ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Παρασκευή 2 Ιουνίου 2023

Μαθήματα ζωῆς ἀπό τόν ἀββά Δωρόθεο

Περιγραφή

Μιά ἐπιλογή σέ ἐλεύθερη ἀπόδοση τῶν Διδασκαλιῶν τοῦ ἀββᾶ Δωροθέου, ἑνός ἀπό τούς μεγάλους πνευματικούς διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας μας, πρός τούς μαθητές του. Οἱ Διδασκαλίες αὐτές, οἱ ὁποῖες καταγράφηκαν καί μερικῶς διασώθηκαν, ἀποτελοῦν θεμελιῶδες ἔργο τῆς ὀρθόδοξης μοναστικῆς γραμματείας. Τά θέματα καί ἡ πραγμάτευσή τους ἀποκαλύπτουν βαθύ καί ἔμπειρο γνώστη τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ὁ ὁποῖος ἐντυπωσιάζει μέ τήν ἁπλότητα, τή χάρη, τή ζωντάνια καί τήν πειστικότητα τῶν λόγων του. Μέ ἀνεπιτήδευτο ὕφος ἀλλά καί μέ θεολογική γνώση διδάσκει τήν ταπεινοφροσύνη, τήν ὑπακοή στή συνείδηση, τόν φόβο τοῦ Θεοῦ, τή νέκρωση τοῦ θελήματος, τήν ἀποφυγή τῆς καταλαλιᾶς, τήν αὐτομεμψία, τήν ἀμνησικακία, τή φιλαλήθεια, τήν ὑπομονή στούς πειρασμούς, τήν κάθαρση ἀπό τά πάθη, τήν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν. Οἱ Διδασκαλίες αὐτές ἀποτελοῦν στό σύνολό τους αὐθεντικά μαθήματα χριστιανικῆς ζωῆς, ὠφέλιμα ὄχι μόνο γιά τούς μοναχούς ἀλλά καί γιά κάθε πιστό πού βαδίζει στόν δρόμο τῆς σωτηρίας.

«Έκαψαν τα πέλματα των ποδιών μου με πυρακτωμένο σίδερο»

«Έκαψαν τα πέλματα των ποδιών μου με πυρακτωμένο σίδερο»

Βιογραφία του ιερέα Κωνσταντίν Σίρμπου

Ο πατήρ Κωνσταντίν Σίρμπου γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1905 στο χωριό Καβαντινέστι της επαρχίας Κοβουρλούι από οικογένεια φτωχών και ευσεβών αγροτών, του Γκεόργκι και Μαρίας Σίρμπου. Όταν έγινε ενός έτους, η μητέρα του πέθανε και ο παππούς και η γιαγιά του από την πλευρά του πατέρα του, τον πήραν για να τον αναθρέψουν. Ο Κωνσταντίν αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο με άριστα, μα στη συνέχεια ο παππούς του πέθανε, ενώ η νύφη του έδιωξε τη γιαγιά του από το σπίτι μαζί με αυτόν. Βρήκαν καταφύγιο σε ένα μικρό δωμάτιο στην εκκλησία, η γιαγιά δούλευε αδιάκοπα και το αγόρι δούλευε στους συγχωριανούς του για το φαγητό του. Γι' αυτό και έχασε την 4η τάξη του σχολείου.

Το 1919, ο 14χρονος Κωνσταντίν, με την επιμονή της γιαγιάς του, πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις στην Θεολογική Ιερατική Σχολή του Αγίου Ανδρέα στο Γαλάτι, ενώ σύμφωνα με τα αποτελέσματα ήταν ο τρίτος μεταξύ των 500 υποψηφίων. Στην Ιερατική Σχολή, ήταν επίσης εξαιρετικός μαθητής, γεγονός, ωστόσο, που δεν τον απήλαξε από την ανάγκη καταβολής διδάκτρων, με αποτέλεσμα το αγόρι, για να μην αποκλειστεί, έπρεπε να εργάζεται τη νύχτα σε εργοστάσιο κοπής δέντρων και κατά τη διάρκεια της ημέρας σε μαγαζί ή ως δάσκαλος ευκατάστατων οικογενειών. Υπό αυτές τις συνθήκες, κατάφερε να αποφοιτήσει από τη Σχολή σε 2 χρόνια, περνώντας τις εξετάσεις με εξ αποστάσεως μελέτη.

Το φθινόπωρο του 1925, ο Κωνσταντίν εισήλθε στη Θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου και ταυτόχρονα στο Κρατικό Ωδείο. Μην έχοντας κανένα μέσο διαβίωσης, για 2 χρόνια περνούσε τις νύχτες του στο πάτωμα μιας σοφίτας κι όταν ο ιδιοκτήτης της του αρνήθηκε τη φιλοξενία, κοιμόταν στην αίθουσα αναμονής του Βόρειου σιδηροδρομικού σταθμού και στη συνέχεια σε φοιτητικό κοιτώνα. Έμπαινε κρυφά εκεί μετά τις 11 το βράδυ, όταν ο διαχειριστής πήγαινε για ύπνο και ξάπλωνε σε ένα άδειο κρεβάτι, όταν τα παιδιά πήγαιναν για βόλτα και αν δεν υπήρχε μέρος, πλάγιαζε δίπλα σε κάποιον πονόψυχο μαθητή. Έτρωγε στο εστιατόριο του Γκούτενμπεργκ μετά τις 14:30, τρώγοντας τα αποφάγια των γευματιζόντων με δελτίο πελατών.

Αργότερα, το 1927, απασχολήθηκε στην Εταιρεία του Βουκουρεστίου για τη λειτουργία των τραμ ως δάσκαλος μουσικής και εντάχθηκε στο ιεραποστολικό έργο της εκκλησίας Ζλετάρ της πρωτεύουσας. Εδώ, ο Κωνσταντίν συνεργάστηκε με δύο ενοριακές εφημερίδες και οργάνωσε μια χορωδία πιστών, η οποία υπήρξε σε αυτήν την εκκλησία για ακόμη 30 χρόνια μετά από αυτόν.

Το 1929, αφού αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή, μη μπορώντας να βρει θέση για τον εαυτό του σε αυτή την ενορία, έπιασε δουλειά ως χορωδός στην εκκλησία Λούκατς του Βουκουρεστίου. Εργάστηκε εδώ για 5 χρόνια, οργάνωσε επίσης χορωδία, συμμετείχε στο ιεραποστολικό έργο και δίδαξε μουσική σε παρθεναγωγείο.

Το 1934 μετακόμισε στην πόλη Χούσι, όπου χειροτονήθηκε διάκονος στις 15 Αυγούστου, ιερέας την επόμενη μέρα, υπηρετώντας αρχικά στον καθεδρικό ναό της Επισκοπής του Χούσι. Στη συνέχεια, διορίστηκε διευθυντής της Σχολής Φωνητικής και δάσκαλος θρησκειολογίας, κατήχησης και φωνητικής μουσικής, καθώς και μέλος του Δικαστικού Συμβουλίου (Πρυτανείου) της επαρχίας Φαλτσίου.

Την ίδια χρονιά, ο πατήρ Κωνσταντίν Σίρμπου, κατέστη ένας από τους ιδρυτές και αυτοδίκαια πρόεδρος της Αδελφότητας των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, στόχος του οποίου ήταν να αυξήσει το πνευματικό και ηθικό επίπεδο του ρουμανικού λαού. Για την ανιδιοτελή εργασία του, αναβαθμίστηκε στο βαθμό του οικονόμου και την 1η Μαρτίου 1938 έγινε ο δεύτερος πρωθιερέας (πρύτανης) της επαρχίας Φαλτσίου. Ένα άλλο δείγμα της αξίας του πατρός Κωνσταντίν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ήταν η κατασκευή ενός καταφυγίου για ορφανά και ηλικιωμένους στο Χούσι. Η σύζυγός του, η μητέρα Μαρία, απόφοιτος των λογοτεχνικών και φιλοσοφικών σχολών και συγγραφέας, βοήθησε πολύ τον ιερέα στο έργο του.

Την 1η Νοεμβρίου 1938, ο πατήρ Κωνσταντίν αποσπάστηκε στο Βουκουρέστι, σε μια νεοσύστατη ενορία ενός φτωχού προαστείου της εργατικής τάξης, όπου δεν υπήρχε ούτε εκκλησία, ούτε σπίτι για τον επίσκοπο. Εδώ, το υπόγειο του νοσοκομείου «Βασίλισσα Ελένη», το μετέτρεψε κατάλληλα σε παρεκκλήσι και υπηρέτησε εκεί αμισθί για ενάμιση χρόνο, μέχρι που η θέση του συμπεριλήφθηκε στον προϋπολογισμό του Υπουργείου Θρησκευμάτων. Πολλοί πιστοί συγκεντρώνονταν γύρω από τον πατέρα Κωνσταντίν και 7 χρόνια αργότερα ανεγέρθηκε ναός προς τιμήν του ουράνιου προστάτη του ιερέα — αγίου και ισαποστόλου Κωνσταντίνου και της μητρός αυτού, Ελένης.

Το 1941, η μητέρα Μαρία πέθανε και ο 36χρονος πατήρ Κωνσταντίν έμεινε με δύο κόρες στην αγκαλιά του.

Το 1947, όταν μαινόταν η πείνα στη Μολδαβία, μάζεψε 2 βαγόνια με τρόφιμα και ρούχα και τα έστειλε στους λιμοκτονούντες της επαρχίας του Ιασίου, αγαθοεργία για την οποία του απονεμήθηκε ο σταυρός του σταυροφόρου οικονόμου.

Μετά τον πόλεμο, όταν οι κομμουνιστές ήρθαν στην εξουσία, η ταραχώδης δραστηριότητα του πατρός Κωνσταντίν έγινε αντικείμενο ιδιαίτερης προσοχής της Σεκιουριτάτε (ρουμανική μυστική αστυνομία) κι όταν συνέβη ένα θαύμα στην εκκλησία του, το 1949 — ένας σταυρός εμφανίστηκε στο παράθυρο, ο ιερέας συνελήφθη, ανακρίθηκε για μια εβδομάδα, αλλά απελευθερώθηκε. Στις 12 Ιανουαρίου 1954, συνελήφθη για δεύτερη φορά, κατηγορούμενος για συνωμοσία κατά της δημόσιας τάξης. Η μια μετά την άλλη, ακολούθησαν ατελείωτες σκληρές ανακρίσεις, αποκαλύφθηκε ολόκληρο το υπόβαθρο των ενεργειών του με λεπτομέρειες: ο πατήρ Κωνσταντίν κατηγορήθηκε, ότι έλαβε οικονομική βοήθεια από τον ίδιο τον στρατάρχη Αντονέσκου για την κατασκευή του ναού, ότι τον μνημόνευε σε μνημόσυνα, όπως, επίσης, και την ηγέτη του Κινήματος των Λεγεωνάριων, Κορνέλια Κοντριάνου, που το 1951 είχε οργανώσει το έργο των τοπικών τμημάτων του «Στρατού του Κυρίου» — ένα μαζικό κίνημα για την ηθική αναβίωση του ρουμανικού λαού, ότι πραγματοποίησε «λεγεωνάριους βαπτισμούς» — ενώ, απλώς βάφτιζε τα παιδιά των λεγεωνάριων — ότι προσέλαβε έναν μάγειρα που είχε εργαστεί προηγουμένως στις καντίνες του δικτύου λεγεωνάριων βοήθειας, ότι είχε διασυνδέσεις με το Αγροτικό Εθνικό Κόμμα, ότι κάποια υπάλληλος της καντίνας του, έκρυβε όπλα, τα οποία ούτε γνώριζε καν.

Ως αποτέλεσμα, ο πατήρ Κωνσταντίν Σίρμπου, αναγνωρίστηκε ως ένθερμος αντικομμουνιστής και στις 9 Οκτωβρίου 1954 καταδικάστηκε σε 8 χρόνια φυλάκισης και 3 χρόνια διορθωτικής εργασίας. Ακολούθησαν οι πιο τρομερές ρουμανικές φυλακές: Ζιλάβα, Γκέρλα, Ντέϊ, όπου ο ιερέας υποβλήθηκε στα πιο σκληρά βασανιστήρια και στρατόπεδα εργασίας.

«Έκαψαν τα πόδια μου με ένα καυτό σίδερο, ξερίζωσαν τα γένια μου, με χτύπησαν, αλλά τους είπα: μπορείτε να με βασανίσετε όσο θέλετε, δεν θα απαρνηθώ το Χριστό», είπε αργότερα.

Στις 4 Δεκεμβρίου 1961, ο πατέρας Κωνσταντίν εξορίστηκε για 2 χρόνια στον «ορισμένο τόπο διαμονής» στο χωριό Βυισοάρα, όπως αποδεικνύεται από τη μαρτυρία του ιερέα Γκιόργκι Κάλτσου, ο οποίος εξορίστηκε, επίσης εκεί.

Στις 25 Φεβρουαρίου 1964, ο πατέρας Κωνσταντίν απελευθερώθηκε και στις 8 Απριλίου άρχισε να υπηρετεί στην πρωτεύουσα, σε μια ερειπωμένη εκκλησία της Σοφίας του Θεού, η οποία είχε παραμείνει χωρίς τις ιερές ακολουθίες για 40 χρόνια. Η βροχή έπεφτε μέσα από τη διαρροή της στέγης και ο άνεμος σφύριζε μέσα από τις τρύπες των τοίχων. Αρχικά, οι πιστοί έχτισαν ένα μικρό δωμάτιο στην αυλή και ο ιερέας διέμεινε σε αυτό για ένα ολόκληρο έτος. Με την πάροδο του χρόνου, η εκκλησία αποκαταστάθηκε, μια φιλική ενορία συγκεντρώθηκε γύρω από τον πατέρα Κωνσταντίν, δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή στους άρρωστους, τις χήρες και τα ορφανά. Αλλά, οι φύλακες δεν έπαιρναν τα μάτια τους από τον ιερέα, τον καλούσαν συνεχώς για ανακρίσεις και η υγεία του, που βλάφτηκε στη φυλακή, του προκαλούσε σοβαρό σωματικό μαρτύριο.

Όταν ο ιερέας εισήχθη στο νοσοκομείο και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, ένιωσε τον θάνατό του να πλησιάζει και ζήτησε να του φέρουν έναν ιερέα. Αποδείχθηκε ότι ήταν ο αρχιμανδρίτης Ιλαρίων (Αργκάτου) από τη Μονή Αντίμ, επίσης ομολογητής της πίστης, ο οποίος υπέφερε πολύ από τις αθεϊστικές εξουσίες. Ένας από τους ενορίτες του, μάρτυρας των τελευταίων λεπτών της ζωής του πατρός Κωνσταντίν, περιέγραψε αυτό που είδε, με τα εξής λόγια:

«Τότε δεν κατάλαβα, γιατί ο πατήρ Ιλαρίων (Αργκάτου) προσπαθούσε να φτιάξει το μαξιλάρι του. Μόνο μετά μας είπε, ότι όταν μετέλαβε τον πατέρα Κωνσταντίν, είδε μια λάμψη γύρω από το κεφάλι του. Στην αρχή, νόμιζε ότι ήταν ένα τόσο χρωματιστό μαξιλάρι. Αλλά μετά συνειδητοποίησε ότι βλέπει προσωπικά το φωτοστέφανο του μεγάλου εκλεκτού του Θεού ... μετά από αυτό, ακόμη και μετά από πολλά-πολλά χρόνια, κάθε φορά που ο πατήρ Ιλαρίων μιλούσε με κάποιον από τους ενορίτες του ναού της Σοφίας του Θεού, θυμόταν πάντα αυτή την αποκάλυψη, που του έδωσε ο Θεός, ώστε όλοι να γνωρίζουν για το φωτοστέφανο, με το οποίο ο Θεός έστεψε τον πατέρα Κωνσταντίν».

Έτσι ο νέος μάρτυρας και Ομολογητής του Χριστού, ο ιερέας Κωνσταντίνος Σίρμπου, αναχώρησε προς τον Κύριο στις 23 Οκτωβρίου 1975.

Με βάση την ύλη της ιστοσελίδας Fericiţi cei prigoniţi

επιμελήθηκε η Ζηναϊδα Πεϊκόβα

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Κωνσταντίνος Θώδης

Pravoslavie.ru

5/4/2023

«Νιώθω μέσα στην ψυχή μου πείνα και δίψα για το Θεό» Συνομιλία με ένα μουσουλμάνο, που ασπάστηκε το χριστιανισμό Ραλούκα Τενεσεάνου

«Όταν πρωτοήρθα σε μια ορθόδοξη εκκλησία, το έκανα μόνο για να δω μια αλλιώτικη παράδοση. Αλλά, όταν ξαναήλθα στην ορθόδοξη εκκλησία (τη ρωσική, στο Σαν Φρανσίσκο), μου συνέβη κάτι που δεν είχα βιώσει ξανά σε βουδιστικό ή άλλο ανατολικό ναό. Κάτι στην καρδιά μου μού έλεγε, ότι ήμουν στο σπίτι, ότι όλες οι αναζητήσεις μου, είχαν τελειώσει». Αυτά, είναι τα λόγια, ενός από τους μεγάλους πατέρες της εποχής μας, του πατρός της αγίας ζωής – ιερομονάχου Σεραφείμ (Ρόουζ), που έζησε στην Αμερική, στο μοναστήρι του Αγίου Γερμανού στην Πλάτινα της Καλιφόρνια. Ο σημερινός συνομιλητής μας, Αλέξιος, είναι πρώην μουσουλμάνος, ο οποίος, όπως κι ο πατέρας Σεραφείμ, έψαχνε την αλήθεια εδώ και πολύ καιρό. Και από τη στιγμή, που ανακάλυψε το Χριστό μέσα στον εαυτό του, φθάνοντας μέσω της ορθής πίστης σ' Αυτόν, στην Ορθοδοξία, κατανόησε τα λόγια του Σωτήρα: «η αλήθεια θα σας ελευθερώσει» (Κατά Ιωάννην, Κεφ.8: 32). Αν και ο Αλέξιος έγινε ορθόδοξος μόλις πριν από ένα χρόνο, σε ηλικία μόλις 40 ετών, εντυπωσιάζει με την αθωότητα της πίστης του, μια ειλικρινή αγάπη για τον πλησίον του και για το Σωτήρα Χριστό.

– Γεννήθηκα μουσουλμάνος, ως παιδί έμεινα πεντάρφανος και μεγάλωσα με τα αδέλφια μου. Αυτά, είχαν αντίθετη ιδιοσυγκρασία από τη δική μου. Τους άρεσε να είναι έξω, στην κοινωνία, εγώ ήμουν απόκοσμος και κλειστός στον εαυτό μου. Δεν ήξερα καν για τον Κύριο, το Χριστό, αλλά όταν άκουσα το λόγο του Θεού, άρχισα να μουδιάζω, να ψάχνομαι. Τον έψαχνα πάρα πολύ. Όταν ήμουν μικρός, ήθελα να καταλάβω πού ήταν η αλήθεια και έψαχνα την αλήθεια, αλλά δεν ήξερα πού να τη βρω. Έχασα την ηρεμία μου, ανησυχούσα, δεν ήξερα πού να πάω, δεν ήξερα τι να κάνω για να βρω την αλήθεια. Μέσα στην άγνοιά μου, προσευχήθηκα, «Θεέ μου, βοήθησέ με να βρω την αλήθεια!» Σε ηλικία 20 ετών, βιώνοντας μια βαριά θλίψη, βρήκα το Σωτήρα Χριστό – ή, πιο ορθά, Αυτός με βρήκε. Τότε, αγόρασα σ’ ένα βιβλιοπωλείο, το βιβλίο «Η πορεία προς το Χριστό» – ένα βιβλίο που άλλαξε τη ζωή μου. Λίγα χρόνια αργότερα, διάβασα τη Βίβλο. Αν και εντυπωσιάστηκα πολύ με την Καινή Διαθήκη, γιατί ανακάλυψα ξανά τον εαυτό μου σε αυτό το βιβλίο, ωστόσο ακόμα δεν έφτασα άμεσα στην Ορθοδοξία. Ήθελα κάτι, που να επιβεβαιώνει, ότι η αλήθεια βρίσκεται στην Ορθοδοξία. Κι ο Θεός, μου έδειξε πού είναι η αλήθεια, πέρυσι, στην αναταραχή που δημιουργήθηκε στα μέσα ενημέρωσης λόγω του προβλήματος των βιομετρικών εγγράφων. Γνώριζα πολύ καλά την Καινή Διαθήκη, γιατί την είχα διαβάσει πολλές φορές και είδα ότι οι προφητείες της Αποκάλυψης εκπληρώνονται σήμερα. Θεώρησα, ότι αυτό ήταν το σημάδι που περίμενα. Όταν ήμουν νεότερος, ένας μοναχός μου έδωσε ένα βιβλίο, «Μην απαρνηθείτε τον Χριστό», γραμμένο από έναν μοναχό από το Άγιον Όρος. Αυτό το βιβλίο περιγράφει τα γεγονότα, που όλοι βιώνουμε σήμερα και τα οποία προετοιμάζονται για τον ερχομό του Αντιχρίστου και το σφράγισμα με το σημάδι του θηρίου. Έτσι, μετά την επιβεβαίωσή τους, έγινα ορθόδοξος και βαφτίστηκα.

– Έψαξες την αλήθεια και αλλού;

– Έχω διαβάσει πολλά για τη γιόγκα. Αλλά συνειδητοποίησα, ότι αυτή είναι μια μεγάλη παραπλάνηση, επειδή υπάρχει μια σημαντική διαφορά μεταξύ της γιόγκα και των θεϊκών διδασκαλιών της Αγίας Γραφής. Τη γιόγκα μόνο τη μελέτησα, ο Σωτήρας Χριστός με έσωσε από αυτή την εξάσκηση.

– Πώς συνέβη ο ερχομός σου στην πίστη;

– Όταν συνειδητοποίησα, πού ήταν η αλήθεια, πήγα στον πατέρα Αρσένιο (Παπατσιόκ) στο Τεκιργκιόλ (κοντά στην Κωστάντζα της Ρουμανίας) και μίλησα με αυτόν τον άγιο άνθρωπο εκεί. Μου δίδαξε τι έπρεπε να κάνω. Μου είπε να μιλήσω με τον ιερέα της ενορίας στην οποία ανήκω. Ακολούθησα τη συμβουλή του πατρός Αρσενίου και κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής βαφτιστήκαμε εγώ και η κόρη μου. Συνήθιζα να πηγαίνω στην εκκλησία πολύ πριν βαφτιστώ. Άκουγα τις ιερές ακολουθίες, αλλά δεν έκανα το σταυρό μου. Πίστευα ότι, ως μουσουλμάνος, δεν έπρεπε να βάλω πάνω μου το σημείο του σταυρού. Ο σατανάς με παρέσυρε με αυτή τη σκέψη και μόνο μετά το βάπτισμα άρχισα να κάνω το σταυρό μου.

– Άλλαξε η πνευματική σου κατάσταση μετά το βάπτισμα;

– Φυσικά, νιώθω ότι ο Κύριος Χριστός είναι μαζί μου και με βοηθά. Τώρα νηστεύω, προσεύχομαι πρωί και βράδυ, και βλέπω ότι, οτιδήποτε ζητώ από το Σωτήρα μου, με ακούει και εκπληρώνει την προσευχή μου. Πρόσφατα, ο Θεός ήθελε να δοκιμάσει την πίστη μου μέσω της συζύγου μου, η οποία υπέφερε από μια ασθένεια. Προσευχήθηκα για την υγεία της και τη θεράπευσε. Κοιτάζοντας πίσω σε αυτά τα 20 χρόνια αναζήτησης, βλέπω ότι ο Θεός δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Την εποχή που ήμουν μουσουλμάνος, δεν διάβαζα τις προσευχές που γνωρίζουν όλοι οι χριστιανοί, όπως το «Πάτερ ημών» και το «Πιστεύω», αλλά προσευχήθηκα όπως μου υπαγόρευε η καρδιά μου – και κάθε φορά, ο Θεός εκπλήρωνε το αίτημά μου. Σήμερα, πολλοί προσεύχονται στο Θεό για να τους δώσει Αυτός χρήματα, ευημερία ή ζητούν τέτοια πράγματα που είναι απαράδεκτα γι Αυτόν. Κι εγώ προσεύχομαι να δίνει υγεία, σε μένα και την οικογένειά μου και να μας κρατήσει σταθερούς στην ορθή πίστη, ώστε να μην παρεκκλίνουμε από αυτήν. Στις εποχές που ζούμε, είναι σημαντικό να παραμείνουμε σταθεροί στην αληθινή πίστη.

– Πώς έγινε η βάπτισή σου;

– Ο ιερέας, στην εκκλησία όπου βαφτίστηκα, μου είπε να επιλέξω έναν άγιο του οποίου η μνήμη γιορτάζεται λίγο πριν από την ημέρα που θα τελεστεί το μυστήριο. Άρχισα να ανησυχώ: ποιον άγιο να επιλέξω ως προστάτη μου; Στις 17 Μαρτίου, λίγες μέρες πριν από το βάπτισμα, άκουσα κάποιους να μιλούν για τον άγιο Αλέξιο, έναν άνθρωπο του Θεού, με άγγιξαν η τέλεια ταπεινοφροσύνη και τα κατορθώματά του κι αποφάσισα να πάρω το όνομα Αλέξιος στο βάπτισμα. Το βάπτισμα έγινε σύμφωνα με την ορθόδοξη ιεροτελεστία, φορούσα ένα λευκό πουκάμισο και ο ιερέας με βούτηξε στην κολυμβήθρα τρεις φορές. Δεν συνειδητοποίησα αμέσως τη σημασία αυτού του ιερού μυστηρίου, αλλά με την πάροδο του χρόνου ένιωσα την επίδραση της χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Αλλάζεις σχεδόν τα πάντα, αλλά αυτή η αλλαγή συμβαίνει σταδιακά. Έχω μια τέτοια δίψα και πείνα για τον Θεό αυτή τη στιγμή, ώστε όταν πηγαίνω σε κάποιο ορθόδοξο βιβλιοπωλείο, μου φαίνεται, ότι θα αγόραζα όλα τα βιβλία εκεί. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τη Βίβλο και κάθε φορά την κατανοώ όλο και πιο βαθιά. Υπάρχει κάποιο είδος μαγνήτη στην ψυχή μου που με προσελκύει προς το λόγο του Θεού…

– Μίλησες για το μυστήριο του βαπτίσματος. Πώς επηρέασαν την ψυχή σου τα μυστήρια της εξομολόγησης και της θείας κοινωνίας;

– Χωρίς εξομολόγηση και θεία κοινωνία, δεν μπορείς να φτάσεις στη Βασιλεία του Θεού. Εξαπατώνται, όσοι πιστεύουν, ότι πηγαίνοντας συχνά στην εκκλησία και κάνοντας καλές πράξεις, αυτό αρκεί για να σωθούν. Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς αμαρτία και μόνο ο Σωτήρας, μας καθαρίζει με το αίμα και το σώμα Του, τα οποία λαμβάνουμε στη Θεία Κοινωνία. Ο Σωτήρας κατέβηκε στους ανθρώπους και μέσω της ενανθρώπισής Του, η σταύρωση και η ανάστασή Του μας απελευθέρωσαν από τα δεσμά της αμαρτίας. Αν Αυτός δεν είχε έρθει, θα είχαμε πεθάνει εν μέσω των αμαρτιών μας και θα ήμασταν σκλάβοι αυτών των αμαρτιών. Επομένως, η συχνή εξομολόγηση και κοινωνία είναι απαραίτητες για να απελευθερωθούμε από τα δεσμά των αμαρτιών, που μας κρατούν μακριά από τον Ύψιστο. Όσο πιο άξια λαμβάνεις τη θεία κοινωνία, τόσο καλύτερα καθαρίζεις τον εαυτό σου εσωτερικά. Η ψυχή είναι σαν αμπέλι: όσο καλύτερα την καθαρίζεις, τόσο πιο όμορφη είναι, τόσο καλύτερα μεγαλώνει. Όσο καλύτερα καθαρίζεις την ψυχή σου με την εξομολόγηση και την θεία κοινωνία, τόσο περισσότερο αισθάνεσαι, ότι είσαι πιο σταθερός στην πίστη και πιο κοντά στο Χριστό. Μεγαλώνοντας με την πίστη, δεν σκέφτεσαι πλέον τόσο πολύ τα υλικά, αλλά βάζεις τα πνευματικά σε προτεραιότητα.

– Ο Χριστός, μας καλεί όλους στη σωτηρία. Αλλά, υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας, που δεν ακούνε το κάλεσμά Του...

– Έχω δει, ότι όταν ένα άτομο βρίσκεται σε στενοχώρια, τότε σκέφτεται περισσότερο για το Θεό. Ένα άτομο αναζητά τον Θεό, όταν επέρχεται η θλίψη πάνω του. Και γνωρίζω πολλούς ανθρώπους, που δεν πιστεύουν και λόγω των θλίψεων τους, έχουν αλλάξει εντελώς και έχουν γίνει καλοί χριστιανοί. Θα ήταν καλό, εάν οι πλημμύρες που έπληξαν τη χώρα μας να κάνουν όλο και περισσότερους ανθρώπους να προβληματιστούν... αν σκέφτονταν τις εντολές του Θεού, θα έβλεπαν τη σχέση μεταξύ αυτών των καταστροφών και των μεγάλων αμαρτιών που συμβαίνουν μεταξύ των ανθρώπων, όπως της μοιχείας, της πορνογραφίας και της ομοφυλοφιλίας, που προκαλούν τη δίκαιη οργή του Θεού. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα στη Βίβλο, από τα οποία βλέπουμε, ότι από την αρχή της δημιουργίας του κόσμου, ο Θεός τιμώρησε τους ανθρώπους για ανυπακοή και για μια ζωή που περνούσαν στην ακολασία.

– Ποια παραβολή από την Καινή Διαθήκη σε εντυπωσιάζει περισσότερο;

– Μου αρέσει ιδιαίτερα η παραβολή των Δέκα Παρθένων: οι πέντε μυαλωμένες, που είχαν λάδι στα λυχνάρια τους και οι πέντε άμυαλες, που δεν είχαν λάδι στα λυχνάρια τους. Τα λυχνάρια είναι η πίστη και το λάδι είναι η προσευχή και οι καλές πράξεις. Εάν δεν έχεις λάδι στο λυχνάρι, δεν ανάβει. Δηλαδή, αν δεν κάνεις προσευχή και καλές πράξεις, δεν δίνεις ελεημοσύνη, δεν βοηθάς ένα άτομο που έχει πρόβλημα, η πίστη σου είναι νεκρή. Έτσι, πρέπει να προσευχόμαστε και να βοηθάμε όσους βρίσκονται κοντά μας να ρίξουν λάδι στο λυχνάρι τους. Αυτό το λάδι είναι το φως σου, που σε οδηγεί στο Χριστό. Η πίστη πρέπει να συνδυάζεται με προσευχή και καλές πράξεις. Με χαροποιεί, όταν ένας φτωχός έρχεται σε μένα και μου ζητάει κάτι, γιατί ανακαλύπτω το Χριστό μέσα του. Ο Σωτήρας, μας λέει ξεκάθαρα, τι θα ζητήσει Αυτός από εμάς την ημέρα της κρίσης: «Γιατί πεινούσα και μου δώσατε να φάω, διψούσα και μου δώσατε να πιώ, ήμουν ξένος και με δεχτήκατε, ήμουν γυμνός και με ντύσατε» (Κατά Ματθαίον, κεφ.25:35–36). Που σημαίνει, ότι αν θέλεις να σωθείς, πρέπει να βοηθήσεις πολλούς.

– Πολλοί φοβούνται το τέλος του κόσμου, φοβούνται ότι δεν θα αντέξουν αυτή τη δοκιμασία. Εσύ;

– Δεν φοβάμαι το τέλος του κόσμου. Τουναντίον, τότε θα φανεί ποιος είναι στην ορθή πίστη και ποιος είναι στην Αλήθεια. Νομίζω ότι αν η ψυχή σου είναι αγνή και συμφιλιωμένη με το Θεό, δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Τι ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως; «Ομολογώ ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος». Εκεί, στη Βασιλεία των Ουρανών, θα υπάρξει μια ζωή με τον Χριστό, φωτεινή, καθαρή και εντελώς διαφορετική από αυτή που ζούμε τώρα. Και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ελπίζουν σε αυτή τη ζωή. Γνωρίζω, ότι πολύ δύσκολες στιγμές θα έρθουν σύντομα. Θέλω, ο Θεός να μου δώσει τη δύναμη να γίνω ομολογητής όταν Αυτός το θελήσει. Ενόσω εγώ, εμβαθύνω την πίστη μου και μελετώ το Ευαγγέλιο, για να αντλήσω δύναμη και να ομολογήσω. Ξέρω, ότι δεν θα μπορέσω να το κάνω μόνος μου, αλλά μόνο εν μέσω της ενότητας, που δημιουργεί η Εκκλησία. Στην αποκάλυψη αναφέρεται, ότι όταν έρθει ο αντίχριστος, θα υποδυθεί το Σωτήρα και θα αποπλανήσει πολλούς. Αν ζω εκείνη την εποχή, θέλω να μου δοθεί η δύναμη να πω στους ανθρώπους, ότι ο αντίχριστος είναι ψεύτης, να τους πω ποια είναι η Αλήθεια.

– Έχεις ομολογήσει στα αδέλφια σου, ότι έχεις γίνει ορθόδοξος;

– Προετοιμάζομαι γι αυτή τη ώρα. Βλέπουν σταυρούς και εικόνες στο σπίτι μου και στο αυτοκίνητό μου, αλλά δεν τους έχω πει ακόμα για τη βάπτισή μου. Περιμένω την κατάλληλη στιγμή για να τους πω για την αλλαγή μου, προς όφελός τους.

– Κι αν σε ρωτήσουν, θα το αρνηθείς αυτό;

– Όχι. Θα τους πω την αλήθεια πρόσωπο με πρόσωπο. Μάθετε, ότι θα έρθει η ώρα και ήδη δεν έμεινε πολύς καιρός γι αυτό, που πολλοί μουσουλμάνοι και εβραίοι θα έρθουν στην αλήθεια – στο Χριστό. Υπήρχαν ήδη, μερικοί άνθρωποι, μεταξύ αυτών των λαών, που δέχτηκαν την Ορθοδοξία – δεν είναι πολλοί, είναι αλήθεια, αλλά το βλέπω αυτό μόνο ως την αρχή. Προσεύχομαι στο Θεό να φωτίσει κι άλλους, όπως φώτισε κι εμένα και να τους οδηγήσει από το σκοτάδι στο Φως, από το θάνατο στη Ζωή.

Ραλούκα Τενεσεάνου

Μετέφρασε από τα ρουμανικά η Ζηναϊδα Πεϊκόβα

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Κωνσταντίνος Θώδης

Περιοδικό «Familia Ortodox» 2010, № 19

Pravoslavie.ru

5/23/2023

Το ζευγάρι Ιρίνα Ντμίτριεβα

«Ἀντὶ τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν» (Εφ.5: 31).

Το «εἰς σάρκα μίαν» σημαίνει η χαρά και η θλίψη στα ίσια. Σε αυτό έγκειται η αλήθεια του χριστιανικού γάμου.

Στην Άπω Ανατολή, σε μια μεγάλη πόλη, ζούσε μια καταπληκτική κοπέλα. Καλή, έξυπνη και πολύ όμορφη. Και το σημαντικότερο, ήταν χριστιανή. Και, όπως όλες οι ορθόδοξες κοπέλες, ονειρευόταν, σύμφωνα με τις προτροπές των αποστόλων, να βρει άντρα από το ίδιο περιβάλλον με εκείνη, δηλαδή, χριστιανό, ώστε αυτός ο γάμος να ευλογηθεί από τον πνευματικό, άρα και από τον Θεό. Έτσι που να είναι ενιαίες οι σκέψεις, τα βήματα και οι πράξεις. Ο χρόνος περνούσε, αλλά δεν συναντούσε κάποιον που να είναι της καρδιάς της. Και να που εμφανίστηκε ένας υποψήφιος που ζητούσε το χέρι της πρωταγωνίστριάς μας, αλλά αμέσως προέκυψε ένας μικρός, αλλά βαρυσήμαντος λόγος για να τον αρνηθεί. Δεν ήταν πιστός. Ούτε καν βαπτισμένος. Η κοπέλα δεν τον απέρριπτε, αλλά ούτε και τον πλησίαζε, επειδή δεν ήταν δυνατόν να παντρευτεί έναν άνθρωπο εκτός Εκκλησίας. Τον κρατούσε σε απόσταση. Αλλά αυτός, μάλλον, την είχε αγαπήσει τόσο πολύ που δεν μπορούσε να ενδιαφερθεί για κάποια άλλη. Οπότε, συνέχιζε για αρκετά χρόνια να της δείχνει την πρόθεσή του και να την πολιορκεί για αρκετό χρονικό διάστημα εξαντλώντας όλες τις συνήθεις μανούβρες με γλυκά και ανθοδέσμες. Την αγαπούσε πολύ. Τα χρόνια περνούσαν, αλλά η σχέση τους δεν προχωρούσε.

Η κοπέλα δεν τον απέρριπτε, αλλά ούτε και τον πλησίαζε, επειδή δεν ήταν δυνατόν να παντρευτεί έναν άνθρωπο εκτός Εκκλησίας

Αναπάντεχα, κάποια στιγμή, αυτός αρρώστησε. Όχι απλώς αρρώστησε, αλλά διαγνώσθηκε με καρκίνο τέταρτου σταδίου. Η κατάσταση ήταν τραγική, αλλά αυτό που προκάλεσε μεγάλη έκπληξη σε όλους ήταν η συμπεριφορά της πρωταγωνίστριάς μας. Όταν έμαθε για την αρρώστια του, πήγε στο νεαρό και του ανακοίνωσε: «Θα είμαι γυναίκα σου!» Οπότε, παντρεύτηκαν. Και δεν έκρυβαν τη χαρά τους. Και μετά… Αυτός βαπτίστηκε και τέλεσαν το θρησκευτικό γάμο.

Όλα τα είχε η ιστορία τους: από τη μια τη χαρά της συνύπαρξης και από την άλλη το πένθος αναπόφευκτων απωλειών, την ευτυχία της γνωριμίας με τον Θεό από τη μια και την τραγωδία των νοσοκομειακών θαλάμων από την άλλη. Τα πάντα έγιναν ένα. Έζησαν κάπου δύο χρόνια και δεν έκρυβαν την ευτυχία τους. Και οι δύο φωτίζονταν λες και δεν απειλούσε η τρομερή ασθένεια και ο θάνατος που πλησίαζε. Οι δυσκολίες, βέβαια, ήταν αρκετές. Όμως, η γυναίκα τα υπέμενε όλα με καρτερικότητα. Δεν τον άφηνε ποτέ μόνο του, στα νοσοκομεία ήταν πάντα μαζί του, τον φρόντιζε, χωρίς να τον αφήνει καθόλου και τον στήριζε σε όλα. Παρόλες τις δυσκολίες, η καλή διάθεση δεν έλειψε ποτέ από αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους.

Αυτόπτης μάρτυρας της ιστορίας τους στο τέλος είπε:

«Το προηγούμενο βράδυ ήμουν πάλι επίσκεψη στο σπίτι τους, αντλώντας αισιοδοξία, ως συνήθως, από αυτήν την οικογένεια. Ο Μιχαήλ (αυτό είναι το όνομα του άντρα) γελούσε, αστειευόταν, διηγούταν αστείες ιστορίες, και το πρωί η φίλη μου με πήρε τηλέφωνο για να μου ανακοινώσει: ‟Τέλος. Ο Μιχαήλ πέθανε”».

Και στη συνέχεια συμπλήρωσε:

«Και η κηδεία ήταν ασυνήθιστη, κάτι που το παραδέχτηκαν όλοι. Και η διάθεση όλων ήταν γαλήνια και χαρούμενη. Η ηρεμία και η ειρήνη τους άγγιζε όλους. Και εγώ θα ήθελα να έχω μια τέτοια κηδεία. Πασχαλινή και απενθή, όπως απενθής μπορεί να είναι μόνο η Αιωνιότητα. Η αιωνιότητα της δίκαιης και πιστής ψυχής».

Ιρίνα Ντμίτριεβα

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Pravoslavie.ru

5/31/2023

Πώς να ετοιμαστούμε για το θάνατο: Εφτά «κλειδιά» Λόγος στο Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής Ιερομόναχος Σπυρίδων (Ντορός)

Πώς να ετοιμαστούμε για το θάνατο: Εφτά «κλειδιά»

Λόγος στο Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής

Ιερομόναχος Σπυρίδων (Ντορός)

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!

Ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η πόρτα προς την άλλη πραγματικότητα. Γι΄αυτό, συγκεντρωνόμαστε κιόλας στην εκκλησία τα ψυχοσάββατα, γι΄αυτό, προσευχόμαστε για τους δικούς μας ανθρώπους, επειδή είναι ζωντανοί και χρειάζονται τις προσευχές μας. Αλλιώς, αν ο θάνατος ήταν το τέλος, τότε γιατί να προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους; Ο θάνατος δεν μπορεί να αποκοπεί από τη ζωντανή πίστη. Αν πιστεύουμε ότι ο Χριστός ανέστη, τότε δεν υπάρχει θάνατος.

Όταν σκεφτόμαστε τους συγγενείς μας που έφυγαν για τον άλλο κόσμο, καλό είναι να σκεφτόμαστε πιο συχνά και το δικό μας θάνατο. Αφού αυτός περιμένει τον καθένα από μας και είναι αναπόφευκτος. Για το θάνατο, όπως και για κάθε σοβαρή υπόθεση, πρέπει να ετοιμαζόμαστε.

Για να είμαστε σε θέση να υποδεχτούμε το θάνατο, πρέπει να είμαστε ριζωμένοι στην αιωνιότητα, πρέπει να γνωρίζουμε και να κατανοούμε πού πάμε. Και όχι μόνο να το ξέρουμε θεωρητικά, αλλά και εμπειρικά να είμαστε σίγουροι ότι υπάρχει αιώνια ζωή.

Ετοιμαζόμαστε για το θάνατο, αλλά στην πραγματικότητα ετοιμαζόμαστε για το ταξίδι, για τη μετάβαση, το πέρασμα. Εκεί, πίσω από το βουνό αυτής της ζωής ή πίσω από τη θάλασσα ή πίσω από το δάσος ή την πεδιάδα ή τη στέπα ή την έρημο (ό,τι αρέσει στον καθένα), μας περιμένει η αιωνιότητα. Για να κάνουμε αυτό το πέρασμα, χρειάζεται και ειδικός εξοπλισμός και δυνάμεις και καλός ξεναγός.

Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ζούμε κιόλας για αυτή τη στιγμή, τη στιγμή του θανάτου, και ετοιμαζόμαστε για αυτήν. Ακριβέστερα, για τη ζωή μετά από αυτήν.

Λοιπόν, το πρώτο που χρειαζόμαστε, είναι η μνήμη θανάτου. Ο ταξιδευτής, αν και απολαμβάνει τη θέα στη διάρκεια της διαδρομής, ξεκουράζεται, επικοινωνεί, στο μυαλό του πάντα έχει τη διαδρομή και την ελέγχει με τον χάρτη. Στις βραδινές προσευχές, στις μικρές προσευχές του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, ζητάμε κάθε μέρα: «Κυριε, δος μοι δάκρυον και μνήμην θανάτου και κατάνυξιν». Το κάνουμε για να μην ξεχάσουμε πού πάμε, για να μην ξεφύγουμε από τη διαδρομή.

Το δεύτερο είναι η καθαρή συνείδηση. Παρακολουθούμε τον εαυτό μας, για να μην λερωθούμε από την αμαρτία, να μην κολλήσουμε κάποιο πάθος-«τσιμπούρι» που θα δηλητηριάσει το αίμα μας. Όπως εξετάζουμε τον εαυτό μας, μετά από βόλτες στο δάσος, έτσι πρέπει να εξετάζουμε και την ψυχή και την καρδιά. Και αν κόλλησε πάνω μας κάτι αμαρτωλό, καταφεύγουμε στη μετάνοια και σε τακτική εξομολόγηση.

Και εδώ, στη γη, δε μας αφήνουν να μπαίνουμε σε χώρους με βρώμικα ρούχα, άλλωστε και οι ίδιοι θα ντρεπόμασταν. Στη Βασιλεία του Θεού, όμως, σίγουρα δε θα καταφέρουμε να μπούμε με βρώμικα και σκισμένα τα ρούχα της ψυχής. Και ο Απόστολος λέει ότι εις την Βασιλεία «οὐ μὴ εἰσέλθῃ πᾶν κοινὸν καὶ ὁ ποιῶν βδέλυγμα καὶ ψεῦδος» (Αποκ. 21: 27).

Κοιτάμε που πατάνε τα πόδια μας, ώστε να μην γλιστρήσουμε και πέσουμε σε λακκούβα ή σε βάλτο και να μην σκίσουμε τα ρούχα μας. Για να διαφυλάττουμε τη συνείδησή μας, χρειαζόμαστε συνεχή επαγρύπνηση για τον εαυτό μας, για τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας.

Το τρίτο, χρειάζεται εγκράτεια. Δεν πρέπει να υπερφορτωνόμαστε με περιττά πράγματα και φαγητά. Όλο αυτό μας βαραίνει, μας καθυστερεί στο δρόμο και αποσπά την προσήλωσή μας στο σκοπό. Ο Κύριος μας υπενθυμίζει στο Ευαγγέλιο: «Προσέχετε δὲ ἑαυτοῖς μήποτε βαρηθῶσιν ὑμῶν αἱ καρδίαι ἐν κραιπάλῃ καὶ μέθῃ καὶ μερίμναις βιοτικαῖς, καὶ αἰφνίδιος ἐφ᾿ ὑμᾶς ἐπιστῇ ἡ ἡμέρα ἐκείνη» (Λκ. 21: 34).

Η εγκράτεια, η νηστεία είναι και πρόβα της διαδικασίας θανάτου. Θα μπορέσω να ζήσω χωρίς ικανοποιήσεις και απολαύσεις των αισθήσεων; Αφού δε θα υπάρχουν εκεί. Αν αφαιρεθούν από μένα τα γλυκίσματα, το αγαπημένο φαγητό, τα παιχνίδια, θα ζω με πληρότητα και ευτυχία; Μήπως θα γογγύζω κατά του Θεού;

Το τέταρτο. Χρειαζόμαστε δυνάμεις. Ο Κύριος μας τις παρέχει παντού, όπου δίδεται η χάρις Του. Και αυτό γίνεται με την προσευχή, τις καλές πράξεις, τις ιερές ακολουθίες, τα κειμήλια, αλλά πιο πολύ με την Μετάληψη του Σώματος και του Αίματός Του. Όταν μεταλαμβάνουμε άξια, η φύση μας σταδιακά μεταμορφώνεται, γινόμαστε όλο και πιο οικείοι, όλο και πιο κοντά στον Θεό και όλο και πιο ικανοί για τη ζωή στη Βασιλεία Του.

Το πέμπτο, κάτι το οποίο ξεχνάμε σχεδόν πάντα. Χρειαζόμαστε καλό ξεναγό, ο οποίος θα μας βοηθήσει να διαβούμε το πέρασμα, να υποδεχτούμε την ώρα του θανάτου, να διώξουμε τους δαίμονες, να περάσουμε από τελώνια και να περάσουμε στην άλλη πλευρά, στον Θεό. Και τον ξεναγό τον έχουμε, είναι ο Φύλακας Άγγελός μας. Είναι ο πιο κοντινός μας φίλος και βοηθός και είναι πάντα δίπλα μας, αν δεν αμαρταίνουμε. Και όταν αμαρταίνουμε, κάθεται απόμακρα θλιμμένος. Καλό είναι να βρούμε κοινή γλώσσα μαζί του, να ακούμε τις συμβουλές του. Και έτσι θα διαβούμε αβλαβείς το δρόμο της ζωής.

Ο θάνατος είναι η πόρτα προς την αιωνιότητα. Η αιώνια ζωή είναι εκείνη για την οποία, ως επί το πλείστον, ετοιμαζόμαστε.

Γι΄αυτό, το έκτο είναι η προσωπική μας σχέση με τον Θεό. Είναι η εμπιστοσύνη προς τον Θεό, η προσευχή, η φιλία, η αγάπη προς Αυτόν, την Πηγή κάθε καλού. Όποιος αγαπάει ειλικρινά προσπαθεί να τα γνωρίζει όλα για τον αγαπημένο, να ζει τη ζωή του, να επικοινωνεί συνέχεια μαζί του.

Το έβδομο είναι η ικανότητα να ζούμε με τους ανθρώπους. Ναι, στη Βασιλεία των Ουρανών θα υπάρχει άπειρος αριθμός ανθρώπων και όλοι θα είναι διαφορετικοί, δε θα είναι ίδιοι με μας. Όμως, όλοι, όπως και εμείς οι ίδιοι, αποτελούμε μέρη του Θείου ψηφιδωτού, μέρη του Σώματος του Χριστού και όλοι είμαστε συγγενείς. Και ο Απόστολος Πέτρος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Όσιος Σεραφείμ και ο Άγιος Νικόλαος ο Θαυματουργός και ο Σάββας της Σερβίας και ο ιερομάρτυρας Ιλαρίων και, πιθανόν, αυτός που στέκεται δίπλα μας στην ιερή ακολουθία και ο «κακός» μας γείτονας και αυτός που μας ενόχλησε στις αστικές συγκοινωνίες και αυτός που μας ζητάει βοήθεια και αυτός που μας πληγώνει, ο καθένας μπορεί να βρεθεί στη Βασιλεία Του, καθώς όλους μας ελκύει ο Κύριος. Γι΄αυτό, πρέπει να μάθουμε εδώ να είμαστε καλά με όλους, να τους αγαπάμε όλους, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου.

Το έβδομο είναι η ικανότητα να ζούμε με τους ανθρώπους

Όλα αυτά κάνουν το δρόμο προς την αγιότητα, για την οποία μας καλεί ο Απόστολος Παύλος στην Επιστολή του: «Εἰρήνην διώκετε μετὰ πάντων, καὶ τὸν ἁγιασμόν, οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον» (Εβρ. 12: 14).

Όπως ετοιμαζόμαστε για το δρόμο και ελέγχουμε αν τα έχουμε πάρει όλα, έτσι να ελέγχουμε πιο συχνά τον εαυτό μας ως προς αυτά που παραθέσαμε πιο πάνω:

Η μνήμη θανάτου, να κρατάμε στο μυαλό μας τη διαδρομή.

Η καθαρή συνείδηση: άφθαρτα και καθαρά τα ρούχα της ψυχής.

Η εγκράτεια: τίποτε το περιττό.

Ενίσχυση των δυνάμεων.

Καλός ξεναγός: ο Φύλακας Άγγελος.

Προσωπική σχέση με τον Θεό.

Ικανότητα να ζούμε με τους ανθρώπους.

Αν ακολουθούμε τουλάχιστον αυτά τα επτά κλειδιά, θα μπορέσουμε να υποδεχτούμε ήρεμα το θάνατο και να είμαστε έτοιμοι για την αιώνια ζωή.

Στους κεκοιμημένους συγγενείς μας ευχόμαστε τη Βασιλεία των Ουρανών και σε μας που ζούμε ακόμα εδώ, μνήμη θανάτου και αγιότητα! Αμήν.

Ιερομόναχος Σπυρίδων (Ντορός)

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα