«Χαρακτηριστικό εἶναι μία ὁμολογία τοῦ
Σατανᾶ σ' αὐτό τό θέμα. Κάποιος Μοναχός (λέγε
ται), σέ μιά Σκήτη, ἦταν πρόθυμος στην προσευχή,
ἀλλά ἀπρόσεκτος στίς αἰτίες τῶν πειρασμῶν. Μιά
μέρα, λοιπόν, πῆγε ὁ διάβολος σ' ἕναν ἀπ᾿ τούς ἐκεῖ
Πατέρες καί τοῦ λέει μέ εἰρωνεία.
-Τί παραδοξολόγοι πού εἶσθε ἐσεῖς οἱ ἄνθρωποι!
Γιατί, τόν ρώτησε ἐκεῖνος.
Νά, ὁ τάδε Μοναχός, αἴφνης, με κρατά κάτω
ἀπ' τή μασχάλη του καί μέ σφίγγει δυνατά νά μήν
τοῦ φύγω, κάνοντας ὅλα μου τά θελήματα. Κι ύστερα στέκεται ὧρες ὁλόκληρες και προσεύχεται και λέει
στο Θεό, πρῦσαί με ἀπό τοῦ πονηροῦ". Πόσο εἶναι
αλήθεια αυτό! Πόσοι από μας δεν λέμε στην προσευχή μας, οῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ", ἐνῶ εἶμαστε σφικτά ἀγκαλιασμένοι μέ τή σάρκα, τήν ὕλη καί
τίς ἡδονὲς τοῦ κόσμου τούτου; Διότι, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἀββᾶς Μωυσῆς, “ἂν ἡ προσευχή μας δέν συμφωνήση μέ τά ἔργα μας, ἄδικα κοπιάζουμε μέ τήν προσευχή μας. Τότε μόνο μπορεῖ νά συμφιλιωθῆ ἡ ψυχή
μέ τό Δημιουργό της καί νά γίνεται δεκτή ἡ προσευχή ὅταν ἀφήση κατά μέρος ὅλα της τά κοινά θελήματα"»
Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Διαμαντακια. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.
191. «
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου