Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 99.

"Ἡ Ἀγάπη ποὺ Θεραπεύει"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ὁ δάσκαλος Χρῆστος ἔπεσε στὸ κρεβάτι μὲ γρίπη. Ὁ πυρετὸς τὸν ἔκαιγε σὰν φλόγα, ἡ φωνή του εἶχε χαθεῖ σὰν πουλὶ ποὺ δὲν τραγουδάει πιά. 

Στὸ σχολεῖο, τὰ τσιγγανόπουλα κάθονταν σιωπηλά. Οἱ καρέκλες ἦταν γεμᾶτες, ἀλλὰ ἡ τάξη ἦταν ἄδεια. Ἡ Ἑλένη κοίταζε τὸ θρανίο τοῦ δασκάλου καὶ ἀναστέναζε. Ὁ Γιῶργος ζωγράφιζε καρδιὲς μὲ τὸ μολύβι του. 

"Πότε θὰ γυρίσει;" ψιθύριζαν μὲ στενοχώρια. Ἡ ἀπουσία του ἦταν πληγὴ ποὺ δὲν ἔκλεινε. 

Ἐκεῖνο τὸ ἀπόγευμα, μαζεύτηκαν ὅλοι μαζί. "Ἂς τοῦ γράψουμε!" εἶπε ὁ μικρὸς Κώστας. Μὲ χρωματιστὲς κάρτες ἔγραψαν: "Δάσκαλε, γρήγορα περαστικά! Μᾶς λείπεις ὅσο ὁ ἥλιος στὴ βροχή!" 

Ψηλὰ στὰ βράχια, ὁ γέρο-παπούλης, ποὺ ἔμαθε τὴν ἀρρώστια, προσευχόταν: "Κύριε, θεράπευσε τὸν καλὸ δάσκαλο ποὺ ἀγαπάει τὰ παιδιὰ σὰν δικά του." 

Σὰν ἀπὸ θαῦμα, μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες, ὁ δάσκαλος Χρῆστος μπῆκε στὴν τάξη. Τὰ παιδιὰ ἔτρεξαν καὶ τὸν ἀγκάλιασαν σὰν κῦμα ποὺ σπάει στὴν ἀκτή. 

"Ἡ ἀγάπη σας," τοὺς εἶπε συγκινημένος, "ἦταν τὸ καλύτερο φάρμακο." 

Ἐκείνη τὴ μέρα, ὅλοι κατάλαβαν: ἡ ἀληθινὴ θεραπεία δὲν ἔρχεται μόνο ἀπὸ τὰ φάρμακα, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη ποὺ περιμένει, προσεύχεται, καὶ δὲν ξεχνάει.

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ πιὸ ἰσχυρὸ φάρμακο. Ὅταν περιβάλλουμε κάποιον μὲ στοργὴ καὶ προσευχή, τοῦ δίνουμε δύναμη νὰ ἀναρρώσει ὄχι μόνο στὸ σῶμα, ἀλλὰ καὶ στὴν ψυχή.