EΓΩ, ΚΥΡΙΕ, ΠΟΤΕ;

EΓΩ, ΚΥΡΙΕ, ΠΟΤΕ;

-Ημουν πεινασμένος γιά αγάπη. Μέ χόρτασες ολοπρόθυμα. Εγώ, Κύριε, πότε;

- Ημουν διψασμένος γιά κατανόηση. Μού τήν πρόσφερες αφειδώλευτα. Εγώ, Κύριε, πότε:

- Ημουν κατάμονος στήν ερημιά τού κόσμου. Μού χάριζες τήν αδελφική σου συντροφιά. Εγώ, Κύριε, πότε;

- Ημουν γυμνός στό σώμα, μά καί στήν ψυχή. Μέ έντυσες διακριτικά. Εγώ, Κύριε, πότε;

- Ημουν έγκλειστος στή φυλακή τών παθών μου. Δέν μέ σιχάθηκες. Μού άπλωσες τό χέρι γιά νά βγώ. Εγώ, Κύριε, πότε;

- Ημουν  κατάκοιτος από βαρειά αρρώστια. Μέ ανακάλυψες, δέν μέ αποστράφηκες, αλάφρωσες τόν πόνο μου. Εγώ, Κύριε, πότε;

- Ημουν ένα κουρέλι καταφρονημένο. Ενα τίποτε! Εκλαψες μαζί μου, δίχως νά μέ πληγώσεις. Εγώ, Κύριε, πότε;

- Ημουν...Καί τί δέν ήμουν. Ο,τι κι άν ήμουν, γιά ό,τι ήμουν, δέν δίστασες αδέλφι σου νέ μέ κράζεις, αγάπη άδολη νά μέ κερνάς...Εγώ, Κύριε, πότε;

  -Εσύ! Εσύ! 

   Γιά θυμήσου πώς συνάντησες:

    - Εκείνον τόν κουρελή τόν βρώμικο...

    - Εκείνον τόν απελπισμένο...

    - Εκείνον τόν ξεγραμμένο από τή ζωή...

    - Εκείνον τόν καραφρονημένο, τόν χωρίς μοίρα κάτω από τόν ήλιο...

    - Εκείνο τό χαμένο κορμί, πού τού άπλωσες αδελφικά καί χέρι καί ψυχή.

    - Εκείνον...

Ξέρεις ποιός ήταν εκείνος; Οχι, Κύριε! Εσύ, Κύριε; Ναί, Εγώ!

 Μά πώς τό ξέχασες:

 πώς "εφ΄όσον ταύτα εποίησας ενί τούτων τών αδελφών μου τών ελαχίστων ΕΜΟΙ εποίησας".  (Ματθ.κε΄ 40)

( Από τό βιβλίο τού πατρός Ευσεβίου, "ΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΙ")