«Κι ἂν γιά τή δική Σου τιμή ἔπρεπε, Θεέ
μου, να ντύσης αυτό τό δυστυχισμένο μέ ἕνα σεμνό ἔνδυμα, μέ ἕνα λίγο κατώτερο ἀπό τό πρώτο, γιατί, ὅμως, μέ δερμάτινους χιτῶνες; Αμέσως μέ νεκρά δέρματα ἐκεῖνος πού δέν εἶδε ἀκόμη νεκρό σώμα; Γιατί εὐθὺς μὲ τὰ σημεῖα τοῦ θανάτου; Αὐτόν πού χθες
βγῆκε ἀπό τίς ἀγκάλες τῆς ζωοπαρόχου σου σκεπης;
Ἀποκρίνεται ὁ μεγάλος Πατέρας καί Διδάσκαλος
(ὁ Χρυσοστ. στήν Γεν. ὁμιλ. ιη') "ἡ τῶν ἱματίων περιβολή ὑπόμνησις ἡμῖν γενέσθω διηνεκής, τῆς τε τῶν ἀγαθῶν ἐκπτώσεως καί τῆς τιμωρίας διδασκαλία, ἣν διά τήν παρακοήν τό τῶν ἀνθρώπων γένος ἐδέξατο".
Σάν νά ἔλεγε μέ τέτοια καταφρονεμένα ἱμάτια σκέπασε ὁ φιλάνθρωπος πατέρας τόν παρήκοο Ἀδάμ, γιά νά στήση μπροστά στα μάτια τῶν ἁμαρτωλῶν
τήν ἀξιοδάκρυτη κατάστασι στήν ὁποία βρίσκονται μετά τήν ἁμαρτία»
Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Διαμαντακια. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου