ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΕΡΩΝΥΜΟ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ

27 Δεκεμβρίου 1965

Δεν πρόλαβα να καθίσω και ήλθαν βροχή οι συμβουλές:

-           Κανένα άνθρωπο μη λύπησης, άλλα και για κανένα μη λυπηθείς. Μη κοιτάς να Ικανοποίησης όλους τους ανθρώπους. Ότι και να κάνης δεν ικανοποιούνται. Να κάνης μόνον ότι θεωρείς αναγκαίο η καθήκον σου. Από τους ανθρώπους να μη απογοητεύεσαι. Μη περιμένεις να είναι τέλειοι. Κανένας δεν είναι τέλειος. Όλοι παλεύουμε με τα πάθη μας. Δεν πρέπει να έχει κανείς εμπιστοσύνη ούτε εις τον εαυτόν του. Πόσον μάλλον εις τους άλλους. Άς φαίνονται καλοί, ας φαίνονται δυνατοί, ας φαίνονται σοφοί! Ποιος περίμενε, ό σοφός Σολομών να πέσει! Στα λέγω αυτά, όχι διά να περιφρονάς τους ανθρώπους. Είμεθα όλοι αδελφοί και οφείλομαι σεβασμό και αγάπη, αλλά διά να σε προφυλάξω, διά να προλάβω. Ή μπορεί και αργότερα, αυτά που τώρα σε λέγω, να σε βοηθήσουν. Εγώ δεν θα 'μαι πάντα έδώ, διά να στα λέγω.

Εκείνη την ώρα κτύπησε πάλιν ή πόρτα και ήλθε ένας νέος. Είπε ή Γερόντισσα ποιος είναι και της λέει ό Γέροντας:

-Ας έλθει μέσα, δεν πειράξει πού είναι και ή κόρη έδώ. Θα τα πούμε όλοι μαζί. Ετοίμασε και καφέδες, καλογραία, και λουκούμια.

Ό νέος, είχε ξαναπάει στον Γέροντα, τον γνώριζε. Τον γνώριζα κι εγώ.

-           Κάθισε, του λέει ό Γέροντας. Αύτη την γνωρίζεις, μη ντρέπεσαι. Τί κάνεις; Τί σου συμβαίνει;

-           Γέροντα, όλες αυτές τις ημέρες παλεύω με τις σκέψεις μου. Απεφάσισα να φύγω από το σπίτι. Όλοι με λυπούν. Δεν αγαπά κανείς την Εκκλησία. Φωνάξουν, γιατί να θέλω να σπουδάσω Θεολογία, γιατί να θέλω να γίνω κληρικός! Εγώ δεν τους ενοχλώ σε τίποτα, δεν επεμβαίνω. Αλλά δεν θέλω να μείνω άλλο. Ούτε ησυχία να μελετήσω έχω, ούτε να προσευχηθώ. Δεν με έχουν καμία ανάγκην για να μείνω από καθήκον κοντά τους. Θέλω να πάω σε μοναστήρι και από κει να σπουδάσω. Απεφάσισα να πάω στο τάδε μοναστήρι. Τί λέτε, είναι καλά;

-           Άκουσε: Θα κάνης όλες αυτές τις ήμερες πολλή προσευχή και θα παρακάλεσης τον Θεό να σου φανέρωση τί πρέπει να κάνης. Δηλ. να φύγεις τώρα ή να είσαι σπίτι, να σπουδάσεις και έπειτα βλέπεις. Εις το μοναστήρι αυτό πού λες να πάς, αφού σ αρέσει, πήγαινε. Αλλά να ξέρεις ότι παντού υπάρχει και το φώς και το σκότος. Ότι και νάναι, καλόγεροι είναι, από κάποιον καλόν ζήλο ξεκίνησαν. Δεν είναι και κοσμικοί.

Και στο πιο καλό μέρος να πάς, σκότος κάπου θα υπάρχει. Από σένα εξαρτάται τί θα διάλεξης. Αν θα διάλεξης το φως, ή αν διάλεξης η σε τραβήξει το σκότος. 'Αν εσύ δεν θέλεις, μη φοβάσαι τίποτα. Να μη λέγεις «θέλω» να γίνω ιερεύς, αλλά «αν θέλει ό Θεός και ότι Αυτός θέλει». Να μη ζητάς δηλαδή μόνος σου αξιώματα. Εγώ ένδεκα χρόνια ήμουν διάκονος και δεν ήθελα να γίνω ιερεύς. Διά της βίας έγινα. Αργότερα μου είπαν να εξομολογήσω. Πήρα λοιπόν ένα βιβλίο, το «έξομολογητάρι». Είδα εκεί πράγματα πού δεν τα γνώριζα, ούτε τα είχα ακούσει ποτέ. Βρήκα ένα γέρο παπά και του λέω: Αν θέλεις, σε παρακαλώ, πόρτο αυτό το βιβλίο. Εγώ δεν εξομολογώ. Δεν ξέρω τί να πω σ αυτά. 

Για να εξομολογήσω, πρέπει, ότι μου πουν, να πάω κάτω, να ρωτήσω ένα γέρο παπά και ότι μου απάντηση, αυτό και εγώ να απαντήσω. Δεν ήθελα να εξομολογώ. Εις τον Δεσπότη, πού μου είπες την άλλη φορά, με ευλάβεια, με σέβας να ομιλείς και να υπάκουης. Καλόν είναι να είσαι κοντά του. Δεν θα σου πη και να κλέψεις.

Ας μου συγχωρεθεί, εν προκειμένω, ή έξης διευκρίνησης: Ίσως με μια του σκέψη ό Γέροντας είδε, γνώρισε τον Δεσπότη και είδε ότι ό νέος δεν είχε να πάρει πολλά απ' αυτόν, αλλά διά να μη κατακρίνει και διά να μη απογοήτευση τον νέον, ό όποιος αγαπούσε πολύ τον Δεσπότη, του απήντησε επιγραμματικά αλλά με νόημα: «Δεν θα σου πει και να κλέψεις!» Διά την μονή επίσης, ως ανέφερα, του απήντησε: «Παντού υπάρχει και το φώς και το σκότος κλπ.». Ό νέος αυτός είχε σχεδόν αποφασίσει να πάει εις εκείνη την Μονή. Ήτο ενθουσιασμένος, ώστε ακόμη και όχι να του έλεγε ό Γέροντας, εκείνος θα πήγαινε. 

Ό Γέροντας, λοιπόν και διά τα δύο θέματα (Δεσπότη και Ί. Μονή), δεν απήντησε απ' ευθείας αρνητικώς, αλλά διά να μη λυπήσει και απογοήτευση, απήντησε ως προανέφερα. Σύστημα του όμως είχε ό Γέροντας να αναλαμβάνει εκείνος την αγωνία και το βάρος. Μετά δηλαδή πού έφευγε ό επισκέπτης, ό όποιος του απηύθυνε παρόμοια ερωτήματα, ό π. Ιερώνυμος ύψωνε τα χέρια του και προσηύχετο θερμώς, να φέρει ό Θεός το εμπόδιο ή να μεταβάλει τα πράγματα, κατά το συμφέρον. Αυτό έφθανε διά να γίνει εκείνο πού ό Γέροντας απ' ευθείας δεν είπε. Αυτήν την τακτική του την γνώριζα. Όταν τέλος έφυγα μαζί με τον εν λόγω νέον, μου λέγει καθ' οδό με μεγάλη χαρά: «Ό Γέροντας και διά τα δύο δεν μου είπε όχι. Δόξα τω Θεώ». Του απήντησα λοιπόν: «Δεν είπε όχι, αλλά ούτε και ναι με ευχαρίστηση. Είπε να προηγηθεί προσευχή, από σένα, άλλα και εκείνος θα κάνη σίγουρα. Πάντως μετά από λίγες ήμερες ν' αποφασίσεις.

 Δεν πέρασε ούτε μια εβδομάδα και το μεν θέμα της Ιεράς Μονής είχε ήδη λήξει, δηλ. ούτε καν το ξανασκέφτηκε, διότι εξέτασε καλώς τα πράγματα και διαπίστωσε ότι δεν έπρεπε να πάει. Όσο διά τον «Δεσπότη», μετά ένα μήνα περίπου, είχε τελείως απομακρυνθεί από εκείνον. Συγκεκριμένως, εις το διάστημα αυτό τον γνώρισαν μ' ένα εξαίρετο Μητροπολίτη, ό όποιος θα τον βοηθούσε δι' όλα τα μετέπειτα, και ό όποιος μετά τας σπουδάς τού νέου αυτού, τον χειροτόνησε Διάκονον και εν συνεχεία ιερέα - αρχιμανδρίτη.

Ό νέος, ένα μήνα μετά την επίσκεψι αυτήν, όταν είδε με πόσην ευκολία και πόσον άνωδύνως άπεμακρύνθη και από τον «Δεσπότη του», άρχισε να νοιώθει πολλή αγάπη, ευλάβεια και συμπάθεια διά τον Γέροντα Ιερώνυμο και για τις «τέχνες» του, ως χαρακτηριστικά παρατήρησε. Τα πράγματα, δηλαδή, εξελίχθησαν διά τον νεαρό διαφορετικά (και σύμφωνα με την θέληση τού Γέροντος) απ' ότι φαντάζετε, κατ' εκείνη την επίσκεψι, εις την συνέχιση της οποίας και ας επιστρέψαμε.

Στρέφει ό Γέροντας, λοιπόν, εις εμέ και λέγει:

- Αμάν κόρη! Το επαναλαμβάνω, πρόσεχε την υγεία σου. Το κεφάλι σου μη το βαρύνεις με λύπη και έγνοιες. Θεωρώ ότι θα πληγωθείς από τους ανθρώπους, διά τούτο πρέπει να γνωρίζεις πώς να σκέπτεσαι, διά να μη καμφθείς. Σε λέγω: Δι' ότι θέλεις και εις όποιον πειρασμό ή θλίψιν ευρέθης, παρακάλεσε τον Θεό, εις ανθρώπους μη εμπιστεύεσαι, μη ελπίζεις. Θα με ενθυμηθείς αργότερα και το επιθυμώ, δηλ. να με ενθυμάσαι, διά να βοηθείσαι, να γλυτώνεις. Θα δοκιμαστής και θα καταλάβεις αυτά πού τώρα σε λέγω. Πάντως μη φοβάσαι!

Ό νέος αυτός, καλός είναι αλλά μικρός. Φόβο έχει. Εις την θάλασσα πού ζώμεν, αν χρειαστεί, άπλωσε το χέρι, βοήθησε τον. Μου ενθυμίζει (και στρέφεται και θωρεί με συμπάθεια τον νέον), έναν άλλον πού ήλθε προ ήμερων εδώ. Ητο πολύ μορφωμένος, γνώριζε πολλά, ήτο δυνατός, καθαρός, αλλά εις τα πνευματικά δεν κατάλαβα να έχει βαθειά γνώσιν.

Γέροντα, με λέγει, θέλω να υπάγω εις το 'Άγιον Όρος, να μείνω διά πάντα εκεί, εσείς τί λέτε;

Του απήντησα: "Όχι, να μη πάς τώρα, διότι θα σε πολεμήσει ή γνώσις... αργότερα όταν θάσαι λίγο πιο μεγάλος.

Μου έκανε εντύπωση, κόρη, το κατάλαβε, έσκυψε το κεφάλι σκεπτικός, δεν με είπε δεύτερον λόγο. Ναι, πρέπει κάνεις να μελετά τα πράγματα, δηλ. με πολλή διάκριση και μετά πολλή προσευχή να αποφασίζει.

Και στρέφει εις τον νέον και πάλιν:

-           Είναι καλόν ή μόρφωσης, τα γράμματα, αλλά δια τα πνευματικά και την προκοπή εις την κλήση σου δεν είναι το πάν. Το πάν είναι και να πράττομαι και να ζούμε ορθώς. Και τα πνευματικά θέλουν επιμέλεια, θέλουν σπουδή και ζήλο. Να προσπαθείς και θα επιτυχής.

Διά να διατηρείται και το σώμα και ό νους εις κατάσταση υγείας, πρέπει να προσέχετε ιδίως εις το θέμα του ύπνου. Τουλάχιστον, κατά τους Ιατρούς, πρέπει εξ ώρες να κοιμάται κανείς. Πολλοί κοιμούνται δύο, τρεις ώρες, αλλά εσείς τώρα δεν πρέπει. Κοπιάζετε πολύ, νέοι είσθε, προσέχετε.

Ναι, τώρα να πηγαίνετε. Ό Θεός μαζί σας. Να προλάβετε το καράβι αυτό πού είναι τώρα δηλ. όχι το τελευταίο, δεν γνωρίζετε τί καιρό θα κάνη αργότερα.

ΒΙΒΛ. ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ.

ΕΙΔΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΝΕΦΕΛΗ.

Κάποια άλλη φορά συνάντησα μία μικρά ομάδα κληρικών (ιερομόναχων και μοναχών) στο αεροδρόμιο της Αθήνας. Επέτρεψε ό Θεός διότι πολύ θα ωφελούμουν, όπερ και έγινε να συνταξιδεύουμε όλοι με την ίδια πτήση. Πηγαίναμε στα Ιεροσόλυμα. Με δέχθηκαν στην ομάδα τους και τοιουτοτρόπως θα καταγράψω μόνο το βίωμα πού ζήσαμε στο Θαβώρ.

Στο ιερό Προσκύνημα του Θαβώρ φιλοξενηθήκαμε ένα βράδυ, όπου υπό μεν του γέροντος, τού πατρός Ιλαρίωνος και της

συνοδείας του γευτήκαμε εν τη φιλοξενία των αβραμιαία αγαθά,

υπό δε τού Μεταμορφωθέντος Κυρίου ευλογηθήκαμε άοράτως,

αλλά και ορατώς από την Αγία Νεφέλη πού μάς έστειλε,

H Αγία Νεφέλη, αγαπητέ άναγνώστα, κάλυψε τον χώρο πού είναι το

Ιερόν Προσκύνημα. Ή εμφάνιση της Αγίας Νεφέλης έγινε  κατά την διάρκεια της νυκτός. "Όλοι εμείς την είδαμε, την "ψηλαφίσαμε", την αισθανθήκαμε, το πρωί όταν κατεβήκαμε για την ακολουθία. Ή ώρα ήταν λίγο πριν την 5ην πρωινή Και ό ήχος της καμπάνας ερχόταν στα αυτιά μας μαζί με πυκνά κύματα Αγίας Νεφέλης.

Είδα και αισθάνθηκα την ίδια θεϊκή κατάσταση, ή μάλλον την ίδια θεϊκή κάθοδο, το ίδιο θεϊκό βίωμα, πού βίωσα το 1994 όταν βρέθηκα στο Θαβώρ την νύκτα της Μεταμορφώσεως.

Απέραντη χαρά και απερίγραπτη αγαλλίαση γέμισε το "είναι" όλων των κληρικών από την απρόσμενη παρουσίαση της Αγίας Νεφέλης. Νομίζω ότι δεν περίμεναν αυτή την θεϊκή επίσκεψι. Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι κατήλθε ή Αγία Νεφέλη, εν μέσω Σεπτεμβρίου προς χάριν αυτών. Λέω τούτο διά τον έξης λόγο:

0ι ανωτέρω Πατέρες δεν δύνανται να μεταβούν στο Θαβώρ την ήμερα της εορτής, ώστε να δουν την Αγία Νεφέλη, διότι το Μοναστήρι τους είναι αφιερωμένο στην Μεταμόρφωση τού Σωτήρος. Τοιουτοτρόπως αφού οι Πατέρες δεν δύνανται να επισκεφθούν το Θαβώρ την ήμερα της εορτής, τούς επισκέφθηκε ή Αγία Νεφέλη κάνοντας -ας μού επιτραπεί ή έκφρασης- "υπακοή" στην ταπεινή και αγία επιθυμία τους, στον διακαή πόθο τους, πού ήτο, να δουν ιδίοις όμμασι το ετήσιο επαναλαμβανόμενο θαύμα, το της καθόδου Της, το της εμφανίσεως Της.

Ας βγάλει ό κάθε αναγνώστης το συμπέρασμα του, έχοντας ύπ' όψιν, αφ' ενός ότι ή Αγία Νεφέλη εμφανίζεται την ήμερα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και μέχρι την απόδοση της εορτής, και αφ' έτερου, όπως μου δήλωσε μία έγκαταβιούσα εν τώ Θαβωρίω όρει μοναχή, ότι την προηγουμένη ήμερα ή ατμόσφαιρα ήτο διαυγής, άρα κατ' εκείνη την ημέρα υπήρξε παρουσίαση Αγίας Νεφέλης και όχι κάποιο επαναλαμβανόμενο φυσικό φαινόμενο.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΕΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ- ΑΙΤΩΝ 50 ΨΑΛΜΟ.

Κ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΑ ΖΥΜΗ ΘΕΡΜΟΝ ΑΙΤΩΛΙΑ

A TRIBUTE TO FR. PETER GILLQUIST BY DR. JOHN COLLIS

                The article of Dr. Collis is as follows:  “This essay is about an outstanding person and friend. Father Peter Gillquist was a minister, a priest, an apostle, a bible scholar, a friend.  Phenomenal goals and amazing achievements characterized this devoted individual.  For much of his life, Father Peter struggled with physical pain, yet accomplishing more than imaginable.  Before my completing this paper, he suddenly became critically ill and died. 

ST. PAUL THE APOSTLE

                St. Paul was born in the Greek city of Tarsus.  His parents gave him the Hebrew name Saul, in honor of King Saul.  Paul studied under the guidance of leading teachers and received a superbly religious, Jewish education.  St. Paul became the most influential voice in the history of the Church, except for Jesus.  The miraculous conversion of St. Paul on the road to Damascus convinced him that the crucified Galilean was indeed the Messiah and Son of God.  He preached that the message of the Messiah was not only for Jews, but also for Gentiles.  The followers of Christ were first called Christians at Antioch. (Acts 11:27).  Later St. Paul began a new enterprise.  He began to write letters. St. Paul was to write a total of 13 letters (13 books of the Bible), or 14 books if Hebrews is accredited to St. Paul.  As the Apostle to the Gentiles, he left a permanent stamp on Christianity by transforming it from a movement confined to Judaism to a faith for all nations. During the height of his ministry, St. Paul was arrested.  While awaiting trial, St. Paul undauntedly stated…”the time of my departure has come.  I have fought the good fight, I have finished the race, I have kept the faith” (2 Timothy 4:6-7).

FATHER PETER GIILQUIST

                The spiritual journey of Father Gillquist is heartwarming and inspirational.  His path of grace and perseverance led Father GiilquIst to become the acknowledged foremost evangelist in all of modern day Orthodox Christianity.  That spiritual journey follows:               Father Gillquist grew up as a Lutheran. He attended the University of Minnesota and was active in Sigma Alpha Epsilon fraternity.  While at the University he became involved in the Campus Crusade for Christ, an outstanding evangelistic organization.  Father Gillquist pursued graduate studies at the prestigious Dallas Theological Seminary.  After graduating, he became a staff member of Crusade for Christ in 1960, later staring a ministry at the University of Notre Dame.  After several years with Campus Crusade, Father Gillquist worked at the University of Memphis spending 11 years with Thomas Nelson Publishing C. in Nashville.  There he became a senior editor in 1975, and served on the overview committee for Nelson’s New King James version of the Bible.

                As a priest and advisor, he brought many to the Lord. He diligently sought the true Church of the New Testament.  Initially, he believed that perhaps the original Church had been lost.  He examined the doctrine of many Churches, including the Episcopalian, Catholic, and the Greek Orthodox.  After much prayer, search and deliberation, he and 2000 others asked to become members of the Greek Orthodox Christian Church.  Archbishop Iakovos and the Holy Synod turned down his request, although Metropolitan Maximos had pleaded on his behalf for admission into the Greek Orthodox Church.  Father Gillquist was referred to the Ecumenical Patriarchate.  He then traveled to Constantinople and was able to speak to a representative of the Patriarch, who at the time was Metropolitan Bartholomew.  The Metropolitan informed Father Gillquist and the 2000 other hopefuls that they could not be accepted into the Greek Orthodox Church.

                This was discouraging.  Father Gillquist then turned to the Antiochian Orthodox Christian Church.  The Antiochians received him with open arms.  In 1987 Father Gillquist led 17 parishes with 2000 members into the Antiochian Orthodox Church. During his outstanding ministry of 22 years, Father Gillquist has brought 120 Churches to Christ as members of the Antiochian Church.  The Antiochian Church has been fortunate and blessed with the ministry of Father Gillquist.  He was an inspiring priest and a convincing preacher.  His message brought thousands to Christ.

                The sparkplug and moving force behind the creation of our Orthodox Study Bible was Father Gillquist.  He initiated, nurtured and edited the Study Bible with his foresight and prayer.  The Orthodox Study Bible is having enormous and lasting effects.  The Orthodox Study Bible is actually a library, or more precisely a compendium of books, topics, essays and ideas, all phenomenally well-planned and superbly compiled.  The Orthodox Study Bible may well become the single most valuable book ever published for modern day Orthodoxy.

                Saint Paul speaking to Timothy says…”from childhood you have known the Holy Scriptures, which are able to make you wise for salvation through faith which is in Jesus Christ.  All Scripture is given by inspiration of God.” (2 Timothy 3:15-16).  Father Gillquist was the father of six children and grandfather of 19 grandchildren.  He and his lovely wife, Marilyn, were long-term residents of Santa Barbara, CA.  Father Peter retired from 25 years of service to the Antiochian Archdiocese as Director of the Department of Missions and Evangelism in January, 2012.  He was associated with All Saints Antiochian Orthodox Church in Bloomington, Indiana where his son, Father Peter John Gillquist is the pastor.

SAINT PAUL AND FATHER GILLQUIST

                Saint Paul was a Jew who was converted miraculously while on the road to Damascus.  Father Gillquist was a Lutheran, who was converted to Orthodox Christianity while searching for “the true Church of the New Testament.”  Through his exhaustive search, Father Gillquist found that Church to be the Orthodox Church.  Despite physical and emotional beatings, leading to his martyrdom, St. Paul was the pre-eminent evangelist of the early Church period.  Likewise, after an arduous search for the true Church of the New Testament, Father Gillquist ultimately joined the Antiochian Church and became the pre-eminent evangelist of modern day Orthodox Christianity.

                Saint Paul pursued his evangelistic journey, first by travel and then by personal messages, which ultimately became 13 (perhaps 14) books of the New Testament.  Similarly, Father Gillquist led an intense and highly successful evangelistic ministry.  He also turned to the Bible. He became editor of the highly acclaimed Orthodox Study Bible.  This Orthodox Study Bible contains the first Orthodox English translation of the Septuagint.  The Septuagint is the Greek version of the Old Testament always used by the Greek Orthodox Church.

MY PERSONAL EXPERIENCE

                I first met Father Gillquist at a Greek Orthodox Retreat in the fall of 1994.  After his final presentation, I noticed that he was experiencing some serious physical discomfort.  I advised him to obtain medical tests to determine the cause of his pain. Two years later, I phoned him at his home in California to congratulate him for an inspiring article, only to discover that he had been confined to bed because of back pains.  He explained that his California HMO believed my suggested tests were unnecessary, and prescribed only rest and medication.  After convincing him to come to Cleveland, the next day, March 28, 1996, Father underwent an MRI scan.  The test indicated that Father Gillquist was suffering from a huge slipped disc in his back.  Surgery was scheduled the next morning.  On arrival to the operating room, and despite his premedication and sedation, he promptly sat up and asked for everyone’s attention.  He announced to all in the operating room that the New York Yankees were to play the Cleveland Indians that very day.  He asserted that he was an Indians fan and hoped that the Yankees would lose.  All in the operating room applauded.

                My patient, Father Gillquist, became a close friend.  We visited and communicated frequently. His wisdom and insight dominated our conversations.  He enjoyed his work.  He was kind, sensitive and humorous.  He loved his family, and he loved his friends.  After completing the Orthodox Study Bible, and having brought thousands to Orthodoxy, I asked him what he wanted more than anything else.  Without hesitation, he again thanked the Lord for bringing him to “the true Church of the New Testament,” and hoped that one day he might be with his Lord and Savior.  He wanted more English used in the Liturgy.  He hoped for more Bible studies and more Bible-oriented sermons.  He prayed for an increased evangelistic outreach.  He dreamed that all Orthodox Christians in America would one day unite.

                I asked Father Gillquist if he was disappointed or angry at the refusal of the Greek Orthodox Church to admit him and his 2000 journeymen.  He felt neither disappointment nor anger.  He felt that the Holy Spirit led them to the Antiochians because the Greeks were simply not ready for either evangelism or Bible studies.  I asked him why there was a lack of enthusiasm for evangelism and Bible studies.  He insightfully reminded me of the four centuries of oppression by the Ottoman Turkish rule, and the continued oppression by the atheistic and totalitarian regime in Russia.  During that time many were murdered.  He knowingly smiled and remarked that Turkish and Russian oppression were definitely not conducive to evangelism and Bible Studies.

                Reflecting on support for the Orthodox Study Bible, we found that the Archdiocesan Council and the Leadership 100 unwilling to support the Bible Study Project.  Those decisions left both of us disappointed, yet Father Peter remained calm and never lost focus.  He was never deterred.  Eventually he found the spiritual and financial support, and completed the Orthodox Study Bible.

EPILOGUE

                Father Gillquist died on July 1.  Ironically, his funeral services were in a Greek Orthodox parish, the Church of the Holy Trinity in Indianapolis.  He has completed his search for “the Church of the New Testament.”  The ministry of Father Gillquist and his Orthodox Study Bible will have an everlasting impact.  He brought thousands to Orthodox Christianity.  Father Gillquist is our modern day Saint Paul.  If Saint Paul were ever asked to describe Father Gillquist, Saint Paul would perhaps answer, “We have fought the good fight.  We have finished the battle.  We have kept the faith.”

Dr. John Collis, MD, currently is a member of the Archdiocesan Council, teaches Sunday School and practices Neurosurgery in Cleveland, OH.

http://www.thenationalherald.com/archives/issue/771

ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗ Π. ΙΕΡΟΘΕΟ ΣΗΦΑΚΗ.

ΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ.

 

Νομίζω ήταν Μάιος, όταν επισκέφθηκα μία απομεμακρυσμένη ιερά Μονή, έκτος Αγίου Όρους. Ό καθηγούμενος της ανωτέρω ιεράς Μονής, μού είπε ότι μπορώ να παραμείνω κοντά τους όσο καιρό θέλω, και τοιουτοτρόπως με φιλοξένησαν τρεις εβδομάδες.

Τα βιώματα πού έζησα είναι πολλά, θα καταγράψω στο παρόν μόνο ένα.

Κάποια ήμερα επισκέφθηκαν την ανωτέρω ιερά Μονή μία ομάδα κληρικών. 'Αν ενθυμούμαι καλά, ήταν δύο ιερομόναχοι, τρεις μοναχοί και ένας δόκιμος, οίτινες παρέμειναν στο μοναστήρι τρεις ήμερες. Συνέπεσε δε, την δευτέρα ήμερα να είναι κάποια μεγάλη εορτή και έγινε ολονύκτιος αγρυπνία. Το απόγευμα της κυριωνύμου ημέρας της εορτής, ό άγιος καθηγούμενος έκανε μία σύναξη, όπου παρευρεθήκαμε άπαντες.

Και ενώ ή σύναξη φαινόταν ότι θα ήτο μία σύναξη, όπου θα έγευόμεθα ένα ωραίο γλυκό, έγινε το εξής:

Ό άγιος Καθηγούμενος απευθύνθηκε στον νεώτερο εκ των φιλοξενουμένων ιερομόναχων και τον παρεκάλεσε να μας ειπεί λόγον αγαθόν.

Πήρε τον λόγο ό πατήρ Νικόλαος και είπε:

— Αντί για λόγον αγαθόν, θα μού επιτρέψετε σεβαστοί πατέρες, να σάς ειπώ έναν λόγο εξομολογήσεως, δηλαδή θα σάς εξομολογηθώ κάτι από την προσωπική μου ζωή.

Όταν ήμουν στρατιώτης γνώρισα τον Γέροντα. [Μάς είπε το όνομα τού γέροντος, αλλά διά την ωφέλεια των ψυχών μας δεν θα καταγράψω το όνομα του. Θα πω μόνο ότι ητο ένας Άγιος Γέροντας του 20^ου αιώνα. Ο Γέροντας λοιπόν από την πρώτη στιγμή μού είπε όλα τα μελλούμενα όσα τελικά συν Θεώ μου συνέβησαν

Αυτή την στιγμή, πού διάγω το 76ον έτος της ηλικίας μου βλέπω  ή μάλλον εξομολογούμαι δημοσίως ότι δεν έκανα υπακοή στον Γέροντα και τοιουτοτρόπως ταλαιπωρήθηκα πολύ  στο διάστημα τόσων ετών. (Νομίζω ότι ό πατήρ Νικόλαος, είπε  |και τούτο: Σ' όλη μου την ζωή ήμουν διχασμένος, δηλαδή  δεν έκανα πιστή υπακοή στον Γέροντα, διότι ύπήκουα στο δικό

θέλημα. Δεν ήγωνίσθην όσο έπρεπε. Τώρα πού γέρασα ελπίζω στο έλεος τού Θεού).

Τελείωσε την εξομολόγηση του ό πατήρ Νικόλαος, λέγοντας

στους νέους μοναχούς τούτον τον λόγον: — Να αγωνίζεσθε τώρα πού είσθε νέοι για την αγάπη του

Χριστού και να μην είσθε δίψυχοι. Να κάνετε θυσίες τώρα που

είσθε νέοι και μην αναβάλετε για τα γεράματα, διότι τότε δεν θα

μπορείτε

Στην συνέχεια πήρε τον λόγο ό έτερος ιερομόναχος και είπε. Πρώτος πού γνώρισε τον Γέροντα, ήτο ό πατήρ Νικόλαος,  όστις αμέσως μού είπε: «Εύρήκαμεν» (Ιωάννου α' 46) πολύτιμο λίθο... Ήμουν τότε στρατιώτης στην Μυτιλήνη. » πήρα την πρώτη άδεια πήγα και γνώρισα τον Γέροντα, είπε και σε μένα όλα όσα τελικά μού συνέβησαν.

Δυστυχώς όμως, έκανα μερικές άνυπακοές προς τον Γέροντα  λόγω των πολλών πτυχίων και τίτλων σπουδών πού έχω , ενώ όπως γνωρίζετε ό Γέροντας ήτο ένας αγράμματος κατά θυραθεν σοφία, αλλά εγγράμματος κατά την θεϊκήν τοιαύτην

Την ώρα πού οι δύο Ιερομόναχοι μάς μετέφεραν,, πρωτοχριστιανική εποχή, όπου τότε έγένετο δημοσίως την εξομολόγησης, ένοιωσα ένα Ιερό ρίγος να διαπερνά το είναι μου δάκρυσα, έσκυψα το κεφάλι μου διότι δεν μπορούσαν τα αμαρτωλά

μου μάτια να κοιτάξουν αυτούς τους δύο ταπεινούς, ή μάλλον άγιους ιερομόναχους.

Όχι μόνο τα μάτια μου, αλλά και ή ακοή μου έπαυσε να λειτουργή, όταν οι δύο Γέροντες έξομολογούντο και τοιουτοτρόπως δεν ήκουσα, ή μάλλον δεν ενθυμούμαι κατά γράμμα την εξομολόγηση των. Γι' αυτό τον λόγο τοποθέτησα ανωτέρω, μία πρόταση εντός παρενθέσεων.

Δίπλα μου, για να επανέλθω, έκάθητο ένας δόκιμος, όστις και εκείνος είχε σκύψει το κεφάλι του. Μόλις τελείωσαν τις εξομολογήσεις οι δύο Γέροντες, πήρε τον λόγον, αφού ζήτησε πρώτον την ευλογία τού Γέροντος του, και είπε:

—        Σεβαστοί Πατέρες, τις τελευταίες ημέρες εισήλθα στους πλατείς δρόμους της ανυπακοής και τοιουτοτρόπως ό Γέροντας δεν μού επέτρεψε να κοινωνήσω χθες βράδυ στην αγρυπνία. Ζητώ συγγνώμη!

—        Νάσαι συγχωρεμένος είπαν οι δύο σεβάσμιοι ιερομόναχοι. Και ενώ ακούσθηκε από τα χείλη αυτών των δύο ιερομόναχων, οίτινες ήταν και εξομολόγοι, το "νάσαι συγχωρεμένος" αισθάνθηκα την ανάγκη να ζητήσω από τον Γέροντα μου να εξομολογηθώ δημόσιος τις δίκες μου ανυπακοές, όμως δεν πρόφθασα διότι ο Γέροντας σηκώθηκε. Η Σύναξης τέλειωσε.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΕΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ- ΑΙΤΩΝ 50 ΨΑΛΜΟ.

Κ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΑ ΖΥΜΗ ΘΕΡΜΟΝ ΑΙΤΩΛΙΑΣ

UNDER THE VEIL OF MERCY

Interview with Irina Karpovich, a sister of mercy

July 18 is the day of the holy martyr Grand Princess Elisabeth who is best known on the Russian soil because of her deeds of mercy. She left the world where she had high standing and went to another world, the world of the needy and the suffering. Many years passed since St Elisabeth reposed in the Lord but the good works she started are going on and many Christians continue to remember her. For instance, a Sisterhood and a Convent in Minsk are named after her. The sisters of mercy, also known as “white” (lay) sisters, follow in the footsteps of their heavenly patroness by helping the ill and the suffering today. Over 70 sisters and brothers have their obedience in the National Centre for Mental Health.

“People who undergo treatment here need other help, i.e., spiritual help, beside medical assistance,” the sister-in-charge of the National Centre for Mental Health Irina Karpovich believes. “Who is able to provide this spiritual treatment? The Heavenly Doctor.”

Many of the “white” sisters have regular jobs in other places beside the Sisterhood where they may be good specialists or even top managers. However, this fact does not prevent them from talking with the mentally challenged on equal terms, helping them to get to know God and to draw closer to Him. Irina has been a member of the Sisterhood for nine years. Three years ago she used to combine her duties in the Sisterhood with a secular job of a private company CEO. She used to keep the fact that she was a sister of mercy in secret. “I did not hesitate for a single moment,” Irina says. “I just did not know how I could explain the reasons why I do that to my unbelieving colleagues. Finally, I gave up hiding. Once our company founder made an appointment with me on an evening when we were going to have confession in the unit of the hospital I was in charge of. I asked him to move this appointment to another date, and when he asked me why, I answered, “I am a sister of mercy, I visit the mental clinic and we have confession there on Wednesdays.” He was very surprised and muttered, “Yes... I see... Okay!”

 

“A couple of years ago, a friend of mine asked me why I go there. She choked when she heard my answer, “There is so much love!” How can I explain this to someone who has never visited the hospital as a sister of mercy in order to hear and answer, to support and to tell the patients about God's presence? No, this hospital is in no way different from what you can see on TV but “there is so much love!” Sometimes you cannot force yourself into going there but each time you return from this obedience, you feel that “there is so much love!” It is hard to understand if this love is “thanks to” or “in spite of”... “Thanks to,” I suppose. In general, there is no “love in spite of...” at all.

Not all patients are willing to communicate, especially if they are in the state of depression. A person may be lying on their bed and staring at the wall without uttering a single word. S/he does not want anything, s/he is unwilling even to get up, wash their face, dress and eat, respond to our greetings, and this condition may go on for weeks. There was such a patient in one of the hospital units. Our sister did not make attempts to stir her up or to irritate her with questions but would simply say hello, say a short prayer for her, leave a hard candy for her and go out. In the meantime, that woman was discharged from hospital, and the sister of mercy who had visited her met her in public transport. That woman thanked the sister for her care and said, “You know, that hard candy helped me to recover so much!” Even a hard candy might be important if it is an expression of attention and compassion.

The primary task of a sister of mercy is to prepare the patients of the hospital for confession and communion. This is not always easy because there are people of various beliefs and convictions here. Irina told us that it is here where heterodox people often become Orthodox. Irina became Orthodox when she was 39. “I remember that I used to be a self-confident and proud person since my childhood. There was no God for me, I thought the priests were puppeteers, a church was a bad theatre and the faithful... oh, I did not know how to call them.”

“I was 30-something when I decided to take a closer look at the phenomenon of faith. Lots of people endured torture because they were reluctant to renounce their faith in the “non-existent” God. How could I explain that? I bought the New Testament and tried to read the Psalter. It was totally impossible to understand. I started reading the Gospel but I could not even appreciate its artistic value; I forced myself into reading it. I was driven by my ego: how come that I do not understand any of those things so many different people living in different places and in different times have in common? I read it for six years and almost learnt it by heart but I still could not understand it.

Once I caught a cold and stayed in bed for a couple of days. I was lying and reading books. All of a sudden, with no visible reasons, I was gripped by the feeling of repentance. I suddenly saw how many evil things I had done, I saw how dark my soul was and I could not live with it anymore. A friend of mine told me that I should go and confess my sins. I rushed to my mother, “Mum, I need to go to confession!” - “In a Catholic church?” - “No, in the Orthodox church!” - “Then you have to become Orthodox first because you were baptised in the Catholic Church.”

So I went to SS Peter and Paul Cathedral. I was afraid that as soon as I step into the church, the priests would attack me and begin to brainwash me. It turned out that they did not; in fact, they hardly even noticed me. I cried for a while and decided to stay because it was God who I had come to, not other people. I learnt that I was in need of Holy Chrismation and that I had to attend several lessons of catechism taught by a priest before that. It was then that I took the Gospel from my book shelf again. It seemed to me that this time the Gospel swung wide open and welcomed me in. When I was reading it, I felt a strange feeling of the presence of Christ, as if I was standing in the midst of the people listening to Him. My faith came as a revelation. When God touches one's soul, this is evident.

Then I was chrismated, confessed and took communion; I was overwhelmed by the totally new feeling of absolute freedom and understanding that I can and will no longer live without Christ, without His Church and the Sacraments. This is not a one-in-a-lifetime experience: each new day brings more experience.

I started visiting the talks of Fr Andrew and he became my confessor in about a year since I became Orthodox. I thank the Lord that he blessed me to become a member of the Sisterhood and to carry out my obedience in the mental clinic.”

If we read the biography of the heavenly patroness of our Sisterhood, we will notice that she had not been born Orthodox. Saint Elisabeth was born to a Protestant family but later she came to realise that Orthodoxy was a better fit for her than Protestantism. Irina recalls how one of the female patients of the National Centre for Mental Health was attending both an Orthodox church and a Protestant congregation because the latter provided material assistance to her. Recently, she confessed it and told Irina about it, saying that she came at peace with her soul after that.

It is rather difficult for a person who stays in this hospital to confess and take communion. Sometimes an individual struggles with God, grudges and does not want to humble himself. A sister of mercy has to be patient and pray for that individual so that the Lord would teach him and soothe his pain. Nevertheless, the majority of the patients of the National Centre for Mental Health look forward to the visits of a priest and to the confession; many of them share their impressions and observations with the “white” (lay) sisters and tell them how they change after the communion and what grace they can feel. Some people have to stay here for a long time, and their relatives grow tired with them; but God cares for everyone, He welcomes all. Some people confess and take communion in the hospital for the first time in their lives, and then, when they are discharged, they continue to attend church, change their lifestyles and begin a new life with God.

There is a separate building within the walls of the Centre for the people who committed crimes under the influence of extreme emotional disturbance. Our sisters visit them as well. It is common knowledge that many people regard such activity useless because they are certain that such people cannot be changed. However, do you remember who was the first to enter the paradise? A thief. He had no time to do anything in order to make up for his bad actions; all he did was honestly repent and say that he deserved the punishment he had to endure and call upon God. Everybody today needs prayer and repentance. Even the Grand Princess Elisabeth prayed for the assassin who murdered her husband and called for his repentance.

Irina recalls how they told her on the very first day of her obedience in the hospital, “If it is too hard, you are free to stop doing it.” “How could I stop?” she says. “However difficult things would be for us, these people suffer much more than we do, and they need not only medical assistance but also spiritual support. Some of them need a kind word, some need a kind look, some need to feel that they are not abandoned nor forgotten. It is often said that a word can kill and a word can cure... The Scripture says, Bear ye one another's burdens, and so fulfil the law of Christ. (Galatians 6:2)

 

Regardless of the difficulties that the “white” sisters have to face today, they know that their heavenly patroness, the holy martyr Grand Princess Elisabeth, keeps praying for them. They ask her for help and feel her support seeing what fruit their ministry bears and how useful it is for other people. Their ministry transforms human lives, and it inspires and strengthens their hearts in all circumstances.

By Helena Gulidova

Translated by Fyodor Vaskovsky

Ιερά κειμήλια στην Παναγία Πορταϊτισσα στις Αχαρνές.Τεμάχιο του Τίμιου Ξύλου, τμήμα από τον άρραφο χιτώνα του Κυρίου και λίθο από τον Πανάγιο τάφο.

Με λαμπρότητα υποδέχθηκαν οι Αχαρνές, την Κυριακή 22 Ιουλίου, τεμάχιο του τίμιου ξύλου, τμήμα από τον άρραφο χειτώνα του Κυρίου και λίθο από τον Πανάγιο τάφο, τα οποία θα φιλοξενούνται έως τις 26 του μηνός στην Παναγία Πορταϊτισσα(πίσω από την Εθνική Τράπεζα στην πλατεία Καράβου). Τα ιερά κειμήλια τα οποία βρίσκονται αποθησαυρισμένα στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος, στο Άγιον Όρος έγιναν δεκτά σύμφωνα με το τελετουργικό και με τις πρέπουσες τιμές, ενώ ιερείς και δεκάδες πιστοί τα συνόδευσαν υπό τους ήχους της φιλαρμονικής του δήμου μέχρι τον ναό.

Τα λείψανα προσκύνησε ο Μητροπολίτης Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως κ. Αθηναγόρας ο οποίος τέλεσε την λειτουργία ενώ ακολούθησε αγρυπνία κατά το Αγιορείτικο τυπικό.

Καθημερινώς θα τελείται ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία, στις 7:30 και ο Εσπερινός στις 19:30.Ο Ιερός Ναός θα έχει ανοιχτές τις πύλες τους για τους πιστούς από τις 7:30 το πρωί ως τις 14:00 μ.μ. και από τις 17:00 ως τις 21:00


ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΔΩ........


http://www.doxthi.gr/topika/axarnai/2890-2012-07-24-04-34-28

ΝΕΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ, ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ!

Το κείμενο που ακολουθεί είναι προδημοσίευση άρθρου. Θα δημοσιευθεί στο ορθόδοξο αντιαιρετικό περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ στο τεύχος Σεπτεμβρίου ( τον Αύγουστο δεν εκδίδεται ) αλλά λόγω της βαρύτητας του θαύματος, κρίθηκε σωστό να μαθευτεί νωρίτερα και από άλλα μέσα, για το καλό του ορθόδοξου ποιμνίου στους δύσκολους καιρούς που περνά η ευλογημένη πατρίδα μας. Υπάρχει και ενυπόγραφη άδεια του εκδότη για όποιον τη θελήσει.

"Πριν μερικές εβδομάδες ακόμα ένα σύγχρονο θαύμα του γέροντος Παισίου έλαβε χώρα σε ένα μικρό χωριό των Σερρών. Το περιέγραψε στον υποδιάκονο Αμφιλόχιο, του Ιερού Καθεδρικού Ναού των Ταξιαρχών Σερρών, ο βιώσας το θαύμα Παντελής Κ.

Ο Παντελής 18 ετών, νέος χρήστης ναρκωτικών ουσιών, είχε ένα τρομερό ατύχημα με το μηχανάκι του λίγο πιο έξω από το χωριό του με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά στο κεφάλι και να πάθει εγκεφαλική διάσειση. Πιθανότατα ήταν υπό την επήρεια ουσιών γιατί παρόλο που ήταν σε προγράμματα αποτοξίνωσης, το δαιμόνιο αυτό της ηρωίνης δεν έλεγε να βγει από μέσα του. Μπήκε εσπευσμένα στην μονάδα εντατικής θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Σερρών με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

Οι γιατροί τον είχαν σε καταστολή και μετά και από ενδονοσοκομειακή μόλυνση ήταν σε κώμα με τελική γνωμάτευση ότι ήταν εγκεφαλικά νεκρός. Οι γιατροί μην έχοντας άλλα μέσα στη διάθεσή τους, σήκωσαν τα χέρια ψηλά και είπαν στην χαροκαμένη μητέρα του ότι είναι στα χέρια του Θεού.

Η ημερομηνία της τελικής γνωμάτευσης για εγκεφαλικό θάνατο ήταν η 13η Ιουλίου. Σε 1 ημέρα ο γιος της θα έκλεινε τα 18 του χρόνια, και αντί να μπει στην ενήλικη ζωή, τον έβλεπε στο κρεβάτι να παλεύει, όχι για τον γνωστό αγώνα κατά της μάστιγας των ναρκωτικών, αλλά τελείως άμεσα για την επιβίωσή του .

Η αξιαγάπητη Κυρία Αναστασία δε το έβαλε κάτω. Με την προτροπή του Άγιου πνευματικού της , παππούλη Αθανάσιου, πήρε το ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη την επόμενη ημέρα και κατευθύνθηκε προς την ιερά μονή ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ-ΣΟΥΡΩΤΗ.

Γνώριζε για το μεγαλείο του γέροντα-Παισίου , δε γνώριζε όμως ότι εκείνη την ημέρα 14 Ιουλίου συμπληρωνόντουσαν 18 χρόνια από την κοίμηση του γέροντα. Όταν έφτασε και είδε τη λαοσύναξη απόρησε, αλλά όταν της είπαν ότι ο γέροντας πέθανε την ίδια μέρα που γέννησε τον μονάκριβο γιο της κόντεψε να λιποθυμήσει. Ένιωσε κάτι που δεν μπορεί ακόμα να περιγράψει. Μια ένωση με το θείο, την αύρα του γέροντα και γενικά ότι κάτι καλό θα βγει.

Παρόλη την κρισιμότητα της κατάστασης του γιού της , δε το χρησιμοποίησε σαν αιτία και περίμενε με ταπείνωση και γονατιστή πάνω από 4 ώρες μέχρι να έρθει η σειρά της να προσκυνήσει το μέρος όπου κοιμάται ο γέροντας-Παίσιος. Προσευχήθηκε για το σπλάχνο της και πήρε λίγο χώμα από το μνήμα, το οποίο χώμα το πήγε στον πνευματικότης, και ο οποίος αφού το διάβασε, έφτιαξε ένα αυτοσχέδιο φυλακτό. Η κυρία Αναστασία έτρεξε στο νοσοκομείο και το εναπόθεσε κάτω από το μαξιλάρι του παιδιού της.

Το ίδιο κιόλας βράδυ είδε στον ύπνο της τον Γέροντα Παΐσιο να της λέει "Μη φοβάσαι, θα γίνει καλά ο Παντελής".

Το επόμενο πρωί ο Παντελής συνήλθε υγιέστατος κάτι που οι γιατροί αδυνατούσαν να εξηγήσουν. Μια έντονη ευωδία είχε κατακλύσει το δωμάτιο και αργότερα διαπίστωσαν ότι αυτή η μυρωδιά, προέρχονταν από το μαξιλάρι του Παντελή, στο οποίου η μητέρα του είχε τοποθετήσει κρυφά το φυλαχτό με το χώμα από τον τάφο του Γέροντα .

Το μόνο που θυμάται ο Παντελής από το λήθαργο του, είναι η φιγούρα ενός μαυροφορεμένου γέροντα να του λέει : «Άντε σήκω παλικάρι μου να πας στη μαμά σου. Τα κόλλυβα σου δε τα έχεις στο ζωνάρι. Θα αργήσουμε να τα φάμε».

Ο Παντελής από εκείνο το πρωινό έχει μια αποστροφή για τα ναρκωτικά και υγιέστατος διαβάζει και προσπαθεί να μπει στο πανεπιστήμιο. Εξομολογείται στον πνευματικό της μητέρας του και θέλησε να μοιραστεί το θαύμα που βίωσε η οικογένεια του, με τον υποδιάκονο Αμφιλόχιο.

"Ο Θεός μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνει με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέρθει. Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κ.λπ., θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι· δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό." Γέροντας Παίσιος

Ορθόδοξο αντιαιρετικό περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ

http://proskynitis.blogspot.gr/

ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ Ι.ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΒΒΑ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ.

Για την εορτή του αγίου  Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου, και όχι μόνο, μετέβηκα για λίγες ήμερες τον Ιανουάριο του 2011 στην Ιερά Μονή του Άββά Θεοδοσίου της Παλαιστίνης.

Ό σεβαστός και πολιός καθηγούμενος της ανωτέρω Ιεράς Μονής, αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Σηφάκης μου είπε πολλά θαυμαστά γεγονότα, εκ των οποίων θα καταγράψω τα εξής:

ι) Το 1996 ένας άπεντίτης (κάτοικος του χωριού Άπεντία) μουσουλμάνος, θέλοντας να οικειοποιηθεί τα κτήματα της Ιεράς Μονής του Αγίου Θεοδοσίου, πήγε με το τρακτέρ του και άρχισε να τα οργώνει. Τον άντιλήφθη ό πατήρ Ιερόθεος, διότι το εν λόγω κτήμα γειτνιάζει του οικοδομικού συγκροτήματος του Μοναστηρίου και μετέβη αμέσως εκεί.

— ...Άμπούνα (δηλαδή Γέροντα), του είπε ό άσεβης άπεντίτης, τα χωράφια είναι δικά μου! ...Άμπούνα, φύγε απ' εδώ, άφησε με να οργώσω το χωράφι μου, ειδάλλως θα σε πολτοποιήσω με το τρακτέρ...

Ό Γέροντας, αυτός ό κοντόσωμος άγιοταφίτης ιερομόναχος, έφυγε πικραμένος, επέστρεψε στο Μοναστήρι του και ψιθύρισε δύο λόγια στον τάφο τού αγίου Θεοδοσίου.

Λίγη ώρα αργότερα έγινε μία πολτοποίηση. Ό εν λόγω άσεβης κατά λάθος πολτοποίησε τον πρώτο γυιό του.

Μία ώρα αργότερα, ό δεύτερος γυιός του, πήγε και συνάντησε τον πρώτο αδελφό του. Ήταν ηλεκτρολόγος,  και έν ώρα εργασίας, σκοτώθηκε άπό ηλεκτροπληξία.

Λίγη ώρα αργότερα, ό τρίτος γυιός του εν λόγω άσεβους, εγκατέλειψε και αυτός, αυτό τον κόσμο. Ήταν οδηγός σ' ένα απορριμματοφόρο όχημα. Πήγε ν' αδειάσει τα απορρίμματα και έπεσε το όχημα παρασύροντας τον σε ένα γκρεμό. Δηλαδή, ό εν λόγω άσεβης κήδευσε μέσα σε μία ημέρα τρία παιδιά.

Το συμπέρασμα σου, αγαπητέ άναγνώστα, μην το βγάλεις τώρα, βγάλτο αργότερα, διότι μετά από πέντε ημέρες, ό εν λόγω άσεβης, σκότωσε κατά λάθος τον μικρότερο γυιό του. Ήταν μικρό παιδάκι και έπαιζε γύρω από το αυτοκίνητο του πατέρα του. Ό πατέρας του δεν το είδε, έβαλε όπισθεν... και τοιουτοτρόπως ό εν λόγω πού ήθελε να πολτοποιήση τον Γέροντα και να οικειοποιηθεί τα κτήματα τού Μοναστηριού, ώστε να τα δώση στους γυιούς του, έμεινε μόνος και έρημος, δηλαδή αμετανόητος, σαν καλαμιά στον κάμπο, δηλαδή στην έρημο της Παλαιστίνης.

2) Το 2001, ό Γέροντας, απασχόλησε ως εργάτη μέσα στο Μοναστήρι, για αρκετό καιρό έναν άλλο άσεβη. Όταν οι εργασίες τελείωσαν εκείνος ό άσεβης, αντί να ευχαρίστηση τον Γέροντα, θέλησε να πυρπόληση το Μοναστήρι.

Ό άθλιος, γνώριζε πού είναι ή καμινάδα με τον απορροφητήρα της κουζίνας, αναρριχήθηκε με μία σκάλα εξωτερικά τού Μοναστηριού την ώρα πού γνώριζε ότι μαγειρεύουν, άρα ό απορροφητήρας ήτο εν λειτουργία και άδειασε ένα δοχείο βενζίνα στην εν λόγω καμινάδα.

Ή βενζίνα, όπως ήτο επόμενο άνεφλέχθη, όμως ή φωτιά δεν πήγε προς τα μέσα, αλλά προς τα έξω, με αποτέλεσμα να τραυματισθή ό άσεβης. Κατόπιν τούτου, λόγω των εγκαυμάτων, συνελήφθη ό εν λόγω και όδηγήθη στην φυλακή.

Λίγες ήμερες αργότερα με προσωπική παρέμβαση τού Γέροντα, ό εν λόγω άσεβης άπεφυλακίσθη.

3) Το 1976 ό πατήρ Ιερόθεος αναλαμβάνοντας την ηγουμενία της Ιεράς Μονής, άρχισε την ανακαίνιση. Την ήμερα πού θα κατασκεύαζαν με τσιμέντο την οροφή τού ισογείου συνέβη το

έξης:

Ενώ οι εργάτες, άρχισαν να φτιάχνουν το μπετό, μαύρισε ό ουρανός, και άρχισε να αστράφτει και να βροντά. Τότε ό Γέροντας παρεκάλεσε τον άγιο Θεοδόσιο να τούς προστατεύει από την επερχόμενη καταιγίδα. Και φυσικά ό άγιος Θεοδόσιος, επανέλαβε το θαυμαστό γεγονός πού έγινε στον Κριτή Γεδεών. (Κριταί στ' 36-40) "Άνοιξαν οι ουρανοί", αλλά έβρεξε έκτος Μοναστηριού, δηλαδή γύρω-γύρω από το Μοναστήρι.

Το θαύμα, έπαναλήφθη την επομένη. Την επομένη, πού το τσιμέντο χρειαζόταν νερό, δημιουργηθεί ένα σύννεφο πάνω από το Μοναστήρι, το όποιο κατέβρεξε μόνο το χώρο τού Μοναστηριού, ενώ πέριξ υπήρξε ηλιοφάνεια.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΕΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ- ΑΙΤΩΝ 50 ΨΑΛΜΟ.

Κ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΑ ΖΥΜΗ ΘΕΡΜΟΝ ΑΙΤΩΛΙΑ

ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ ΚΑΙ Η ΓΑΤΑ.

Όταν επέστρεψα στο 'Άγιον Όρος, επισκέφθηκα το επόμενο Σάββατο τον πατέρα Παύλο και έκτος των άλλων τού είπα το εξής πού ήκουσα από κάποιον σε μία άλλη πόλη.

—        Γέροντα - τού είπα - ήκουσα τον τάδε να λέει το έξης, το όποιο είναι ατόπημα και δογματικό λάθος.

—        Κωνσταντίνε - μού είπε - ένα εκφραστικό λάθος ήταν.

Γέροντα, το είχε γραμμένο, και το διάβασε. - Ναι ήταν λάθος!

Μόνο αυτή την τρίλεξι φράση, είπε ό Γέροντας και άλλαξε συζήτησι. Δηλαδή δεν άρχισε να τον κατηγορή, να τον κρίνη και να τον κατακρίνη, διότι ό πατήρ Παύλος ήταν-είναι ένας κληρικός που μάτια έχει αλλά δεν βλέπει, στόμα έχει αλλά δεν ομιλεί, αυτιά έχει αλλά δεν ακούει, τουτέστιν υπηρέτησε και υπηρετεί Κ: «Τίς εί ό κρίνων άλλότριον ίκέτην;» ('Ρωμ. ιδ' 4)

Επισκέφθηκα κάποτε ένα Μοναστήρι έκτος τού Αγίου Όρους, που φιλοξενήθηκα 7-8 ήμερες. Τις ίδιες ήμερες φιλοξενήθηκε και ένας άλλος κύριος από την Χαλκίδα, ονόματι Ανάργυρος.  Στο εν λόγω Μοναστήρι μόναζαν-μονάζουν περίπου δέκα πέντε πατέρες. Ό ένας καλύτερος από τον άλλον.

Κάποια ήμερα ό Καθηγούμενος απουσίασε λόγω ασθενείας και τα λειτουργικά καθήκοντα τα έκαμε ό πατήρ Ευλάμπιος.

Στο εν λόγω Μοναστήρι συνηθίζουν να κάμνουν το Απόδειπνο  σ' ένα στεγασμένο χώρο πού εφάπτεται τού Καθολικού. Ό χώρος αυτός είναι αγιογραφημένος και έχει τρεις θύρες. Ή μία πού  συνδέεται με το Καθολικό. Ή άλλη πού επικοινωνεί με το προαύλιο τού Μοναστηριού και ή τρίτη πού οδηγεί στην απλωταριά. Κάποια μέρα κτύπησε το προειδοποιητικό τάλαντο και έτρεξα μεταξύ των πρώτων για το Απόδειπνο. Μόλις έφθασα, είδα ότι ήταν ήδη στον εν λόγω χώρο ό πατήρ Ευλάμπιος και ό Ανάργυρος.

Και ξαφνικά από την δυτική θύρα εισήλθε σ' εκείνο τον χώρο μία γάτα και την ακολουθούσε το ένα γατάκι της.

Βλέποντας την γάτα με το γατάκι της, κούνησα το πόδι μου για να την αναγκάσω να φύγει. Τότε έγινε το εξής: Ή μεν γάτα οπισθοδρόμησε το δε γατάκι της έτρεξε, βγήκε από την θύρα της απλωταριάς και "εξαφανίσθηκε". Ή γάτα τότε άρχισε να νιαουρίζει επίμονα σταθείς στην θύρα προς το προαύλιο.

Κατόπιν τούτου, άρχισε ό Ανάργυρος να αναζητά το γατάκι για να το  επανασύνδεση με την μητέρα του για ανάπαυση εκείνη  τα ενοχλητικά νιαουρίσματα.

Όμως κατά παραχώρηση Θεού δεν το βρήκε και είπε σε μένα.

-  Βλέπεις τί έκαμες;! Δεν θα μάς αφήσει ή γάτα με τα νιαουρίσματά της να κάνουμε το Απόδειπνο.

Προτίμησα την σιωπή, μία σιωπή πού διήρκησε 10' λεπτά

Κατ' αυτά τα 10 λεπτά, ό Ανάργυρος συνέχισε να αναζητά το γατάκι και ταυτόχρονα να απευθύνεται σε μένα και να  τον ίδιο λόγο, δηλαδή το "βλέπεις τί έκαμες! Δεν θα μας αφήσει η γάτα με τα νιαουρίσματα

Τα λεπτά κυλούσαν και ή κατάσταση ήτο ταραγμένη, από τα επίμονα νιαουρίσματα της γάτας, όσον και από τον επαναλαμβανόμενο λόγο τού Αναργύρου.     

Τότε ό πατήρ Ευλάμπιος λίγο πριν φορέσει το επιτραχήλιο  στράφηκε προς εμάς και είπε:        -       

     Ή γάτα αυτή την στιγμή λέει την "ευχή" πείτε και εσείς την ευχή.          

Και λέγοντας αυτά ό πατήρ Ευλάμπιος, έβαλε το πετραχήλι του και πριν βάλει "Ευλογητός" έγινε κάτι ανάλογο με το  αγιογραφικό λόγο «και έξηράνθη παραχρήμα ή συκή» (Ματθ κα 18) δηλαδή σιώπησε παραχρήμα ή γάτα. Μόλις τελείωσε

το Απόδειπνο ή γάτα νιαούριζε μια-δύο φορές και το γατάκι έτρεξε προς αυτήν.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΕΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ- ΑΙΤΩΝ 50 ΨΑΛΜΟ.

Κ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΑ ΖΥΜΗ ΘΕΡΜΟΝ ΑΙΤΩΛΙΑ

Κύριε Κωνσταντίνε, τον έβδομηντάχρονο τον βλέπει ό μεν τριαντάχρονος ως γέρο, ό δε διάβολος ως νεότατο.

Κάποια φορά συνάντησα στην Ιερά Μονή Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης, έναν ιερέα, όστις μού είπε:

—        Κατάγομαι και ζω στο τάδε μακρινό μέρος. Ήλθα χθες εδώ για να δώ την κόρη μου πού σπουδάζει. Σήμερα, πριν λίγο πήγα και εξομολογήθηκα. Δυστυχώς αν και είμαι γέρος και συνταξιούχος εκπαιδευτικός έχω-είχα λογισμούς απιστίας.

—        Πάτερ, τού είπα, έχω ακούσει και άλλους ηλικιωμένους παρόμοια λόγια. Όταν ήμουν τριαντάχρονος και ζούσα στην Αθήνα, πήγα ένα απόγευμα στον Ιερό Ναό της Αγίας Μαρίνης Ιλισίων για να ανάψω ένα κεράκι - έμενα σ' εκείνη την περιοχή - και χωρίς να το θέλω ήκουσα μία φράση ενός πού εξομολογείτο μεγαλόφωνος διότι ήτο βαρήκοος. Ήταν άνω των εβδομήκοντα ετών και είπε: "Πάτερ έχω πειρασμούς!" Ξαφνιάστηκα και απόρησα, πώς ένας γέρος έχει πειρασμούς, αλλά τώρα πού "πλησιάζω" εκείνου την ηλικία, βλέπω ότι εκείνος κυριολεκτούσε.

—        Κύριε Κωνσταντίνε, τον έβδομηντάχρονο τον βλέπει ό μεν τριαντάχρονος ως γέρο, ό δε διάβολος ως νεότατο.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΕΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ- ΑΙΤΩΝ 50 ΨΑΛΜΟ.

Κ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΑ ΖΥΜΗ ΘΕΡΜΟΝ ΑΙΤΩΛΙΑΣ