καιρών.
Και
η σωτηρία είναι μόνο στην Εκκλησία και μόνο στον Θεό.
Αρχιμανδρίτης
Ιωάννης (Krestyankin)
Ένας αρχάριος μοναχός , απασχολημένος με τις εργασίες , δεν είχε χρόνο.............
Ένας
αρχάριος μοναχός , απασχολημένος με τις εργασίες , δεν είχε χρόνο να ζητήσει
την ευλογία του πρεσβύτερου του να πάει στο κρεβάτι, όταν ο γέροντας του είχε
ήδη κοιμηθεί. Επτά φορές συγκράτησε τον εαυτό του και περίμενε ήσυχα να
ξυπνήσει ο πρεσβύτερος. Ο πρεσβύτερος ξύπνησε και ρώτησε τον αρχάριο: "Τι
έκανες τώρα;" - "Τίποτα, πατέρα." - "Πες την αλήθεια τι
έκανες: Είδα επτά χρυσές κορώνες πάνω από το κεφάλι σου." «Συγχώρεσε με,
πατέρα», απάντησε ο αρχάριος, «επτά φορές ήθελα να πάω για ύπνο και επτά φορές
απέφυγα να το κάνω , γιατί δεν είχα ακόμη λάβει την ευλογία σου». Αυτοί είναι
οι καρποί της υπακοής.
Today’s Sermon in a Nutshell:
Today’s Sermon in a Nutshell:
In the parable of the Prodigal Son, after the young man squanders all his money and resources on loose living, he is left destitute, ruined; he’s hit “rock bottom” and is floundering in fear and desperation. Yet it is amidst that fear and desperation that he miraculously finds God and, returning home, begins his life again. This shouldn’t surprise us, for God, Who dwells everywhere, is especially present in the most dire situations and circumstance of life.
Fear is one of the Evil One’s most popular weapons and he uses it against us quite frequently. Worry and anxiety can overwhelm us with its thick shadowy darkness, controlling our every move and decision. With so much going on in the world around us today – wars, conflicts, persecution, violence, crime, natural disasters, terrorism, economic uncertainty, unemployment, divisions, disease, death – who could blame anyone for being fearful?
But throughout Holy Scripture and the existence of the world, God has proven Himself time and again by being present in the midst of calamities: offering support, imbuing strength, bestowing hope. We might still feel some element of fear, but GOD IS WITH US!
God is greater than anything we might find fearful. Just read Psalm 91. There is nothing magical about those words or verses, yet they testify to God’s power and ability to help us overcome any and all situations and emboldens us to meet head-on challenges that produce weakness, fear, or spiritual paralysis.
As God said through the prophet Isaiah, “So do not fear, for I am with you; do not be dismayed, for I am your God. I will strengthen you and help you; I will uphold you with my righteous right hand.” (41:10)
In other words, God’s got your back!
Fr. John
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
