Διαβάζουμε: «Κάνω ἕνα λάθος πάντα στή ζωή μου. Στενοχωρήθηκε ποτέ κανείς, ἐπειδη τά κάστανα ἔχουν ἐξωτερικά βελόνες πού τρυποῦν;
τά καρύδια ἔχουν χονδρή σάρκα πού μαυρίζει τά χέρια;
τά ἀμύγδαλα καί τά φουντούκια ἔχουν σκληρό περίβλημα;
το σιτάρι βελόνες;
τα φραγκόσυκα ἀγκάθια;
Κανείς ποτέ. Απλά καί εἰρηνικά τά παραμερίζουν ὅλα τοῦτα. Καί παίρνουν καί γεύονται τόν ὡραῖο καί θρεπτικό καρπό τους.
Ἐγώ ὅμως στέκομαι μόνο σε αυτά τῶν συνανθρώπων μου. Τῶν οἰκείων μου. Τῶν ἀδελφῶν μου.
Στη λίγη σκληράδα στον τρόπο.
Στο λίγο τσίμπημα στην ψυχή.
Στα λίγα ἀγκαθάκια στη συνεργασία.
Καί στενοχωροῦμαι. Δέν τά παραμερίζω, να πάω
στον καρπό τῆς ψυχῆς τῶν ἄλλων. Καί ἔτσι μένω νηστικός. Κάνω τό λάθος, τό ὁποῖο κανείς δέν κάνει γιά τούς καρπούς. Καί τό κάνω γιά τίς ψυχές τῶν ἀδελφῶν μου.
Τι κρίμα!»(περ. Λυ, φ. 128, 3).
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου