Η Εμβελεια των Δυτικων οπλων οπως φαινεται στον χαρτη εντος της Ρωσικης επικρατειας! Τρίτος παγκόσμιος πόλεμος.

Αναστάσιος Λαυρέντζος: Ακούστε με προσοχή- Η σύνδεση της Άλωσης της Πόλης με τα σημερινά γεγονότα!!!

 

Άννα Μουστάφινα: Να επιστρέψουμε τον σεβασμό στο έργο της μητέρας.

Άννα Μουστάφινα: Να επιστρέψουμε τον σεβασμό στο έργο της μητέρας

Αλεξάνδρα Γκριπάς

 

Σήμερα πολλοί άνθρωποι μιλούν για την ενίσχυση των οικογενειακών αξιών, των παραδοσιακών οικογενειών. Χωρίς σεβασμό στο έργο της μητέρας, αυτό το καθήκον, μάλλον είναι αδύνατον. Συζητήσαμε με την Άννα Μουστάφινα, ψυχολόγο, γυναικολόγο και μέλος του Δημόσιου Οργανισμού «Γιατροί για τη ζωή», για το γεγονός ότι στη σύγχρονη κοινωνία, η δουλειά της μητέρας υποτιμάται, ενώ οι μητέρες που έχουν αναβάλλει την καριέρα και τις σπουδές τους για χάρη της ανατροφής των παιδιών τους, ντρέπονται γιατί η λέξη «νοικοκυρά» έχει αρνητικό πρόσημο, και για το πώς μπορούμε να διορθώσουμε αυτή την κατάσταση.

 

 

Να σπουδάσεις για να γίνεις μαμά;

 

Σχεδόν 20 χρόνια ωρίμαζε η ιδέα της δημιουργίας ενός Πανεπιστημίου για συζύγους και μητέρες.

 

Σήμερα για πολλούς, η ανώτερη εκπαίδευση θεωρείται υποχρεωτική. Μερικές φορές εισέρχονται στο πανεπιστήμιο όχι επειδή το θέλουν πραγματικά, αλλά επειδή έτσι πρέπει. Επιπλέον, αφού αποφοιτήσουν, πολλοί δε βρίσκουν μια θέση εργασίας ανάλογη με τις γνώσεις και τις δεξιότητές τους, αλλά ψάχνουν να δουλέψουν οπουδήποτε. Αν είχαμε ένα Πανεπιστήμιο επαγγελματικής κατάρτισης συζύγου - μητέρας, θα ήταν θαυμάσια ιδέα: μια τέτοια γνώση πάντα θα είναι χρήσιμη.

 

Σε καμία περίπτωση δεν είμαι αντίθετη στο να σπουδάζουν τα κορίτσια σε «συνηθισμένα» πανεπιστήμια. Όμως η πρακτική δείχνει ότι δεν εργάζονται όλοι και όχι πάντα στην ειδικότητά τους. Ενώ αυτή η φοίτηση βοηθά ακριβώς στο να γίνεις «επαγγελματίας» μητέρα, να φτιάξεις οικογένεια.

 

Είναι απαραίτητο να υπολογίσουμε το έργο της μητέρας σαν επάγγελμα, επειδή δεν υποτιμάμε το εύρος της δουλειάς που εκτελεί μια μητέρα. Η σύγχρονη κοινωνία υποτιμά την πνευματική επένδυση στο παιδί της, όλοι γνωρίζουν τις σωματικές δυσκολίες της φροντίδας ενός μωρού, αλλά δεν ξέρουν ή δεν καταλαβαίνουν πόση ψυχολογική και συναισθηματική ενέργεια χρειάζεται να καταναλώσουν ώστε να αλληλεπιδράσουν σωστά με το παιδί και να μην προκαλέσουν ψυχολογικό τραύμα, να μην περιορίσουν την ανάπτυξη του παιδιού και, αντίθετα, να συμβάλουν σε αυτή. Γι’ αυτό χρειάζεται ένα τέτοιο πανεπιστήμιο.

 

Επεξεργασία ψυχολογικών προβλημάτων

 

Η ιδέα της δημιουργίας Πανεπιστημίου μητρότητας είναι η εξής.

 

Το πρώτο μάθημα αυτού του πανεπιστημίου πρέπει να είναι αφιερωμένο στην επεξεργασία παιδικών εσωτερικών ιστοριών, μια μεγάλη προσωπική ψυχολογική δουλειά. Κάποιος είχε μια περισσότερο ή λιγότερο ευτυχισμένη παιδική ηλικία, κάποιος είχε πρόβλημα με αλκοολικούς γονείς, ίσως να μεγάλωσε σε οικογένεια που δεν υπήρχε πατέρας, και μεγάλωσε με τη μητέρα ή το αντίθετο. Πάντα υπάρχει κάποια ανεπάρκεια: ακόμα και αν ήταν μια πλήρης οικογένεια, γονείς με αγάπη, φιλικοί, χωρίς βλαβερές συνήθειες, ακόμα και τότε οι γονείς εξακολουθούν να κάνουν λάθη λόγω του ψυχολογικού «αναλφαβητισμού» τους. Για παράδειγμα, καταστέλλουν τα συναισθήματα του παιδιού, τους απαγορεύουν να χαίρονται: «Μην τρέχεις, μην χοροπηδάς, μη γελάς», τα κάνουν να ανησυχούν μήπως τους απογοητεύσουν: «Μην κλαις» στα αγόρια προτρέπουν: «Δεν είσαι άντρας, αν κλαις» και στα κορίτσια επίσης λένε: «Καλά μούγκριζε, η αγελάδα μουγκρίζει», σε κάποιους απαγορεύουν την έκφραση θυμού κ.τ.λ Εξαιτίας της άγνοιας σε θέματα ψυχολογίας, προκύπτουν δυσκολίες στην ενήλικη ζωή. Όλο το πρώτο μάθημα είναι αφιερωμένο σε τέτοια θέματα.

 

Το δεύτερο μάθημα θα είναι σχετικό με το πώς να επιλέξετε έναν σύντροφο ζωής. Υπάρχουν λίγα παραδείγματα οικογενειών προς μίμηση. Υπάρχουν πολλές μονογονεϊκές οικογένειες, τεράστιος αριθμός διαζυγίων. Υπάρχουν και πλήρεις οικογένειες με μαμά και μπαμπά, όπου η σχέση απέχει από την τελειότητα. Μερικές φορές, η κεφαλή της οικογένειας είναι ένας δεσποτικός άνθρωπος, σκληρός, ασκεί στην οικογένειά του ψυχολογική και σωματική βία. Η μαμά μπορεί να είναι δεσποτική ή υπερπροστατευτική, να μην αφήνει το παιδί να κάνει βήμα. Ή το αντίθετο, είναι ψυχρή, συναισθηματικά μη διαθέσιμη, αποστασιοποιημένη από το παιδί. Εδώ υπάρχουν πολλές διαφορετικές περιπτώσεις και όλες επιδρούν στην αφοσίωση, στην ικανότητα του ατόμου να χτίσει μια οικογενειακή ζωή. ‘

 

Να παντρευτώ, όχι να βρω έναν σύντροφο ζωής

 

Η βαθιά μελέτη όλων αυτών των θεμάτων θα επιτρέψει στον άνθρωπο να ολοκληρωθεί. Φανταστείτε, ένα άτομο να ξεκινήσει αυτή τη δουλειά αμέσως μετά το σχολείο, όταν στα 17-18 αρχίζει να διορθώνει το εσωτερικό του «εγώ». Δε θα προσελκύσει ούτε κακοποιητικούς ανθρώπους, ούτε αδύναμους, ούτε ανθρώπους με εθισμούς.

 

Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα τώρα: όταν μια γυναίκα έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της να «χρησιμοποιηθεί», να «έλξει» άντρες, συμπεριλαμβανομένων ατόμων με εθισμούς όπως το αλκοόλ, τα τυχερά παιχνίδια. Συχνά τα κορίτσια παίρνουν έναν σύντροφο ζωής, όπως παίρνουν ένα μικρό γατάκι, αλλά μπορεί ένα γατάκι να γίνει αξιόλογος επικεφαλής μιας οικογένειας και πατέρας;

 

Οι νεαροί άντρες μπορούν και αυτοί να σπουδάσουν σε αντίστοιχα ιδρύματα, τα οποία βέβαια θα ονομάζονται διαφορετικά. Αυτό είναι ξεχωριστό θέμα συζήτησης.

 

Όχι μόνο οι κοπέλες, αλλά και οι νεαροί χρειάζεται να κάνουν παρόμοια δουλειά, διορθώνοντας τα λάθη της ανατροφής.

 

Η ψευδαίσθηση της ισότητας

 

Το επόμενο μάθημα είναι η ηθική και η ψυχολογία της οικογενειακής ζωής. Αυτό συνίσταται στους οικογενειακούς ρόλους, στα χαρακτηριστικά της ανάπτυξης, ανάλογα με το φύλο. Υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι οι άντρες και οι γυναίκες είναι ίσοι. Αλλά αρκεί ακόμα και να αγγίξετε ένα σώμα ή να ρωτήσετε έναν μασέρ, τα γυναικεία και τα αντρικά σώματα είναι διαφορετικά στην αφή. Τόσο διαφορετικά που είναι αδύνατο να συγκριθούν.

 

Οι άντρες έχουν πιο ευάλωτη ψυχή απ’ ό,τι οι γυναίκες. Όσο το σώμα είναι πιο ευάλωτο στις γυναίκες παρά στους άντρες, τόσο η ψυχή του «ισχυρότερου» φύλου είναι πιο ευάλωτη από των γυναικών.

 

Η διαφορά στη συμπεριφορά και τις ικανότητες των αντρών και των γυναικών δεν είναι μόνο λόγια, πρόκειται για ιατρικά γεγονότα.

 

Ακόμα στη μήτρα, στην 6η εβδομάδα σχηματίζονται τα γεννητικά όργανα των αγοριών και των κοριτσιών, αυτά τα όργανα αρχίζουν να λειτουργούν και να εκκρίνουν μια ορμόνη που αντιστοιχεί στο φύλο. Τα βασικά στοιχεία των αγοριών και των κοριτσιών είναι ίδια, αλλά χάρη στη δράση των ορμονών του φύλου, αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά γίνονται γυναικεία όργανα ή αντρικά. Οι ορμόνες είναι υπεύθυνες για τη διαφοροποίηση του φύλου στη δομή του εγκεφάλου. Για παράδειγμα, οι γυναίκες αισθάνονται χειρότερα τα όρια του σώματός τους και τις διαστάσεις του αυτοκινήτου τους. Δεν τους είναι τόσο εύκολο να καθορίσουν την απόσταση και το μέγεθος κάποιου. Γι’ αυτό, η ικανότητα προσανατολισμού στον χώρο είναι καλύτερα ανεπτυγμένη στους άνδρες.

 

Υπάρχουν πολλές διαφορές στη νοοτροπία, τη συμπεριφορά ανάλογα το φύλο. Για παράδειγμα, τα αγόρια βλέπουν καλύτερα τα κινούμενα αντικείμενα, ενώ τα στατικά όχι τόσο. Οι γυναίκες είναι αδικαιολόγητα θυμωμένες με τους συζύγους τους. Λένε ότι κοιτάνε και δε βλέπουν. Η ικανότητα αντίληψης των χρωμάτων: οι γυναίκες έχουν ένα ευρύτερο φάσμα αντίληψης χρωμάτων, ενώ στους άνδρες είναι σπάνια η ικανότητα να διακρίνουν αποχρώσεις. Όταν η γυναίκα λέει: φέρε την απαλή ροζ πετσέτα, ο σύζυγος μπορεί να φέρει μια λευκή ή μπεζ.

 

Το μητρικό ένστικτο δε θα εμφανιστεί από μόνο του

 

Επόμενο μάθημα: η ψυχολογία της γονεϊκότητας

 

Οι περιγεννητικοί ψυχολόγοι έχουν μελετήσει την οντογένεση. Αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει κανένα μητρικό ένστικτο. Μεγαλώνει, ξεκινώντας από την εμβρυϊκή ηλικία, χάρη στη σχέση της μητέρας απέναντι στο παιδί της. Υπάρχουν διάφοροι τύποι κατάστασης εγκυμοσύνης: επαρκής, ανήσυχη, απορρίπτουσα, ευφορική, αυτή που αγνοεί και η αμφίθυμη.

 

Το πώς εξελίσσεται μια εγκυμοσύνη επηρεάζει το παιδί, τη δική του επιθυμία μελλοντικά να κάνει παιδιά. Η φροντίδα του μωρού έχει επίσης μεγάλη σημασία. Βρίσκεται η μαμά με το μωρό της στον θάλαμο μετά τον τοκετό ή ζητά να τον πάρουν; Κάπως έτσι: «άσε τη νοσοκόμα να πάρει το νεογέννητο τη νύχτα ή λίγες ώρες τη μέρα, να ξεκουραστώ αυτές τις ώρες». Οι πρώτοι χωρισμοί αρχίζουν τις ώρες αυτές. Το μωρό ζούσε μέσα στη μήτρα της μητέρας του από τη στιγμή της σύλληψης. Για να αποχωριστεί τη μητέρα για μεγάλο χρονικό διάστημα, χρειάζεται χρόνος. Η γονεϊκότητα είναι μια διαδικασία σταδιακού αποχωρισμού του παιδιού από την οικογένεια. Η λέξη - κλειδί εδώ είναι «σταδιακή». Τότε αυτή η διαδικασία θα είναι ανώδυνη. Ο τοκετός είναι το πρώτο στάδιο του αποχωρισμού. Το παιδί έκανε ένα «άλμα» σε ένα άλλο κόσμο. Είναι τόσο διαφορετικός από τον ενδομήτριο κόσμο, που χρειάζεται χρόνο να «χωνέψει» αυτό το γεγονός, για να επιβιώσει. Το νεογέννητο μπορεί να μείνει μόνο του, χωρίς τη μητέρα, χωρίς επακόλουθο ψυχολογικό τραύμα, αλλά όχι περισσότερες από δύο ώρες. Είναι αδύνατο να χωρίσουμε το μωρό από τη μητέρα του για περισσότερο από δύο ώρες, αν θέλουμε να διατηρήσουμε την ψυχική του υγεία.

 

Το επόμενο πράγμα που επηρεάζει την οντογένεση της μητρότητας (και της πατρότητας επίσης) είναι η ενσυναίσθηση της μητέρας για τις ανάγκες του μωρού. Η μαμά πόσο ανεπτυγμένο αισθητήριο σύστημα έχει; Κατά πόσο έχει την ικανότητα να καταλαβαίνει έναν άνθρωπο που δε μιλάει;

 

Παλιότερα η ικανότητα να αισθάνονται το μωρό μεταβιβαζόταν από τη μητέρα στην κόρη ή στον γιο, κ.ο.κ, ωστόσο λόγω του γεγονότος ότι στα μαιευτήρια άρχισαν να παίρνουν αμέσως τα παιδιά, να χωρίζουν τα νεογέννητα από τις μητέρες, να τα ταΐζουν για ώρες, να δίνουν μείγματα αντί για θηλασμό, διαταράχθηκε η οντογένεση της γονεϊκότητας.

 

Ένα άλλο θέμα αφορά τα νηπιαγωγεία και τους παιδικούς σταθμούς.

 

Να στείλω το παιδί σε έναν παιδικό σταθμό μαζί με άλλα 25 - 30 άτομα, υπό την επίβλεψη μίας ή δύο γυναικών; Ακόμα και αν οι δασκάλες είναι φοβερές επαγγελματίες, υπεύθυνες και επιμελείς, δεν θα μπορέσουν να φροντίσουν πλήρως τα παιδιά και να τους δώσουν αυτά που χρειάζονται! Το νηπιαγωγείο είναι ένα μέρος φύλαξης των παιδιών. Υπερέκθεση. Δικαίως ο πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Σμιρνόβ μίλησε αρνητικά για τα νηπιαγωγεία.

 

Γυναίκα: συντρόφισσα, εργαζόμενη;

 

Οι ίδιες οι μητέρες, ενώ βρίσκονται σε άδεια μητρότητας, θεωρούν τους εαυτούς τους ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας. Είναι εντυπωσιακό, αλλά αυτός ο πνευματικός ιός εγκαταστάθηκε στη χώρα μας στις αρχές του 20ου αιώνα. Έλεγαν ότι είναι ντροπή να είσαι νοικοκυρά, ότι όλες οι γυναίκες πρέπει να εργάζονται στην παραγωγή, και μόνο δουλεύοντας σε εργοστάσιο, η γυναίκα είναι άνθρωπος με κεφαλαία γράμματα. Παρακολουθούσα την παλιά σοβιετική ταινία «Επισκέπτης στο Κουμπάν», εκεί απεικονίζεται η εικόνα μιας αληθινής ηρωίδας: αυτή εργάζεται, μπορεί και να τραγουδήσει, και να χορέψει, είναι πρωταγωνίστρια, θαυμάσια σύντροφος, όλα τα κάνει καλά. Αλλά δεν υπήρχε η εικόνα της μητέρας, του πατέρα, του οικογενειάρχη. Δεν έχει σημασία πόσο καλά καταλαβαίνεις τη γυναίκα σου, αν μπορείς να ακούς ή να συμπάσχεις με τον σύζυγό σου, πώς αναθρέφεις τα παιδιά. Αυτό το γεγονός το αγνοούσαν, οι ταινίες έδειχναν πόσο καλά και τίμια δουλεύουν όλοι, γνωρίζονται, ερωτεύονται, δημιουργούν οικογένεια, και αυτό που συμβαίνει στη συνέχεια σε αυτή την ένωση αποσιωπάται. Δε δείχνουν τη μαμά με τα τέσσερα παιδιά, για παράδειγμα. Ή ένας πατέρας γύριζε από τη δουλειά, συναντούσε τα παιδιά, συζητούσε μαζί τους, έπαιζε. Η εικόνα της οικογένειας δεν υπήρχε.

 

Τι είδους αφίσες υπήρχαν; Μαμά, μπαμπάς και παιδί, το πολύ δύο. Ο καθένας έχει ένα τέτοιο «σχέδιο». Ακόμα και οι πολύτεχνες μητέρες σαν να ντρέπονταν για την οικογενειακή κατάστασή τους, σαν να είχαν κάνει κάτι αντικοινωνικό.

 

Μερικές φορές αισθάνομαι άσχημα για τις μαμάδες, σκύβουν το κεφάλι, κατεβάζουν το βλέμμα. Και όχι μόνο οι πολύτεκνες.

 

Στεκόμαστε στην ουρά με μια γνωστή μου, μητέρα δύο παιδιών και κάποιος τη ρωτάει: «Πώς είσαι; Ακόμα κάθεσαι σπίτι με τα παιδιά;» Και εκείνη δικαιολογείται ήρεμα: «ναι, είμαι ακόμα σε άδεια μητρότητας». Εγώ δεν κρατήθηκα:

 

-Μόλις που κάθεται, κατά τη διάρκεια της μέρας μπορεί να καθίσει για ένα δευτερόλεπτο για να φάει κάτι, αυτή δουλεύει με τα παιδιά, τα μεγαλώνει, ασχολείται με τις δουλειές του σπιτιού.

 

Στη χώρα μας η λέξη «νοικοκυρά» είναι ίσως η χειρότερη λέξη που μπορεί να αποδοθεί σε μια γυναίκα.

 

Η δουλειά οποιουδήποτε εργαζομένου και επικεφαλής αξίζει σεβασμό και θαυμασμό, αλλά το να μένει με το παιδί στο σπίτι, η γυναίκα γίνεται νοικοκυρά. Προφανώς, αυτός ο ιός έχει ριζώσει και κάθεται στο κεφάλι μας για περισσότερα από 100 χρόνια. Ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι γι’ αυτό.

 

Υπάρχει ένα τέτοιο τμήμα στην ψυχολογία που ονομάζεται ψυχολογία του επαγγέλματος. Ανακαλύψαμε ποια δραστηριότητα θεωρείται πιο δύσκολη δουλειά. Πήραμε δραστηριότητες όπως ανθρακωρύχοι, πολικοί εξερευνητές, αστροναύτες, ναυτικοί μεγάλων αποστάσεων. Ανακάλυψαν ότι η δυσκολότερη δουλειά είναι αυτή της μητέρας. Αυξημένη ευθύνη, πολύς θόρυβος, και το σημαντικότερο, δεν υπάρχουν αργίες, διακοπές, γιορτές, ούτε εργαζόμενοι σε βάρδιες, οι οποίοι θα μπορούσαν να την αντικαταστήσουν για λίγες ώρες. Αυτή είναι επίσημα η αναγνώριση της δουλειάς της μητέρας, ως της δυσκολότερης και σημαντικότερης.

 

Η δουλειά της μαμάς είναι πολύ πιο πολύτιμο από τη δουλειά οποιουδήποτε επιστημονικού ερευνητή, γεωλόγου, ηφαιστειολόγου, ανθρακωρύχου και άλλων, επειδή όλους αυτούς τους γεννά και τους αναθρέφει η γυναίκα.

 

Ο πιο πετυχημένος άντρας στον κόσμο, όπως ο πρόεδρος, ένας αστροναύτης, ένας εκατομμυριούχος, ένας γιατρός δεν θα μπορέσει να γεννήσει παιδί.

 

Όλες οι ιδιοφυΐες, αυτοί που ανακάλυψαν πρώτοι πράγματα, οι στρατηγοί είχαν μητέρες που τους γέννησαν, τους αγαπούσαν, τους φρόντισαν, από την αγάπη τους για τα παιδιά τους έκαναν θυσίες, δεν κοιμόντουσαν αρκετά τη νύχτα, έτρωγαν ό,τι έμενε, είχαν εικοσιτετράωρη φροντίδα, χωρίς διαλείμματα για γεύμα, χωρίς διακοπές. Η δουλειά της μαμάς αξίζει σεβασμό.

 

Όταν επιτέλους αναγνωρίσουμε την αξία της μητρότητας, την αξιολογήσουμε σωστά, όταν διεισδύσει στη συνείδηση του κάθε ανθρώπου, τότε θα μετατοπίσουμε τη δημογραφική κατάσταση. Τότε εμείς οι γυναίκες θα μπορέσουμε να αφαιρέσουμε από πάνω μας αυτό το ιογενές πρόγραμμα: ότι το να είσαι νοικοκυρά είναι κάτι ασήμαντο, ανάξιο και πρέπει να επιστρέψουμε το συντομότερο στη δουλειά. Όταν συμβεί αυτό, θα στραφούμε στη ζωή, θα σταματήσουμε να κάνουμε αμβλώσεις.

 

Αυτό εξακολουθεί να είναι επωφελές, επειδή οι γυναίκες χρειάζονται στην παραγωγή, στα γραφεία. Στο σπίτι η γυναίκα είναι η ίδια το αφεντικό.

 

Άννα Μουστάφινα

Έγραψε η Αλεξάνδρα Γκριπάς

Μετάφραση: Aργυρώ Γιαβροπούλου

 

Pravoslavie.ru

 

5/29/2024

Ένα τόσο απλό παραμύθι Μια ρήση του γέροντα Νικολάι Γκουριάνοφ Ζηναΐδα Μπελοζέροβα

 

Ο γέροντας Νικολάι Γκουριάνοφ

Υπάρχει ένα τέτοιο παραμύθι –

Απλό-απλό,

Σαν ηλιαχτίδα και σαν άδραγμα στιγμής.

Υπάρχει ένα τέτοιο παραμύθι, σχεδόν γήινο –

Η ιστορία μιας ζωής – μιας για δύο.

 

Κι έτσι ήταν... άνθρωποι προσέρχονταν στον πατέρα Νικολάι Γκουριάνοφ στο νησί Ζαλίτ (σ.τ.μ. Ταλάμπσκ) δίπλα στη θάλασσα-ωκεανό (ο πατέρας ονόμασε τη λίμνη της περιφέρειας Πσκοφ, «ναυτάκι», – λίμνη θυελλώδης, με δυνατούς ανέμους) και αυτοί σήμερα πηγαίνουν στον τάφο του για να προσκυνήσουν, να προσευχηθούν, να λύσουν τα πικρά βάσανά τους. Και στέκομαι μπροστά στον τάφο και συχνά ερωτώ: «παρακαλώ, πείτε μου κάτι για τον ιερέα: πώς ήταν, τι δίδαξε, τι χρώμα ήταν τα μάτια του;»

 

Κάποιοι αρνούνται και κάποιοι άλλοι αρχίζουν τη διήγηση.

 

– Εντάξει, θα σου πω, κι έτσι θα είναι. – Να, τι μου είπε μια δούλη του Θεού από την Αγία Πετρούπολη.

 

– Έχω μια φιλενάδα. Αυτή κι ο σύζυγός της ζούσαν καλά. Αλλά η ατυχία ήρθε. Τη δεκαετία του 1990. Δεν υπήρχε δουλειά, το ινστιτούτο έκλεισε, αυτός έπινε.

 

Ναι, δεν ήταν μόνο έτσι τα πράγματα, αλλά περισσότερο σκούρα. Δεν υπήρχε ανάπαυση μέρα και νύχτα. Βολωδερνόταν, η δυστυχισμένη, βωλοδερνόταν και τον έδιωξε.

 

Πού ήταν; Και η ίδια δε γνώριζε. Δεν φαινόταν πουθενά. Έρχεται στον ιερέα. Ήταν ακόμα εν ζωή. Προσήλθε με τα ερωτήματά της. Δεν πρόλαβε ούτε καν να ρωτήσει.

 

«Βρες τον, – λέει ο πατέρας Νικολάι. – Πλύνε τον. Ντύσε τον. Τάισέ τον. Στεφανωθείτε.

 

Έφυγε χωρίς να λάβει την προσδόκιμη απάντηση. Σκεφτική. Αλλά, αμέσως μετά την επιστροφή της στο σπίτι, έφτασαν ένα σωρό νέα από παντού για τον άντρα της: πού ήταν, τι και πώς. Μακριά, κάπου στη Σιβηρία, σε κάποιο εγκαταλελειμμένο χωριό. «Βρες τον!» Αναχώρησε. Στα περίχωρα του χωριού, υπάρχει ένας άθλιος, παλιός αχυρώνας, όπου φυσάει από όλες τις πλευρές. Βλέπει, ότι υπήρχε ένας άστεγος σε μια γωνιά – βρώμικος, πεινασμένος. Πέφτει στα γόνατά, ενώ δάκρυα ρέουν κάτω από το πρόσωπό του:

 

Εσύ είσαι, αγάπη μου. Και σκέφτηκα, ότι κανείς δεν με χρειάζεται πια.

 

– Μην σκέφτεσαι τίποτα (ήταν προφανές ότι την είχε προσβάλλει πάρα πολύ), ο γέροντας πατέρας Νικολάι Γκουριάνοφ μου είπε: «βρες τον, πλύνε τον, ντύσε τον, τάισέ τον και παντρευτείτε».

 

Τον έπλυνα στο μπάνιο, του αγόρασα ρούχα, τον τάισα και του είπα:

 

– Εδώ είναι τα χρήματα, η ταυτότητα, και στη συνέχεια όπως ξέρεις.

 

Και έφυγε.

 

Μια εβδομάδα αργότερα ... χτυπάει το κουδούνι. Ανοίγει. Στέκεται εκεί. Ο αρραβωνιαστικός.

 

Η ψυχή ξύπνησε:

Και γι' αυτόν αναστήθηκαν ξανά

Τόσο ο Θεός όσο και η έμπνευση,

Και η ζωή, και τα δάκρυα, και η αγάπη.

 

Και αυτή ... με δάκρυα στα μάτια της.

 

Παντρευτήκαμε.

«ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΣΑΡΙΚΙ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΙΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ» Η ΤΥΧΗ ΠΟΥ ΕΠΕΦΥΛΑΞΑΝ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΣΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ) ΩΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΟΥ 1453.

 

«ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΣΑΡΙΚΙ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΙΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ»

Η ΤΥΧΗ ΠΟΥ ΕΠΕΦΥΛΑΞΑΝ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΣΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ) ΩΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΟΥ 1453.

Γράφει ὁ Νῖκος Διάκος

Ἡ ἀκριβὴς διατύπωση τῆς φράσης ποὺ ἀνήκει στὸ Μεγάλο Δούκα Λουκᾶ Νοταρᾶ, ἔχει ὡς ἑξῆς : Κρειττότερον ἰδεῖν ἐν μέσῃ Πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων ἢ καλύπτραν λατινικήν. Ὅπως εἶναι ἀρκετὰ γνωστό, ἡ παραπάνω φράση ἔχει συγκεντρώσει τὰ πυρὰ τῶν δυτικότροπων «ἑνωτικῶν» διανοουμένων πολλῶν αἰώνων καὶ ἀποκαλεῖται «κληρονομημένος βυζαντινός βαλκανικός αντιδυτικισμός»¹! Ἐνδεικτικά, δές καί².  Εἶναι ὅμως ἔτσι; Ποιός εἶχε δίκιο; Εἶναι δυνατὸ νὰ δοθεῖ μιὰ σαφὴς ἀπάντηση ἤ τὸ ἐρώτημα εἶναι καταδικασμένο νὰ βυθίζεται σὲ μιὰ στείρα ἑκατέρωθεν ἰδεολογικοποίηση;

Δυστυχῶς, κάποιες φορὲς καθίσταται ἐπιτακτικὸ ἀπὸ τὶς ἐπικρατοῦσες συνθῆκες, νὰ γίνεται ἐπιλογὴ μεταξὺ δύο κακῶν. Ἐννοεῖται, ὅτι αὐτὸ συμβαίνει ὅταν εἶναι ἀντικειμενικὰ ἀδύνατη ἡ ἀγαθὴ ἐπιλογή. Τότε ἐφαρμόζεται ὁ κανόνας «τὸ μὴ χεῖρον, βέλτιστον» ποὺ εἶναι οἰκεῖος καὶ στὴν ἀπονομὴ τῆς ἀνθρώπινης δικαιοσύνης, ἀλλὰ καὶ θεολογικὰ ὀνομάζεται κατὰ παραχώρηση θέλημα Θεοῦ.

Ἡ φιλονικία περὶ τοῦ ἄν ὑπῆρξε ὀρθὴ κατὰ τὰ ἀνωτέρω, ἡ ἐπιλογὴ τῶν σήμερα, 29 Μαἴου μνημονευομένων προγόνων μας, παρατείνεται ἀενάως λόγω τοῦ ὅτι γίνεται σὲ καθαρὰ θεωρητικὴ βάση, ὅπου φυσικά, εἶναι ἀδύνατη ἡ συμφωνία καὶ ἐπικρατοῦν ἰδεολογικὲς ἀγκυλώσεις. Γιὰ αυτό, θὰ θέλαμε νὰ συνεισφέρουμε μὲ τὸ παρὸν ἄρθρο ὄχι ἐπιχειρήματα, ἀλλὰ ἕνα χειροπιαστὸ καὶ ἀδιαφιλονίκητο γεγονός, ὑπογραμμίζοντας τὴν τύχη ποὺ εἶχαν οἱ ὀρθόδοξοι τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος (Κάτω Ἰταλίας)³ μετὰ τὴν πτώση τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ἡ μοίρα ποὺ εὶχαν οἱ συμπαγεῖς ὀρθόδοξοι καὶ ἑλληνικοὶ πληθυσμοί μετὰ τὸ 1453 δὲν εἶναι καὶ τόσο γνωστή, παραδόξως δὲ πολὺ σπάνια συσχετίζεται μὲ τὸ ἐν θέματι ἐρώτημα-δίλημμα στὴν ἀφθονοῦσα σχετικὴ φιλολογία γύρω ἀπὸ τὴν Ἅλωση. Οἱ πληθυσμοὶ αὐτοὶ βρέθηκαν αὐτόματα στὴν ἴδια θέση μὲ τοὺς ἀνατολικότερα εὑρισκόμενους ὁμογενεῖς τους, δηλαδὴ στὴ Χερσόνησο τοῦ Αἴμου, τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ἀλλοῦ ποὺ κατακτήθηκαν ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Μὲ μία σημαντικὴ διαφορά: γιὰ αὐτοὺς δὲν ἐτέθη κἄν τὸ έρώτημα τοῦ Λουκᾶ Νοταρᾶ! Ἦταν ἤδη ἀποφασισμένο, ὅτι θὰ εὑρίσκοντο κάτω ἀπὸ τὴν τιάρα τοῦ πάπα!

Οἱ προσπάθειες ὑποταγῆς τους εἶχαν ἀρχίσει κιόλας ἀπὸ τὸν 11^ο αἰῶνα μὲ τὴν παρουσία τῶν Νορμανδῶν, οἱ ὁποῖοι ἔκαναν εἰδικὴ γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ συμφωνία μὲ τὸν πάπα, ἀλλὰ ἦταν πιὸ συγκαλυμμένες, καθὼς πάντοτε ὑπῆρχε ὁ φόβος, ὅτι τὰ στρατεύματα τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας μποροῦσαν ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ νὰ ἐπέμβουν πρὸς ὑπεράσπισή τους, ὅπως εἶχε συμβεῖ καὶ στὸ παρελθὸν κατ’ ἐπανάληψη. Παρόμοιες προσπάθειες ὑποταγῆς εἶχαν συμβεῖ μετὰ καὶ τὴν πρώτη Ἅλωση (1204), τὴ Β’ Σύνοδο τῆς Λυών (1272-4), ἀμετακίνητα ἀπὸ τὴν πάγια παπικὴ ἐπιδίωξη.

Ὅταν ὅμως ἔπεσε ἡ Πόλη στοὺς Ὀθωμανοὺς ὁριστικά, καὶ εἰδικότερα μετὰ τὴ Σύνοδο τοῦ Τριδέντο (1543), τότε φάνηκαν τὰ ἄγρια ἔνστικτα καὶ ἐκδηλώθηκε στὴν πληρότητά της ἡ κατὰ τῶν ὀρθοδόξων ἐπιβουλὴ σὲ ὅλο τὸ φρικιαστικό της μεγαλεῖο.

Βρισκόμαστε στὴν ἐποχὴ ποὺ στὸν καθολικισμὸ ἔχει ἐπικρατήσει ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση, ἡ ὁποία ἀνέλαβε τὴν κυριολεκτικὰ διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου ἐπικράτηση τῆς παπικῆς κακοδοξίας στὰ δυτικὰ κρατίδια. Συγκεκριμένα, τὰ μέρη τοῦ Νότου τῆς ἰταλικῆς χερσονήσου ἀπετέλεσαν τὸ ξεχωριστὸ βασίλειο Τῶν Δύο Σικελιῶν, τὸ ὁποῖο καὶ διατηροῦσε εἰδικὲς σχέσεις μὲ τὴν Ἰσπανία, τὴν πηγὴ τῶν ἱεροεξεταστῶν.

Ἀνεξήγητα, ἡ στυγνὴ καταπίεση ποὺ ἐπεφύλαξε ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση σε συνεργασία μὲ τὶς κρατικὲς ἀρχὲς ἔχει γίνει εὑρύτερα γνωστὴ μόνο ἀπὸ τὴ μεταχείριση ποὺ εἶχαν οἱ Διαμαρτυρόμενοι, οἱ ἐπιστήμονες καὶ οἱ…μάγισσες. Γιὰ τὴν εξοντωτικὴ αύτὴ καταπίεση ἔχουν δημιουργηθεῖ ἀμέτρητα βιβλία, θεατρικὰ καὶ κινηματογραφικὰ ἔργα ποὺ ἔχουν ἀναδείξει πλήρως τὸ γεγονός, τοῦ πῶς κάθε ἀντιφρονῶν, ἄν δὲν μετέβαλλε τὶς ἀπόψεις του ποὺ δὲν συμφωνοῦσαν μὲ τὸ παπικὸ δόγμα, εὕρισκε φρικτὸ τέλος στὴν πυρά. Τὸ οἰκτρὸ αὐτὸ θέαμα εἶχε καταντήσει μία συνήθης πρακτικὴ ἐπὶ αἰῶνες σὲ ὅλη τὴ δυτικὴ Εὐρώπη.

Εἶναι ὅμως τελείως ἀδικαιολόγητο, νὰ μὴ γνωρίζουμε εὑρύτερα στὴν Ἑλλάδα τουλάχιστον, ὅτι ἡ ἰδια ἀκριβῶς μεταχείριση ἐπιφυλάχτηκε καὶ γιὰ τοὺς ὁμογενεῖς μας τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος (Κάτω Ἰταλίας) μετὰ τὸ 1453! Δυστυχῶς άποδεικνύεται καὶ στὴν περίπτωση ποὺ ἐξετάζουμε, ὅτι ἡ ἀφήγηση καὶ ἡ θεματολογία εἶναι πλήρως ἐλεγχόμενη στὸ σύγχρονο ἑλληνικὸ κράτος καὶ δὲν εὐνοεῖται ἡ συνειδητοποίηση καὶ ἀφύπνιση τῶν Ἑλλήνων.

Στὸ διὰ ταῦτα, ἡ μὲν χρήση τῆς μητρικῆς τῶν πληθυσμῶν ἑλληνίδος φωνῆς ἀπαγορεύτηκε ἔχοντας ὡς  ποινὴ τὸ κόψιμο τῆς γλώσσας, ἡ δὲ παραμονὴ στὸ ὀρθόδοξο χριστιανικὸ δόγμα ἐθεωρεῖτο καὶ ἐκολάζετο μὲ τὸν θάνατο στὴν πυρὰ ὡς αἵρεση, σύμφωνα μὲ τὶς διατάξεις τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως! Δὲς εἰκόνα⁴, καὶ βίντεο ⁵ ποὺ διηγεῖται ἑλληνόφωνος.

 

Ἀναλυτικὰ στοιχεῖα δὲν εἶναι διαθέσιμα, ὅμως ἐκτιμοῦμε ὅτι κάπου φυλάσσονται τὰ σχετικὰ ἀρχεῖα μὲ τὰ πεπραγμένα τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ γίνει  ἔρευνα.

Παρόλο ποὺ οἱ ἑλληνορθόδοξοι πληθυσμοὶ ἀντιστάθηκαν ἐπὶ μακρόν (ὁ τελευταῖος Ἕλληνας ἱερέας τοῦ χωριοῦ Καλημέρα στὸ Σαλέντο βρέθηκε δολοφονημένος τὸ 1621), πάντως τὸ πρακτικὸ ἀποτέλεσμα ὅλων τῶν παραπάνω, μετὰ καὶ τὴν καταπίεση ἐπὶ Μουσολίνι καὶ τὴ μετανάστευση, ἦταν ὁ ἀφανισμὸς σχεδὸν στὰ περισσότερα μέρη:
ἔτσι, ἡ μὲν γλώσσα στὴ μορφὴ τοῦ τοπικοῦ ἰδιώματος ἐπιβιώνει σὲ πολὺ λίγα χωριά, ἡ δὲ ὀρθοδοξία χάθηκε παίρνοντας οὐνιτικὴ μορφή, τοὺς λεγόμενους ἑλληνόρρυθμους ὅπου ἐπικρατοῦν οἱ ἀλβανόφωνοι.

Θεωροῦμε ὅτι καλύτερη ἀπόδειξη δὲν μπορεῖ νὰ βρεθεῖ γιὰ τὴν ὀρθότητα τῆς ἐπιλογῆς σαρίκι/τιάρα τῶν προγόνων μας πρὶν τὴν Ἅλωση, καθώς οἱ ὀρθόδοξοι πληθυσμοὶ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ἀνατολῆς καὶ ὁ πολιτισμός τους -φυσικὰ ὄχι ἄνετα, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ πολλοὺς καὶ ἀπερίγραπτους διωγμούς- ἐπεβίωσαν σχεδὸν ἀτόφια ἀπὸ τὸ 1453 μέχρι καὶ τὸ 1922-24, δηλαδὴ γιὰ 5 περίπου αἰῶνες.

Ὕστερα, τὸ ἀντίχριστο καὶ ἀνθελληνικὸ σύστημα ἄλλαξε τακτική, καθὼς στὴν Τουρκία ἦρθε στὴν ἐξουσία τὸ κοσμικὸ κεμαλικὸ κράτος καὶ συνέχισε τὴν καταστροφή μὲ ἄλλο τρόπο, διὰ τοῦ ἐθνικισμοῦ. Ὅμως αὐτὴ ἦταν ἡ πρόκληση μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς…

1 https://www.liberal.gr/politiki/poioi-deihnoyn-katanoisi-kai-den-katadikazoyn-tin-epithesi-

poytin

2 https://www.tovima.gr/2008/11/24/opinions/to-sariki-kai-i-tiara/

3 Νὰ σημειώσουμε παρενθετικὰ σχετικὲς γεωγραφικὲς ἀναφορές κατακτηθέντων περιοχῶν:

Βόρειος Ἤπειρος (Νότια Ἀλβανία), Μικρά Ἀσία (Τουρκία).

4

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/10/nonimi-martiri-talogreci.html

5 https://youtu.be/EvAz_91gt5Q?si=bRveE3fDmMyCl11F

1 https://www.liberal.gr/politiki/poioi-deihnoyn-katanoisi-kai-den-katadikazoyn-tin-epithesi-

poytin

2 https://www.tovima.gr/2008/11/24/opinions/to-sariki-kai-i-tiara/

3 Νὰ σημειώσουμε παρενθετικὰ σχετικὲς γεωγραφικὲς ἀναφορές κατακτηθέντων περιοχῶν:

Βόρειος Ἤπειρος (Νότια Ἀλβανία), Μικρά Ἀσία (Τουρκία).

4

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/10/nonimi-martiri-talogreci.html

5 https://youtu.be/EvAz_91gt5Q?si=bRveE3fDmMyCl11F

1 https://www.liberal.gr/politiki/poioi-deihnoyn-katanoisi-kai-den-katadikazoyn-tin-epithesi-

poytin

2 https://www.tovima.gr/2008/11/24/opinions/to-sariki-kai-i-tiara/

3 Νὰ σημειώσουμε παρενθετικὰ σχετικὲς γεωγραφικὲς ἀναφορές κατακτηθέντων περιοχῶν:

Βόρειος Ἤπειρος (Νότια Ἀλβανία), Μικρά Ἀσία (Τουρκία).

4

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/10/nonimi-martiri-talogreci.html

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ .

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ 

Χριστόμεστη ημέρα και ετούτη την Πέμπτη να έχουμε τεκνία της Θεοτόκου.

Όλα και τα πάντα να τα χάσουμε ,πάλι θα τα βρούμε.Ακόμη και τούτο το σώμα,στον τάφο να μπεί ,κόκαλα  και σκόνη να γίνει και πάλι θέλει ωραιόμορφο να αναστηθεί στην εσχάτη ημέρα.

Όμως αν χάσουμε την προσευχή και την ησυχία μας,τα ξαναβρίσκουμε;

Πατήρ Διονύσιος Ταμπακης 

«Ο βασιλιάς μας εσκοτώθη, δεν έκαμε καμμιά συνθήκη με τους τούρκους».(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.)

Ο Αυτοκράτορας των Αυτοκρατόρων.Τού Θεόδωρου Γιαννακόπουλου

ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΟ ΜΠ@ΣΤ@ΡΔΟ !

 

ΠΡΙΝ πολλά χρόνια η Κ,  6 μηνών έγκυος και βρήκε γιατρό στην Αθήνα, εξειδικευμένο στις εκτρώσεις εμβρύων προχωρημένης εγκυμοσύνης.

Το παιδί όμως έχοντας γερή καρδιά άντεχε στο θανατικό.

Τότε οργισμένος ο γιατρός και ενόσω προσπαθούσε με χάπια ,με ενέσεις και με ό,τι άλλο μπορούσε, αναφωνεί αγανακτισμένος:

-Δεν πεθαίνει το μπ@στ@ρδο !

Μετά από 30 χρόνια ,αν και πολλές φορές η Κ… έχει εξομολογηθεί ετούτο  το φρικτό αμάρτημα της ,ακόμη δεν μπορεί να συγχωρήσει η ίδια τον εαυτό της !

*  *  *

Σᾶς ζητω μιὰ ἀγκαλια

Ἡ καρδιά μου λαχταρᾶ

Σταματῆστε τον φονια

Ἡ ζωή μου ξεψυχα.

 

Ἐνοχές,ενοχές τῆς κολάσεως ὠδές.

 

Μὲ σταυρώνουνε Ἀμνέ

Δὲν θὰ δῶ το φῶς ποτέ

Δώς μου χέρι οὐρανέ

Σῶσε μὲ τωρὰ Χριστέ.

 

Ἐνοχές,ενοχές τῆς κολάσεως ὠδές.

 

Μὲ σταυρώνουνε Ἀμνέ

Δὲν θὰ δῶ το φῶς ποτέ

Δώς μου χέρι οὐρανέ

Σῶσε μὲ τωρὰ Χριστέ.

 

Ἐνοχές,ενοχές τῆς κολάσεως ὠδές.

Στὸ κορμάκι τὸ σπαθί

Δὲν θὰ νοιώσω τὴν ἁγνή

Τῆς ἀγάπης τὴν ἁφή

Γίνομαι ὀλὸ κραυγή.

 

Ἐνοχές,ενοχές τῆς κολάσεως ὠδές.

 

Στὴν ἀγάπη δὲν χωρῶ

Τὴν βολή σας ἐνοχλῶ

Δὲν ἀκοῦτε τὸν παλμό

Μάνα θέλω νὰ σὲ δώ.

 

Ἐνοχές,ενοχές τῆς κολάσεως ὠδές.

 

Δὲν θὰ νοιώσω τοῦ μαστοῦ

Θηλασμὰ τοῦ μητρικοῦ

Τοῦ σφιγμοῦ τοῦ Πατρικοῦ

Εὐωδίες τοῦ Μαγιοῦ.

 

Ἐνοχές,ενοχές τῆς κολάσεως ὠδές.

Στίχοι-Μουσική: π.Διονύσιος Ταμπάκης

Sportime. gr:''Γ.Μπαρτζώκα, για την κακοδαιμονία του Ολυμπιακού φταίνε οι βλασφημίες σου – Αν δεν ακούς το Sportime, άκου τους οπαδούς που το λένε ανοιχτά πλέον''...

Sportime. gr:

''Γ.Μπαρτζώκα, για την κακοδαιμονία του Ολυμπιακού φταίνε οι βλασφημίες σου – Αν δεν ακούς το Sportime, άκου τους οπαδούς που το λένε ανοιχτά πλέον''

...Δυστυχώς ο Γιώργος Μπαρτζώκας παραμένει αθεόφοβος και με τις βλασφημίες που συνεχίζει να εκτοξεύει, εκφράζει ένα ωμό μίσος για τον Θεό. Και αυτό το μίσος γίνεται κακοδαιμονία για ολόκληρη την ομάδα. Και πλέον αυτή την αλήθεια δεν την εκφράζει μόνο το Sportime (που άλλωστε τα λέει χρόνια), αλλά την ανταλλάσσουν ανοιχτά μεταξύ τους και χιλιάδες οπαδοί του μπασκετικού Ολυμπιακού.

Από την αρχή της φετινής σεζόν, ο Ολυμπιακός έχει μετατραπεί σε ένα μόνιμο ιατρικό ανακοινωθέν. Ακατάπαυστοι τραυματισμοί παικτών. Ο τραυματισμός – σοκ του Μουσταφά Φαλ ξεσήκωσε θύελλα σχολίων στα social media. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της «γκαντεμιάς» που όλοι βλέπουν να κυριαρχεί φέτος. Εκατοντάδες σχόλια κάνουν λόγο για μια απίστευτη κακοτυχία, και την συνδέουν άμεσα με το αισχρό συνήθειο του Μπαρτζώκα.

«Όταν βλασφημάς συνέχεια, μην περιμένεις να έρθει ευλογία στη δουλειά σου. Όλα θα πηγαίνουν κατά διαόλου», έγραψε ένας φίλαθλος του Ολυμπιακού σε ομάδα του Facebook. «Αυτά παθαίνεις όταν βρίζεις τα θεία από το πρωί ως το βράδυ», έγραψε ένας άλλος.«Μπαρτζώκα, άσε την Παναγία ήσυχη, πολλά αρνητικά μαζεύεις», έγραψε άλλος. Δεκάδες τέτοια σχόλια. Πολύς κόσμος έχει αρχίσει να δυσανασχετεί...

...Ένας βλάσφημος, όσο ικανός επαγγελματίας και αν είναι, δεν έχει φροντίσει να γίνει πρώτα απ’ όλα άνθρωπος. Γιατί εκείνος που δεν σέβεται τα Θεία, δεν σέβεται ούτε τα ανθρώπινα. Γιατί τις ευεργεσίες του Θεού τις ξεπληρώνει με μια χυδαία επίθεση εναντίον του Ευεργέτη. Ακόμα χειρότερα, ο βλάσφημος απαρνείται το ίδιο το βάπτισμά του. Γιατί στη βάπτιση του, έδωσε ομολογία ότι συντάσσεται με τον Θεό. Και τώρα τον απαρνείται, βρίζοντας τον χυδαία. Τι καλό μπορεί να στεριώσει πάνω σε αυτό; Απολύτως τίποτα.

Να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους: Η βλασφημία ισοδυναμεί με κατάρα που επιστρέφει στους ανθρώπους που την εκστομίζουν, αλλά και σε εκείνους που τη δέχονται αδιαμαρτύρητα. Αυτή δεν είναι κάποια προσωπική μας άποψη, αλλά η θέση της Eκκλησίας.

Και μην πει κανείς α-χρίστιανος την ανοησία ότι αυτές είναι «οπισθοδρομικές» απόψεις, γιατί τα διάφορα «γούρια» των προπονητών με… ανάποδα σακάκια, σκουφάκια, νομίσματα, μενταγιόν, γυρισμένες πλάτες και «τυχερά» παπούτσια, μια χαρά τα καλοδέχεται και τα προωθεί το αθλητικό στάτους. Ας αφήσουμε τις υποκρισίες λοιπόν και ας πιάσουμε την ουσία...

...Ο Μπαρτζώκας μεταξύ σοβαρού και αστείου είχε ζητήσει… ευχέλαιο για να σταματήσουν τα προβλήματα τραυματισμών. Αμ δε θα σου κάνει τίποτα το ευχέλαιο κύριε Μπαρτζώκα μου, αν δεν βάλεις πρώτα χαλινάρι στη γλώσσα. Και 1000 ευχέλαια να κάνεις, αν βλασφημείς τον Τριαδικό Θεό που τα ευλογεί, τον εαυτό σου κοροϊδεύεις.

Είναι καιρός ο Μπαρτζώκας να σταματήσει τη χαλαρή «πλακίτσα» για τα πνευματικά πράγματα, και να αναλάβει τις ευθύνες του. Δεν γίνεται να αναλαμβάνεις ευθύνες μόνο για τα αγωνιστικά και να μην αναλαμβάνεις ευθύνες για τη «χολή» που μεταφέρεις εντός του παρκέ. Στον υγιή αθλητισμό δεν ξεχωρίζει ο επαγγελματίας από τον άνθρωπο. Πρέπει να είσαι άξιος και στα δύο...

..Και δυστυχώς αυτό το κακό επεκτείνεται και πολύ πιο πέρα από τα όρια του μπασκετικού Ολυμπιακού. Οι δημόσιες βλασφημίες του Μπαρτζώκα κάνουν ζημιά σε εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά και νέους που τον ακούν στην τηλεόραση να αισχρολογεί ασύστολα. Μαθαίνουν από το παράδειγμα του Μπαρτζώκα ότι η βλασφημία είναι μια «κουλ» συνήθεια που επιβάλλεται στον αθλητισμό. Εκπαιδεύονται στην ασέβεια και την ιεροσυλία. 

Ως προπονητής ο Μπαρτζώκας κοουτσάρει ένα μόνο ρόστερ, αλλά ως άνθρωπος «προπονεί» στο μίσος εναντίον του Θεού, ολόκληρη την Ελλάδα. Είναι τεράστιο το κρίμα του.

Πριν την Αλωση της Κωνσταντινουπολης,ο τελευταιος αυτοκρατορας του Βυζαντίου δινει εντολη...

ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Πριν την Αλωση της Κωνσταντινουπολης,

ο τελευταιος αυτοκρατορας του Βυζαντίου δινει εντολη...

"Το δωρο απο την μητερα του Ελενη, που κοσμουσε την Αγια Τραπεζα του ναου της Αγίας του Θεού Σοφίας να προστατευτει!"

Απο το 1417 μ.Χ βρισκεται στο Περιβολι 

της Παναγιας στην Ιερα Μονη Διονυσιου.

"Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα."

π. Ανανίας Κουστένης:Θα έπρεπε η 29 Μαΐου να είναι ημέρα αργίας - εδώ κάνουμε αργία και απεργία για το τίποτε – και περισυλλογής και πένθους και αγρυπνιών και Θείας Λειτουργίας.

π. Ανανίας Κουστένης:

Θα έπρεπε η 29 Μαΐου να είναι ημέρα αργίας - εδώ κάνουμε αργία και απεργία για το τίποτε – και περισυλλογής και πένθους και αγρυπνιών και Θείας Λειτουργίας. Γιατί να μη βαράνε όλες οι καμπάνες από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και μέχρι τα Γιάννενα και μέχρι τη Ζάκυνθο και δεν ξέρω που αλλού; Γιατί να μη βαράνε πένθιμα; 

     Από τις αμαρτίες μας έπεσε η Βασιλεύουσα. Τις αμαρτίες των αρχόντων της. Και του λαού της. Είχε συμβεί η μέσα άλωση πρώτα. Της ψυχής η άλωση. Όταν εγκαθιδρύθηκε στις ψυχές των Βυζαντινών προγόνων μας, στις περισσότερες, τουλάχιστον, το κράτος της φιλαυτίας, από κει και πέρα ήταν εύκολο να πέσει η Βασιλεύουσα εξωτερικά. Ναι αδελφοί μου. Κλείστηκαν μέσα στη Θεοφρούρητη Πόλη, όσοι είχαν απομείνει. Μερικές χιλιάδες. Οι υπερασπιστές της δεν έφταναν τις πέντε χιλιάδες. Δέκα χιλιάδες ήσαν καλογεροπαίδια στα μοναστήρια, παρακαλώ! Τα λέει κι ο Άγιος Νεκτάριος. Πήγαν εκεί για να γλυτώσουν, να μην πολεμήσουν, να μην υπερασπιστούν την πίστη και την πατρίδα. Και στο τέλος κατεσφάγησαν από τους βάρβαρους, μέσα στα ίδια τους τα μοναστήρια. Κι ο λαός είχε φύγει τελείως πιά, αφού και οι άρχοντες, με τις ίντριγκες, τις φατρίες, τις αιρέσεις, τις διαιρέσεις, τα εγκλήματα και τα τόσα, είχε απελπιστεί τελείως. Όπως και σήμερα. Ποιόν να πιστέψεις; Ποιόν να ακούσεις; Πού ν’ ακουμπήσεις; Πού να σταθείς; 

Και οι γυναίκες, και οι νέες περισσότερο, ησχολούντο, λέει ο ιστορικός, περί τον καλλωπισμόν κτλ.  Καλό είν’ αυτό. Αλλά να ‘χουμε κι άλλον καλλωπισμό. Να πηγαίνουμε και βαθύτερα. «Ίσθι φιλόκαλος αλλά μή καλλωπιστής», που θα ‘λεγαν κι οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Κι όταν το ξημέρωμα της αποφράδος εκείνης ημέρας, της Τρίτης της ασβολερής, όπως τη λέει και το λαϊκό άσμα, έμπαιναν οι Τούρκοι, πολλές Βυζαντινές φτιαγμένες και στολισμένες πήγαιναν στο ναό της Αγίας Θεοδοσίας, για το πανηγύρι. Ήσαν κι αυτοί για τα πανηγύρια, λίγο. Και τις πρόλαβαν οι Τούρκοι και τις εφρόντισαν. Ακόμη, είχαμε μαύρη αγορά στα τρόφιμα. Άλλοι πέθαιναν απ’ την πείνα και πολεμούσαν νηστικοί και διψασμένοι, κι άλλοι έκρυβαν τα τρόφιμα, για να «κονομίσουν» περισσότερα. Μαύρη αγορά!

Είχε φύγει, λοιπόν, η Χάρη του Θεού. Στο «Χρονικό» του Ρώσου Νέστορος, του μοναχού, αναφέρεται το εξής φοβερό, ότι στο λίγο πριν την Άλωση έγινε κρότος φοβερός στην Κωνσταντινούπολη, και θόρυβος μεγάλος, και μάλιστα στο ναό της του Θεού Σοφίας. Κι είδαν να βγαίνει απ’ τον τρούλο της εκκλησίας μιά λάμψη μεγάλη και ν’ ανεβαίνει στον ουρανό, εγκαταλείποντας την εκκλησιά, τη Μεγάλη εκκλησιά, στο σκοτάδι. Έφυγε το Πνεύμα του Θεού. Έφυγε το Πνεύμα του Θεού! Για τις αμαρτίες του κλήρου και του λαού και των αρχόντων θα παρέδινε ο Θεός τη Βασιλεύουσα στους μωαμεθανούς. Γιατί «είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει».

Η μέσα Άλωση έφερε την έξω Άλωση, η οποία, όμως για τους περισσότερους των Ελλήνων, στάθηκε ευεργετική. Γιατί όπως λέει ο μεγάλος Μακρυγιάννης «στα χρόνια της Τουρκοκρατίας πολλοί άγιασαν». Ο λαός πιά άφησε τα μίση, τις έχθρες, τις ματαιότητες, τις μικροψυχίες κι αγκάλιασε τον Εσταυρωμένο Χριστό. Και αισθάνθηκε τη θλιμμένη Παναγιά. Ταπεινώθηκε θεληματικά και επήρε τη χάρη του Θεού. Αφού λέει η Θεία Γραφή «Ο Θεός ταπεινοίς δίδωσι χάριν». Και βγήκαν αναρίθμητοι Νεομάρτυρες και Άγιοι, που εστόλισαν την Εκκλησία του Χριστού. Αγίασαν με τα αίματά των το σκλαβωμένο και μαρτυρικό τούτο τόπο. Κι εκείνα τα αίματα έγιναν θεμέλιο κι εστήριξαν το Γένος το σκλαβωμένο. 

Γιατί οι πρώτοι αντιστασιακοί εναντίον των μωαμεθανών κατακτητών ήσαν οι Νεομάρτυρες. Δυστυχώς αυτό δεν τονίζεται επαρκώς και δεόντως. Οι Νεομάρτυρες! Που δεν εσήκωσαν συμβατικά όπλα κατά του τυράννου, όπως οι κλεφταρματωλοί, αλλά εσήκωσαν τα όπλα τα πνευματικά. Τα όπλα της ψυχής τους. Τα όπλα της καρδιάς τους. Τα όπλα της πίστεως. Της αγάπης. Της ελπίδος. Του μεγαλείου της θρησκείας μας. Κι αυτούς φοβήθηκαν περισσότερο οι Μουσουλμάνοι. Και μάλιστα πιό πολύ απ’ όλους, φοβήθηκαν τον Άγιο των σκλάβων, τον μεγάλο διδάχο, τον ισαπόστολο και ιερομάρτυρα και εθνομάρτυρα Κοσμά τον Αιτωλό. Ο οποίος, εάν δεν υπήρχε, δεν ξέρω σήμερα αν η Ελλάς θα υπήρχε, θα ήτο Ορθόδοξος. 

Πηγή: “Λόγοι για τη Άλωση της Πόλης”, Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, εκδ. Ακτή, τόμ. Α΄, σελ. 32-34

Δημ.Σταθακόπουλος:571 χρόνια από την 'Άλωση" , οι πραγματικοί επικυρίαρχοι της νέας ιστορικά εποχής!!!!

 

ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΕΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ;

ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΕΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ;

ΤΩΡΑ βαρυνόμαστε  να φορεσουμε εναν Αγιο Σταυρο ίσα 2-3 γραμμάρια ,οταν οι Μουσουλμάνες, απο την εφηβική τους ηλικια και μεχρι να πεθανουνε, φορουν με ιερά καυχηση ,την μαντήλα.

Δεν μας ενοχλούν οι πλαστικές ,τα νηματα ,όλα τα ξένα σώματα,ενέσιμα,σιλικόνες,σκουλαρίκια ,τρέσες στα μαλλιά,εξτέσιον μέχρι και στις βλεφαρίδες, βαφτικά σαν σοβάς στο πρόσωπο,ακρυλικά στα νύχια όπως  του γερακιού,ψηλοτάκουνα να σου φεύγει η μέση.....αλλά μας ενοχλεί και μας πιγκώνει ο σωτήριος  Σταυρός.

"Μα Φορώ κομποσχοίνι",ισχυρίζονται.Όμως το κομποσχοίνι ειναι όπλο για χρήση προσευχής και όχι διακοσμητικό ή σαν ματάκι ,για γούρι, στο χέρι.

Θα δωσουμε λόγο στον Θεό! 

Οταν σε λίγο καιρό επικρατήσει ο Ισλαμισμός σε ολη την Ευρωπη και η μαντήλα καταστεί υποχρεωτική για όλες τις γυναίκες,τότε θα εκτιμήσουμε τον ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ που αρνούμασταν να φορέσουμε.

π.Διονύσιος Ταμπάκης

Πρωτοπρεσβύτερος Valentin Biryukov .Μόλις μαθαίνουμε να ζούμε στη γη . Κεφάλαιο 47

«Βγάλε το σταυρό!…»

Ίσως πολύ σύντομα έρθει η στιγμή που ο καθένας μας θα ρωτηθεί: σε ποιον πιστεύετε; Ομολογούμε τότε άφοβα τον Χριστό; Ή θα απαρνηθούμε για χάρη του κορεσμού και της ψυχικής ηρεμίας; Για να ενισχύσουμε την πίστη μας, χρειάζεται να στραφούμε συχνότερα στη ζωή των εξομολογητών που υπέφεραν για την πίστη. 

Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας μου στη Σαμαρκάνδη, συνάντησα τον γέρο ιερέα πατέρα Κοντράτ και την ψαλμωδό Αγριππίνα Ιβάνοβνα Μελεντσούκ. Η μοίρα τους είναι καταπληκτική. Και οι δύο είναι από τη Λευκορωσία. Και τα δύο είναι παλιά. Και οι δύο είναι ανάπηροι. Και οι δύο υπηρέτησαν 10 χρόνια. Έμαθαν ότι ήταν συμπατριώτες στην εκκλησία: ο ιερέας επέστησε την προσοχή στην γκριζομάλλα ηλικιωμένη γυναίκα Αγριππίνα Ιβάνοβνα - ψάλλεται καλά. Είχε τόσο υπέροχη φωνή!  Η Αγριππίνα υπέφερε για τον σταυρό – δηλαδή για τον σταυρό του Χριστού, τον οποίο δεν αφαίρεσε ούτε όταν απειλήθηκε με φυλακή και εξορία. Οι γονείς της - «εχθροί του λαού» - συνελήφθησαν και την έστειλαν σε ορφανοτροφείο. Όταν μεγάλωσε, έπιασε δουλειά στο Μινσκ σε ένα εργοστάσιο υφαντικής. Ο επιστάτης του εργαστηρίου της παρατήρησε ότι φορούσε σταυρό και την πλησίασε: «Αγριππίνα, βγάλε το σταυρό». Είναι σιωπηλή - δεν είπε τίποτα. Ο κύριος ήρθε σε αυτήν την επόμενη μέρα με την ίδια απαίτηση. Εκείνη πάλι δεν απάντησε και δεν έβγαλε το σταυρό, αν και μπορούσε, όπως πολλοί, να τον βγάλει για επίδειξη ή να τον κρύψει κάπου. Το τρίτο βράδυ, ο κύριος της μίλησε απότομα, σχεδόν φωνάζοντας: «Αγριππίνα, γιατί δεν έβγαλες το σταυρό;» 

Αυτό είναι, αυτό είναι. Ο σταυρός τους εμπόδισε. Εκείνη πάλι δεν απάντησε. Το τέταρτο βράδυ την κάλεσαν στο γραφείο. Δύο άντρες με μαύρα δερμάτινα μπουφάν κάθισαν στο γραφείο του διευθυντή. «Θα έρθεις σε εμάς», της είπαν. Ήταν απρόθυμη. Και ο διευθυντής άρχισε να τον ηρεμεί: «Εμπρός, Αγριππίνα, τι φοβάσαι;» Άλλωστε, δεν μπορείς να ξεφύγεις - θα σε φέρουν πίσω... Όταν δύο σιδερένιες πύλες έκλεισαν πίσω από το αυτοκίνητο, η καρδιά της Αγριππίνας χτυπούσε δυνατά: «Ω, πού σε έφεραν;» Εκείνη ούρλιαξε: «Άσε με να φύγω!» Ναι, ήταν ήδη αργά. Κάθισαν τη συλληφθείσα στο τραπέζι - και άρχισαν οι ανακρίσεις: πού γεννήθηκε, ποιοι ήταν οι γονείς της, οι συγγενείς της - τη ρώτησαν για όλα

 Οι ερευνητές άλλαξαν ο ένας μετά τον άλλο, ξεκινώντας πρώτα να κάνουν τις ίδιες ερωτήσεις και όλη αυτή την ώρα εκείνη κάθισε σε ένα σκαμνί. Μετά λέει: «Λοιπόν μέχρι πότε θα με πειράζεις;» Θέλω να φάω! Της έφεραν ένα κομμάτι ψωμί και μια κούπα βραστό νερό. Τότε είδαμε έναν σταυρό. Απαίτησαν: - Βγάλε το σταυρό! - Όχι, δεν θα το βγάλω - έχω βαφτιστεί. Δεν επέμειναν, αλλά πλησίασαν τρεις φρουροί: «Βγάλε το φόρεμά σου!» - Οχι! Σκότωσε με - δεν θα βγάλω το φόρεμά μου! Είμαι ένα κορίτσι. Δεν ωφελεί να διαμαρτύρεσαι. Την εξέτασαν χονδρικά για να δουν αν υπήρχαν σημεία στο σώμα της, κρεατοελιές, κονδυλώματα - κάποια ειδικά σημάδια σε περίπτωση διαφυγής. Δεν καταλάβαινε ακόμα τι γινόταν τότε. 

Μετά την ανάκριση, απαίτησε: «Πάρε με σπίτι!» -Πού να σε πάω το βράδυ; Χαλαρώστε μαζί μας. Την πήγαν στην ντουλάπα όπου ήταν αποθηκευμένες οι σανίδες και την ξάπλωσαν σε ένα γυμνό ξύλινο κρεβάτι. Αποκοιμήθηκε βαθιά - είχε υποφέρει από ανακρίσεις. Το πρωί πήδηξα, ήθελα να φιλήσω τον σταυρό μου, να τον αρπάξω - αλλά δεν υπήρχε σταυρός. Έψαξα και έψαξα, αλλά δεν υπήρχε πουθενά. Το βράδυ, ενώ κοιμόταν, ήρθαν και αφαίρεσαν τον σταυρό. Η Αγριππίνα δεν επέστρεψε ποτέ στο εργοστάσιο. Στάλθηκε στη φυλακή για 10 χρόνια στην τάιγκα του Krasnoyarsk χωρίς καμία δίκη.Κανείς δεν είπε γιατί. Δεν υπήρχε ετυμηγορία. 

Δούλεψε στην υλοτομία για δέκα χρόνια. Και μετά την απελευθέρωση, δεν πήγε στη Λευκορωσία, αλλά στο Ουζμπεκιστάν, όπου γνώρισε τον συμπατριώτη της, τον πατέρα Kondrat, και έγινε ψαλμωδός. Και ο ιερέας ήταν πραγματικά θαυματουργός. Προς το τέλος της ζωής του ξεράθηκε τελείως και του έγινε δύσκολο. Η μητέρα Αγριππίνα τον άκουσε να στέκεται μπροστά στις εικόνες (και είχε εικόνες από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι!) και τον ρώτησε: «Κύριε!» Ευλόγησέ με να πεθάνω ανώδυνα! - Πατέρα, τι κάνεις, τι ρωτάς; - Του λέει η Αγριππίνα. - Γιατί ζητάς θάνατο; -Μάνα, κουράστηκα. Δεν μπορώ. Σκληρά. Λοιπόν, πού είμαι, γέρος; Είναι καιρός να πεθάνεις», απαντά ο πατήρ Κόντρατ και προσεύχεται ξανά, «Υπεραγία Θεοτόκε!» Βοήθησέ με να πεθάνω ανώδυνα... Μόλις πλησίασα την εικόνα, έπεσα και πέθανα. Αυτό έγινε το 1977. Με πήραν τηλέφωνο - ήρθα στην κηδεία. Τότε η μητέρα Αγριππίνα είπε τα πάντα - για αυτόν και για τον εαυτό της. Τι είδους σχολείο ζωής έχει περάσει; Πέρασε 10 χρόνια στο δάσος μόνο και μόνο επειδή φορούσε σταυρό. Κάποιοι φορούν ένα σταυρό στα αυτιά τους σαν στολίδι και γελούν με το προσκυνητάρι, ενώ υπάρχουν τραγουδιστές και τραγουδιστές που φέρονται απρεπώς στον σταυρό και βλασφημούν. Αλλά ο απλός Ρώσος στρατιώτης Ευγένιος δεν αφαίρεσε τον σταυρό, όπως του ζητήθηκε με αντάλλαγμα τη ζωή του, και υπέστη μαρτύριο στα χέρια των Τσετσένων ληστών. Και σήμερα η ομολογία είναι ζωντανή στις καρδιές των Ορθοδόξων.

Πρωτοπρεσβύτερος Valentin Biryukov .Μόλις μαθαίνουμε να ζούμε στη γη . Κεφάλαιο 46

«Κομμουνιστή, δώσε μας λίγο ψωμί!…»

Στις αρχές της δεκαετίας του '90, υπηρέτησα για περίπου ένα χρόνο στο εργατικό χωριό Kolyvan, κοντά στο Novosibirsk, όπου εργάστηκα για την αποκατάσταση του καθεδρικού ναού Alexander Nevsky. Ένας υπάλληλος του τοπικού συμβουλίου μίλησε για την εξαπάτηση που έκαναν οι κομμουνιστές στα πρώτα χρόνια της σοβιετικής εξουσίας για να απομακρύνουν τα παιδιά από τον Θεό. Αυτός ο άντρας τότε ήταν απλώς ένα μωρό, πήγε σε ένα νηπιαγωγείο που είχε στηθεί στο σπίτι ενός εξόριστου ιερέα. Ήταν μια περίοδος πείνας - δεν υπήρχε ψωμί. Στον δεύτερο όροφο του πατρικού μου σπιτιού υπήρχε ένα σκαλισμένο μπαλκόνι από σανίδες. Έβαλαν εκεί ένα καλάθι με κομμένα κομμάτια ψωμιού, έδεσαν ένα σχοινί στο καλάθι και έβαλαν έναν άνθρωπο μέσα. Και από κάτω υπήρχαν παιδιά που περπατούσαν -δώδεκα ή δεκατέσσερα παιδιά. Τα παιδιά παρακάτω, φυσικά, δεν μπορούσαν να δουν αυτές τις προετοιμασίες για την «παράσταση». Και τότε ένας «ταραχοποιός» μίλησε στα παιδιά έτσι: «Παιδιά, μάλλον θέλετε να φάτε;» Ναί? Τότε φώναξε, φώναξε δυνατά: «Θεέ μου, δώσε μας λίγο ψωμί!» Τα παιδιά φυσικά ουρλιάζουν και προσπαθούν. - Παιδιά, ο Θεός δεν σας ακούει, ρωτήστε ακόμα πιο δυνατά! Τα παιδιά φωνάζουν πιο δυνατά: «Θεέ μου, δώσε μας λίγο ψωμί!» - Γιατί δεν απαντά ο Θεός; - ρωτάει εκείνος ο «ταραχοποιός». - Ή μήπως δεν υπάρχει καθόλου Θεός; Κι αν δεν το έχεις, κανείς δεν θα σου δώσει ψωμί... Τώρα φώναξε: «Κομμουνιστή, δώσε μας λίγο ψωμί!». Απλώς φώναξαν - όπως από πάνω, από το μπαλκόνι, ένα καλάθι με ψωμί ήταν κατεβασμένο σε ένα σχοινί, σαν από μόνο του. - Βλέπετε, παιδιά: δεν υπάρχει Θεός, αλλά υπάρχουν κομμουνιστές! Ορίστε, παιδιά, φάτε! 

Τώρα θα ζήσουμε με τους κομμουνιστές, αλλά δεν χρειαζόμαστε τον Θεό. Αυτή η φτηνή μέθοδος άθεου «κηρύγματος» έκανε εντύπωση στα μικρά παιδιά τότε, ειδικά αφού τότε ένα κομμάτι ψωμί ήταν ακριβό. Αλλά τι μας κάνει τώρα, ενήλικες και σοφούς, να πιστεύουμε όταν, όπως παλιά, μας λένε ψέματα για τον Θεό; Πόσα από αυτά τα ψέματα είμαστε διατεθειμένοι να πιστέψουμε; Δυναμικοί ιεροκήρυκες στο εξωτερικό και κάθε λογής «καλοί» δηλητηριάζουν τις ψυχές μας με τις ιστορίες τους, αλλά πιστεύουμε ειλικρινά ότι θέλουν να μας διαφωτίσουν. Οι οικοδόμοι του παγκοσμιοποιητικού κόσμου μας λένε ότι ο Χριστιανισμός είναι ξεπερασμένος και πιστεύουμε ότι παρεμβαίνει στην ευημερία. Θα πιστέψουμε νέα κολακευτικά λόγια κατά του Χριστού; Θα προδώσουμε την πίστη μας και τη μητρική μας ζωή; Εδώ είναι μια επιλογή για τον καθένα μας.