Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 95

"Ἡ Χειροτονία τοῦ Πατρὸς Θεοκλήτου"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Σήμερα, Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου, ἡ Καλαμπάκα ξύπνησε μὲ καμπανοκρουσίες ποὺ ἀντηχοῦσαν στὰ βουνά. Στὸν ναὸ τῶν Ὁσίων Μετεωριτῶν Πατέρων, ἡ χαρὰ ἦταν οὐράνια. 

Ἀρχιερεῖς μὲ χρυσᾶ ἄμφια, ἡγούμενοι μὲ ἀσημένιες ράβδους, ἱερεῖς μὲ λαμπερὰ ἐπιτραχήλια. Οἱ χορωδίες ὕμνησαν πανηγυρικά, οἱ φωνές τους ἀνέβαιναν σὰν ἀγγελικὲς ψαλμωδίες. Πλῆθος πιστῶν γέμισε τὸν ναό, ξεχειλίζοντας μέχρι τὴν αὐλή. 

Καὶ στὸ κέντρο ὅλων, ὁ πατὴρ Θεοκλῆτος, ἀδελφὸς τῆς ἱερᾶς Μονῆς Βαρλαάμ, γονάτιζε μὲ δέος. 

Ἡ χειροτονία ἄρχισε. Τὸ "Ἄξιος!" ξέσπασε σὰν βροντὴ ποὺ τρανταζε τὰ τείχη. "ΑΞΙΟΣ! ΑΞΙΟΣ! ΑΞΙΟΣ!" φώναζαν ὅλοι μὲ δάκρυα χαρᾶς. 

Ὁ νέος διάκονος σηκώθηκε τρέμοντας. Τὰ μάτια του ἔλαμπαν. Ὁ ἡγούμενός του, ὁ Γέροντας Βενέδικτος, τὸν ἀγκάλιασε μὲ τρυφερότητα. 

"Σήμερα, τέκνον μου," τοῦ ψιθύρισε, "γίνεσαι ὑπηρέτης τοῦ Ὑψίστου. Ὅπως ὁ Παραλυτικὸς σήκωσε τὸ κρεβάτι του, ἔτσι κι ἐσὺ θὰ σηκώνεις τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν Θεό." 

Ὁ πατὴρ Θεοκλῆτος ἔκλαψε. Ὄχι ἀπὸ λύπη, ἀλλὰ ἀπὸ ὑπέρμετρη εὐγνωμοσύνη. 

Ἡ πανήγυρις συνεχίστηκε μὲ ἄρτο καὶ κρασί, μὲ ἀγκαλιὲς καὶ εὐλογίες. Οἱ Ὅσιοι Μετεωρῖτες Πατέρες, ἀπὸ τὰ οὐράνια, χαμογελοῦσαν. Ἕνας νέος διάκονος προστέθηκε στὴν ἁλυσίδα τῶν ὑπηρετῶν τοῦ Χριστοῦ. 

Καὶ ἡ Καλαμπάκα ἔλαμπε σὰν νέα Ἱερουσαλήμ. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Κάθε χειροτονία εἶναι μιὰ θεία κλήση ποὺ ἀνανεώνει τὴν Ἐκκλησία. Ὅπως ὁ Παραλυτικὸς ἔλαβε νέα ζωή, ἔτσι καὶ ὁ νέος διάκονος γεννιέται γιὰ νὰ φέρει ζωὴ στοὺς ἄλλους.