Ζώντας στον κόσμο, η επίτευξη της αληθινής προσευχής είναι πολύ δύσκολη. Και οι άνθρωποι που αγαπούσαν πραγματικά τον Θεό συνήθως κατέφευγαν σε μοναστήρια, όπου δεν υπήρχαν έγνοιες ή ανησυχίες για τίποτα κοσμικό, μόνο διακονία, ανάγνωση των Αγίων Γραφών και εργασία όσο πιο σκληρά μπορούσαν, για να μην γίνουν τεμπέληδες. Ομοφρονούντες άνθρωποι συγκεντρώνονταν για να προσευχηθούν στον Θεό, να αγωνιστούν για το καλύτερο, και περιφρονούσαν τα πάντα, δίνοντας όρκους φτώχειας και αγαμίας. Αποκηρύσσαν ό,τι είχε επιτρέψει ακόμη και ο Θεός. Ο Θεός δεν απαγορεύει τον γάμο, αλλά όσοι θέλουν ιδιαίτερα να ευχαριστήσουν τον Θεό στερούν τον εαυτό τους από αυτό, για να μην αποσπώνται από τίποτα. Επειδή η οικογενειακή ζωή απαιτεί πραγματικά μεγάλη προσπάθεια, διπλασιάστε την. Ας υποθέσουμε ότι μια ανύπαντρη γυναίκα ζει μόνη της - πόσο καιρό θα της πάρει για να πλύνει τα ρούχα της; Αλλά μια παντρεμένη γυναίκα πρέπει να πλύνει τα ρούχα του συζύγου της, και μετά υπάρχουν και τα ρούχα των παιδιών. Και πότε πρέπει να προσεύχεται; Μόνο μεταξύ ξεπλύματος και στύψιματος. Φυσικά, αυτός ο κόπος συμβάλλει και στην πνευματική ζωή, αλλά είναι πολύ πιο δύσκολος. Οι γυναίκες σώζονται μέσω των κόπων τους, μέσω της τεκνοποίησης, αλλά αυτός ο δρόμος δεν είναι άμεσος. Είναι πολύ πιο περίπλοκο.
Ένας άνθρωπος λαμβάνει μεγάλη παρηγοριά από την οικογενειακή ζωή, αλλά αυτή η παρηγοριά είναι πνευματική. Κοιτάζει τα παιδιά του, πόσο όμορφα, όμορφα και στοργικά είναι, και η καρδιά του συγκινείται, βρίσκει χαρά. Αλλά πώς μπορεί αυτή η χαρά να συγκριθεί με αυτή που λαμβάνει ένας άνθρωπος όταν κοιτάζει τον Θεό; Δεν συγκρίνεται με τίποτα, ούτε με την πνευματική αγάπη, ούτε ιδιαίτερα με τη σωματική αγάπη, επειδή η σωματική αγάπη είναι μια εκδήλωση της ζωώδους φύσης στον άνθρωπο. Και αν ένας άνθρωπος έχει γευτεί την πνευματική αγάπη, έχει ήδη γίνει άγγελος, πώς μπορεί να ξαναγίνει θηρίο; Για αυτόν, είναι απλώς αδύνατο. Πυροβολήστε τον με ένα κανόνι, δεν θα συμφωνήσει ποτέ σε αυτό. Επειδή οι πνευματικές αισθήσεις είναι πολύ λεπτές και πρέπει να φυλάσσονται προσεκτικά.
Εκτός από την προσευχή, ο δρόμος προς τη Θεία αγάπη περνάει απαραίτητα μέσα από την αγάπη για την εικόνα του Θεού, για τον άνθρωπο. Αυτός που αγαπά τον Θεό αγαπάει και τις εικόνες. Ένας άνθρωπος είναι μια ζωντανή εικόνα, μια εικόνα του Θεού. Είναι δημιουργημένοι κατ' εικόνα και ομοίωση του Θεού. Φυσικά, είναι καλό όταν μια εικόνα είναι αποκατεστημένη, τακτοποιημένη και όμορφη. Αλλά αν κάποιος αγαπά τον Θεό, δεν θα ποδοπατήσει, δεν θα παραμελήσει ή δεν θα φτύσει μια μαυρισμένη, ξεφλουδισμένη εικόνα. Για αυτόν, θα εξακολουθεί να είναι ιερή. Ομοίως, ένας πνευματικός άνθρωπος δεν θα περιφρονήσει έναν άλλο άνθρωπο, ακόμα κι αν είναι αμαρτωλός, ακόμα κι αν έχει διαπράξει κάποιες κακές πράξεις, ακόμα κι αν η εικόνα του Θεού μέσα του έχει γίνει θαμπή, ξεφλουδισμένη ή μαυρισμένη. Αυτή η εικόνα παραμένει μέσα του, ακόμα κι αν είναι σχεδόν αόρατη. Αλλά αυτή η αιθάλη, αυτή η αμαρτωλή βρωμιά, μπορεί να αφαιρεθεί - και η θεϊκή ομορφιά που κατοικεί μέσα σε κάθε άνθρωπο θα λάμψει.
Πρωτοπρεσβύτερος Ντιμίτρι Σμίρνοφ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου