Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΕΥΠΡΑΞΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ ΜΙΑ ΑΓΊΑ ΜΟΝΑΧΗ!! ΑΠΌ ΠΡΟΣΩΠΙΚΈΣ ΕΜΠΕΙΡΊΕΣ!!!

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΕΥΠΡΑΞΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

 

Η ταπεινή Γερόντισσα Ευπραξία,

διακονήτρια του Οσίου Ιερωνύμου της νήσου της Αιγίνης

Κατά καιρούς και επί αρκετόν χρονικόν διάστημα,

συνέβαινε να είναι κλειστόν το Ησυχαστήριον του Γέροντος,

πολλοί δε προσκυνηταί,

εξέφραζον την λύπην των και δικαίως, διότι προήρχοντο και από μακρυνούς, ενίοτε και από εκτός της Ελλάδος τόπους.

Τούτο συνέβαινε κάθε φορά που η υπέργηρος Γερόντισσα Ευπραξία, η οποία τόσον πιστώς και αξίως επετέλεσε την ιεράν διακονίαν της, εκάμπτετο από την ασθένειαν τόσον, ώστε είχεν απόλυτον ανάγκην ιατρικής περιθάλψεως και παρακολουθήσεως και διέμενεν εις τας Αθήνας.

Εις τας Αθήνας εφιλοξενείτο εις την οικίαν της Στυλιανής Νικολαράκου εις τους Αμπελοκήπους. Η Στυλιανή είχε γνωρίσει τον Γέροντα περίπου τρία έτη προ της κοιμήσεώς του.

Ως ήτο φυσικόν, απήλαυσε την πνευματική του ευεργεσία, τας σοφάς και αγίας συμβουλάς του αλλά και την πατρικήν αγάπην και στοργήν και ως άλλη <<Μαρία>> του Ευαγγελίου, έτρεχεν και έμενεν, οσάκις ηδύνατο, παρά τους πόδας του Γέροντος, επέτρεψε δε ο Θεός, την αξίωσε μάλλον, να προσφέρη τας ταπεινάς υπηρεσίας της, κατά τας τελευταίας ημέρας ασθενείας του Γέροντος.

Ο Γέροντας Ιερώνυμος με το προορατικόν χάρισμα που είχε, διείδεν εις το πρόσωπόν της, ότι θα ηδύνατο ως εις άλλον <<Ιωάννην>>, να αναθέση και να εμπιστευθή εις την Στυλιανήν, μετά Θεόν, την προστασίαν της Γεροντίσσης Ευπραξίας, την οποίαν ως είχε κάποτε εκφρασθεί, <<ο Θεός την εφόρτωσεν εις τους ώμους μου>>, λόγω των γνωστών τότε προσφυγικών περιστάσεων κ.λ.π., διά την πνευματικήν της προστασίαν και λόγω της δυνατής, αδελφικής του σχέσεως με τον μακαριστό άγιο Γέροντα Αρσένιον (αδελφόν της Γερόντισσας Ευπραξίας) του και συνασκητού του Μεγάλου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού.

Της είχεν πει δε, μετά από κάποιας στιγμάς ησυχίας, σιωπής και προσευχής εις τας οποίας εβυθίζετο τας τελευταίας ημέρας της επιγείου ζωής του: <<Κόρη, μετά τον Θεόν, αφήνω την καλογραίαν εις εσένα. Ως μητέρα σου να φροντίζης, ως μητέρα σου να αγαπάς και υπακούης. Εμένα δε να μη ξεχάσετε να κάμετε τα <<δικαιώματά μου>> (ιερά Μνημόσυνα κ.λ.π.). Μετά που θα ζήσετε μαζί, εν συνεννοήσει θα πράττετε και αποφασίζετε. Η μία θα υπακούη, σέβεται και αγαπά την άλλην>>.

Έτσι και, δι' ευχών του, έγινε. Με την ευχήν και ευλογία του Αγίου μας Γέροντος, η Γερόντισσα Ευπραξία, υπέργηρος πλέον, προικισμένη και εκείνη με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος με την πολλήν εμπειρίαν αλλά και χάριν της Μοναχικής της πνευματικής βιωτεύσεως και υπακοής, μετά πολυχρόνιον σχεδόν, παρακολούθησιν και δοκιμασίαν της Στυλιανής, αλλά και μεταδόσεως εις αυτήν των τρόπων της Μοναχικής Πολιτείας, επρότεινεν να την χειροθετήση Μοναχήν.

Η Κουρά και η εις Μεγαλόσχημον χειροθεσία της Στυλιανής, εγένετο την 24ην Ιουνίου 1989, εις βαθυτάτην κατανυκτικήν ατμόσφαιραν, εις τον Ιερόν Ναόν του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου του Ησυχαστηρίου του Γέροντος, έδωκε δε εις αυτήν, η πνευματική ανάδοχος και Γερόντισσα Ευπραξία, το όνομά της, ΕΥΠΡΑΞΙΑ Μοναχή.

Έκτοτε και μετά την οσίαν κοίμησιν της μακαριστής Γεροντίσσης Ευπραξίας την 29ην Ιουλίου 1990, παραμένει <<τω Ησυχαστηρίω>> και μετά τινος δοκίμου, η Γερόντισσα Ευπραξία πλέον, η νεωτέρα, η οποία ασκείται, υπηρετεί και αγωνίζεται, διά της Χάριτος του Θεού αλλά και τις πρεσβείες του Μεγάλου μας και Αγίου Γέροντος Ιερωνύμου. 

Παράλληλα δε με τα Μοναχικά καθήκοντα και υποχρεώσεις, μετά πολλού ζήλου αλλά και κόπου και δυσκολιών, ανακαινίζει το ετοιμόρροπον σχεδόν, με την πάροδον τόσων ετών, Ησυχαστήριον.

Είναι αξιοσημείωτον και, πρέπει να γίνη γνωστόν, ότι εις τον ίδιον χώρον, τον οποίον πολλοί είχαμε και διά πολλά έτη γνωρίσει και επισκεφθεί, έμενεν εν αφανεία και κατ' εντολήν του Γέροντος απαρατήρητος και αθέατος κάποιος ιδιαίτερος μυστικός χώρος, είδος Καππαδοκικής κατακόμβης που είναι διαποτισμένος από τας πηγάς των δακρύων, των αδιαλείπτων προσευχών και αγρυπνιών του Καππαδόκου Γέροντος π. Ιερωνύμου.

Τον είχε κτίσει και διαμορφώσει τον χώρον αυτόν μόνος του, κατά τέτοιον τρόπον, ώστε να του θυμίζει κάτι από τα λαξευμένα κελλιά των βράχων της Καππαδοκίας, του χωριού του, εντός των οποίων ηγωνίσθησαν και αγίασαν πλήθος Ασκητών και Αγίων. Αισθάνεται κανείς, να τον διαπερνά ρίγος και δέος, όταν μέσα στο πολύβουο κέντρο της νήσου της Αιγίνης και μέσα στο ταπεινό απλοϊκό Ησυχαστήριο, ανακαλύπτει τέτοιους Τόπους, όπου βοούν και αναβρύουν πνιχτές κραυγές ενθέρμου προσευχής και πολλά δάκρυα ενός συγχρόνου Ησυχαστού - Αγίου μας.

Συχνά, έμενε ημέρες και νύχτες εκεί προσευχόμενος και αθέατος διά πολλούς προσκυνητάς - επισκέπτας. Τα μόνα τα οποία υπήρχαν εκεί, ήσαν ένα σκαμνάκι και μία Εικόνα κρεμασμένη εις τον τοίχο. Όταν δε εξήρχετο απ' εκεί ή εδέχετο εις τον συνήθη χώρον του <<κελλίου>> του, ουδείς είχεν αντιληφθεί, πόσον φορτωμένος και ανανεωμένος από την Θείαν Χάριν και Ευλογίαν ήτο ο Γέροντας από τα μυστικά εκείνα βιώματα και δάκρυα εντός της <<κατακόμβης>>.

Είχε δώσει εντολήν,

μόνον μετά την κοίμησίν του να εισέλθη άλλος εκεί,

ή να χρησιμεύση δι' άλλας προσευχάς και πνευματικά αγωνίσματα ο χώρος αυτός.

Και η ίδια η Γερόντισσα,

μόνον μετά την κοίμησιν του Οσίου Γέροντος, εισήρχετο και επανελάμβανε το ίδιο πρόγραμμα και τας ιδίας Μυστικάς Προσευχάς και δάκρυα εκεί.

Είναι δε ευλογία δι' ημάς, τους <<περιλειπομένους>> να επισκεπτώμεθα και εγγίζωμεν τους Χώρους αυτούς.

Απόσπασμα εκ του βιβλίου της Σωτηρίας Δ. Νούσση

<<Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης (1883 - 1966)>>,

Ζ' έκδοσις, εκδόσεις <<Επτάλοφος>>, Φεβρουάριος 2010, σελ. 18 - 20.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου

<<ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ>>.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΊΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΎΛΟΥ ΜΙΛΆ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΙΕΡΏΝΥΜΟ ΑΙΓΙΝΗΣ:

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΊΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΎΛΟΥ ΜΙΛΆ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΙΕΡΏΝΥΜΟ ΑΙΓΙΝΗΣ:

-Μάς έστειλε ό Γέροντας Ιωσήφ, ό παππούς, νά βρούμε τον π. Ιερώνυμο. Πού νά τον βρούμε τώρα εμείς τον π. Ιερώνυμο; Ξεκινήσαμε και πάμε- μπήκαμε μέσα στο πλοίο και ρωτήσαμε μία γυναίκα εκεί πέρα:

-«Μήπως ξέρετε τον π. Ιερώνυμο πού έχει μία Γερόντισσα, πού τήν λένε Ευπραξία;».

Μάς είπε:

-«Τον δεύτερο άγιο Νεκτάριο ζητάτε;

Δεν φιλοξενεί αυτός, νά πάτε στο Μοναστήρι στον άγιο Νεκτάριο, εκεί νά κοιμηθήτε και τό πρωί νά ερωτήσετε τίς μοναχές, νά σάς οδηγήσουν από πού θά πάτε».

Εμείς ξεκινήσαμε, όπως μάς είπε η γυναίκα, πήραμε τό αυτοκίνητο καί πήγαμε στον άγιο Νεκτάριο.

Καθήσαμε τό βράδυ εκεί.

Τό πρωί σηκωθήκαμε καί ρωτήσαμε μία μοναχούλα: - «Μήπως ξέρετε τό Μοναστηράκι του π. Ιερωνύμου πού είναι;».

-«Είναι πολύ μακριά, θά κοπιάσετε πολύ, δέν θά μπορέσετε νά τό βρήτε», μάς είπε.

Ό Γέροντας Ιερώνυμος είπε τό πρωί εκείνο στήν Γερόντισσα Ευπραξία:

-Σήμερα θά πάς στο Μοναστήρι, στον άγιο Νεκτάριο, νά ανάψης τά καντήλια.

-Καλέ Γέροντα (είχε βγάλει ανεμοπύρωμα στο πρόσωπο της) πού θά πάω, δέν μπορώ, μέ πονάει τό πρόσωπό μου, πού νά πάω;

-Κάμνε υπακοή, κάμνε υπακοή καί πήγαινε στόν άγιο Νεκτάριο, νά ανάψης τά καντήλια.

Είχε ενάμισυ χρόνο νά πάη στόν άγιο Νεκτάριο.

Λοιπόν σηκώθηκε η Γερόντισσα Ευπραξία καί ήρθε η καημένη στήν εκκλησία καί άναβε τά καντήλια.

 Έμεις είδαμε μιά γιαγιούλα πού άναβε τά καντήλια. Όταν τελείωσε, έφυγε καί πήγε στο Μοναστηράκι τής αγίας Αικατερίνης.

Φύγαμε από τον άγιο Νεκτάριο καί λέω στήν αδελφή πού ήμασταν μαζί: - «Δεν πάμε στής αγίας Αικατερίνης τό Μοναστήρι; “Ισως εκεί καί μάς πληροφορήσουν γιά τον π. ‘Ιερώνυμο».

Ξεκινήσαμε λοιπόν καί πήγαμε.

Μόλις είδα τήν νεωκόρο εκεί, τής είπα:

-Μήπως ξέρετε πού είναι τό Μοναστηράκι τού π. ‘Ιερωνύμου καί από πού νά πάμε; Γιατί δέν ξέρουμε.

-Περιμένετε μιά στιγμή νά τό πω στήν Γερόντισσα.

 Σέ λίγο ήρθε καί μάς πήγε στον ξενώνα.

Πήγαμε μέσα, βλέπουμε μία γιαγιούλα πού καθόταν.

-Από πού είστεν;

Μάς είπε η γιαγιούλα.

-’Από τον Βόλο είμαστε.

-Από τον Βόλο είστε, καί τι θέλετε έδώ πού ήρθατε;

-Θέλουμε τό Μοναστηράκι τού π. ‘Ιερωνύμου.

Ή Γερόντισσα Ευπραξία είναι τού π. Αρσενίου άδελφή καί μάς έστειλε ό παππούς Ιωσήφ να έρθουμε νά γνωρίσουμε τον π. Ιερώνυμο καί τήν άδελφή τού π. Αρσενίου. 

-Τί θέλετε νά τήν γνωρίσετε αύτή;

-Αφού μάς είπε ό Γέροντας, θέλουμε νά κάνουμε υπακοή καί ’μείς νά τήν γνωρίσουμε.

-Αφήστε την αυτήν, τί τήν θέλετε;

-’Έ, τήν θέλουμε.

-Εσείς τί είστε, δόκιμες μοναχές; Μάς ρώτησε.

-Είμαστε δόκιμες μοναχές.

 -Σκάψατε, σκάψατε, βρήκατε τό νερό;

-Σκάβουμε, σκάβουμε, θά τό βρούμε τό νερό, αγωνιζόμαστε νά βρούμε τον Χριστό, τής απάντησα. Από ’δώ μάς δοκίμασε, άπό ’κει μάς δοκίμασε, άπό ’κεί μάς έλεγε ένα σωρό, ύστερα τελικά, μάς είπε:

-«Εγώ είμαι η Ευπραξία».

Τί έγινε εκείνη τήν ώρα πού μάς είπε ότι αύτή είναι! «Λοιπόν, ο Γέροντας τό προαισθάνθηκε, μάς είπε, ότι θά ερχόσαστε, γι’ αυτό έστειλε έμενα στο Μοναστήρι στον άγιο Νεκτάριο».

Και συνέχισα:

-«Πράγματι, αν δεν ερχόσαστε, ήταν άδύνατον νά τό βρούμε τό Μοναστήρι».

Κάτι κατσάβραχα, κάτι δρόμοι, μέχρι νά πάμε είδαμε και πάθαμε. Φτάνουμε λοιπόν στον π. Ιερώνυμο.

Πηγαίνει ό π. Ιερώνυμος έξω.

-Τί ήρθατε σεις εδώ, τί ήρθατε; Είπε άγρια.

-Ήρθαμε νά πάρουμε τήν ευχούλα σας και νά σάς γνωρίσουμε κι από κοντά, μάς έστειλε ό Γέροντας Ιωσήφ, απάντησα.

-Τί είστε καί ποιόν ήρθατε νά δήτε;

-Νά, τήν αγιωσύνη σας ήρθαμε νά δούμε.

-Άντε στό καλό σας, φύγετε, έξω, έξω σάς λέω.

-Εμείς δεν θά φύγουμε, θά καθήσουμε έδώ στά σκαλοπάτια και όποτε σάς φωτίσει ό Θεός, θά μάς καλέσετε μέσα, νά μάς πάρετε, νά μάς δήτε.

-’Έξω σάς λένε, βγήτε έξω, έξω άπό τό Μοναστήρι, τί θέλατε καί ήρθατε έδώ πέρα, ποιόν νά δήτε;

-Τήν αγιωσύνη σας ήρθαμε νά δούμε, τού ξαναείπα. Τελικά λοιπόν καθίσαμε εμείς εκεί πέρα- μάς έβλεπε η Γερόντισσα Ευπραξία καί δεν έβγαζε τσιμουδιά.

Πάει μέσα ό Γέροντας καί προσευχόταν,

«Κύριε Ιησού Χριστέ, έλέησόν με».

Μετά βγήκε και μάς φώναξε:

-«Ελάτε, καλόγριες, ελάτε μέσα».

Πάμε μέσα, καθίσαμε. - «Βάλτε τους νά φάνε», είπε στην Γερόντισσα.

Μάς έδωσε μπακαλιάρο βραστό, λεμόνια, ψωμί, έτρεξε νά μάς φιλοξενήση. Ύστερα μάς φώναξε στο κελλί.

Πάμε στο κελλί, σηκώνει τά χεράκια του επάνω και αρχίζει:

«Κύριε, έκέκραξα, εισάκουσόν μου», «Κύριε, δός μου μετάνοιας δάκρυα, δός μετάνοιας πόθον, δός μου μετάνοιας έρωτα, δός μου μετάνοιας χάριν».

Λόγια πού είπε στον Χριστό! Καί τά χεράκια του σηκωμένα, έτσι.

 Εκείνη τήν ώρα λοιπόν αίσθανθήκαμε μιά εύωδία ξέχειλη άπό κοντά του,

δεν μπορούσαμε νά σταθούμε άπό τά δάκρυα, άπό τον κλαυθμό.

 Εκεί πού δεν μάς ήθελε, μάς έκανε αυτοσχέδιο προσευχή και μάς συμβούλεψε πνευματικά. Μάς είπε:

«Πολλή Αγάπη είχα σέ σάς καί ήθελα νά σάς γνωρίσω άπό τό ’41-’42,

άλλά δεν ήταν θέλημα Θεού. Όταν ήθελα νά κάνω Μοναστήρι, ακόυσα φωνή: Έσύ στήν Αίγινα θά κάνης Μοναστήρι και όχι έδώ πέρα στο Πήλιο”».

 Ή Γερόντισσα Ευπραξία ερχόταν στον άγιο Απόστολο τον Νέο, εκεί πού εκκλησιαζόμασταν, κοινωνούσε καί δεν τήν βλέπαμε, τρία χρόνια γινόταν αυτό.

Έπί τρία χρόνια εκκλησιαζόταν, κοινωνούσε στον άγιο Απόστολο τον Νέο καί δεν είχε παρουσιαστεί μες τον κόσμο.

 Έγώ σάς έβλεπα, μάς είπε, άλλά εσείς δεν με βλέπατε. Μετά ό Γέροντας μάς είπε: - «Κοιτάξτε, όταν βαδίζετε, τον κόσμο θά τον βλέπετε σάν δένδρα.

Έγώ όταν βαδίζω, τούς ανθρώπους τούς βλέπω σαν δένδρα και ό λογισμός μου είναι καθαρός, δεν έχει μέσα ακαθαρσία, τίποτε.

Νά πηγαίνετε όλο άπό τά στενά καί όχι άπό τούς μεγάλους δρόμους, νά άκολουθήτε τήν στενή καί τήν τεθλιμμένη οδό».

Ηρθε ή ώρα νά φύγουμε.

 Νά μάς ξεπροβοδίζη καί νά μή μάς άφήνη νά φύγουμε άπό τήν πολλή Αγάπη καί τήν πνευματική ένωσι.

 Μάς σταύρωνε, μάς σταύρωνε…

Μείναμε τό βράδυ εκεί πέρα, σ’ ένα μικρό καμαράκι, αυτό είχε ή Γερόντισσα, τίποτε άλλο.

Είχε ένα κρεββατάκι ισα-ισα πού καθόμαστε, όχι νά ξαπλώσουμε τά πόδια μας, καί καθίσαμε καί οι τρεις καί κάναμε άγρυπνία όλη νύχτα, δεν είχε άλλο μέρος νά κοιμηθούμε. Σηκωθήκαμε τό πρωί καί δεν ήξερε τί νά μάς δώση ό Γέροντας.

Του πηγαίνανε κάτι πετσετούλες καί μαντηλάκια, πιάνει καί μάς τά δίνει γιά ευλογία, νά τά έχουμε νά τόν θυμώμαστε. Μάς έλεγαν οί ντόπιοι ότι ό π. Ιερώνυμος πήγαινε καί ζητούσε ψάρια άπό τούς ψαράδες:

-«Έσύ, σήμερα βλαστήμησες, ψάρια δεν θά πάρω, ευλογία δεν θά έχης’ εύλόγησον, συγχώρεσέ με».

Πήγαινε στον άλλο:

-«Έσύ σήμερα δεν είπες τίποτε, θά πάρω ψάρια, δός μου δύο κιλά ψάρια». Πήγαινε στον άλλο, τά μάζευε τά ψάρια στο καλάθι του, ειδοποιούσε τις φτωχές, τις χήρες, τά ορφανά κλπ. καί έδινε τά ψάρια.

Κάθε μέρα γινόταν αυτό καί μόλις τον έβλεπαν οί ψαράδες, τον φώναζαν:

 - «Έλα, π. Ιερώνυμε, νά σου δώσω ψαράκια».

Καί όταν έφευγε, είχαν πολλή ευλογία στο μαγαζί τους.

Πολλή Χάρι είχε.

Θά σάς πω καί αυτό, εις δόξαν Χριστού:

Είχαμε πάει στήν Λειτουργία μια Κυριακή- έκείνη την ήμερα αίσθανθήκαμε τέτοια εύωδία και βλέπαμε τα ράσα μας άσπρα, σάν νά μάς κοσκίνιζε κανείς από πάνω ζάχαρι άχνη, μέ άρωμα βανίλια καί, αφού τελείωσε η Λειτουργία, ύστερα έφυγε αυτό τό ουράνιο πράγμα. Ξαναπήγα, νόμιζα ότι θά τό ξανααισθανόμουν.

Είπα στήν Γερόντισσα Ευπραξία:

-«Πες νά πάω άπό μία άκρη νά κοιτάξω στο Ιερό μέσα, νά ’δώ πώς προσεύχεται». Μέ παίρνει λοιπόν, μέ βάζει σε μία άκρούλα καί κάθησα. Θρήνος γινόταν…

 Ό π. Ιερώνυμος λοιπόν λίγο καιρό μετά τή χειροτονία του είδε τον Χριστό ως βρέφος στήν ‘Αγία Τράπεζα, νά του λέη:

«Σφάξε με καί νά μέ διαμελίσης»- καί ό π. Ιερώνυμος απαντούσε: «Πώς νά διαμελίσω τον Δεσπότη Χριστό;».

Έκτοτε σταμάτησε νά λειτουργή.

 Όταν βρέθηκε στο νοσοκομείο τής Αιγίνης, βοήθησε πολύ κόσμο.

 Ήξερε όλα τά βότανα, σάν βοτανολόγος, τέτοια σοφία είχε

- έβγαινε έξω, μάζευε βότανα κι έλεγε, γιά έκείνη τήν ασθένεια κάνει αυτό καί αυτό.

Μέ αύτά έκανε φάρμακα, άλοιφές καί γινόταν ό κόσμος καλά.

Ό π. Ιερώνυμος διόρθωνε ρολόγια καί μιά μέρα πήγε νά άνοιξη μιά οβίδα, του τήν είχε άφήσει ένας Γερμανός, πού του θεράπευσε τό πόδι. Σκάει λοιπόν ή οβίδα, του κόβει τό χέρι καί έσπασαν τά τύμπανα στά αυτιά του. Μετά τον πήγανε σε νοσοκομείο στήν Άθήνα    Γιά τόν λόγο αυτό στό εκκλησάκι του Γέροντος Ιερωνύμου λειτουργούσε συνήθως κάποιος π. Νικόλαος, κατά τήν διήγησι τής Γερόντισσας.

Δεν πέρασε πολύς καιρός καί είδε τήν αγία Παρασκευή καί τούς θαυματουργούς άγιους Αναργύρους πού τού είπαν: «”Ας σου σπάσανε τά τύμπανα, εσύ θά ακούς». Στήν Θεία Λειτουργία χωνόταν κάτω από τήν Αγία Τράπεζα καί από τότε πού άρχιζε μέχρι νά τελειώση ή Λειτουργία, έκλαιγε.

Πολύ άγιος άνθρωπος.

Μάς έλεγε ή Γερόντισσα ότι άποβραδίς πού άρχιζε τήν προσευχή του μέχρι πού τελείωνε τό πρωί, τά χέρια τά είχε σηκωμένα- του τά κατέβαζε ή Γερόντισσα. Τέτοια προσευχή είχε!

Ηταν μία πνευματική φυσιογνωμία πάρα πολύ σπουδαία.

 Είχε ή Γερόντισσα πολλά νά πή, αλλά δεν τά γράψανε, θά τον δοξάση ό Θεός στον ουρανό.

ΤΗΝ ΕΥΧΉ ΤΟΥ ΝΆ ΈΧΟΥΜΕ!

ΑΜΉΝ

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.   ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ  ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ. ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Πατήρ Ιωάννης Ιστράτι - Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

Πατήρ Ιωάννης Ιστράτι - Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

 

 *Μέσα στη νύχτα, στις 6, πήγα να εξομολογησω και να κοινωνήσω μια γιαγιά 90 ετών.  Με περίμενε στην άκρη του κρεβατιού.  Είχε μερικές όμορφες μάλλινες κάλτσες.  Το ανοιχτό παράθυρο, καθαρός αέρας, το ποτήρι του κρασιού και το αναμμένο κερί.  Μια ανείπωτη χαρά στα μάτια.  Μου φίλησε το χέρι με σεβασμό  την ευλόγησα.

 Αφού έλαβε τον Θεό μέσα της, η ντροπαλή ηλικιωμένη μου είπε:

 - Πατέρα, έφτιαξα μερικά ψωμάκια το πρωί, σερβίρετε... Ήταν ζεστά και υπέροχα.

 Τη ρώτησα:

 - Μαμά, μαμά, έχεις περάσει πολλά, τι γίνεται με αυτή την ομίχλη που σκέπασε τη γη;

 Έι, πάτερ... Έπιασα κι εγώ τον πόλεμο, ο πατέρας μου πέθανε σε ένα όρυγμα στο Ντον, και οι Σοβιετικοί που βίασαν όλες τις γυναίκες στο χωριό, και οι σταλινικοί του Ντέι που έβαλαν τη μισή χώρα στις φυλακές, και η χρυσή εποχή, και η εποχή της ληστείας του τώρα.

 Υπάρχει ένα τέλος σε όλα.  Η σκόνη θα διαλύσει όλα τα καθεστώτα!

 Τα μόνα πράγματα που είχαμε πάντα και μας έσωσαν ήταν η πίστη στον Θεό, τα δάκρυα της μητέρας μου στην προσευχή και η Θεία Κοινωνία με τον Χριστό Θεό.

 Αν δεν σου λείπει ο Θεός, αν δεν αισθάνεσαι τον πόνο Του, αν δεν περιμένεις με τρόμο να τον ακολουθήσεις στην Ευχαριστία, είσαι ακόμα μακριά από αυτό που θα έπρεπε να είσαι.

 *Πριν από δύο εβδομάδες, την Κυριακή, δύο σύζυγοι από τη Σουτσεάβα κάθονταν πίσω από την Εκκλησία, ευγενικοί.  Αυτός, ένα βουνό δύο μέτρων ενός άνδρα, αυτή λεπτή και αδύνατη.  Μετά τη Λειτουργία έρχονται μου φιλάει ευλαβικά το χέρι.  Με παίρνει στην αγκαλιά του και με σηκώνει γερά .. Μου δίνει ένα σακουλάκι με καλούδια: επιταγή, σαμπάνια, καφέ, κρασί, μπομπονιέρα.

 Εγώ, έκπληκτος:

 - Από πού ως πού;  Δεν μου αξίζουν τέτοια καλούδια.

 - Ναι, πατέρα, το αξίζεις.

 Επιμένω:

 - Μα πες μου σε παρακαλώ γιατί μου τα δίνεις όλα αυτά;

 - Πατέρα, τα χέρια της γυναίκας μου ήταν παράλυτα, έτρεμε ολόκληρη.  Σας έγραψα πριν από δύο μήνες σε απόγνωση.  Μας δώσατε τον κανόνα του Παρεκκλήσιου και του Ακάθιστου του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου.  Το έκανα.  Μας ανέφερες.  Περίπου 40 μέρες μετά την έναρξη του κανόνα, η γυναίκα μου άρχισε να κουνάει τα χέρια της σαν να μην είχε συμβεί ποτέ τίποτα.  Και ο γιατρός είπε ότι δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς έγινε καλύτερα.  Χάρη στην αγιότητά σας και τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο, αυτά τα χέρια μπορούν να λειτουργήσουν.

 Είπα:

 - Δεν έχω καμία αξία, άγιε Γιάννη και η πίστη σου σε θεράπευσε.

 Μεγάλα είναι τα θαύματα του Θεού δια του Αγίου Του!

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

 "Για να αγαπήσουν τον Χριστό, δεν πρέπει να μιλάμε στα παιδιά ψυχολογικά ή θεολογικά, σε ξύλινη γλώσσα, αλλά να προσευχόμαστε βαθιά, μέσα στην καρδιά μας. Όταν οι γονείς έχουν τη χάρη του Θεού στην καρδιά τους, τα παιδιά το αισθάνονται αυτό. τα παιδιά μεγαλώνουν, πρέπει να τους δώσουμε την κατάλληλη ελευθερία, να τα αφήσουμε να τραβήξουν τον δρόμο τους».

 Τα λόγια του Αγίου Σωφρονίου σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μητροπολίτη Έλληνα Ιερόθεου Βλάχου, από το βιβλίο, «Γνωρίζω άνθρωπο εν Χριστώ: Πατέρα Σωφρόνιο του Έσσεξ».

 Φωτογραφία: St. Sophronie, δεκαετία του 1960

- Γέροντα , με ενοχλούν οι λογισμοί!- Άσε τον σκύλο να γαβγίζει!~ Άγιος Παισΐος ο Αγιορείτης

ΝΈΟ ΒΙΒΛΊΟ

What is the Church’s position on voting?

What is the Church’s position on voting?

Christ called upon His followers to be apostolic and carry forth His gospel – enlightening all peoples. Therefore, it behooves us to vote for political leaders and civil authorities that will champion Christian ideals. Voting is an opportunity to promote, protect, and preserve a God-based government who will [hopefully] espouse moral, ethical, godly values. Thus, it is both our Christian and Civic duty to vote for and elect descent, right-minded people. The leaders we elect – or do nothing to remove – have a great influence on our world, country, churches, and society, as well as the moral and ethical stance of our nation, even our freedoms and rights.

Many will say that “one vote” doesn’t matter, but each vote does matter because each of us is of infinite worth and value to God. Therefore, your vote – your voice – is a declaration of importance as a Christian and a citizen.

Fr. John

“Whatever you do, do it heartily, as to the Lord and not to men.” (Col 3:23)

,

“Whatever you do, do it heartily, as to the Lord and not to men.” (Col 3:23)

St. Paul reminds us that we are representatives of Jesus Christ to the world and that we should live, behave, and conduct ourselves as such. All we do should be done willingly, as though we were working for God and not for men.

Doing things “heartily” means to carry out or perform actions with enthusiasm, or with all your heart; willingly, sincerely, and ungrudgingly. For not only is our Heavenly Father watching us, but so too are many unbelievers. Thus, we need to set an example and show them the power of love by our actions and responses, just as our Lord and Savior set the standard for us.

Fr. John

Έσταζε δάκρυα μύρου στο δρόμο! Στην Κύπρο η Παναγία Παρηγορήτρια!

 

Σ. Γουνελάς: Οι αρχαίοι, ο Χριστός και ο πολιτισμός της βαρβαρότητας

 

Η απάντηση του ελληνικού κόσμου στο ερώτημα πού πηγαίνει ο κόσμος τον 21ο αιώνα

 

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ - ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΓΙΟ | ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ: ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

Έρημος Ιορδάνη π.Χρυσόστομος: Ο Θεός να βάλει το Χέρι Του. Ζούμε τον χειρότερο πόλεμο τα τελευταία 50 χρόνια (video) ΑΚΟΥΣΤΕ

Δραματική έκκληση από την έρημο του Ιορδανίτη και τον ηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίου Γερασίμου, να ενώσουμε τις προσευχές μας για Ειρήνη, ώστε να σταματήσει η αιματοχυσία. Όπως ανέφερε στον star fm και την εκπομπή «Ήρθε η Ώρα», ο πατέρας Χρυσόστομος, αυτό που ζουν τώρα, όχι μόνο οι λαοί εκεί, αλλά και όλοι οι αφιοταφίτες μοναχοί, είναι πρωτόγνωρο στην 50χρονη πορεία του μέχρι σήμερα. Και άλλες φορές στο παρελθόν ήταν εν μέσω συγκρούσεων και διασταυρούμενων πυρών, αλλά αυτό είναι χειρότερο. Παρόλο που τους πρότειναν να εγκαταλείψουν τα σημεία του πυρός και στον ίδιο και στους άλλους μοναχούς, η ζωή τους και η ψυχή τους είναι δεμένα με τους Αγίους Τόπους. Δεν έχουν ανάγκη από προμήθειες αλλά από προσευχές, λέει συγκινημένος ο πατέρας Χρυσόστομος που κλαίει μέρα-νύχτα για αυτά που συντελούνται εκεί. 2000 χρόνια τώρα οι φανατικοί και οι αλλόδοξοι, εποφθαλμιούν τα αγιοταφικά προσκυνήματα, αλλά ο Θεός επιτρέπει και η Ελληνική σημαία στέκεται ψηλά, σε όλα αυτά και ο Θεός θα τα φυλάει μέχρι …«συντελείας τοῦ αἰῶνος», καταλήγει ο πατέρας Χρυσόστομος.

https://www.dailymotion.com/video/x8p97wt

ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ 

Φωτοδόξαστη ημέρα μέσα στην ταπεινή ατμόσφαιρα που περιβάλει την αεί Ταπεινή και αεί δεδοξασμένη Θεοτόκο.

Βλέπουμε πως τις Σταυρώσιμες  ημέρες που νηστεύουμε,Τετάρτη και Παρασκευή, και τα τροπάρια επίσης ειναι πιο ασκητικά και με χαρμολύπη φτιαγμένα.

Ακόμη και η Παναγία περιστέλλει προσωρινά την ενδοξότητά της μπροστά στον Τίμιο Σταυρό και τα τροπάριά της δεν έχουν πια την συνηθισμένμη βαρύτητα της μεγαλωσύνης της ,σαν πανηγύρι και Λαμπρή ,αλλά   μόνον την  γλυκιά μελαγχολία της Μεγάλης Παρασκευής και γιαυτό και ονομάζονται Σταυροθεοτοκία.

Πώς λοιπόν σε αυτές τις Χριστοπένθιμες ημέρες κάποιοι τελούν εν διαχύσει  Γάμους  και χορούς και ποία νύφη θα τολμήσει να φανεί υπερενδοξοτέρα και Αυτής της Θεοτόκου που συστέλει από σεβασμό στην ημέρα,και αυτήν την επουράνια δόξα Της   ;

Πατήρ Διονύσιος Ταμπακης 

Τί γίνεται Κίμωνα; Έρχεται ο Παγκόσμιος Πόλεμος;

Τί γίνεται Κίμωνα; Έρχεται ο Παγκόσμιος Πόλεμος; Θα ‘ρθει το σφράγισμα ή θα πέσει το Άγιο Όρος; Πω -πω, το ένα γεγονὸς τρέχει να προλάβει το άλλο. Αλλὰ μάλλον θα μας προλάβει ο Παγκόσμιος Πόλεμος... 

(+) π. Παναγιώτης Τσιώλης

ο άγιος Γέροντας των Αγράφων.

ΟΙ 7 ΗΛΙΚΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ~ ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ .

ΟΙ 7 ΗΛΙΚΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ~ ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ

 

Ἡ πρώτη ἡλικία ἡ βρεφική, γιὰ νὰ φωτιστεῖς ἀμέσως μὲ τὸ βάπτισμα, γιατί τὸ φῶς ἔγινε τὴν πρώτη ἡμέρα.

Ἡ δεύτερη ἡλικία, ἡ παιδική, γιὰ νὰ στερεωθεῖς στὰ οὐράνια λόγια, γιατί τὸ στερέωμα ἔγινε τὴν δεύτερη ἡμέρα.

3)Ἡ τρίτη ἡλικία ἡ ἐφηβική, γιὰ νὰ ξηραίνεις μὲ τὴν ἁγνότητα τὴν ὑγρασία τῶν παθῶν, γιατί τὴν τρίτη ἡμέρα ὁ Θεὸς χώρισε τὴν ξηρὰν ἀπὸ τὴν θάλασσαν.

4)Ἡ τέταρτη ἡλικία, ἡ νεανική, γιὰ νὰ φορεῖς σὰν ἄστρα τὶς τέσσερις ἀρετές, καὶ νὰ φέγγεις στὸν κόσμο σὰν φωστῆρας.

5) Ἡ πέμπτη ἡλικία τοῦ μεσήλικα, γιὰ νὰ χαλιναγωγεῖς τὰ πέντε ζῷα τῶν αἰσθήσεών σου, γιὰ νὰ μὴν πηδήσουν στὴν ἁμαρτία, γιατί τὰ ζῷα ἔγιναν τὴν πέμπτη ἡμέρα.

6) Ἡ ἕκτη ἡλικία, τοῦ πρεσβύτου, γιὰ νὰ ἀσφαλίζεις, ὡς ἄνθρωπος, τὴν ἀρχική σου κίνηση μὲ τὸν λόγο, καὶ νὰ διαπλάθεις τὸν πηλὸ τοῦ σώματος καὶ νὰ τὸν ρυθμίζεις μὲ τὶς ἀρετές, γιατί ὁ ἄνθρωπος ἔγινε τὴν ἕκτη ἡμέρα.

7)Ἡ ἕβδομη ἡλικία ἡ γεροντικὴ ἀσπρόμαλλη διαγωγή, ἀνάπαύοντας σὲ μὲ τὴν εὐσέβεια στὴ γῆ, τότε ποὺ σὰν ἀσπροντυμένο στάχυ καὶ ὥριμο σιτάρι θὰ πᾷς στὸν τάφο, ἀποθηκευόμενος γιὰ τὸν καιρὸ ἐκεῖνο καὶ ἀναπαυόμενος. Γιατί ὁ Κύριος τὴν 7η ἡμέρα σταμάτησε τὰ εὐαγγελικά του ἔργα στὸν τάφο.

Κατὰ τὴ ὄγδοη λοιπὸν ἡλικία νὰ περιμένεις τὴν ἔξοδό σου ἀπὸ τὴν σκηνὴ καὶ τὴν ἀναχώρησή σου ἀπὸ τὸν τάφο. Γιατί τὴν ὄγδοη ἡμέρα, λέγει εἶναι ἡμέρα τῆς ἐκφορᾶς . «Πᾶν ἔργον λατρευτὸν οὐ ποιήσεται ἐν αὐτῇ» (Λευϊτ. 23,7). Γιατί ὅμως κατὰ τὴν ὄγδοη ἡμέρα ἀπαγόρευσε νὰ προσφέρουμε λατρεῖες καὶ θυσίες; Ἐπειδὴ τὴν ὀγδόη θὰ σαλπίσει ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, καὶ κατὰ τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν δὲν θὰ γίνονται θυσίες ἢ λατρευτικὲς τελετὲς ἢ προσφορὲς γιὰ τὴν συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν . «ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν τῷ θανάτῳ ὁ μνημονεύων σου. Ἐν δὲ τῷ ᾅδῃ τὶς ἐξομολογήσεται σοι;». Γι’αὐτὸ διέταξε τὶς ἑπτὰ ἡμέρες τῆς Σκηνοπηγίας νὰ προσφέρεις θυσίες ὥστε, ὅσο ζεῖς καὶ μένεις στὴν σάρκα σὰν σὲ σκηνή, νὰ προσφέρεις θυσίες σύμφωνα μὲ αὐτὸ ποὺ εἶναι γραμμένο «Τέκνον, ἕως ζεῖς, ἀξίως πρόσφερε προσφορᾶς τῷ Κυρίῳ σου. Μνήσθητι, ὅτι ὁ θάνατος οὗ χρονεῖ, καὶ διαθήκη ᾅδου οὐκ ὑπεδείχθη σοι» (Σόφ.Σείρ. 14,11). Κατὰ τὴν ὀγδόη λοιπὸν ἡμέρα, μὲ τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ὅταν βγαίνουμε μέσα ἀπὸ τὸ φέρετρο καὶ τὸν τάφο, σὰν μέσα ἀπὸ καλύβα καὶ σκηνή, δὲν μᾶς μένει καιρὸς θυσίας γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος, ἀλλά μας περιμένει φοβερὴ κρίση καὶ φωτιά, ποὺ θὰ καταφάει ἐκείνους ποὺ ἁμάρτησαν. Τότε «Ἐξελέυσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ πονήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φάυλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως» (Ἰωάν. 5,29).

Ὅταν συνάντησα τόν Ὅσιο Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη, μοῦ εἶπε: "Πρέπει νά γίνεις πατέρας. Ὁ προορισμός τοῦ ἄνδρα εἶναι νά γίνει πατέρας".

Ὅταν συνάντησα τόν Ὅσιο Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη, μοῦ εἶπε: "Πρέπει νά γίνεις πατέρας. Ὁ προορισμός τοῦ ἄνδρα εἶναι νά γίνει πατέρας".

Αὐτό μοῦ τό εἶπε γιατί διέγνωσε ὅτι δέν ὑπῆρχε ἰσχυρό πατρικό πρότυπο συμπεριφορᾶς στόν χαρακτῆρα μου, γιατί μεγάλωσα σχεδόν χωρίς πατέρα...

Δέν μοῦ εἶπε νά γίνω πνευματικός ἤ κατά σάρκα πατέρας κι αὐτό δείχνει πόσο ἡ ἁγιότητα σέβεται τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου.

Τά ἴδια λόγια μεταφέρω σέ σένα. Ὁ ἄνδρας στέκεται στά παπούτσια τοῦ Θεοῦ στήν οἰκογένειά του. Εἶναι πατέρας. Τά παιδιά βλέπουν τήν ἤρεμη δύναμη πού πηγάζει ἀπ' αὐτόν καί καταλαβαίνουν τόν Πατέρα ἡμῶν τόν ἐν τοῖς Οὐρανοῖς.

Ἡ σημερινή κοινωνία ἀρνεῖται αὐτόν τόν ρόλο στούς ἄνδρες. Γι' αὐτό οἱ ἄντρες εἶναι σέ κατάθλιψη. Δέν πηγαίνουν στήν Ἐκκλησία, ἐπειδή ντρέπονται γιά ὅ,τι εἶναι καί πολλές φορές βλασφημοῦν γιά νά δείξουν ὅτι εἶναι ἄνδρες...

Ἐσύ στέκεις στόν ἀντίποδα. Πηγαίνεις Ἐκκλησία καί προσπαθεῖς νά φέρεσαι στό σπίτι σου κατά Θεόν. Νά ὁδηγεῖς τήν οἰκογένειά σου διαρκῶς στόν Χριστό. Γι' αὐτό ὁ Θεός θά σέ βοηθήσει. Ἡ σωστή σύζυγος βοηθᾶ τόν ἄνδρα της νά ἐπιτύχει στήν πατρότητα. Αὐτό λέγεται ἁρμονία.

Μέ τήν εὐλογία τοῦ Γέροντος Δωροθέου

“Γράμματα στους Αδελφούς” – Πατήρ Δωρόθεος Τζεβελέκας. Ἱερό Ἡσυχαστήριο Ἁγίου Γεωργίου, Καλαμπάκα Ὀκτώβριος 2018 https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/2023/10/blog-post_31.html

Ο χρόνος στον οποίο ο Κύριος μας έδωσε να ζήσουμε είναι ο πιο ταραχώδης - η σύγχυση, η σύγχυση, η παρεξήγηση κλονίζει τους σταθερούς. Και αυτό δεν είναι το τέλος. Αργότερα, οι καιροί θα γίνουν ακόμα χειρότεροι.

Δεν είναι ακόμα το τέλος του κόσμου, αν και μπορεί να είναι η εποχή που οδηγεί σε αυτό γιατί, προς το τέλος του κόσμου, κανείς δεν θα το σκεφτεί.

 Έρχεται η ώρα που ο άνθρωπος θα σωθεί μόνο μέσα από τα δεινά.  Έτσι σε κάθε προσγειωμένη θλίψη ας τον προσκυνήσουμε και ας προσκυνήσουμε.

 Ο χρόνος στον οποίο ο Κύριος μας έδωσε να ζήσουμε είναι ο πιο ταραχώδης - η σύγχυση, η σύγχυση, η παρεξήγηση κλονίζει τους σταθερούς.  Και αυτό δεν είναι το τέλος.  Αργότερα, οι καιροί θα γίνουν ακόμα χειρότεροι.

 Αγαπητοί μου, δεν γίνεται στην εποχή μας να ζούμε απερίσκεπτα!

 Αρχιμανδρίτης John Krestiankin (1910-2006)

 Πηγή: Σύγχρονοι Ρώσοι στατήρες.  Διδασκαλίες, συμβουλές, προφήτες.  σελ. 6, 7, 8, 11

🇬🇷2 Νοεμβρίου 1912 - Η Απελευθέρωση του Αγίου Όρους.

Έρημος Ιορδάνη π.Χρυσόστομος: Ο Θεός να βάλει το Χέρι Του. Ζούμε τον χειρότερο πόλεμο τα τελευταία 50 χρόνια Γέρων Χρυσόστομος: " Ο Θεός φυλάει τους Αγιοταφίτες "!!!

Καθόμουν στην εξομολόγηση και περίμενα να μπει ο επόμενος. Ακούω τον εγγονό στην πόρτα να ρωτάει αυτόν που μπαίνει: Θα πεις τις βλακείες που έκανες;Μπαίνει ο άντρας γελώντας για την εξομολόγηση και λέει: Έχει πολύ δίκιο το παιδί, μόνο με τις βλακείες μου έρχονται πάντα!

Ο Άγιος Σωφρόνιος και η κοινότητα, πιθανότατα της δεκαετίας του '70. Από αριστερά: π. Συμεών, π. Προκόπης, αδελφή Ελισάβετ, Αγία Σωφρόνια, αδελφή Φιλαρέτα Στο πίσω μέρος: Πατέρας Κύριλλος & Πατέρας Ραφαήλ Νόικα

Έλα, κύριε Ιησού Χριστέ

Έλα, κύριε Ιησού Χριστέ

 

Δεν αποκλείεται, κάποιος που διαβάζει επιλεκτικά την Αποκάλυψη του Ιωάννη, να δίνει μεγαλύτερη σημασία σε κάποια λόγια της, και άλλα να τα παραβλέπει ή και να τα αγνοεί. Για παράδειγμα, μπορεί να παίρνει στα σοβαρά, και πολύ  καλά κάνει,  τον αριθμό χξς’,  αλλά να μη δίνει σημασία  στα εξής λόγια, « Λέγει ο μαρτυρών ταύτα· ναι έρχομαι ταχύ. αμήν, ναι έρχου, Κύριε Ιησού » (Απ. κβ’, 20).

Αυτά τα λόγια που βρίσκονται στο τέλος της Αποκάλυψης, ίσως κάποιος και να τα αγνοεί τελείως. Έτσι, ενώ  ο Χριστός λέει, «ναι έρχομαι ταχύ», αυτός να μη του λέει «έρχου, Κύριε Ιησού », αλλά να τον αφήνει έξω να χτυπάει την πόρτα, σύμφωνα με το, «ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, και εισελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ᾿ αυτού και αυτός μετ᾿ εμού »( Απ. γ’, 20). Πώς θα γλυτώσει ο άνθρωπος από τον αριθμό του  θηρίου, αν δεν  καλέσει το Χριστό μέσα του, αλλά τον κρατάει σε απόσταση;

Είναι πολύ καλό να προφέρει  κανείς το Όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, αλλά, γιατί από το «έρχου, Κύριε Ιησού », να αφαιρεί το «έρχου», και  να αναφέρει μόνο το Όνομά Του,  με όποια άλλα, ασφαλώς σωστά και  θεμιτά, συμπληρώματα δικά του;  Αυτή η αφαίρεση του «έρχου»,  δηλαδή του έλα, δεν έρχεται σε αντίθεση, κατά κάποιο τρόπο, με τα λόγια της Αποκάλυψης,  «  και εάν τις αφέλη από των λόγων του βιβλίου της προφητείας ταύτης……»( Απ. γ’, 19); Μήπως έχει άλλον στην καρδιά του και δε θέλει το Χριστό κοντά του; Μήπως θέλει να υποδεικνύει αυτός στο Χριστό τι να κάνει, και  έτσι δεν του λέει, έλα Κύριε Ιησού Χριστέ και κάνε  ό, τι θέλεις;  Μήπως ακούει άλλους διδασκάλους και όχι, « τι το Πνεύμα λέγει ταις εκκλησίαις » ( Απ. γ’, 22);

Όταν  στην Αποκάλυψη αναφέρεται,  « Και το Πνεύμα και η νύμφη λέγουσιν· έρχου. και ο ακούων ειπάτω· έρχου »( Απ. κβ’, 17), ποιος θα τολμήσει να πει ότι δε χρειάζεται το «έρχου»; Ποιος θα διδάξει τους άλλους να μη καλούν το Χριστό να έρθει στην καρδιά τους για να ακούσουν τα λόγια Του, αλλά να του λένε μόνο τα λόγια τα δικά τους;  Τα λόγια τα δικά τους βεβαίως  και  πρέπει να τα λένε, γιατί είναι  λόγια προσευχής, το «έρχου» όμως  στην προκειμένη περίπτωση είναι  εντολή του Κυρίου, σύμφωνα με τα λόγια Του,  « Εγώ Ιησούς έπεμψα τον άγγελόν μου μαρτυρήσαι υμίν ταύτα επί ταις εκκλησίαις »( Απ. κβ’, 16). Το  «έρχου», όπως γράφεται εδώ στην  Αποκάλυψη, δεν είναι μόνο πρόσκληση και προσευχή  προς το Χριστό για να έρθει, αφού  ούτως ή άλλως έρχεται, σύμφωνα με τα λόγια Του, «έρχομαι ταχύ», αλλά είναι κυρίως αποδοχή του ερχομού του και υποδοχή του Ιδίου, αφού λέει, «έρχομαι ταχύ».

Έτσι το «έρχου», δεν  είναι καθόλου ασήμαντο και περιττό ώστε να το παραβλέπει κανείς  και να μη το λέει, όταν προσεύχεται στο Χριστό. Μπορεί  βέβαια να ζητάει, με πολλά  ή λίγα λόγια,  ό, τι  έχει ανάγκη, αλλά  δεν υπάρχει λόγος  να   μη λέει το «έρχου». Το  «έρχου» δεν     αρέσει στο διάβολο, όπως φαίνεται από τα λόγια των δύο δαιμονισμένων της χώρας των Γεργεσηνών οι οποίοι, όταν  συνάντησαν  το Χριστό,     « έκραξαν  λέγοντες· τι ημίν και σοι, Ιησού υιέ του Θεού;»   ( Ματ. η’, 29). Το «έρχου»  δεν αρέσει στον ασεβή που λέει   στο Θεό,  «  απόστα απ᾿ εμού, οδούς σου ειδέναι ου βούλομαι »  ( Ιωβ. κα’, 14). Το «έρχου» όμως, με όλη τη σημασία της λέξεως και μάλιστα ως υποδοχή του Χριστού, άρεσε στο Ζακχαίο και το είπε έμπρακτα, αφού « υπεδέξατο αυτόν χαίρων», όταν ο Κύριος του είπε,  «  σήμερον  εν τω οίκω σου δει με μείναι » ( Λουκ. ιθ’,  5-6). Ύστερα από αυτά, αφού ποτέ δεν είναι αργά, όποιος θέλει το Χριστό κοντά του, ας λέει  μέσα απ’ την  καρδιά του,  έλα, Κύριε Ιησού Χριστέ. Αμήν.

Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.

-"Πέντε λεπτά ποιοτικής προσευχής κάθε νύχτα, είναι αρκετά να γίνει συναγερμός στους ουρανούς. Όταν προσεύχεσαι να έχεις πίστη και θα δεις να γίνονται πράγματα και θαύματα!" Πατήρ Μάξιμος Κυκκώτης

«-Είσαι τριαντάφυλλο; - Όχι, καθόλου, είμαι φύλλο... - Όχι, είσαι τριαντάφυλλο γιατί μυρίζεις σαν τριαντάφυλλο... - Όχι, είμαι φύλλο, αλλά κάποτε κάθισα δίπλα σε ένα τριαντάφυλλο...» π. Arsenie Papacioc

Όταν ο π.ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΚΑΡΑΣΒΙΛΙ ΡΩΤΗΣΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΗΣΤΕΙΑ;

Όταν ο π.ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΚΑΡΑΣΒΙΛΙ ΡΩΤΗΣΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΗΣΤΕΙΑ;

ΕΚΕΙΝΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ.

-ΘΑ ΣΟΥ ΕΞΗΓΗΣΩ ΑΜΕΣΩΣ, ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΤΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΔΙΑΠΡΑΞΕΙ.

Ο π.ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΝΙΩΣΕ ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΕΚΛΑΙΓΕ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΣ.

ΤΟΤΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΣ ΤΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΙΠΕ.

ΕΛΑ ΤΩΡΑ ΝΑ ΦΑΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΟΥΜΕ, ΝΙΚΟΛΑ.

Ο Π.ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΕΝΙΩΘΕ ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΑ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΦΑΕΙ

ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΟΥ.

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΗΣΤΕΙΑ.ΟΤΑΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΣΟΥ

ΚΑΙ ΞΕΧΝΑΣ  ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΣΟΥ. 

Άγιος Γαβριήλ δια Χριστόν Σαλός

Όταν αποκάμνεις, να στρέφεσαι στις Εικόνες των Αγίων

 

Χοίροι, πάθη και λιχουδιές ​ή τι κοινό έχουμε όλοι εμείς με τον δαιμονισμένο των Γαδαρηνών; Ιερέας Φίλιπ Λεμάστερς

 

 

Συμβαίνει, ότι, όταν έχουμε ακούσει την ίδια ιστορία πολλές φορές, την εκλαμβάνουμε ως δεδομένο, ιδιαίτερα, αν αυτό το γεγονός συνέβη πολύ παλιά σε αμνημόνευτα χρόνια. Πιθανώς, αντιδρούμε με τον ίδιο τρόπο στη γνωστή ιστορία του Ευαγγελίου, πώς ο Ιησούς Χριστός εκδίωξε τα δαιμόνια από έναν δυστυχισμένο άνθρωπο, που κατοικούσε στα μνήματα και απώλεσε το μυαλό του — όταν ακούμε αυτήν την ιστορία σήμερα. Ο Σωτήρας έστειλε δαίμονες σε ένα κοπάδι χοίρων[1], που κατέφυγαν στο νερό για να σωθούν κι εκεί πνίγηκαν. Κι όταν αυτός ο άνθρωπος ανέκτησε ξανά το λογικό του, οι γείτονές του ήταν τόσο σοκαρισμένοι και τρομοκρατημένοι από αυτό που είχε συμβεί, ώστε ζήτησαν από τον Κύριο να φύγει από την πόλη τους[2]. Δεν γνωρίζω για σας, αλλά εγώ δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο με τα ίδια μου τα μάτια. Και ίσως μπαίνουμε στον πειρασμό από τις σκέψεις, ότι αυτή η ιστορία δεν έχει καμία σχέση με εμάς, γιατί δεν είμαστε δαιμονισμένοι, δεν ζούμε σε μνήματα, ούτε έχουμε δει ποτέ γουρούνια να ορμούν στη λίμνη μέχρι θανάτου. Τι κοινό, σε γενικές γραμμές, θα μπορούσε να υπάρχει μεταξύ αυτής της περικοπής του Ευαγγελίου και ημών;

 

Για να το διαλευκάνουμε, πρέπει να θυμόμαστε, ότι τα Ευαγγέλια δεν είναι απλές ανακοινώσεις για τις πράξεις του Ιησού Χριστού τον πρώτο αιώνα. Αντιθέτως, αυτά είναι αφηγηματικά πορτρέτα των Αγαθών αγγελιών για τη σωτηρία Του.

 

Η λέξη «Ευαγγέλιο» σημαίνει «Καλά νέα» και η Εκκλησία έχει αναγνωρίσει τα τέσσερα Ευαγγέλια, που περιλαμβάνονται στον κανόνα της Καινής Διαθήκης ως την αληθινή διακήρυξη του ποιος είναι ο Σωτήρας μας και πώς, με ποια έννοια, Αυτός θεραπεύει την ανθρώπινη φύση μας. Ο απώτερος σκοπός της ανάγνωσης ή της ακρόασης του Ευαγγελίου, δεν είναι να ικανοποιήσει την αργόσχολη περιέργεια για το τι συνέβη πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Αντίθετα, μας καλεί να γίνουμε προσωπικά συμμετέχοντες στη ζωή Του Ίδιου του ατόμου για Τον οποίο ομιλούν. Πράγματι, τα Ευαγγέλια μας ενθαρρύνουν να γίνουμε συμμετέχοντες στην αέναη ιστορία των σωτήριων έργων του Κυρίου στον κόσμο. Η Βασιλεία του είναι η ευδαιμονία, η θεραπεία και η ευλογία όλων των ανθρώπων και η εγκυρότητά τους σε οποιαδήποτε ιστορική περίοδο.

 

Στον ίδιο βαθμό, που Αυτός απελευθέρωσε από το κακό[3] αυτόν τον δυστυχή δαιμονισμένο, με τον ίδιο τρόπο φέρνει τη σωτηρία και σε μας.

 

Ακόμα κι αν οι δυνάμεις του κακού δεν μας ελέγχουν τόσο, προφανώς, όσο αυτόν τον κακότυχο άνθρωπο, έχουμε πολλά κοινά μαζί του. Εάν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε, ότι οι καλύτεροι από εμάς μπαίνουν τακτικά στον πειρασμό να σκέφτονται, να ενεργούν και να μιλούν με τρόπο που μας απομακρύνει από την ομοιότητα με το Θεό, στην οποία καλούμαστε. Εάν είναι δύσκολο για εμάς να το συνειδητοποιήσουμε αυτό, σκεφτείτε πόσο μάλλον οι χοίροι, που αναφέρονται στην ιστορία του Ευαγγελίου. Πιθανώς, όλοι έχουμε δει χοίρους να καταβροχθίζουν λαίμαργα το φαγητό, τουλάχιστον σε εικόνες. Όταν η οικογένειά μας επισκέφτηκε φίλους στη Μινεσότα το προπερασμένο καλοκαίρι, μου έδειξαν ένα από τα χοιροστάσια, όπου υπήρχαν περισσότερα από χίλια ζωντανά. Με προειδοποίησαν να μην πέσω κάτω, γιατί οι χοίροι θα ξέπεφταν σε οποιοδήποτε φαγώσιμο. Θυμάμαι ότι ένα γουρούνι δεν είχε ουρά — μου είπαν ότι πιθανότατα δαγκώθηκε από άλλο γουρούνι. Έτσι ήμουν προσεκτικός να μην πέσω και έτσι βγήκα από εκεί σώος.

 

Ο ιερέας Φίλιπ Λεμάστερς

Ο ιερέας Φίλιπ Λεμάστερς

Αλήθεια, πολύ συχνά στη θέση των χοίρων βρισκόμαστε κι εμείς. Επιτρέπουμε στα πάθη και στις εγωκεντρικές επιθυμίες να επικρατήσουν πάνω μας σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν ελέγχουμε πλέον τον εαυτό μας, όπως ένα κοπάδι πεινασμένων χοίρων που καταβροχθίζουν από μια κουρίτα.

 

Είτε πρόκειται για θυμό, υπερηφάνεια, λαγνεία, φθόνο, φιλαργυρία, εκδικητικότητα ή άλλη αμαρτία — ταπεινώνουμε, συνήθως, την αξιοπρέπειά μας επιδιδόμενοι στον πειρασμό σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν συμπεριφερόμαστε καθόλου, όπως τα αγαπημένα παιδιά του Θεού, έτσι, όπως πρέπει να είμαστε σύμφωνα με το δημιουργικό Του πνεύμα.

 

Το πρόβλημα, είναι ότι για να έχεις σαφή γνώμη για το αληθινό σου «εγώ», πρέπει να αλλάξεις τον εαυτό σου, το «εγώ» σου. Πρέπει, πραγματικά, να απαλλαγούμε από την αυταπάτη, ότι ζούμε μόνο για την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση των εγωιστικών επιθυμιών και ότι οι ορίζοντές μας περιορίζονται με τον ίδιο τρόπο όπως οι πεινασμένοι χοίροι που περιμένουν την επόμενη σίτισή τους. Μετά από όλα αυτά, χάνουμε την αληθινή αυτοσυνείδησή μας ταυτόχρονα, όπως αυτός ο δαιμονισμένος. Είπε, ότι το όνομά του ήταν «Λεγεώνα» (σ.τ.μ. μονάδα του ρωμαϊκού στρατού, που αποτελείτο από έξι περίπου χιλιάδες άντρες), επειδή μέσα του εγκατοικούσαν πολλά κακά πνεύματα. Πολύ συχνά μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τον εαυτό μας — λόγω των πολλών παθολογικών επιθυμιών, που ελέγχουν τη ζωή μας και παραμορφώνουν την αληθινή αυτοσυνείδησή μας.

 

Ωστόσο, διαθέτουμε μια διέξοδο από μια τέτοια ύπαρξη, επειδή ο Χριστός είναι ο Δεύτερος Αδάμ, ο Θεάνθρωπος, που μας καθιστά μετόχους της θεοποιημένης ανθρωπότητάς Του. Θεραπεύει, ευλογεί και αποκαθιστά την προσωπικότητά μας καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή Του σε τέτοιο βαθμό, που γινόμαστε κοινωνοί της Θεότητάς του με τη χάρη. Έτσι, το να είσαι αληθινός άνθρωπος που κατοικεί μέσα Του, σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από τον έλεγχο και τη διαστρέβλωση της αμαρτίας, εξαιτίας της οποίας χάνουμε τον αληθινό εαυτό μας. Αντίθετα, γινόμαστε ικανοί να ελέγξουμε τις επιθυμίες μας, κατευθύνοντάς τις προς τον Θεό, έτσι ώστε βρίσκουμε πλήρη ευχαρίστηση στη συμπεριφορά, που μας εμπλέκει στη ζωή της Βασιλείας του Θεού — εν μέρει ακόμη και σήμερα, όταν ζούμε και αναπνέουμε σε αυτόν τον κόσμο.

 

Ο πρώην δαιμονισμένος, συνήλθε συνειδησιακά και επέστρεψε σε αυτόν η αληθινή αυτοσυνείδηση, αφού ο Χριστός τον έσωσε. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για εμάς, όταν συνειδητοποιούμε ότι οι εγωκεντρικές επιθυμίες, οι αδυναμίες και η αγάπη μας για τις κακές συνήθειες, είναι όλα πειρασμοί. Εάν ένα άτομο μπαίνει στον πειρασμό, δεν υπάρχει ακόμα αμαρτία σε αυτό καθαυτό, αλλά αμαρτία λογίζεται, όταν δεχτούμε αυτούς τους πειρασμούς και τις διεστραμμένες αποκλίσεις για την αλήθεια του πραγματικού μας «εγώ», υπακούοντας σε όλα αυτά. Κάθε φορά που το κάνουμε αυτό, βλάπτουμε και διαστρεβλώνουμε τον εαυτό μας, έστω και μερικά. Αποδεχόμαστε την πνευματική ασθένεια αντί για την υγεία. Και όπως, αυτή η ατυχής κατάσταση του δαιμονισμένου απέβη μια «νέα κανονικότητα» γι' αυτόν, έτσι κι εμείς συνηθίζουμε πολύ εύκολα την παρουσία του κακού στη ζωή μας. Φυσικά, τίποτα τόσο δραματικό δεν συμβαίνει σε εμάς, όπως συνέβη με αυτόν τον άγριο άνθρωπο που ζούσε στα μνήματα, ή όπως με τους χοίρους που ρίχτηκαν στη λίμνη. Αλλά οι συνέπειες για την πνευματική μας υγεία και η απώλεια της αληθινής χαράς της ζωής μας, είναι εξίσου πραγματικές. Δηλαδή, κινδυνεύουμε να καταστρέψουμε τον εαυτό μας — τις ψυχές μας, τη ζωή μας — εθισμένοι στην ικανοποίηση των επιθυμιών μας, όπως αποζητούμε. Όταν ζούμε έτσι, είναι σαν να ζούμε στα μνήματα, απόκληροι από την κοινωνία και υπό την κυριαρχία των δαιμόνων. Στην πραγματικότητα, ο δαιμονισμένος των Γαδάρων[4] είναι ακριβώς αυτό, που θα γίνουμε αν συνεχίσουμε να ενεργούμε με αυτό τον τρόπο.

 

Φυσικά, κανείς από εμάς δεν θέλει να καταλήξει έτσι. Αλλά, όπως ένα άτομο που αντιμετωπίζεται για αλκοολισμό, μαθαίνει να μην πίνει ούτε μια γουλιά, ένα άτομο που σταματά το κάπνισμα μαθαίνει να μην παίρνει ούτε ένα τσιγάρο, έτσι όλοι καθώς και ο καθένας από εμάς, πρέπει να μάθει να απορρίπτει τους πειρασμούς, μόλις αυτοί σηκώσουν το αηδιαστικό κεφάλι τους. Με άλλα λόγια, πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή, να παρακολουθούμε τις βλαβερές συνέπειες των εθισμών, των φαύλων τάσεων και των παθών που έχουν ριζώσει στη ζωή μας. Μα, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, πρέπει να τους κηρύξουμε πόλεμο, χωρίς να υπακούμε στην τόσο οικεία και ευχάριστη ελκυστικότητά τους. Γνωρίζω, μερικές φορές μας φαίνεται ότι είναι αδύνατο να ζήσουμε έτσι, δηλαδή αν δεν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να εκπληρώσει αυτήν ή την άλλη επιθυμία για ευχαρίστηση — με σκέψεις, με λόγια, με πράξεις, με οτιδήποτε. Αλλά μας συνέβη, επίσης, ότι ήμασταν σε θέση να αντισταθούμε στον πειρασμό — και, όπως βλέπουμε, αυτό δεν είναι τίποτα θανατηφόρο. Το να φοβάσαι να αντιπαρατεθείς με τις δυσκολίες, είναι επίσης ένας πειρασμός, στον οποίο δεν πρέπει να υποκύψεις.

 

Αλλά όταν αποτυγχάνουμε επανειλημμένα, ανίκανοι να αποφύγουμε την αμαρτία και φτάνοντας στην απελπισία, αυτή είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να αναπτύξουμε μια βαθιά ταπεινοφροσύνη της προσευχής του Ιησού. Και γι' αυτό πρέπει να επικαλούμαστε εγκάρδια τον Κύριο για έλεος και βοήθεια, όσο πιο συχνά γίνεται, κάθε μέρα στη ζωή μας. Και αν μας μπερδεύει η σκέψη, ότι το έλεος και η δύναμή Του, δεν μπορούν να μας επιφέρουν θεραπεία από πνευματικές ασθένειες και δύναμη, ας θυμηθούμε αυτόν τον δυστυχή δαιμονισμένο, που ζούσε στα μνήματα, που έχασε την αληθινή αυτοσυνείδησή του. Ο Κύριος, ο Θεός και Σωτήρας Ιησούς Χριστός, τον απελευθέρωσε, αποκατέστησε τον αληθινό του εαυτό ως αγαπημένο παιδί του Θεού. Τον επανέφερε πίσω στη ζωή. Θα κάνει το ίδιο και για εμάς όταν, συνειδητοποιώντας την αδυναμία και την απελπισία μας, στραφούμε προς Αυτόν με ταπεινοφροσύνη, ώστε ο Δεύτερος Αδάμ να μας θεραπεύσει, χωρίς τον Οποίο, κανείς δεν μπορεί να δώσει θεραπεία σε εκείνους που δημιουργήθηκαν καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού.

 

Ιερέας Φίλιπ Λεμάστερς, καθηγητής Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο McMurry

Εκκλησία του Αγίου Λουκά, Abilene, Texas

blogs.ancientfaith.com

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Κωνσταντίνος Θώδης

 

Pravoslavie.ru

 

11/2/2023

Όταν ένας δαίμονας κυριεύει ένα άτομο, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να αφαιρεί το μυαλό. Ο αγιος Γαβριήλ της Σαμταυριάς (Ουργκεμπάτζε)

 

Διαθήκη Γέροντος Γαβριήλ.

 

 

 

 

Διαθήκη Γέροντος Γαβριήλ.

 

Δόξα στον Χριστό Θεό!

 

Από τον Παναγιώτατο και Μακαριώτατο Καθολικό Πατριάρχη πάσης Γεωργίας Ηλία Ζητώ συγχώρεση και ευλογία. Αφήνω την ευλογία και τη συγχώρεση-συμφιλίωσή μου σε όλο τον ιερατικό και μοναστικό βαθμό. Ο Θεός είναι Αγάπη, αλλά παρόλο που προσπάθησα πολύ, δεν μπόρεσα να πετύχω την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου. Στην αγάπη βρίσκεται όλη η απόκτηση από τον άνθρωπο της Βασιλείας των Ουρανών σε αυτόν τον ορατό κόσμο και η κληρονομιά της Αιωνιότητας (Αιώνια Ζωή). Θάψτε χωρίς φέρετρο, με ρασο.

 

Να είστε ευγενικοί και ταπεινοί. Με την ταπεινοφροσύνη μας ο Κύριος μας θυμήθηκε, γιατί δίνει χάρη στους ταπεινούς. Ενώπιον κάθε θεογέννητου να είσαι με ταπείνωση, καλοσύνη και αγάπη. Παίρνω αγάπη για όλους μαζί μου - τόσο για τον Ορθόδοξο λαό όσο και για κάθε άνθρωπο που γεννιέται από τον Θεό. Ο στόχος της ζωής και ολόκληρου αυτού του ορατού κόσμου είναι να κερδίσουμε τη Βασιλεία του Θεού, να πλησιάσουμε τον Θεό και να κληρονομήσουμε την Αιώνια Ζωή. Αυτό εύχομαι σε όλους σας. Με την ευλογία μου το αφήνω σε εσάς, για να μη χάσει κανείς το μεγάλο έλεος του Θεού και να ανταμειφθούν όλοι με την απόκτηση της Βασιλείας. Δεν υπάρχει άνθρωπος που θα ζήσει και δεν θα αμαρτήσει. Μόνο εγώ είμαι μεγάλος αμαρτωλός, ανάξιος από κάθε άποψη και αδύναμος. Με όλη μου την αγάπη, σας παρακαλώ όλους, περνώντας από τον τάφο μου, να ζητήσετε συγχώρεση από εμένα, έναν αμαρτωλό. Ήμουν σκόνη, και στη σκόνη επέστρεψα.

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ  ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.

Μοναχός Γαβριήλ.

Αγαπητοί αδελφοί και αδερφές, καλή Ημέρα Μνήμης του Πατέρα Γαβριήλ!

 Αγαπητοί αδελφοί και αδερφές, καλή Ημέρα Μνήμης του Πατέρα Γαβριήλ! 

Άγιε, σεβασμιώτατε, εξομολογητή και άγιε δια ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟ  πάτερ Γαβριήλ, προσευχήσου στον Θεό για μας! 

Σε ευλογούμε Σεβασμιώτατε π. Γαβριήλ και τιμούμε την αγία μνήμη σου, δάσκαλε μοναχών και συνομιλητή των αγγέλων.