🌿 Υπάρχουν μέρη όπου κάποιος μένει για πολύ καιρό, απλώς από φόβο μήπως φύγει — μια σχέση, ένα περιβάλλον, μια συνήθεια ή μια εγγύτητα που, σιγά-σιγά, τον φθείρει. Μπορεί κανείς να πει: «Πρέπει να κάνω υπομονή». Και ίσως η υπομονή να είναι αρετή. Υπάρχει όμως και ένα είδος υπομονής που δεν θεραπεύει πλέον τίποτα· απλώς παρατείνει τη βλάβη.
🕯️ Δεν είναι κάθε αποχώρηση μια φυγή. Μερικές φορές, είναι πράξη διάκρισης — η συνειδητοποίηση ότι ένα μέρος σε διδάσκει να λες ψέματα, να μισείς τον εαυτό σου, να χάνεις τον εαυτό σου και να ζεις ενάντια στη συνείδησή σου.
🔥 Το να φύγεις είναι δύσκολο, γιατί πονάει. Κι όμως, μερικές φορές, το να μείνεις πονάει ακόμα περισσότερο — μόνο που ο πόνος είναι πιο αργός, πιο σταδιακός.
Ο Θεός δεν μας ζητά να αγαπάμε το κακό ως δείγμα ταπεινοφροσύνης. Μπορούμε να συγχωρήσουμε, χωρίς να παραμένουμε σε ένα μέρος όπου καταστρεφόμαστε. Μπορούμε να ευχόμαστε το καλό σε κάποιον, κρατώντας ταυτόχρονα αποστάσεις. Μερικές φορές, η αρχή της θεραπείας βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την επιλογή: να σταματήσουμε να συγχέουμε τη θυσία με την απώλεια του ίδιου μας του εαυτού.
Μητέρα Σιλουάνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου