«Μία από τις σοβαρές αιτίες της εσωτερικής μοναξιάς είναι η συνήθεια της κρίσης. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η μοναξιά και η κρίση είναι σχετικές ασθένειες της ψυχής.
Ένας επικριτικός άνθρωπος, όπου κι αν βρίσκεται, είναι πάντα δυσαρεστημένος με το περιβάλλον του. Πιστεύει ότι τα παράπονά του εναντίον των άλλων είναι δίκαια και αδιαμφισβήτητα.
Αλλά αυτό, φυσικά, είναι λάθος. Ένας άνθρωπος που βλέπει τους άλλους μέσα από το πρίσμα της κρίσης τους βλέπει σαν σε έναν παραμορφωμένο καθρέφτη, εντελώς διαφορετικό από την πραγματική τους φύση. Αυτός ο καθρέφτης μπορεί να μετατρέψει ακόμη και τα δυνατά σημεία σε αδυναμίες.
Πώς μπορούμε να το καταπολεμήσουμε αυτό; Οι Άγιοι Πατέρες προσφέρουν έναν απλό κανόνα: σκεφτείτε ότι ο νόμος του Θεού δημιουργήθηκε για μένα προσωπικά. Αυτό που είναι απαγορευμένο για μένα επιτρέπεται για τον πλησίον μου. Αυτός είναι ένας από τους κύριους νόμους της πνευματικής ζωής, και αν τον αποδεχτούμε ολόψυχα, το δηλητήριο της κρίσης δεν θα μπορέσει να διεισδύσει στις ψυχές μας».
Ηγουμένη Δομνίκα της Μονής Νόβο-Τίχβιν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου