ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΜΟΥΤΡΩΜΕΝΟΙ;
Κάθε λέξη ποὺ ἔλεγε, ὅσο καὶ ταπεινὴ καὶ ἄσημη ἦταν, ὅταν τὴν ἐκφωνοῦσε τὴν ἔκαμε ἱερὴ ποτίζοντάς την μὲ οὐρανό, ταπείνωση καὶ τρυφερότητα, ἀλλάζοντας τὸν χρόνο σὲ αἰωνιότητα καὶ τὴ γη ἐτούτη σὲ ὄαση τῆς Ἐδέμ, µέσα στὰ σαρακοφαγωμµένα κι ἀλειμμένα μὲ ἄσπρη λαδομπογιὰ ἀρχαῖα σανίδια τοῦ παμπάλαιου κελλιοῦ του, ποὺ ὅμως μύριζε άγιοθυµίαµα καὶ βασιλικό, Τὰ πάντα τότε ἐξαγνίζονται, Κάθε ἐνοχή, τρόμος κι ἀγωνία διαλύονται σὰν µικρα νεφρίδια ὅταν ἀνατέλλει κυρίαρχος ὁ ἥλιος στὸ γλικοχάραµα πάνω ἀπὸ τὴν κορυφὴ τοῦ Ἄθωνα.
Ὁ λόγος γιὰ τὸν μοναχὸ Ἰσαὰκ πού, ἂν καὶ καµατεµένος καὶ ἱδρωμένος ἀπὸ τὸ διακόνηµά του στο κῆπο, δὲν τοῦ΄λειπε ἡ ὄρεξη νὰ μᾶς συμβουλεύει ὅσες ἀνησυχίες εἴχαμε, κάτω ἀπὸ ἕνα πλατύφυλλο πλατανάκι πού ριζώσει στὴν παραμυθία µιας Κρυόβρυσης πηγῆς.
- Ἠταν ἕνας Πνευματικὸς ἐδῶ στὶς Καρυές, ὁ παπα-Δαβίδ, καὶ λέει µία µέρα σὲ ἕναν τυφλό, τὸν Θωμᾶ: «Θὰ πᾶς καὶ θὰ βρεῖς ἕναν ἄνθρωπο ποὺ εἶναι παράλυτος ἀπὸ δυστύχηµα νὰ παρηγορηθεῖτε ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλο.» Καὶ πῆγε ὁ Θωμᾶς ἐκεῖ, τὸν συνάντησε καὶ µιλήσανε πολλὴ ὥρα παρηγορῶντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλο.
Μετὰ τὸν πῆρε τηλέφωνο ὁ Θωμᾶς καὶ τοῦ λέει: «Πάτερ, δόξα τῷ Θεῷ! Δὲν βλέπω, ἀλλὰ περπατάω. Κι εἶναι µεγάλη ὑπόθεση νὰ περπατᾶς.»
Μετὰ ἀπὸ λίγο τόνε παίρνει τηλέφωνο ὁ παράλυτος καὶ τοῦ λέει:
«Πάτερ, δόξα τῷ Θεῶ! Μπορεῖ νὰ μὴν περπατω, ἀλλὰ βλέπω τουλάχιστον καὶ εἶμαι πολὺ χαρούμενος ποὺ βλέπω, ἐνῶ ὁ Θωμᾶς δὲν μπορεῖ ὁ δόλιος.»
Κοιτάξτε νὰ δεῖτε, ὁ ἕνας παρακλήθηκε ἀπ τὸν ἄλλον. Λοιπόν, ὅταν σᾶς πιάνει ἀπογοήτευση, νὰ κοιτᾶτε γύρω σας, ὑπάρχουν χειρότερα. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουν τίποτα καὶ εἶναι ἄρρωστοι καὶ πρέπει νὰ πᾶνε στὰ Νοσοκομεῖα, νὰ κάνουν τὸ ἕνα, νὰ κάνουν καὶ τὸ ἄλλο..., καὶ μὴ γογγύζετε, ἀλλὰ νὰ λέτε «δόξα τῷ Θεῷ, εἴμαστε πολὺ ὡραῖα». Σε κάθε κατάσταση ποὺ βρίσκεται ὁ καθένας νὰ λέει «δόξα τῷ Θεῷ, εἶμαι πολὺ καλά!»
Ἔτσι καλυτερεύουνε τὰ πράγματα, ὄχι μὲ τὸ νὰ ἀλλάξουμε τὰ συστήµατα καὶ τὰ πολιτικὰ κατεστημενα θὰ μείνουν τοῦ κόσμου. Αὐτὰ θὰ μεινουν για παντα ἀμετάβλητα, μᾶ ἐμεῖς θα ζοῦμε παράλληλα κατι αλλο.
Δὲν θὰ ζουμε αυτο που φαινεται οτι κυριαρχει ἀλλὰ θὰ ζοῦμε κάτι ἄλλο, γιατὶ θὰ τὰ βλέπουμε ὅλα καλά. Κατάλαβες τί γίνεται?
Ολοι αυτοι οι ισχυροί μα καταρχην ο διαβολος , θέλουν νὰ περασουν ενα μηνυμα οτι ολα ειναι μαῦρα. Καὶ δυστυχῶς, τωρα τα βλέπουν ολα μαῦρα κι ἄραχνα. Ἐμεῖς δὲν θέλουμε τέτοια μηνύματα. Ἐμεῖς βλέπουμε ὅλα ἄσπρα, ἀφοῦ ὅλα βρίσκονται µέσᾳ στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Καὶ κάτι στενάχωρο νὰ ἔχουμε, γιὰ τὸ Καλό µας θὰ εἶναι.
Ἔτσι δὲν εἶναι, Παναγιώτη;
Νὰ ἔχετε ἕναν Πνευματικὸ νὰ ἐξομολογεῖσθε καὶ ὅλα θὰ πᾶνε καλὰ καὶ ἔτσι θὰ τὰ βλέπετε ἐξίσου ὅλα ὡραῖα. Ὀχι πὼς θὰ μᾶς ἔρθουν ὅλα ἄσχημα ἅμα τὰ βλέπουμε ἄσχημα, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ εἶσαι σὲ μιὰ πολὺ ὡραία κατάσταση καὶ ἐσὺ νὰ γκρινιάζεις, καὶ ὅταν πράγματι ἔρθει μετὰ μιὰ δύσκολη κατάσταση νὰ λές «ἄᾳα, τί ὡραῖα ἤμουνα τότε καὶ δὲν τὸ καταλάβαινα». Καὶ ἔτσι ἔχασες καὶ τὴν πρώτη κατάσταση, ἔχασες καὶ τὴ δεύτερη καὶ τώρα εἶσαι ὄντως σὲ ἄσχημη κατάσταση.
Ὅταν σᾶς ἔρχεται ὁ λογισμὸς πὼς εἶναι ὅλα ἀπογοητευτικά, νὰ λέτε: «Δόξα τῷ Θεῷ, ὅλα ειναι πολὺ ὡραῖα» Νὰ λέμε τὸ ἀντίθετο, δηλαδή, και θα εισαστε ἥσυχοι, ὅλο θὰ γελᾶτε, καὶ δὲν θά΄στε µουτρωμένοι.
Διότι δὲν γίνεται νὰ εἴμαστε µουτρωμένοι. Πῶς θὰ πᾶμε στὸν Παράδεισο µουτρωμένοι; Ἐκεῖ θὰ πᾶνε µόνο ὅσοι εἶναι γελαστοὶ καὶ περιγελοῦν ἔτσι τὸν διάβολο. Ὅσοι εἶναι κατσούφηδες δὲν θὰ πᾶνε. Όσοι εἶναι γελαστοὶ ἀκόμη καὶ µέσα στὴν ἐξορία τοῦ Ἀδάμ, θὰ πᾶνε στὸν Παράδεισο.
Ἡ φωνή του ἁπαλὰ διαπεραστική, μὲ κῦρος καὶ εξουσια ἔστω καὶ χαµμηλόφωνη, μὰ καθάρια καὶ μὲ βεβαιότητα ποὺ σὲ ἀναγυρίζει πράγματι στὴν ἀληθινή σου πατρίδα, στὴν ἀγκάλη τοῦ γλυκοῦ Χριστοῦ, κι ὄχι μὲ τὰ διαλεκτικὰ µαστορέµατα καὶ Ἰσαλιμάκια ποὺ κάνουν οἱ πολύφθογγοι ρήτορες.
Βιβλιογραφία. Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης.
Στήν άβυσσο με θέα τον παράδεισο
Εκδόσεις Άθως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου