Δεν θεωρούσα τον πατέρα Γαβριήλ άγιο εκείνη την εποχή, και δεν ήθελα ποτέ να μου προβλέψει κάτι, αλλά τον αγαπούσα πολύ επειδή αγαπούσε τους πάντες.
Και το πιο σημαντικό, αγαπούσε τους πάντες εξίσου. Για παράδειγμα, μια εντελώς τρελή γυναίκα ερχόταν να την επισκεφτεί, κάποια που κανείς δεν ήθελε καν να της μιλήσει ή να δει, όλοι κρυβόντουσαν από αυτήν, αλλά μπορούσε να καθίσει μαζί της για ώρες.
Για παράδειγμα, υπήρχε η Καρίνα, η οποία δεν είναι πια στη ζωή. Τραγουδούσε μαζί της, χαιρόταν μαζί της...
Και αυτοί οι άνθρωποι, που κανείς δεν χρειαζόταν, ήταν πολύ χαρούμενοι μαζί του, γιατί μαζί του ένιωθαν πραγματικά σαν άνθρωποι.
Από τα απομνημονεύματα της Ηγουμένης Μαριάμ για τον Άγιο Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου