Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρελίν) "Κανείς να μην σε εξαπατήσει" 17

 

Περί βάπτισης με έκχυση

Ένας από τους συναδέλφους μου στη δουλειά μου είπε ότι διάβασε κάπου ανάμεσα στα έργα του Αγίου Λουκά της Κριμαίας ότι ισχύει μόνο το βάπτισμα με πλήρη κατάδυση, αλλά το βάπτισμα με έκχυση δεν ισχύει, και ότι αν κάποιος βαφτίστηκε διαφορετικά, τότε πρέπει να βαφτιστεί ξανά. Είναι αλήθεια αυτό; Γνωρίζω ότι ο Άγιος Λουκάς ήταν ένθερμος υποστηρικτής των κανόνων της Εκκλησίας και του βαπτίσματος με πλήρη κατάδυση, και επέμενε οι ιερείς να βαφτίζουν με αυτόν τον τρόπο. Χρειάζεται κάποιος να βαφτιστεί ξανά με πλήρη κατάδυση αν δεν το έχει κάνει πριν; Εγώ ο ίδιος βαφτίστηκα με χύσιμο πριν από λίγο καιρό, και μετά από αυτό προσπάθησα να ζήσω μια εκκλησιαστική ζωή. Υπάρχει κάτι που πρέπει να γίνει;

Το βάπτισμα με έκχυση επιτρεπόταν στην αρχαία Εκκλησία μόνο ως εξαίρεση λόγω ασθένειας ενός ατόμου ή κάποιους άλλους λόγους που εμποδίζουν το βάπτισμα με πλήρη κατάδυση. Αν όμως κάποιος ανάρρωνε, δεν ξαναβαφτιζόταν. Στο βάπτισμα, μέσω της έκχυσης, ο άνθρωπος λαμβάνει άφεση αμαρτιών, αφομοιώνει τη Θυσία του Γολγοθά του Σωτήρος Χριστού ως φέρεται προσωπικά για αυτόν, λαμβάνει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Το μυστήριο τελείται, αλλά στις ιεροτελεστίες του ίδιου του βαπτίσματος, που τελούνται με έκχυση, δεν αποκαλύπτονται πλήρως τα σύμβολα του θανάτου του παλαιού και της συναναστάσεως με τον Χριστό του νέου, «ενδυόμενου με τον Χριστό». Είναι λυπηρό το γεγονός ότι η έκχυση, που θεωρούνταν εξαίρεση στην αρχαιότητα, έχει γίνει κοινή πρακτική στη σύγχρονη Εκκλησία. Το ζήτημα της επιστροφής στην αρχαία πρακτική έχει τεθεί περισσότερες από μία φορές από ιεράρχες. Καταρχήν, όλοι συμφωνούσαν με αυτό, αλλά τα πράγματα προχωρούν σιγά σιγά. Όσο για εσάς και όσους έχετε λάβει το βάπτισμα με έκχυση, είστε όλοι βαπτισμένοι, να είστε σίγουροι - δεν υπάρχει δεύτερο βάπτισμα. Ο Θεός να σε βοηθήσει.

*Να αγαπάς τα λίγα που έχεις γιατί είναι πάντα πολλά...*!(Ιερομόναχος Stavatie Bastovoi)!

Η Απιστία!!!!

Η απιστία δεν συμβαίνει πάντα σε ένα ξενοδοχείο ή στην αγκαλιά άλλου ανθρώπου. Μερικές φορές συμβαίνει πίσω από την οθόνη του τηλεφώνου. Σε μυστικές συνομιλίες, για κάποιον αρχίζεις να χαμογελάς στο τηλέφωνό σου περισσότερο από ό,τι στον σύντροφό σου.

Τα κοινωνικά μέσα έκαναν τόσο εύκολο να προδώσεις αυτόν που αγαπάς. Κάτι τούτο το like εδώ, ένα φλερταριστό σχόλιο εκεί, ένα μήνυμα που ξεκινάει ως “ακίνδυνο”.

Αλλά το ακίνδυνο γίνεται μυστικό.

Το μυστικό γίνεται ψέμα.

Και πριν το καταλάβεις, κάποιος κάθεται απέναντι από τον σύντροφό σου στο δείπνο, η καρδιά του είναι κάπου αλλού, το μυαλό του έχει χαθεί σε μία συνομιλία που ποτέ δεν θα παραδεχτεί ότι είχε.

Αυτό που πονάει περισσότερο δεν είναι πάντα η ίδια η πράξη της απιστίας.

Είναι η αργή διαδικασία. Η απόσταση που μεγαλώνει. Ο τρόπος που σταματάνε να κρατάνε το χέρι σου.

Ο τρόπος που βάζουν το τηλέφωνό τους με την οθόνη προς τα κάτω στο τραπέζι.

Ο τρόπος που γίνονται υπερασπιστές της συσκευής τους.

Αλλά το χειρότερο είναι;

Βλέπεις πώς συμβαίνει. Το αισθάνεσαι με κάθε κύτταρο. Αλλά δεν μπορείς να το αποδείξεις.

Απλά ξέρεις ότι το άτομο που κάποτε μοιραζόταν τα πάντα μαζί σου, τώρα δίνει κομμάτια του εαυτού του σε κάποιον άλλον.

Και μένεις να αναρωτιέσαι, φταίω εγώ;

Δεν ήμουν αρκετός;…

Τα κοινωνικά μέσα δεν δημιούργησαν την απιστία. Αλλά την κάνουν πιο εύκολη. Πιο γρήγορη.

Πιο προσβάσιμη.

Και μερικές φορές, πολύ επώδυνη. Διότι αυτός που σου σπάει την καρδιά το κάνει ακριβώς μπροστά σου, με χαμόγελο, γέλιο και οθόνη που αρνείται να αφήσει.....🖤

Ο παππούς μου, ο ιερέας Ιωάννης Ιστράτι, έλεγε ότι στον πόλεμο οι άντρες πέθαιναν, οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι στο σπίτι. Η γη δεν ήταν πια δουλεμένη, βομβαρδισμοί, επιτάξεις, κλοπές.

Ο παππούς μου, ο ιερέας Ιωάννης Ιστράτι, έλεγε ότι στον πόλεμο οι άντρες πέθαιναν, οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι στο σπίτι. Η γη δεν ήταν πια δουλεμένη, βομβαρδισμοί, επιτάξεις, κλοπές.

Μετά τον πόλεμο, το 46-47 ήρθε μια φοβερή ξηρασία και λιμός, που πέθαναν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. 

Μόνο ο άνθρωπος που είχε το κελάρι γεμάτο σιτάρι, καλαμπόκι, πατάτες γλίτωσε. 

Είπε ότι στο Tg. στο Neamt η πείνα ήταν πιο ήπια, γιατί είχε βρέξει μερικές φορές ακόμα. Αλλά στο νότο, οι άνθρωποι πέθαιναν χωρίς τέλος.Τα χρήματα είχαν γίνει τίποτα. Πλήρωσες εκατομμύρια για ένα καρβέλι ψωμί.

Το πρωί, γύρω στα 20 φτωχά παιδιά έρχονταν στον φράχτη, άπλωναν τα χέρια τους μέσα από τα σχοινιά και έκλαιγαν.  Δεν είπαν τίποτα. Μπορούσες να δεις ένα δάσος από σκελετωμένα χέρια που εκλιπαρούν για έλεος. 

Τους έδινε ένα ραβδί πολέντα και έκλαιγαν τόσο δυνατά ευχαριστώντας. Δεν έκλαιγαν πριν τους δώσουν, αλλά αφού έβαλαν τους κυνόδοντές τους στο κρύο κοντάρι.

Ήμασταν πολύ χαϊδεμένοι, ήμασταν πολύ σκληροί, ήμασταν πολύ τρελοί, είπε ο πατέρας Κλεόπα.

Nota bene και προσευχήσου.

Ένας ψαράς που έγινε ιερέας σε μεγάλη ηλικία,ο πατήρ Νικόλαος Χατζής, μας ενθαρρύνει, από το παρελθόν, πάνω στο μεγάλο ζήτημα της πίστης.

✨Ένας ψαράς που έγινε ιερέας σε

   μεγάλη ηλικία,ο πατήρ Νικόλαος  

   Χατζής, μας ενθαρρύνει, από το

   παρελθόν, πάνω στο μεγάλο ζήτημα

   της πίστης.✨

                     

✨O συγγραφέας και χειρουργός οφθαλμίατρος Στέφανος Δημόπουλος γνώριζε επί χρόνια και παρακολουθούσε με πνευματική δίψα πολλά γεγονότα της ζωής του ιερέα.

✨Τον Φεβρουάριο του 2022, ο πατήρ Νικόλαος, με καταγωγή από το Κρανίδι, εκοιμήθη και μόνο τότε ο κ. Δημόπουλος αποφάσισε να αποκαλύψει δημόσια τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αυτός ήταν Χριστιανός.

✨ Μας μίλησε, πιάνοντας το νήμα από την αρχή της ιεροσύνης του απλού λευίτη:

✨«Πριν σαράντα χρόνια, στην ηλικία των 50 ετών, χειροτονήθηκε έγγαμος ιερέας ο παπα-Νικόλας, που ήταν ως τότε ψαράς στην πατρίδα του, το Κρανίδι.

✨ Ανέλαβε τα ιερατικά του καθήκοντα στην Καλλονή Τροιζηνίας. Εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλές αγροτικές περιοχές και χωριουδάκια που δεν είχαν ιερείς.

✨Ο τότε νεοδιορισμένος μητροπολίτης Ύδρας κ. Ιερόθεος τον εντόπισε και φρόντισε να τον χειροτονήσει.

✨Ήταν εφημέριος και σε άλλα χωριουδάκια, του είχαν αναθέσει τη Μεταμόρφωση, την Αγία Ελένη, τον Ευαγγελισμό, το κάτω και άνω Φανάρι και τον Καρατζά.

✨ Δεν ήταν κάποιας μόρφωσης ιδιαίτερης ο παπα-Νικόλας ο ψαράς, μα όλοι ήξεραν πως ήθελε να είναι ιερέας.

✨Κήρυξε πόλεμο με όλα τα θεριά που είχαν βρει ευκαιρία και εκμεταλλεύονταν τους ολιγογράμματους αγρότες και ψαράδες.

✨ Σιγά-σιγά, με το πετραχήλι, τους αγιασμούς και τα μυστήρια της εκκλησίας, έδιωξε από την περιοχή τους μάγους και τις χαρτορίχτρες.

Είχε πίστη απλή.»

✨Ένα από τα πρώτα θαύματα που συνέβησαν στη ζωή του, το εξέλαβε με απλότητα, σαν να έγινε σε άλλον.

 Ο κ. Δημόπουλος μας το μεταφέρει παρακάτω...

 ✨«Eίδε κάποτε έναν ψαρά με άδεια τη σακούλα του και θλιμμένο. Παλιός ψαράς ο ίδιος, κατάλαβε τη στεναχώρια του και του πρότεινε να του κάνει δωρεάν αγιασμό στα δίχτυα και στο ψαροκάικο.

✨Μετά τον αγιασμό είπε του ψαρά να ρίξει τα δίχτυα του στη θάλασσα, αλλά αυτός αρνήθηκε.

Ήταν σίγουρος ότι δεν θα πιάσει πάλι τίποτα.

✨Ο παπα-Νικόλας επέμενε όμως με πίστη: “Βρε αδελφέ πες πως μου έδινες 2-3 δραχμές για τον αγιασμό, κάνε τον κόπο σαν ανταμοιβή για μένα!”

✨Στο τέλος ο ψαράς ανοίχτηκε εκεί κοντά και έριξε τα δίχτυα, μέχρι όπου εκόντεψε να γύρει η βάρκα ανάποδα απ’ τα πολλά ψάρια που ψάρεψε.

✨Χάρισε στον παπα-Νικόλα δύο μεγάλα κοφίνια ψάρια και από τότε, όποτε έπιανε ψάρια, πάντα έστελνε και στον παπα-Νικόλα.

✨Στην πορεία του, η βοήθεια του Θεού, του φανερωνόταν έμπρακτα και το ομολογούσε.

✨«Την πρώτη Θεία Λειτουργια που θα τελούσε ο παπα-Νικόλας, όταν πρωτοδιορίστηκε, θα την έκανε στο κάτω Φανάρι, στον ναό του Αγίου Χαραλάμπους.

✨ Όμως βρήκε το ναό σε κακό χάλι και τα καλύμματα της Αγίας Τράπεζας ποντικοφαγωμένα...

✨ Πήγε λοιπόν στο Μοναστηράκι της Αγίας Άννας στο Κρανίδι.

Εκεί ζούσαν δυο μοναχές η Ευοδία και η Συντύχη. Του λέει η Γερόντισσα:

✨“Έλα εδώ παπα-Νικόλα, πες μου τι συμβαίνει, γιατί σε είδα στον ύπνο μου με έναν άλλο ιερέα, που τον λέγαν παπα-Χαραλάμπη και σαν κάτι να μου ζητούσατε ..

✨ Έχω χάσει τον ύπνο μου, τόσο ζωντανά σας είδα.

✨Τότε ο παπα-Νικόλας της μίλησε σχετικά και σε τρεις μέρες που ήταν η πρώτη Κυριακάτικη Λειτουργία του στον Άγιο Χαραλάμπη,

✨ η Αγία Τράπεζα είχε ολοκαίνουργια καλύμματα.»

✨Τα θαύματα είναι έκτακτα γεγονότα που υπερβαίνουν τη φυσική κατάσταση. Πάντα όμως συμβαίνουν για να ακουμπήσει ο άνθρωπος στην πίστη.

✨ Μαζί με τον άνθρωπο που πρωτίστως ωφελήθηκε από το θαύμα, κινείται προς την πίστη και η καρδιά όσων το παρακολούθησαν.

✨Οι κάτοικοι του Κρανιδίου έγιναν μάρτυρες σ’ ένα θαυμαστό γεγονός και το διηγούνται με το στόμα του κ. Δημόπουλου:

✨«Μια μέρα ο παπα-Νικόλας πήγε να πάρει τον μισθό του στην Τράπεζα στο Κρανίδι και ο ταμίας έκλαιγε.

✨“Βρήκαν καρκίνο στην γυναίκα μου παπα-Νικόλα και πάμε στην Αθήνα σε νοσοκομείο”.

✨“Αδελφέ μου μην κλαις”, τον παρηγόρησε ο παπα-Νικόλας. “Προσευχηθείτε στον Θεό και στους Αγίους του να μεσιτεύσουν και θα σας βοηθήσουν!

✨Εδώ έχουμε παρακάτω εκκλησάκι του Αγίου Παρθενίου, που έχει σώσει πολλούς καρκινοπαθείς.

Ζητήστε από αυτόν να μεσιτεύσει.

✨Την επομένη τηλεφώνησε ο ταμίας από το μοναστήρι της Παναγίας Μακρυμάλλης στα Ψαχνά Ευβοίας.

✨“Παπα-Νικόλα, πάρε ταξί και στο πληρώνω εγώ, έλα να μας βρεις στο μοναστήρι που βρίσκεται η κάρα του Αγίου Παρθενίου για να κάνουμε παράκληση, να ευχαριστήσουμε τον Άγιο, γιατί γιάτρεψε τη γυναίκα μου απ’ τον καρκίνο!

✨Πήγαμε το πρωί στο νοσοκομείο και δεν έχει τίποτα!

Έγινε θαύμα, μας είπαν και οι γιατροί και δεν υπάρχει πια ο καρκίνος!”»

✨Άγιος Παΐσιος:

✨ «Έχετε έναν Άγιο συμμαθητή δίπλα σας ( εκεί στό Κρανίδι ) και εσείς, αντί να επωφεληθείτε, τον ενοχλείτε και έρχεστε να πάρετε ευχή από εμένα!»

✨Η γηραιά κ. Α. διηγήθηκε στον συγγραφέα, που έκανε την καταγραφή των θαυμαστών συμβάντων της ζωής του παπα-Νικόλα, ένα γεγονός που έλαβε χώρα αμέσως μετά τη χειροτονία του.

✨Πρόκειται για μια μαρτυρία, που δείχνει ότι η υπομονή του πρώην ψαρά προς όλους ήταν στάση αγαπητική κι όχι απλή εκτέλεση καθήκοντος

✨:«Ο μακαριστός μητροπολίτης Ιερόθεος έστειλε τον παπά-Νικόλα, σε εκκλησιαστική σχολή να συμπληρώσει τις σπουδές του, γιατί ήταν απλά απόφοιτος δημοτικού σχολείου.

✨Εκεί όμως οι συμμαθητές του ήταν παιδιά ηλικίας γυμνασίου, που αρέσκονταν να κάνουν πλάκα και να τυραννούν τον Παππούλη.

✨Του χτύπαγαν την πόρτα του δωματίου τη νύχτα, τι δεν σκαρφιζόταν η εφηβική τους ζωηράδα!

 ✨Δεν τον άφηναν να προσευχηθεί και να μελετήσει.

✨Κάποτε οργανώθηκε προσκυνηματική εκδρομή με τη Σχολή για το Άγιο Όρος.

✨Ο παπα-Νικόλας δεν μπόρεσε ποτέ του νά επισκεφθεί το Άγιον Όρος, παρ' όλο που το επιθυμούσε.

✨Έπρεπε τα Σαββατοκύριακα να λειτουργεί σε δυό χωριά τουλάχιστον. Έτσι σαν πήγαν οι συμμαθητές του στο Όρος, δεν πήγε μαζί τους.

✨Όταν οι νεαροί έφτασαν στον Όσιο Παΐσιο, αυτός τους προσφώνησε με τα ονόματά τους ( χωρίς να τούς έχει ξαναδεί ποτέ...)

✨και ύστερα τους κατσάδιασε για την ανάρμοστη συμπεριφορά τους στον ηλικιωμένο συμμαθητή τους παπα-Νικόλα.

✨-Έχετε έναν Άγιο συμμαθητή δίπλα σας και εσείς αντί να επωφεληθείτε, τον ενοχλείτε και έρχεστε να πάρετε ευχή από εμένα!

✨Γύρισαν μες τη νύχτα στο εκκλησιαστικό οικοτροφείο και ξύπνησαν τον παπα-Νικόλα.

✨ Όχι για να τον ενοχλήσουν, αλλά για να του βάλουν μετάνοια.»

✨Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο παπά-Νικόλας λειτουργούσε και εξυπηρετούσε στο Κρανίδι,

✨ αλλά από Δευτέρα έως Παρασκευή βρισκόταν στο Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα και εξομολογούσε βοηθώντας πλήθος κόσμου.

✨Οι ευεργετημένοι τον είχαν σε μεγάλη εκτίμηση. Ο δε οικείος Μητροπολίτης δίνει τη δική του ερμηνεία για τον παπά-Νικόλα.

✨Ο κ. Δημόπουλος μιλά μαζί τους:

«Άρχισα να παρακολουθώ σειρά από ιάσεις που γίνονταν με το μύρο που μάζευε ο παπα-Νικόλας από την κάρα του Αγίου Νεκταρίου.

✨Σε δυο καρκινοπαθείς φίλους μου έκανε θαύματα, και μάθαμε, από μαρτυρίες παππούδων και γιαγιάδων από την Τροιζηνία,

✨ για το ιαματικό χάρισμα του παπα-Νικόλα, σε σημείο που επισκέφθηκα τον Σεβασμιώτατο μητροπολίτη Ύδρας κ. Εφραίμ και τον ερώτησα ευθέως:

✨“Δεν ξέρω γιατί και πώς έχει αυτό το χάρισμα ο παπα-Νικόλας”, μου απάντησε ο οικείος μητροπολίτης

 “το κρύβει όμως επιμελώς”.

✨Τους έδινε το βαμβάκι με το μύρο σε ένα ωραίο άσπρο φακελάκι, με μια μικρή πλαστικοποιημένη εικόνα του Αγίου Νεκταρίου,

✨στον οποίο απέδιδε την τιμή και την ευγνωμοσύνη για τη θεραπεία.»

✨«Είδες τι μεγάλη δύναμη έχουν η ιερωσύνη και το σώμα και το αίμα του Χριστού μας;»

 

✨Ο παπα-Νικόλας, ο πρώην ψαράς είχε νυχτερινή ζωή προσευχής. Στο σπίτι του δίπλα στον ναό του Αγίου Χαραλάμπους στο κάτω Φανάρι,

✨ φιλοξενούσε πάντα κόσμο, μάστορες κυρίως για τα έργα βελτίωσης του ναού, ελλείψει ξενοδοχείου.

✨Ένα βράδυ έμειναν στο σπίτι του ιερέα δυο τεχνίτες, ο ένας, συγγενής της κας Α., άσχετος περί τα εκκλησιαστικά, όπως αποκάλυψε στον κ. Δημόπουλο:

✨«Το πρωί ανέφεραν και οι δύο ότι δεν μπόρεσαν να κοιμηθούν γιατί σείονταν όλο το σπίτι.

✨Ο μάστορας μάλιστα που κοιμήθηκε ψηλά σε μία ταράτσα είδε τα κεραμίδια του σπιτιού να κυματίζουν ( να τρέμουν...) σαν της θάλασσας το κύμα.

✨ Προβληματίστηκε τόσο πολύ, που άλλαξε η ζωή του.»

Όταν ήταν πια αρκετά μεγάλος σε σωματική αλλά και πνευματική ηλικία, τον κάλεσαν να δώσει την Θεία Μετάληψη σε έναν ψυχορραγούντα

✨. Ο ίδιος ο παπα-Νικόλας μετέφερε στον κ. Δημόπουλο τα καθέκαστα με ταπεινή αθωότητα:

✨«Μόλις έφθασε ο παπα-Νικόλας στο σπίτι, έβγαινε ο γιατρός, που τον διαβεβαίωσε ότι ήταν πια αργά και οτι ο ψυχορραγών πέθανε.

✨Παρά τις προσπάθειες του δεν μπόρεσε να ανανήψει.

✨Ο παπα-Νικόλας μπήκε στο δωμάτιο και ακούμπησε την Αγία Λαβίδα στο κάτω χείλος και ο πεθαμένος άνοιξε ευθύς το στόμα του.

✨Τότε ο παπα-Νικόλας έβαλε έναν «Μαργαρίτη», δηλαδή σώμα και αίμα Χριστού και ο άνθρωπος επανήλθε στη ζωή.

✨Ο γιατρός έψαχνε τον ιερέα να τον ρωτήσει τι του έκανε και τον επανέφερε στη ζωή.

✨Και ο παπα-Νικόλας τελείωσε την αφήγηση: “Είδες τι μεγάλη δύναμη έχει η ιερωσύνη και το σώμα και το αίμα του Χριστού μας

✨Ο παπα-Νικόλας τάφηκε το Φεβρουάριο του 2022 στο κοιμητήριο του Κρανιδίου στον οικογενειακό τάφο, όπου βρισκόταν η πρεσβυτέρα του η Αικατερίνη, θαμμένη πριν από δεκαπέντε χρόνια.

Η πίστη του ήταν απλή, λατρευτική, των ακολουθιών και της αφοσίωσης στα θαύματα του Θεού και των Αγίων.

✨Αυτό από μόνο του είναι θεραπευτικό για όλους. Ένιωθε καλά στη μικρή κοινότητα που ποίμαινε και γι’ αυτό δεν τον γνώριζε ο πολύς κόσμος.

✨Όμως κι αυτό ήταν ένα ακόμη από τα

 χαρίσματά του.✨

Εκοιμήθη 26/01/2022

_________

*Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

Ορθόδοξη Αλήθεια, 16.11.2022*

👇

https://m.youtube.com/watch?v=FzWXFWn1u_c#bottom-sheet

Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρελίν) "Κανείς να μην σε εξαπατήσει" 16

 

Περί των μυστηρίων της εκκλησίας

Πόσο συχνά πρέπει να εξομολογείται και να κοινωνεί;

Πόσο συχνά πρέπει να εξομολογείται και να κοινωνεί ένας Ορθόδοξος Χριστιανός; Συγχωρέστε με για την αφέλειά μου, αλλά δεν μπορούσα να βρω ακριβή απάντηση.

Η Εκκλησία δεν έχει αφήσει κανόνες για το πόσο συχνά πρέπει να εξομολογείται και να κοινωνεί. Στους αποστολικούς χρόνους, οι Χριστιανοί κοινωνούσαν σε κάθε λειτουργία. Η κοινωνία ήταν υποχρεωτική τις Κυριακές. Αν κάποιος χριστιανός δεν κοινωνούσε, έπρεπε να πει στον ιερέα τον λόγο για τον οποίο δεν έλαβε τα Ιερά Μυστήρια. Αλλά τα ήθη των ανθρώπων έχουν αλλάξει. Τώρα το πνευματικό επίπεδο και ο τρόπος ζωής δεν επιτρέπουν στους Χριστιανούς να λαμβάνουν συνεχώς κοινωνία. Χρειάζεται συγκεκριμένος χρόνος για να προετοιμαστείτε για την Κοινωνία. Η Εκκλησία άφησε αυτό το ζήτημα στη διακριτική ευχέρεια του ατόμου, αφού διαφορετικοί άνθρωποι έχουν διαφορετικές πνευματικές ανάγκες και διαφορετικές συνθήκες ζωής. Επομένως, είναι καλύτερα να επιλύσετε αυτό το θέμα με τον πνευματικό σας πατέρα. Ο Θεός να σε βοηθήσει.

Περί εξομολόγησης επαίσχυντων αμαρτιών

Τι να κάνετε αν βασανίζεστε από παλιές επαίσχυντες αμαρτίες, τις οποίες φαινόταν ότι έχετε εξομολογηθεί, αλλά «με μια γενική λέξη», χωρίς να βρείτε τη δύναμη να ονομάσετε την αμαρτία ως έχει. Μετανοώ, φοβάμαι τις συνέπειες της αμαρτίας, αλλά ντρέπομαι, δεν μπορώ να τις ονομάσω λόγω της δειλίας μου.

Ο ιερέας άκουσε όλες τις ανθρώπινες αμαρτίες δεκάδες φορές. Θα χαρεί μόνο που βρήκατε τη δύναμη να ξεπεράσετε την ψεύτικη ντροπή. Κάποιος πρέπει να ντρέπεται να διαπράξει μια αμαρτία και να μην το μετανοήσει. Όσο περισσότερο πόνο αισθάνεστε κατά τη διάρκεια της εξομολόγησης, τόσο περισσότερη ανακούφιση θα νιώσετε μετά από αυτήν. Ο Θεός να σε βοηθήσει.

Περί αποδοχής εξομολόγησης από ιερέα από μέλη της οικογένειάς του

Εξακολουθεί να ισχύει η απαγόρευση των ιερέων να ακούν εξομολογήσεις από μέλη της οικογένειάς τους (συζύγους, παιδιά, αδέρφια και αδελφές), που θεσπίστηκε τον 19ο αιώνα; Μερικοί ιερείς πιστεύουν ότι ένας ιερέας που άκουσε την εξομολόγηση της συζύγου του πρέπει να απομακρυνθεί;

Ένας ιερέας επιτρέπεται να ακούσει εξομολόγηση από τη σύζυγό του σε ακραίες περιπτώσεις, όταν η ζωή της βρίσκεται σε κίνδυνο, για παράδειγμα κατά τη διάρκεια μιας σοβαρής ασθένειας ή υπό ορισμένες συνθήκες που αποκλείουν τη δυνατότητα εξομολόγησης σε άλλο ιερέα. Σχετικά με την απαγόρευση αποδοχής εξομολόγησης από άλλα μέλη της οικογένειας – δεν έχω συναντήσει κανόνες σχετικά με αυτό.

Περί της Δύναμης της Προσευχής μετά την Κοινωνία

Κάποτε ήμουν στην εξομολόγηση, αλλά δεν ένιωσα ειλικρινή μετάνοια. Ο ιερέας το είδε, αλλά τους επέτρεψε να κοινωνήσουν και είπε: «Μόλις κοινωνήσετε, χωρίς να το πλύνετε με ζεστασιά, ζητήστε από τον Θεό μετάνοια». Το έκανα και ο Θεός μου χάρισε αμαρτωλή μετάνοια. Από τότε, όταν προετοιμάζομαι για την Κοινωνία (για να είμαι ειλικρινής, αυτό δεν συμβαίνει συχνά), σκέφτομαι τι θα ζητήσω από τον Θεό μετά την Κοινωνία. Η μητέρα μου πέθανε πρόσφατα, και σκεφτόμουν να κοινωνήσω και να παρακαλέσω τον Κύριο να αναπαύσει την ψυχή της στη Βασιλεία των Ουρανών. Αλλά νιώθω ότι δεν είμαι σε θέση να προετοιμαστώ για την Κοινωνία τώρα, και ανησυχώ ότι δεν θα μπορέσω να βοηθήσω τη μητέρα μου με αυτόν τον τρόπο λόγω της αδυναμίας μου. Ποιο είναι το σωστό; Προσεύχομαι για τη μητέρα μου και διαβάζω το Ψαλτήρι με την ευλογία του ιερέα.

Μετά από μια άξια Κοινωνία, ο άνθρωπος έρχεται πιο κοντά στον Θεό και επομένως οι προσευχές του αποκτούν ιδιαίτερη δύναμη. Αλλά δεν μου είναι ξεκάθαρο γιατί αυτή η κατάσταση περιορίζεται στον χρόνο από την Κοινωνία μέχρι τη συνεδρία του ποτού; Πώς μπορεί το ποτό να επηρεάσει την προσευχή; Ο άνθρωπος μπορεί να δροσιστεί από τα πάθη, τις σκέψεις και την καθημερινή του ματαιοδοξία, όχι τη δουλειά, αλλά τη ματαιοδοξία. Δεν καταλαβαίνω επίσης γιατί είναι δύσκολο για εσάς να προετοιμαστείτε για την Κοινωνία; Μήπως έχετε αναλάβει μια μακρά νηστεία και έναν μακροχρόνιο κανόνα προσευχής και δυσκολεύεστε να τον εκτελέσετε; Σε αυτή την περίπτωση, συντομεύστε και τα δύο, αλλά μην απομακρυνθείτε από την Κοινωνία. Είναι πολύ καλό που διαβάζεις το Ψαλτήρι για την ανάπαυση της μητέρας σου με την ευλογία του ιερέα. Όταν προσεύχεσαι για τη μητέρα σου με τα λόγια των ψαλμών, προσεύχεσαι και για τον εαυτό σου.

Περί της δοκιμασίας μετά την κοινωνία

Τι να κάνετε αν μετά την Κοινωνία επικρατεί απελπισία (ατονία) ή πικρία; Τι προκαλεί αυτό;

Στην Κοινωνία πρέπει να αναζητά κανείς πρώτα απ' όλα τη άφεση των αμαρτιών και όχι το αίσθημα χαράς. Εάν σας επισκέπτεται απόγνωση, τότε αποδεχτείτε το ως πνευματική δοκιμασία. Μη νομίζεις ότι η χάρη σε άφησε, μπορεί να δράσει κρυφά από σένα στα βάθη της ψυχής σου. Ο Θεός να σε βοηθήσει.

Σχετικά με τον εορτασμό της μνήμης στο proskomedia

Ερώτηση από ιερέα. Είναι δυνατόν να αφαιρεθούν σωματίδια στα προσκομίδια για όσους δεν έχουν εξομολογηθεί ποτέ και δεν το προσπαθούν; Το ίδιο ισχύει και για όσους πέθαναν χωρίς μετάνοια.

Όταν ο ιερέας, στο τέλος της λειτουργίας, κατεβάζει σωματίδια στο Δισκοπότηρο με το Αίμα του Χριστού, λέει: «Πλύνε, Κύριε, τις αμαρτίες εκείνων που θυμούνται εδώ με το πολύτιμο αίμα Σου». Και χωρίς μετάνοια οι αμαρτίες δεν συγχωρούνται. Επομένως, ο εορτασμός στην προσκομιδία συνεπάγεται την ένταξη ενός ατόμου στη ζωή της Εκκλησίας. Νομίζω ότι οι άνθρωποι που βαφτίζονται αλλά δεν εκκλησιάζονται πρέπει να θυμούνται κυρίως στις προσευχές. Σχετικά με τον αποθανόντα. Εάν δεν υπάρχουν προφανή γεγονότα ότι απέρριψαν την πίστη και την Εκκλησία ή ότι δεν πήγαν στην εκκλησία, τότε μπορούν να τους θυμόμαστε με την ελπίδα ότι έζησαν ως Χριστιανοί και ότι έλαβαν ποτέ εκκλησιαστικά μυστήρια. Εάν ένα άτομο αρνηθεί την εξομολόγηση και την κοινωνία πριν από το θάνατο , τότε δεν πρέπει να τον θυμόμαστε.

Σχετικά με το εκκλησιαστικό ημερολόγιο

Εάν η λειτουργία γίνεται ταυτόχρονα στη γη και στον ουρανό, τότε πώς είναι δυνατόν να λειτουργήσει σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο σε μια ορθόδοξη εκκλησία;

Στον παράδεισο, ο χρόνος έχει διαφορετική ικανότητα. δεν υπάρχουν σημεία αναφοράς του ημερολογίου μας. Η ουράνια υπηρεσία συνδέεται με τη γήινη όχι ως κάτι που συμβαίνει παράλληλα με αυτήν στο χρόνο, αλλά σύμφωνα με την αρχή της πνευματικής αρμονίας.

Για τη μείωση των θρησκευτικών λειτουργιών

Είμαι πολύ μπερδεμένος και πληγωμένος που στην εκκλησία μας άρχισαν να συντομεύουν τις ακολουθίες: καθίσματα, κανόνες (μερικές φορές πολύ). Ο ηγούμενος με συμβουλεύει να διαβάζω τον κανόνα παράλληλα ή αργότερα. Αλλά μετά το σέρβις είναι παράλογο, και παράλληλα αποδεικνύεται ταραχώδες. Άρχισα να πηγαίνω σε άλλες εκκλησίες για απογευματινές ακολουθίες, όπου δεν περιορίζονται. Αλλά είμαι τραγουδιστής και δεν μπορώ να το κάνω πάντα αυτό. Παρακαλώ βοηθήστε με με μερικές συμβουλές.

Μερικές φορές μετά τη λειτουργία θέλω να δώσω στον εαυτό μου λογαριασμό: πόση ώρα ήμουν στην εκκλησία, δηλαδή ασχολήθηκα με τη λειτουργία, συνδέοντας το μυαλό και την καρδιά μου με τα λόγια της προσευχής και πόση ώρα περιπλανήθηκα με τις σκέψεις μου έξω από το φράχτη της Εκκλησίας σε διάφορα μέρη και αντικείμενα; Και όταν συνέκρινα το ένα με το άλλο, κατέληξα στο θλιβερό συμπέρασμα ότι εγώ ο ίδιος συντόμευα τη θεία λειτουργία για τον εαυτό μου πολλές φορές, με τρόπο που κανένας πρύτανης δεν μπορούσε να συντομεύσει. Νομίζω ότι αν προσεύχεσαι προσεκτικά, ξεχνώντας τα πάντα στο ναό εκτός από τον Θεό, τότε ακόμη και μια σύντομη λειτουργία θα είναι αρκετή για τη σωτηρία σου. Μου φαίνεται ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη η συμβουλή του ηγούμενου να διαβάσει ξανά τον κανόνα στο σπίτι. Δεν απαγορεύεται η ανάγνωση του Κανόνα οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Συμφωνώ μαζί σου σε αυτό. 

Οι εκκλησιαστικοί κανόνες φέρουν μια αντανάκλαση ουράνιας ομορφιάς, αλλά συχνά το περιεχόμενο του κανόνα χάνεται για τους ανθρώπους, όχι τόσο λόγω της συντομογραφίας του κανόνα, αλλά λόγω της αδιάκριτης και γρήγορης ανάγνωσης και του προσευχητικού βάθους των εκκλησιαστικών ύμνων - λόγω των αριθμών συναυλιών. Ας υποθέσουμε ότι έχετε προσκληθεί σε μια βασιλική γιορτή. Αρκετά πιάτα έχουν αφαιρεθεί από το τραπέζι, αλλά το γλέντι εξακολουθεί να είναι γλέντι και έχετε κάτι να χορτάσετε την πείνα σας. Στα λόγια του ηγουμένου, μπορώ μόνο να προσθέσω ότι προσπαθήστε να διαβάζετε συνεχώς την Προσευχή του Ιησού, τότε το πνεύμα σας θα ψάλλει επαίνους στον Θεό στην ίδια χορωδία με τους ουράνιους Αγγέλους. Ζητώ τις προσευχές σας. Σας επικαλούμαι την ευλογία του Θεού.

Με γονατιστή την Κυριακή

Πρέπει να γονατίσει κανείς στην εκκλησία την Κυριακή, για παράδειγμα όταν τελείται το Δισκοπότηρο με τα Δώρα;

Υπάρχουν δύο απόψεις για αυτό το ερώτημα. Το ένα είναι να ακολουθήσουμε κατά γράμμα τον κανόνα της Α' Οικουμενικής Συνόδου, που απαγορεύει την γονατιστή την Κυριακή. Άλλοι σχολιαστές πιστεύουν ότι αυτός ο κανόνας λαμβάνει υπόψη τον καθημερινό εκκλησιασμό, όταν κάποιος μπορεί να προσεύχεται γονατιστός. Και αν κάποιος έρχεται στην εκκλησία μόνο τις Κυριακές και τις αργίες, τότε μπορεί να γονατίσει σύμφωνα με το εσωτερικό του θρησκευτικό συναίσθημα. Όσο για την αφαίρεση του Δισκοπότηρου με τα Δώρα, ο καταστατικός χάρτης δεν κάνει λόγο για προσευχή στα γόνατα, αλλά για προσκύνηση.

Ο δίκαιος Alexy Mechev Συμβουλή για μια χριστιανή κοπέλα!!! 49

 Ο δίκαιος Alexy Mechev

Συμβουλή για μια χριστιανή κοπέλα

Από τους εκδότες

"Ο πρεσβύτερος της Μόσχας" - αυτό αποκαλούν τον πατέρα Alexei Mechev . Σταλμένος «στον λαό», στον πονεμένο λαό από τον άγιο δίκαιο Ιωάννη της Κρονστάνδης , ήταν ένας από αυτούς στους οποίους στηρίζεται η Αγία Ρωσία. Οι πρεσβύτεροι της Όπτινα, οι Άγιοι Ανατόλιος και Νεκτάριος, έστελναν πάντα Μοσχοβίτες στον π. Αλεξέι. «Γιατί έρχεσαι σε εμάς; «Έχεις τον πατέρα Αλεξέι», είπε ένας από τους πρεσβύτερους της Optina σε έναν προσκυνητή της Μόσχας που είχε έρθει στην Optina Pustyn.

«Ελεήμων αγάπη» είναι αυτό που προσέλκυσε πλήθη προσκυνητών στον ιερέα. Όχι μόνο από όλη τη Μόσχα, αλλά και από όλη τη Ρωσία, άνθρωποι ήρθαν στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στο Klenniki στη Maroseyka, και κανείς δεν άφησε τον ιερέα χωρίς πνευματική βοήθεια και παρηγοριά.

Ο ηγούμενος της σκήτης Optina, Hegumen Feodosiy, κατά τη διάρκεια μιας από τις επισκέψεις του στη Μόσχα, επισκέφτηκε την εκκλησία στη Maroseyka και είδε τον αριθμό των ανθρώπων που προσπαθούσαν να φτάσουν στον ιερέα για εξομολόγηση, τη ζέση και τη διάρκεια της λειτουργίας και το πλήθος που περίμενε τον ιερέα. Ο έκπληκτος ηγούμενος Feodosiy είπε στον πατέρα Alexei: «Ναι, για όλη αυτή τη δουλειά που κάνετε μόνοι σας, θα χρειαζόμασταν αρκετούς ανθρώπους στην Optina. Αυτό είναι πέρα ​​από τη δύναμη ενός ατόμου. «Ο Θεός σε βοηθάει».

Αυτό το βιβλίο είναι μια ζωντανή μαρτυρία του φωτεινού ιερέα της Μόσχας. Ο τίτλος του, «Συμβουλές σε ένα Χριστιανό Κορίτσι», είναι υπό όρους, αυτές είναι διδασκαλίες που καταγράφονται από ένα από τα πνευματικά παιδιά του πατέρα Αλεξέι. Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε ποιος έκανε αυτές τις ηχογραφήσεις. Πιθανότατα, η αρχάριος του μοναστηριού Chudov Μαρία, μια από αυτές που, μετά το κλείσιμο του μοναστηριού το 1919, κατέληξε στην εκκλησία της Maroseyka: «Όταν χάσαμε το μοναστήρι Chudov, και σαν πρόβατα χωρίς βοσκό, σκορπίσαμε παντού, χωρίς να ξέρουμε πού να βάλουμε τα κεφάλια μας, τότε πολλοί πήγαν στον πατέρα μας και την αγάπη μας γεμάτα, θλιμμένα ορφανά, υπό τη φροντίδα του...»

Αυτό το βιβλίο θα είναι ενδιαφέρον όχι μόνο για τα κορίτσια. Οι διδασκαλίες του πατέρα Αλεξέι, που εξέφραζαν την ίδια την ουσία της πίστης, απευθύνονται σε όλους τους χριστιανούς που αναζητούν τη σωτηρία.

Συμβουλή για μια χριστιανή κοπέλα

Πώς να πετύχετε την ταπεινοφροσύνη; Μπείτε στον εαυτό σας πιο συχνά: θεωρήστε τον εαυτό σας χειρότερο από όλους τους άλλους.

Σε όποια αμαρτία κι αν πέσατε, μετανοήστε και ο Κύριος είναι έτοιμος να σας υποδεχτεί με ανοιχτές αγκάλες.

Να είσαι σαν παιδί σε όλα: σε θέματα πίστης και σε θέματα ζωής.

Φρόντισε τον εαυτό σου. Αν θέλετε να ζήσετε μια πνευματική ζωή, φροντίστε τον εαυτό σας. Κάθε απόγευμα, κοιτάξτε τι καλό και τι κακό έχετε κάνει, ευχαριστήστε τον Θεό για τα καλά και μετανοήστε για το κακό.

Όταν σε επαινούν, και παρατηρείς διάφορες ελλείψεις στον εαυτό σου, τότε αυτοί οι έπαινοι πρέπει να κόβουν σαν μαχαίρι στην καρδιά και να προκαλούν την επιθυμία για βελτίωση.

Να είστε προσεκτικοί με τις ακάθαρτες σκέψεις.

Εάν παρατηρήσετε μια παρόρμηση για αμαρτία, υποκλιθείτε δύο φορές στην Κυρία με την προσευχή: «Παναγία Θεοτόκε, με τις προσευχές των γονέων μου, σώσε με, τον αμαρτωλό». Το πνεύμα των γονιών σας θα συγχωνευθεί στην προσευχή με το πνεύμα σας.

Το Ευαγγέλιο πρέπει να διαβάζεται πιο προσεκτικά.

Εφόσον η προσευχή «Πάτερ ημών» είναι συντομευμένο Ευαγγέλιο, πρέπει να προσεγγιστεί με τη δέουσα προετοιμασία.

Όταν νηστεύεις σωματικά, νηστεύεις και πνευματικά, μην είσαι αγενής σε κανέναν, ειδικά σε γέροντες, αυτή η νηστεία θα είναι ανώτερη από τη σωματική νηστεία.

Εργαστείτε σκληρά για να μεγαλώσετε τους μικρότερους αδελφούς και τις αδελφές σας. Επηρεάστε τους με το παράδειγμα και θυμηθείτε ότι αν έχετε ελλείψεις, μπορούν εύκολα να τις υιοθετήσουν. Και ο Κύριος θα απαιτήσει λογαριασμό για αυτό το θέμα.

Το να κάνουμε το καλό είναι καθήκον μας (εναντίον της ματαιοδοξίας).

Δεν πρέπει να αναλαμβάνετε ακατόρθωτα κατορθώματα, αλλά αν αποφασίσετε να κάνετε κάτι, πρέπει να το κάνετε ό,τι κι αν γίνει. Διαφορετικά, δεν θα το κάνετε μία, δύο, τρεις φορές και μετά θα σκεφτείτε γιατί το κάνατε, αφού είναι εντελώς μάταιο (επιμονή στην καλοσύνη, χωρίς την οποία η πνευματική ανάπτυξη είναι αδύνατη).

Ποτέ μην αντιμετωπίζετε το Ευαγγέλιο ως ένα βιβλίο μαντείας. Και αν προκύψουν σημαντικές ερωτήσεις, συμβουλευτείτε περισσότερους ενημερωμένους ανθρώπους. Είχα μια δασκάλα εδώ, και βάζει και σημειώσεις δίπλα στα εικονίδια.

Πρέπει κανείς να προσεγγίζει την ανάγνωση του Ευαγγελίου με προσευχητική διάθεση.

Να είσαι πιο αυστηρή πιο αυστηρή στην πνευματική νηστεία. Δηλαδή μάθε να ελέγχεις τον εαυτό σου, ταπεινώσου, να είσαι πράος.

Όταν βλέπετε κάτι κακό γύρω σας, κοιτάξτε τον εαυτό σας αυτή τη στιγμή, δεν είστε ο λόγος για αυτό; Όταν σας επιτίθενται κακές σκέψεις, ειδικά στην εκκλησία, φανταστείτε μπροστά σε Ποιον στέκεστε ή ανοίξτε την ψυχή σας και πείτε: «Κυρία, βοήθησέ με».

Εάν, όταν φιλάτε το εικονίδιο, σας προβληματίζουν οποιεσδήποτε σκέψεις (άπιστες ή άλλες), προσευχηθείτε μέχρι να εξαφανιστούν.

Πρέπει να θεωρείς τον εαυτό σου χειρότερο από όλους. Αν θέλετε να εκνευριστείτε, να εκδικηθείτε ή να κάνετε κάτι άλλο, παραιτηθείτε γρήγορα. Πρέπει να σώσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Παρακολουθήστε τον εαυτό σας πιο προσεκτικά και να είστε πιο επιεικείς με τους άλλους, μελετήστε τους για να τους συμπεριφέρεστε όπως απαιτεί η θέση, ο χαρακτήρας και η διάθεσή τους. Για παράδειγμα, ένας νευρικός και ένας αμόρφωτος άνθρωπος, και αν απαιτούμε από τον έναν ηρεμία και από τον άλλο λιχουδιά ή κάτι άλλο, θα ήταν απερίσκεπτο. και πρέπει να παρακολουθούμε αυστηρά τον εαυτό μας.

Κάθε μέρα, σαν μάνα, να μετανοείτε για τις αμαρτίες σας στη Μητέρα του Θεού.

Τι δικαίωμα έχουμε να περιφρονούμε τους άλλους;

Πρέπει να είστε πιο μετριοπαθείς στο φαγητό σας, διαφορετικά η λαιμαργία βλάπτει την πέψη. Ακόμη και το νερό πρέπει να καταναλώνεται με μέτρο.

Εάν εμφανιστούν άπιστες σκέψεις, ειδικά πριν από την κοινωνία, πείτε αμέσως: «Πιστεύω, Κύριε, βοήθησε την απιστία μου».

Σχετικά με την έγγραφη ομολογία. Δεν αρκεί να απαριθμήσουμε όλες τις αμαρτίες και αυτό είναι το τέλος, και τίποτα δεν λειτούργησε. αλλά είναι απαραίτητο να γίνει η αμαρτία αποκρουστική, να καούν όλα αυτά μέσα, στην καρδιά, όταν αρχίσεις να θυμάσαι... και τότε η αμαρτία θα γίνει αποκρουστική, και δεν θα επιστρέψουμε πια σε αυτήν, αλλιώς θα ξανακάνουμε αμέσως το ίδιο.

- Και αν ξεχάσεις;

- Και αν πονάει κάτι, δεν θα ξεχάσεις πού πονάει, θα σου δείξω αμέσως.

Κάποιος πρέπει πάντα να λέει την αλήθεια, και αν αναγκαστεί να πει ένα ψέμα, πρέπει να μιλήσει στο άτομο και να αλλάξει το θέμα με τέτοιο τρόπο ώστε να σώσει εκείνον που κάνει λάθος αναγκάζοντάς τον να το κάνει αυτό. για παράδειγμα, δεν έχω πει ποτέ ψέματα και δεν θα πω ψέματα, και αν με χρειαστείς, τότε μάλλον θα το κάνω, αλλά μόνο αν το πάρεις πάνω σου κ.λπ.

Δεν χρειάζεται να κρίνεις τους άλλους. Στο σπίτι κάποιου άλλου, αν σου σερβίρουν κάτι γρήγορο τη νηστεία, δεν πρέπει να το περιφρονήσεις ούτε να το αρνηθείς. Και στο σπίτι μπορείς να καλύψεις αυτό το κενό ενισχύοντας τη σωματική σου νηστεία, και κυρίως την πνευματική σου νηστεία, δηλαδή να μην εκνευρίζεσαι, να μην κρίνεις κ.λπ.

Σε όλα πρέπει να ενεργείτε ως εξής: εάν κάτι πρέπει να γίνει, θυμηθείτε τώρα πώς θα ενεργούσε ο Ιησούς Χριστός εδώ , αφήστε αυτό να είναι ο οδηγός σας σε όλα. Έτσι, σταδιακά κάθε κακό και αμαρτωλό θα υποχωρήσει από κοντά σας.

Δεν ευλογώ κανέναν να πει κάτι για άλλους που θα μπορούσαν να διαδώσουν κακές φήμες γι' αυτούς. και είναι καθήκον μας να πούμε κάτι εποικοδομητικό και χρήσιμο.

Ζεις περισσότερο με το μυαλό σου, με τις σκέψεις σου, η καρδιά σου δεν έχει αναπτυχθεί καλά, πρέπει να την αναπτύξεις: φανταστείτε τον εαυτό σας στη θέση των άλλων.

Αν ήταν τόσο εύκολο να σωθούμε, θα ήμασταν όλοι άγιοι εδώ και πολύ καιρό.

Πρέπει να συμπεριφερόμαστε στους γύρω μας με κάθε προσοχή, και όχι απρόσεκτα, τότε ο Κύριος, βλέποντας αυτό, θα δείξει επίσης προσοχή σε εμάς.

Στο ναό, μείνετε μακριά από όσους τους αρέσει να μιλάνε.

Δεν έχετε θέληση, αλλά τώρα είναι η ώρα να αναπτύξετε τη δύναμη της θέλησης.

Ο αναστημένος Κύριος απαιτεί την ανάστασή μας.

Μην τολμάς, μην τολμήσεις να είσαι περήφανος, δεν υπάρχει τίποτα για να είσαι περήφανος, βλέπεις ένα εκατοστό μέρος πίσω σου, αλλά δεν βλέπεις ενενήντα εννιά.

Μου επιτέθηκαν κακές σκέψεις... Μάλλον δεν προσευχήθηκα αρκετά. Πρέπει να διωχθούν. Μόλις αρχίσουν οι κακές σκέψεις, αν υπάρχει μόνο μία, αρχίστε να προσεύχεστε και αν υπάρχουν περισσότερες από μία, πάρτε κάποιο σοβαρό βιβλίο ή ξεκινήστε κάποια εργασία.

Ήρθε η ώρα να αφήσετε στην άκρη την επιπολαιότητα και να τα πάρετε όλα στα σοβαρά.

Καθιερώστε μια αυστηρή τάξη σε όλα: τέτοια και τέτοια ώρα - να μελετάτε, σε τέτοια ώρα - να διαβάζετε κ.λπ. Αν χρειάζεται να πάτε κάπου, γιατί να μην πάτε, να διαβάσετε - γιατί όχι να διαβάσετε, αλλά για να υπάρχει τάξη σε όλα.

Ο πατέρας βρήκε κάτι απαραίτητο και ουσιαστικό σε αυτό. Ζώντας σε μια οικογένεια, αν και κανείς δεν με παρενέβη σε τίποτα, δεν ήξερα πώς να χωρέσω τον εαυτό μου σε κανένα πλαίσιο, δεν ήξερα πώς να καθιερώσω αυτή την τάξη. Τα εμπόδια που συνάντησα με ανάγκασαν να υποχωρήσω, και το πιο σημαντικό, εγώ ο ίδιος δεν έβλεπα τίποτα απαραίτητο σε αυτή την εγκαθίδρυση της τάξης, την ίδια στιγμή ήθελα ο ίδιος ο ιερέας να μου δώσει κάποιο είδος εργασίας, ώστε να μπορέσω να κάνω κάποιο είδος (εξωτερικού) «κατορθώματος» και ρώτησα τον ιερέα σχετικά. Στην αρχή δεν απάντησε τίποτα και όταν με ρώτησε αν είχα καθιερώσει τάξη στη ζωή μου, απάντησα ότι απλά δεν λειτουργούσε. Άκουγε σιωπηλά, ποτέ δεν επέπληξε, και όταν του ζήτησα να μου κάνει ένα «κατόρθωμα», παρατήρησε ευγενικά: «Λοιπόν, σου λέω - βάλε τάξη, και μου λες συνέχεια ότι δεν μπορώ». Μόνο τότε άνοιξαν τα μάτια μου και είδα με το φως τη στάση μου σε αυτόν τον λόγο του ιερέα ανυπακοή, επιπολαιότητα. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία στην απλή και, όπως φάνηκε, τυχαία, «περίεργη» απαίτηση για τάξη. Αποδεικνύεται ότι το έβλεπε αυτό ως ένα είδος άθλου για τον χαρακτήρα μου. Και αργότερα ο ιερέας μας το υπενθύμισε πολύ σοβαρά. «Βεβαιωθείτε ότι επιβάλλετε την τάξη... Παλιά δεχόμουν πάντα τους πάντες, αλλά τώρα με ανάγκασαν να μειώσω την υποδοχή μου, ώστε να μπορώ να δω μόνος μου πόσα έχω κάνει».

– Πρέπει να ηρεμήσουμε τη μαμά και να μην της φέρουμε τίποτα υπόψη. Ο σεβασμός προς αυτήν είναι το πρώτο καθήκον. Και φροντίστε να ελέγχετε τον εαυτό σας κάθε βράδυ. Λοιπόν, αν αποτύχετε, τότε υποκλιθείτε τρεις φορές στη Μητέρα του Θεού και ζητήστε Της συγχώρεση.

Διώξτε τις κακές σκέψεις διαβάζοντας εδώ χρειάζεται σωματική εργασία. Φαντάσου τον Γολγοθά, εδώ είναι ο σταυρός μπροστά σου (ο παπάς άπλωσε τα χέρια του στα πλάγια)... αίμα κυλάει...

– Βλέπω πολλά άσχημα πράγματα στον εαυτό μου.

– Μα η ζωή μας δίνεται για να τα διώξουμε όλα αυτά από μέσα μας.

– Φαίνεται ότι το έλεος του Θεού θα τελειώσει σύντομα…

– Το έλεος του Θεού είναι άφατο.

- Πατέρα, ήθελα να μην κοινωνήσω σήμερα.

- Γιατί, εξομολογήθηκες  έτσι δεν είναι;

- Λοιπόν, είμαι πολύ κακός...

- Λοιπόν, δεν σε αφορά...

- Πατέρα, θέλω να είμαι πράος και ταπεινός

- Και ποιος δεν σου λέει;

- Πατέρα, δεν μπορώ να κοινωνήσω σήμερα;

- Γιατί;

- Άρα, η καρδιά είναι πολύ ακάθαρτη.

- Και πότε θα είναι καθαρό για σένα;

– Είδα ένα κακό όνειρο…

– Αυτό συμβαίνει από αμετροέπεια στο φαγητό, από κενή συζήτηση. και αφού αυτό σου συμβαίνει πάντα, τότε το περιμένεις πάντα... Μόλις ξυπνήσεις, σήκω αμέσως, μην σκεπάζεσαι με κουβέρτα. Ό,τι και να αναλάβεις, πρέπει να το κάνεις ό,τι κι αν γίνει.

– Πώς να κρατήσεις τη χρυσή τομή για να μην είσαι ζοφερή και υπερβολικά ευδιάθετη;

Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας του Πάσχα δεν χρειάζεται να διαβάσετε το Ψαλτήρι, και αντί για απογευματινές και πρωινές προσευχές, ορίζονται οι ώρες. «Πότε πρέπει να τελειώσουμε την ανάγνωση του Ψαλτηρίου;» Ο ιερέας, χαμογελώντας και διστακτικά, παρατήρησε: «Φαίνεται ότι το Ψαλτήρι τελειώνει την Τετάρτη...» (Ένας ειδικός στον κανόνα· τόσο μεγάλη ήταν η ταπεινοφροσύνη του ιερέα.)

Όλα πρέπει να είναι εντάξει, και να υπάρχει μια συγκεκριμένη ώρα για φαγητό, και αν αργήσετε και θέλετε να φάτε, τότε, φυσικά, μπορείτε, να φάτε όσο χρειάζεστε. Γενικά για να υπάρχει τάξη.

Ένας άνθρωπος που αγαπάει αληθινά ξεχνάει εντελώς τον εαυτό του, ξεχνά ότι υπάρχει, σκέφτεται μόνο πώς να σώσει τον άλλον. Πρέπει να προσπαθήσουμε να μην δελεάζουμε τους άλλους όχι μόνο με τις πράξεις μας, αλλά ακόμα και με τα λόγια μας.

Παρακαλώ, παρακαλώ να είστε στην εκκλησία.

(Για το γεγονός ότι δεν υπάρχει χρόνος για διάβασμα.) «Λοιπόν, κάτι λες... αλλά το κάνω καθήκον σου να διαβάσεις...»

Μπορείτε να λαμβάνετε κοινωνία κάθε εβδομάδα, απλώς απέχετε από το κύριο αμάρτημα.

Γνωρίζετε το καθήκον σας και πρέπει να το εκπληρώσετε ήρεμα και σταθερά. Η Προσευχή του Ιησού πρέπει να διαβαστεί. Όπως ένας άνθρωπος σκέφτεται πάντα το αγαπημένο του αντικείμενο, έτσι πρέπει να σκέφτεται τον Κύριο και να Τον κουβαλάει στην καρδιά του.

– Πώς να αποκτήσετε αγάπη για τον Θεό;

– Πρέπει να θυμόμαστε πιο συχνά τι έχει κάνει ο Κύριος για εμάς και τι κάνει. Τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των καθημερινών υποθέσεων, πρέπει να αγιάζονται από τον Χριστό, και γι' αυτό, η «Προσευχή του Ιησού». Όπως είναι καλό και χαρούμενο όταν λάμπει ο ήλιος, θα είναι το ίδιο καλό και χαρούμενο στην ψυχή όταν ο Κύριος αγιάζει τα πάντα στην καρδιά μας.

Συμβαίνει συχνά να αισθάνεστε καλά και να πηγαίνετε κατευθείαν, τότε ξαφνικά αυτή η διάθεση εξαφανίζεται και δεν μπορείτε να φτάσετε εκεί.

- Λοιπόν, εντάξει, εντάξει... τότε θα σε πάρει ο ύπνος καλά σε αυτό.

Με την έννοια του «κοιμηθείτε», ο ιερέας εννοούσε πάντα την απώλεια της νηφαλιότητας και της πνευματικής επαγρύπνησης για τον εαυτό του.

Κάποτε, κατά τη διάρκεια της ολονύχτιας αγρυπνίας, μια καταιγίδα από κάθε λογής από τις πιο αντιφατικές σκέψεις και συναισθήματα αναστάτωσε ολόκληρη την ύπαρξή μου. Πλησιάζω την εορταστική εικόνα (για τον κανόνα). Ο ιερέας αλείφει λάδι, κοιτάζει προσεκτικά και ψιθυρίζει αβέβαιος: «Κοιμάσαι;»

Πρέπει να θυμόμαστε ότι αν ο Κύριος με κοιτάζει πάντα, γιατί ξέρει τα πάντα, τότε πώς μπορώ να ενεργήσω εναντίον Του.

Μερικές φορές λαχταράς με όλη σου την ψυχή την ένωση με τον Κύριο στο μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, αλλά σε εμποδίζει η σκέψη ότι πρόσφατα κοινωνήσατε...

- Αυτό σημαίνει ότι ο Κύριος αγγίζει την καρδιά, επομένως όλα αυτά τα επιχειρήματα δεν είναι πλέον κατάλληλα εδώ.

Νομίζω ότι πρέπει να καθιερώσουμε μια ρουτίνα για τη ζωή μας: συνιστάται να κοιμόμαστε επτά ώρες την ημέρα (κοιμόμουν όχι περισσότερο από πέντε ή έξι ώρες), καλά, αν σηκωθείτε στις επτά, τότε μετρήστε αντίστροφα επτά ώρες και πηγαίνετε για ύπνο με αυτόν τον τρόπο. διαφορετικά επηρεάζει την υγεία. Αργότερα παρατήρησα ότι όλοι οι ασκητές, από τα αρχαιότερα ως τα νέα, και όλα τα μοναστήρια, ακολουθούσαν μια αυστηρή, καθιερωμένη τάξη ζωής.

– Είναι δύσκολο να ζεις χωρίς αμαρτία όταν υπάρχουν τέτοιες δυσκολίες στη ζωή.

- Λοιπόν, μην αμαρτάνεις...

- Είμαι απελπισμένη, πατέρα.

- Δεν χρειάζεται να είσαι απελπισμένη, θυμήσου πώς λέγεται: «Το πνεύμα μου μέσα μου είναι απελπισμένο», και μετά «θυμήθηκα τις παλιές μέρες, έμαθα...» Λοιπόν και εσύ, θυμήσου τα πάντα και παρηγορήσου.

Ότι σκέφτεσαι πάρα πολύ τον εαυτό σου, είσαι περήφανος. και ξέρεις, όποιος σκέφτεται πολύ τον εαυτό του, αυτό σημαίνει ότι ζει άσχημα... Και εσύ αγαπάς τον εαυτό σου, γι' αυτό αγαπήστε τον εαυτό σας όπως πρέπει.

Ένιωσα την επιθυμία να μάθω την «Προσευχή του Ιησού» και ζήτησα από τον ιερέα να με διδάξει.

– «Η προσευχή του Ιησού» είναι ένα σοβαρό θέμα που πρέπει να σκέφτομαι πιο συχνά ποιος είναι ο Ιησούς για μένα.

Εάν κάποιος μιλάει άσχημα για τους άλλους, ειδικά στην εκκλησία, απλά πρέπει να απαντήσετε ότι εγώ ο ίδιος είμαι αμαρτωλός, γιατί να κοιτάξω τους άλλους; Δεν πάμε στην εκκλησία για να μιλήσουμε.

Ο ζήλος να μάθω την Προσευχή του Ιησού έκαιγε μέσα μου.

- Η προσευχή του Ιησού είναι μια σοβαρή υπόθεση. Πρέπει να έχετε συνεχώς τον Κύριο μπροστά σας, σαν να βρίσκεστε ενώπιον κάποιου σημαντικού προσώπου, και να είστε σε συνεχή συνομιλία μαζί Του. Εδώ θα είστε σε ανυψωμένη κατάσταση.

Πρέπει να είστε πιο μετριοπαθείς στο φαγητό σας.

Για τι πρέπει να είμαστε περήφανοι εσύ κι εγώ;.. Αμαρτίες;..

Αν οι γονείς έχουν ελλείψεις, θα πρέπει να είμαστε πιο επιεικείς απέναντί ​​τους.

- Πατέρα, τυχαίνει να κοιμάσαι το πρωί, αλλά όταν ξυπνάς τρέχεις γρήγορα στη λειτουργία και δεν προσεύχεσαι στο σπίτι...

- Λοιπόν, αν είναι έτσι, μπορείτε να προσευχηθείτε στην εκκλησία, αλλά πρέπει να υπάρχει τάξη σε όλα.

Αν κάποιος στην εκκλησία μιλήσει ή ρωτήσει για οτιδήποτε, πείτε μου και μην απαντήσετε.

Είναι επιτακτική ανάγκη η προσευχή το πρωί και το βράδυ.

Πριν διαβάσετε το Ευαγγέλιο, σταυρώστε τον εαυτό σας και πείτε: «Κύριε, φώτισε με, άφησέ με να καταλάβω τι υπάρχει εδώ». και μετά από αυτό συμβαίνει ότι ξαφνικά έρχεται κάποιο είδος θεοφάνειας και αρχίζεις να καταλαβαίνεις το νόημα αυτού ή εκείνου. και μετά πρέπει να πάρετε και να γράψετε αυτές τις σκέψεις.

Βάλε τάξη σε όλα... Να είσαι καλά με τη μάνα σου, μην μαλώνεις με τις αδερφές σου, μην προσβάλλεις τη θεία σου. Λοιπόν, αυτό αρκεί προς το παρόν, και μετά θα πάρουμε κάτι άλλο.

Για να έχεις τάξη σε όλα... Εγώ είχα έναν Γερμανό εδώ, και ξέρεις τι τάξη έχουν οι Γερμανοί σε όλα, οπότε μου είπε: είχε καλεσμένους εκεί... και είχε αυτή τη διαταγή: μόλις έγινε δέκα η ώρα, όλοι ήταν στη θέση τους. Ήρθε η ώρα να πάει για ύπνο, και ανακοίνωσε ότι σε δέκα λεπτά θα σβήσει η φωτιά. Όλοι όμως νόμιζαν ότι αστειευόταν, κανείς δεν του έδωσε σημασία. Ξαφνικά, φαίνονται – είναι σκοτεινά... Και τον ρωτάω: «Τι γίνεται με τους καλεσμένους;» «Τι θέλουν;» λέει, «αν είναι τόσο άτακτοι». Παρόλο που είναι Γερμανός, υπάρχουν ακόμα πολλά να μάθουμε από αυτόν.

Αν φάγατε πολύ, σημαίνει ότι δεν έχετε κοινή λογική, όταν ακόμη και ένα επιπλέον φλιτζάνι νερό μπορεί να μας ενθουσιάσει.

Αν δεν υπακούς στον πνευματικό σου πατέρα, σημαίνει ότι δεν έχεις αφοσίωση στον Θεό. Σε ικετεύω, για όνομα του Θεού, πρόσεχε τον εαυτό σου... για όνομα του Θεού, πρόσεχε... Η Βασιλεία των Ουρανών είναι αναγκασμένη, και μόνο όσοι καταβάλλουν προσπάθειες μπορούν να την ευχαριστήσουν, αλλά δεν θα σηκώσεις το δάχτυλο.

- Πατέρα, μερικές φορές είναι τόσο δύσκολο που θέλεις να πας σε κάποιον και να κλάψεις.

- Σε καμία περίπτωση, έχετε έναν κάδο απορριμμάτων - Πάτερ Αλεξέι, πετάτε τα πάντα σε αυτόν, αλλά άλλοι δεν το χρειάζονται.

– Πώς μπορείς να ξεχωρίσεις τη Σαρακοστή από τον συνηθισμένο χρόνο, γιατί τώρα σχεδόν όλα είναι ίδια: είναι Σαρακοστή και δεν υπάρχει Σαρακοστή, δεν νιώθεις καθόλου Σαρακοστή; 

- Ενισχύστε την πνευματική νηστεία.

- Αυτή η ανάρτηση πρέπει να είναι πάντα εκεί;

-Έχετε υποβάλει μια πολύ καλή ιδέα, αλλά πού να είμαστε πάντα, και εδώ θα σας βασανίζει το γεγονός ότι, λένε, δεν κάνω κάτι και θα κάνετε νωρίτερα το σωστό.

Τα πάθη, αν θέλετε, καταστρέψτε τα τώρα, αλλιώς θα είναι πολύ αργά. Είχα μια κυρία εδώ, και είχε πάθος να πάρει αυτό που ήταν κάποιου άλλου. Μου είπε με δάκρυα ότι ήταν σε ένα σπίτι και είδε ένα ασημένιο κουτάλι και όταν όλοι έφυγαν, το πήρε. Τώρα την βασανίζει, αλλά δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει, της έχει γίνει συνήθεια.

- Πατέρα, λένε ότι η «Προσευχή του Ιησού» πρέπει να διαβάζεται όχι μόνο με αγάπη, αλλά και με φόβο, αλλά δεν νιώθω κανέναν φόβο.

- Με φόβο... και σκέφτεσαι τι σου έδωσε και σου δίνει ο Κύριος, και πώς Τον ευχαριστείς;.. Κοιτάξτε λαμπερά στην απόσταση, δεν χρειάζεται απόγνωση. (Απελευθέρωση από την εξομολόγηση.) Και προσπαθείς για να μπορέσω όχι μόνο να σε βγάλω από τα αυτιά και να σε ξαναβάλω στην προηγούμενη θέση σου, αλλά και κάθε φορά λίγο πιο ψηλά.

Θεωρήστε τον εαυτό σας χειρότερο από όλους - και είστε χειρότεροι από όλους τους άλλους.

Είστε όλοι κοιμισμένοι, και τώρα είναι η ώρα της εξομολόγησης. Ίσως χρειαστεί κι εγώ... Είμαι έτοιμος, αλλά τι θα κάνετε εδώ;.. (Δυσκολικές στιγμές.)

-Τι να κάνουμε τώρα πατέρα;

- Λοιπόν, νομίζω ότι ο Θεός είναι ελεήμων - τίποτα, αλλά για αυτό πρέπει να προσεύχεσαι περισσότερο και να είσαι καλύτερος ο ίδιος.

Να είσαι καλά, από σήμερα και μετά. Σήμερα είναι της Μαρία της Αιγύπτου, παρόλο που δεν είσαι Αιγύπτιος, δεν πειράζει. Ξεκίνα λοιπόν από σήμερα και θα προσεύχομαι για σένα, για να σου δώσει ο Κύριος τη μνήμη του θανάτου. Να είσαι καλό στήριγμα για τη μητέρα σου, αρχηγός για τις αδερφές σου, κοίτα πόσες υπακοές σου έχω δώσει.

«Πατέρα, διάβασα προσευχές, αλλά όλα είναι κατά κάποιο τρόπο άψυχα, ο πατέρας έμεινε σιωπηλός και επανέλαβα το ίδιο.»

- Ναι, διάβασε προσεκτικά, χωρίς τι άλλο, χωρίς ψυχή, με τολστογιανό τρόπο, ή κάτι τέτοιο;

Δεν είναι ανάγκη να εκνευριστείς, δεν χρειάζεται... Ευχήσου σε όλους ευτυχία και εσύ ο ίδιος θα είσαι ευτυχισμένος (κατά φθόνο).

(Κατά ερωτήσεις κατά την εξομολόγηση για βιβλία.) Κάποιος εδώ μου είπε ότι διάβασε για κάποια αμαρτία σε ένα βιβλίο και δεν κατάλαβε τι ήταν, και έτσι άρχισε να κάνει τα πάντα για να μάθει με κάποιο τρόπο τι ήταν. Αγόρασα διάφορα βιβλία και τα διάβασα. Επιτέλους κατάλαβα και έγινα θαυμαστής αυτής της αμαρτίας. Επομένως, δεν εγκρίνω αυτές τις ερωτήσεις. Αν δεν ξέρεις, δεν χρειάζεται.

Όταν βρίσκεστε στο σπίτι κάποιου άλλου και σερβίρουν κάτι χωρίς κρέας στο τραπέζι, δεν πρέπει να αρνηθείτε και έτσι να καταδικάσετε τους άλλους. Ο πατέρας μου ήταν κοντά στον Μητροπολίτη Φιλάρετο και έτσι ήταν. Ο Μητροπολίτης Φιλάρετος επισκεπτόταν συχνά έναν από αυτούς... Μόλις ήρθε, βρήκε δείπνο, και ήταν Σαρακοστή, ο οικοδεσπότης ήταν ντροπιασμένος, δεν ήξερε τι να κάνει – ήταν Σαρακοστή, και είχε κοτόπουλο εκεί ή κάτι τέτοιο... Και ο Μητροπολίτης ανέβηκε στο τραπέζι και δοκίμασε τα πάντα μόνος του... Έτσι το έκαναν.

– Μερικές φορές, σύμφωνα με το καταστατικό, δεν επιτρέπεται να κάνουμε προσκυνήσεις, για παράδειγμα, πριν από την Πεντηκοστή και σε άλλες γιορτές;

– Και θα πω το εξής: μερικές φορές νιώθεις ότι δεν είσαι άξιος να κοιτάξεις την εικόνα, το Πρόσωπο του Κυρίου, πώς να μην προσκυνήσεις; Για παράδειγμα, δεν μπορώ να μην υποκλίνομαι μέχρι τη γη όταν τραγουδούν: «Πατέρα και Υιό και Άγιο Πνεύμα...» (ολονύχτια αγρυπνία την Κυριακή). Το να μην απέχεις δεν είναι αμαρτία , αλλά το να υποκύπτεις είναι αμαρτία;

Αφού απολύθηκα από τη δουλειά μου, με πρότειναν για άλλη δουλειά.

Όταν ρώτησα αν έπρεπε να ξαναμπώ στη λειτουργία, ο ιερέας απάντησε χαριτολογώντας: «Λοιπόν, προχωρήστε».

Νιώθοντας ότι δεν είχα την ευλογία του ιερέα γι' αυτό, δίστασα. Αυτό συνεχίστηκε για περίπου ένα μήνα, όχι περισσότερο. Ένιωσα άβολα και αποφάσισα να πάρω μια κατηγορηματική απάντηση από τον ιερέα για το τι πρέπει επιτέλους να κάνω, να πάρω τη δουλειά ή όχι.

Για πολύ καιρό ο ιερέας δεν μου έδινε απάντηση, επιμένοντας στην προσωπική μου επιθυμία και εγώ από την πλευρά μου στην ευλογία του. «Εδώ είναι το πράγμα», μου είπε τελικά, «θυμάσαι πώς βιάστηκες από τη λειτουργία στην εκκλησία; Θα καταλήξετε σε ένα μεγάλο ίδρυμα και θα πνιγείτε εντελώς. Μπόρεσες να υπηρετήσεις εδώ ειρηνικά. Τώρα θα σας πω αυτό: υπηρετήστε τον Κύριο».

Πονούσε η καρδιά μου για το δυνατό τραγούδι μας. Ήρθα στον ιερέα να του πω τη λύπη μου.

«Manyushka», μου είπε ο ιερέας, «Ξέρω την κατάστασή σου, πώς θέλεις να τραγουδάς: τις καθημερινές ανοίγω το παράθυρο και σε ακούω να τραγουδάς: «Δόξασε τον Κύριο, ψυχή μου, ευλόγησε τον Κύριο. Θα τραγουδάω στον Θεό μου όσο έχω την ύπαρξη μου».

Η Ζήνα κι εγώ αποφασίσαμε να ασκηθούμε: χωρίς την ευλογία του ιερέα, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε μόνοι μας τη νηστεία την πρώτη εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής – να περάσουμε σε ψωμί και νερό όχι περισσότερες από δύο φορές την ημέρα. Ολόκληρη η πρώτη μας εβδομάδα πέρασε σε αυτό το post. Την επόμενη μέρα έλαβα μια πνευματική δοκιμασία από έναν ιερέα τον οποίο δεν μπορούσα να αναγνωρίσω για πολύ καιρό. Έγινε έτσι.

Κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας των Προηγιασμένων Δώρων έπρεπε να ψάλλω το «Ας εκτεθεί η προσευχή μου », αλλά είμαι ιδιότροπη και δεν θέλω να ψάλλω. Τότε η αδερφή μου παραπονέθηκε για μένα στον ιερέα. Θύμωσε πολύ μαζί μου: βγαίνοντας από την εκκλησία, μπροστά σε ένα μεγάλο πλήθος, στις σκάλες, κουνώντας τα χέρια του και αγανακτισμένος, με επέπληξε. Μη συνειδητοποιώντας την ενοχή μου, αρχικά το πήρα ήρεμα, αλλά μετά από λίγο άρχισε να μου μεταδίδεται ο θυμός του πατέρα μου και τότε κάποιος μου ψιθύρισε: «Ζήτα συγχώρεση. «Υπόκλιση στον πατέρα σου». Αυτά τα λόγια προκάλεσαν μια έκρηξη αγανάκτησης στην ψυχή μου. Χωρίς να περιμένω το τέλος της επίπληξης, όρμησα με τα μούτρα στο δωμάτιό μου με τη σκέψη να πάρω τα πράγματά μου και να πάω στους δικούς μου. Παρά τις παρακλήσεις των αδελφών να μην φύγω χωρίς την ευλογία του ιερέα, αντιστάθηκα με όλο μου το είναι. Αλλά όταν άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου, ένιωσα ότι οι δυνάμεις μου με εγκατέλειπαν και βυθίστηκα αβοήθητη στο κρεβάτι. Ο πατέρας είναι θυμωμένος μαζί μου, έχω φύγει εντελώς από το σπίτι. δεν ξερω τι να κανω.

Λίγα λεπτά αργότερα, μια από τις αδερφές τρέχει προς το μέρος μου, καλώντας με να πάω στον ιερέα όσο το δυνατόν συντομότερα, αλλά αντιστέκομαι, δεν θέλω, αυτό είναι όλο. Η αδερφή μου αρχίζει να απαιτεί επίμονα να πάω στον γέροντα. Και μόνο μετά από πολλή πειθώ, με ένα αίσθημα υπερηφάνειας και αποξένωσης, χωρίς την επιθυμία να του πω το παράπονό μου, μόνο και μόνο για να τον ακούσω, τελικά αποφάσισα να πάω. «Δώσε την εδώ», άκουσα τη χαρούμενη φωνή του ιερέα όταν ενημερώθηκε ότι έρχομαι. Τον πλησιάζω. Ο ιερέας κάθεται σε μια καρέκλα και, πιάνοντας το χέρι μου, με ρωτάει: «Λοιπόν, τι λες;»

Το πρώτο λεπτό δεν ήξερα τι να απαντήσω και στάθηκα εκεί σιωπηλή. «Ανόητο, ανόητο», λέει ο ιερέας, χαϊδεύοντας το κεφάλι μου, «νόμιζα ότι ήσουν μεγάλη αλλά είσαι ακόμα μωρό. «Κοίτα», συνεχίζει ο ιερέας, όλο εμψυχωμένος, «ποιος φώναζε στις σκάλες;» Μετά από μια σύντομη σιωπή, προσθέτει: «Τελικά, ήταν η Semenova, όχι εσύ, «Και τι έκανες». παραμένω σιωπηλξ. «Έσκυψε το κεφάλι της», προσθέτει ο ιερέας, «και είπε: «Πάτερ, συγχώρεσέ με.» «Άκου λοιπόν. Ξέρω ότι είσαι πιο δυνατη στο πνεύμα, γι' αυτό σου φώναξα. Προσπάθησε να φωνάξεις στη Σεμένοβα. Αν ουρλιάξεις, μπορεί να τραπεί σε φυγή. Αλλά δεν θα με αφήσεις. Το ίδιο συμβαίνει και στις σκάλες», άπλωσε ο ιερέας τα χέρια του, «προσπάθησε να τους φωνάξεις, θα τρέξουν όλοι. Και τα πήρες όλα πάνω σου, ανόητη».

Αφού άκουσα τον ιερέα, του ζήτησα την ευλογία του για να πάω σπίτι, αλλά στην ψυχή μου δεν υπήρχε πλήρης συμφιλίωση μαζί του.

«Μην πας πουθενά, Manyushka», μου είπε ο ιερέας καθώς χωρίσαμε, «Πήγαινε για ύπνο, κοιμήσου, ηρέμησε». 

Αυτό έκανα, ήρθα, ξάπλωσα, με πήρε ο ύπνος, και ηρέμησα. Όταν ξύπνησα, πήγα να φτιάξω πρόσφορα, αλλά στην ψυχή μου υπήρχε ακόμα κάποιο υπόλειμμα που δεν μπορούσα να συγχωρήσω την προσβολή που μου είχε γίνει. Για αρκετές μέρες δεν πλησίασα τον ιερέα, μέχρι που ο ίδιος με φώναξε: «Αχ, Μαρία Τιμοφέβνα, γεια», αστειεύτηκε ο ιερέας παίρνοντας μια βαθιά ανάσα. Με ένα αίσθημα περηφάνιας που ακόμα δεν με άφηνε, τον πλησίασα για ευλογία και με ένα αφύσικο χαμόγελο έφυγα σιωπηλά.

Νιώθοντας τον αγώνα ανάμεσα στις δύο πλευρές της ψυχής μου, δεν ήξερα πώς να ξεκινήσω την εξομολόγηση. Ο παπάς με δέχτηκε αυστηρά αυτή τη φορά. Και με την πρώτη επίγνωση της αμαρτίας μου, άρχισε να σέρνεται μέσα μου ξανά. Τώρα ένιωθα ξεκάθαρα ότι ο θυμός του ιερέα ήταν στραμμένος εξ ολοκλήρου σε μένα. Έχοντας απομακρυνθεί από τον ιερέα, στάθηκα μπροστά στην εικόνα του Αγίου Νικολάου και μετά ένιωσα καθαρά και ειλικρινά ένοχη. Δακρυσμένη με επίγνωση της ασημαντότητάς μου, γεμάτος αφοσίωση και αγάπη για τον ιερέα, τον πλησίασα για εξομολόγηση για δεύτερη φορά. «Manyushka, παρακαλώ τον Θεό που είσαι καλός μαζί μου», λέει ο ιερέας, αγκαλιάζοντας το κεφάλι μου και πιέζοντάς το στο στήθος του, φιλώντας με.

Όταν γύρισα σπίτι και πήρα ένα βιβλίο για τον Άγιο Σεραφείμ, συνειδητοποίησα ότι, ενώ τηρούσα τη σωματική νηστεία, είχα κακώς τηρήσει την πνευματική νηστεία. Έκλαψα πικρά και για πολλή ώρα. Αυτό το περιστατικό με ανάγκασε να στραφώ με ιδιαίτερη προσοχή στην ψυχή μου και όλο και περισσότερη ψυχική ηρεμία άρχισε να πέφτει πάνω μου.

Έρχομαι στον ιερέα για εξομολόγηση με ένα αρχείο των αμαρτιών μου. Αφού διάβασε τα πάντα και τα έσκισε, ο ιερέας διέταξε να πετάξουν το χαρτί στη σόμπα που έκαιγε στο δικό του μικρό δωμάτιο, κατεβάζοντας το κεφάλι του από το κρεβάτι και δείχνοντας με το δάχτυλό του: «Manyushka, κοίτα τι λαμπερή φλόγα, πώς καίγονται οι αμαρτίες σου».

Αρκετοί από εμάς στεκόμαστε στο τραπέζι στην τραπεζαρία με τον ιερέα. Ο ιερέας έρχεται κρυφά πίσω μου, μου βάζει γρήγορα ένα ψάθινο καπέλο και μου λέει: «Κοίτα τι μοναχή είσαι». Το έβαλα στη Νατάσα, και όλοι μαζί με τον παπά γελάμε ατέλειωτα.

Όταν ρωτήθηκε πώς να προσευχηθώ, ο ιερέας απάντησε: «Σήκω με τα πουλιά, πήγαινε στο δάσος και προσευχήσου εκεί. Η φύση βρίσκεται κοντά στον Θεό. Κάθε θρόισμα ενός φύλλου, κάθε ταλάντευση κάθε λεπίδας χόρτου – όλα δοξάζουν τον Θεό. «Ο αγιοε6 Σεραφείμ βρισκόταν πάντα στη φύση και εκεί προσευχόταν».

Τον τελευταίο καιρό, για κάποιο λόγο, ο ιερέας χάρηκε ιδιαίτερα για μένα, με ευχαρίστησε και είπε ότι τώρα θα πέθαινε ειρηνικά. Έρχομαι κοντά του μετανιωμένη για τις αμαρτίες μου, και ο ιερέας κουνάει τα χέρια του: «Λοιπόν, τι αμαρτίες έχεις εσύ κι εγώ είμαστε εντελώς αναμάρτητοι». Η λέξη «αναμάρτητος» προκάλεσε ένα ακόμη μεγαλύτερο αίσθημα μετάνοιας. Ενώ έριχνε το επιτραχήλιο από πάνω μου, ο ιερέας επανέλαβε για άλλη μια φορά: «Αναμάρτητος».

Πηγή: School of Chastity. Πατέρες της Εκκλησίας και ασκητές του 20ού αιώνα. Περί της ευσέβειας των παρθένων, συζύγων και μητέρων / [σύνταξη από V. Kozachenko]. - Μόσχα: Kovcheg, 2015. - 430, [1] σελ. : άρρωστος, πορτρ. / Άγιος Δίκαιος Αλέξιος Μόσχας (Mechev). Συμβουλή για μια χριστιανή κοπέλα. 370-391 σελ.

"Η ελευθερία είναι σαν τον αέρα του βουνού, ο αδύναμος δεν την αντέχει!"

 

Στην Εκκλησία μας αρκετά συχνά έρχεται ένα κορίτσι στις προσευχές μετά τη Θεία Λειτουργία. Έχει τρομερούς πονοκεφάλους.

 Ο προφήτης

Στην Εκκλησία μας αρκετά συχνά έρχεται ένα κορίτσι στις προσευχές μετά τη Θεία Λειτουργία. Έχει τρομερούς πονοκεφάλους. Του έδωσα κανόνες προσευχής, διάβασα προσευχές στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο στο κεφάλι του. Τίποτα. Ο πονοκέφαλος είναι πάντα εκεί. Το καημένο το κορίτσι έκανε εξετάσεις, διαδικασίες, πήρε κάθε είδους γιατρούς. Μάταια. Ήταν όλο και πιο λυπημένη. 

Κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Κάπου κάνουμε λάθος. Την κάλεσα στην Εξομολόγηση. Μικρές αμαρτίες όπως κάνουμε όλοι μας. Ολα εντάξει Και όμως ο πονοκέφαλος επιμένει. Είναι δύσκολο για την κοπέλα να μείνει στη δουλειά, της είναι δύσκολο να έχει αγόρι, όλη την ώρα φαίνεται μεθυσμένη από τον επίμονο πόνο. 

Μια λάμπα άναψε για μένα. Τη ρώτησα: τι κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου; 

Πατέρα, κοιτάζω στο Διαδίκτυο, ακούω μουσική, διαβάζω το ωροσκόπιο...

Ωροσκόπιο, λέτε; Ξέρεις ότι αυτό είναι ένα είδος μαγείας για τους ανόητους; 

Δεν υπάρχουν καν τόσοι πλανήτες όσο λέει το ωροσκόπιο, έχουν ανακαλυφθεί πολλοί περισσότεροι. 

Επιπλέον, με το να παραδοθείτε σε αυτές τις εκτροπές, εισέρχεστε σε ένα μαγικό σύμπαν, όπου νομίζετε ότι η περιστροφή των αστερισμών σημαίνει κάτι για εσάς. 

Με αυτό εκθρονίζεις το θέλημα και την αγάπη του Θεού για σένα υπέρ της τύχης. 

Συνέχισα: έχεις πάει στη μάγισσα; 

Α, ναι, πάτερ, πάω σε μια άλλη γυναίκα να μαντέψω κάρτες, στον καφέ, τέτοια πράγματα...

Τίποτα, λες; Το Riddle είναι επιστήμη του διαβόλου. Με αυτό ακυρώνεις όλη την προσευχή που κάνεις. Τίποτα δεν επιλέγεται από την προσευχή σου.

Αααα...

Έλα, από εδώ και πέρα ​​μην διαβάζεις το ωροσκόπιο, μην πας ποτέ στους διαβόλους να μαντέψεις ψέματα που σε καταστρέφουν. 

Ναι, πατέρα. 

Το ονομάζω απελευθέρωση. Τις δίνω έναν κανόνα προσευχής. Το μοιράζομαι.  

Μετά από μια εβδομάδα έρχεται το κορίτσι. Πατέρα, δεν με πονάει καθόλου το κεφάλι. 

Λοιπόν, βλέπεις, αν πετάξεις τα χάλια από το μυαλό σου, η ψυχή γέμισε με το Φως του Χριστού και σε θεράπευσε. 

Προσοχή από μάγους, μάντεις και άλλους ανθρώπους του σατανά. Από όλους αυτούς.

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

ΕΚΤΑΚΤΟ...ΜΑΡΤΥΡΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

ΕΚΤΑΚΤΟ...ΜΑΡΤΥΡΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

Το βράδυ της 2ας Απριλίου μαχαιρώθηκε έως θανάτου με 60 μαχαιριές ο Ηλίας Σαφιούλιν(φώτο)ο οποίος βαπτίστηκε χριστιανός ορθόδοξος,ήταν ταταρικής καταγωγής.

Ένας Τουρκογενής Ουζμπέκος αφού πήγε στο Τζαμί του ψευτοπροφήτη Μωάμεθ,έλαβε ένα μαχαίρι κ τον έσφαξε έξω από την εκκλησία του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμων στην Μόσχα καταφέροντας του 60 μαχαιριές,τέτοιο το μίσος του για την ορθοδοξία!!!

Κανένα ελλαδικό ή δυτικό μμε δεν ανέφερε τίποτα για να μην χαλάσουν το αφήγημα των "κατατρεγμένων" μουσουλμάνων.

ο ΚΎΡΙΟΣ ΒΑΣΊΛΗΣ.

Η ΚΑΡΔΙΑΚΉ ΠΡΟΣΒΟΛΉ.

Μοναχή Βαρβάρα (Πίλνεβα) .Ο Θεός χτύπησε απαλά την καρδιά μου!!! Ιστορίες αληθινές!!! 48

 

Μοναχή Βαρβάρα (Πίλνεβα).Ο Θεός χτύπησε απαλά την καρδιά μου

Από τον συγγραφέα

Είναι δυνατόν να συναντήσεις τον Κύριο;

Όλοι οι πιστοί απαντούν σε αυτήν την ερώτηση μόνο θετικά. Αλλά δεν μπορούν όλοι να απαντήσουν σε μια άλλη ερώτηση: πώς είναι αυτό δυνατό; Το τελευταίο πράγμα που πρέπει να σκεφτείς είναι ότι κάποια στιγμή θα γίνει ξαφνικά ένα θαύμα από μόνο του και θα εμφανιστεί ο Θεός. Όχι, η συνάντηση πρέπει να γίνει. Αλλά είναι δυνατό αν και ο Θεός και ο άνθρωπος κινηθούν ο ένας προς τον άλλον.

Ο Θεός πάντα περπατάει. Δεν μπορείς να πεις το ίδιο για έναν άνθρωπο – ένα άτομο τις περισσότερες φορές δεν πηγαίνει στον Θεό, δεν Τον αναζητά και δεν προσπαθεί καν να έρθει στον Θεό…

Αλλά σχεδόν όλοι στη ζωή έχουν στιγμές ή συμβαίνει κάτι που κάνει τον άνθρωπο να σκεφτεί τι είναι, πώς ζει και μετά αναρωτιέται: μπορώ να συνεχίσω να ζω χωρίς Θεό; Θέλω να συναντήσω τον Θεό; Πώς μπορώ να συναντήσω τον Θεό;

Και εδώ έρχεται να σώσει η εμπειρία άλλων ανθρώπων, φίλων και γνωστών που έχουν κάνει το δικό τους δρόμο προς τον Θεό. Τέτοια βοήθεια περιελάμβανε ραδιοφωνικές συνομιλίες από τον Μητροπολίτη του Σουρόζ Αντώνιο και το «samizdat», και βιβλία με μαρτυρίες τέτοιων συναντήσεων, ευαγγελικές αποκαλύψεις, προσευχές, τις οποίες ακολούθησε η μύηση στην εκκλησιαστική ζωή.

Και αποκαλύπτεται ότι ο Κύριος και Επουράνιος Πατέρας δεν εγκαταλείπει τους πάντες, θέλει να σωθούμε όλοι, όποια διαδρομή κι αν ακολουθήσουμε προς Αυτόν. «Συναντάμε τον Χριστό», είπε ο Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος , «όχι μόνο στα μονοπάτια της σύγχυσης, όπως οι μαθητές (Λουκάς και Κλεόπας στο δρόμο προς Εμμαούς), όχι μόνο στα μονοπάτια της ελπίδας και της προσδοκίας, όπως οι έντεκα που πήγαν στη Γαλιλαία, αλλά και στα μονοπάτια της αντίστασης, στα μονοπάτια του αγώνα μας... Όπου μας οδηγεί το μονοπάτι, ας κοιτάξουμε προσεκτικά και προσεκτικά αυτόν που περπατάει δίπλα μας: μπορεί να είναι ο Χριστός σε μια κρυφή εικόνα, έτοιμος να μας αποκαλύψει με αδελφοσύνη και απλότητα αγάπης το μεγαλείο της ανθρώπινης κλήσης μας» (από κήρυγμα στο Λονδίνο το 1966).

Πριν, πρέπει να αποφασίσω. Το να πάρεις μια απόφαση είναι δύσκολο, αλλά είναι ακόμα πιο δύσκολο να μην κάνεις λάθος. Είναι εύκολο για τους άπειρους να μπερδέψουν έναν λύκο με ρούχα προβάτου με έναν Ποιμένα. Αλλά ο Κύριος γνωρίζει τις καρδιές και εμφανίζεται σε εκείνους που Τον επικαλούνται και τον εμπιστεύονται.

Το νόημα της ζωής

Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, μετά από μακρές δοκιμασίες στη μετανάστευση, το αγόρι έλαβε την ευκαιρία να βιώσει σχεδόν χωρίς σύννεφα ευτυχία: η οικογένειά του πήρε ξαφνικά ένα διαμέρισμα και τώρα αυτός, η μητέρα και η γιαγιά του ζούσαν μαζί.

Όλα ήταν καλά για δύο ή τρεις μήνες και μετά το αγόρι «τρόμαξε την ευτυχία του». Η ζωή άρχισε να χάνει το νόημα. Ακόμη και η αγάπη της μητέρας και της γιαγιάς αποδείχτηκε ανίσχυρη. Το άσκοπο της ευημερίας τον ταρακούνησε τόσο πολύ που αποφάσισε: αν δεν έβρισκε το νόημα της ζωής μέσα σε ένα χρόνο, τότε θα ήταν καλύτερο να αυτοκτονήσει παρά να σύρει μια ζωή χωρίς νόημα, ακόμα κι αν ήταν αρκετά χαρούμενη εξωτερικά.

Αυτό το αγόρι ήταν ο μελλοντικός Μητροπολίτης του Sourozh Αντώνιος .

Έτσι μιλάει για το ποιοι και κάτω από ποιες συνθήκες τον βοήθησαν να βρει την απάντηση στην αναζήτησή του για το νόημα της ζωής (Novy Mir, 1991, No. 1).

Έτυχε ότι κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής στο 30ό έτος, νομίζω, οι αρχηγοί μας άρχισαν να μας πηγαίνουν τα αγόρια στο γήπεδο βόλεϊ. Κάποτε μαζευτήκαμε, και αποδείχθηκε ότι είχαμε καλέσει έναν ιερέα να κάνει μια πνευματική συζήτηση μαζί μας, αγρίμια. Λοιπόν, φυσικά, όλοι το απέφευγαν όσο καλύτερα μπορούσαν: όσοι κατάφεραν να ξεφύγουν, δραπέτευσαν, όσοι είχαν αρκετό θάρρος να αντισταθούν ολοκληρωτικά, αντιστάθηκαν, αλλά ο αρχηγός μου με έπεισε. Δεν προσπάθησε να με πείσει ότι έπρεπε να πάω γιατί ήταν καλό για την ψυχή μου ή κάτι τέτοιο... Είπε: «Ακούστε, καλέσαμε τον πατέρα Σέργιο Μπουλγκάκοφ . Μπορείτε να φανταστείτε τι θα σκορπίσει στην πόλη για εμάς αν δεν έρθει κανείς στην κουβέντα; Σκέφτηκα: ναι, αυτό απαιτεί η πίστη στην ομάδα μου. Και πρόσθεσε επίσης μια υπέροχη φράση: «Δεν σου ζητώ να ακούσεις!» Κάθεσαι και σκέφτεσαι τις σκέψεις σου, απλά να είσαι εκεί». Σκέφτηκα ότι ίσως ήταν δυνατό και πήγα. Και όλα ήταν πολύ καλά, μόνο που, δυστυχώς, ο πατέρας Σέργιος μίλησε πολύ δυνατά και με εμπόδισε να σκεφτώ τις σκέψεις μου. και άρχισα να ακούω. Και αυτό που είπε με έκανε τόσο έξαλλο που δεν μπορούσα πια να ξεκολλήσω από τα λόγια του. Θυμάμαι ότι μιλούσε για τον Χριστό, για το Ευαγγέλιο, για τον Χριστιανισμό. Ήταν θαυμάσιος θεολόγος και θαυμάσιος άνθρωπος για μεγάλους, αλλά δεν είχε εμπειρία με παιδιά και μιλούσε όπως μιλάει κανείς στα ζωάκια, φέρνοντας στη συνείδησή μας όλα τα γλυκά πράγματα που υπάρχουν στο Ευαγγέλιο, από τα οποία θα είχαμε αποφύγει, και εγώ απέφευγα: πραότητα, ταπεινοφροσύνη, ησυχία - όλα τα δουλοπρεπή είναι και οι ιδιότητές μας. Με έφερε σε τέτοια κατάσταση που αποφάσισα να μην επιστρέψω στο γήπεδο βόλεϊ, αλλά να πάω σπίτι, να προσπαθήσω να μάθω αν έχουμε το Ευαγγέλιο στο σπίτι, να το ελέγξω και να τελειώσω με αυτό. Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι δεν θα το τελείωνα, γιατί ήταν απολύτως προφανές ότι ήξερε τη δουλειά του και, επομένως, ήταν τόσο...

Κι έτσι ζήτησα από τη μητέρα μου το Ευαγγέλιο που είχαμε, κλειδώθηκα στη γωνιά μου, κοίταξα το βιβλίο και ανακάλυψα ότι ήταν τέσσερα Ευαγγέλια και αφού ήταν τέσσερα, το ένα από αυτά, φυσικά, πρέπει να είναι πιο κοντό από τα άλλα. Και επειδή δεν περίμενα τίποτα καλό από κανέναν από τους τέσσερις, αποφάσισα να διαβάσω το πιο σύντομο.

Και μετά με έπιασε. Από τότε συχνά ανακάλυψα πόσο πονηρός είναι ο Θεός όταν τοποθετεί τα δίχτυα Του για να πιάσει ψάρια. γιατί αν είχα διαβάσει άλλο Ευαγγέλιο, θα είχα δυσκολίες. Πίσω από κάθε Ευαγγέλιο υπάρχει κάποια πολιτιστική βάση. Ο Μάρκος έγραψε ακριβώς για νέους άγριους σαν εμένα – για τη Ρωμαϊκή νεολαία. Δεν το ήξερα αυτό, αλλά ο Θεός το ήξερε. Και ο Μάρκος ήξερε, ίσως, πότε έγραφε πιο σύντομα από άλλους.

Και κάθισα να διαβάσω. και εδώ μπορείτε να δεχθείτε το λόγο μου, γιατί αυτό δεν μπορεί να αποδειχθεί. Αυτό που μου συνέβη είναι αυτό που συμβαίνει μερικές φορές στο δρόμο, ξέρετε, όταν περπατάς – και ξαφνικά γυρνάς γιατί νιώθεις ότι κάποιος σε κοιτάζει από πίσω. Καθόμουν και διάβαζα, και ανάμεσα στην αρχή του πρώτου και στην αρχή του τρίτου κεφαλαίου του Ευαγγελίου του Μάρκου, που διάβασα αργά γιατί η γλώσσα ήταν άγνωστη, ένιωσα ξαφνικά ότι στην άλλη πλευρά του τραπεζιού, εδώ, στεκόταν ο Χριστός... Και ήταν τόσο εντυπωσιακό που έπρεπε να σταματήσω, να σταματήσω να διαβάζω και να κοιτάζω.

Κοίταξα πολλή ώρα, δεν είδα τίποτα, δεν άκουσα τίποτα, δεν ένιωσα τίποτα με τις αισθήσεις μου. Αλλά ακόμα κι όταν κοίταξα ευθεία μπροστά στο μέρος όπου δεν υπήρχε κανείς, είχα την ίδια ζωηρή συνείδηση ​​ότι ο Χριστός στεκόταν εκεί. Αναμφιβολώς. Θυμάμαι ότι έγειρα πίσω και σκέφτηκα: αν ο ζωντανός Χριστός στέκεται εδώ, τότε αυτό σημαίνει ότι αυτός είναι ο αναστημένος Χριστός. Αυτό σημαίνει ότι γνωρίζω με βεβαιότητα και προσωπικά, εντός των ορίων της προσωπικής μου εμπειρίας, ότι ο Χριστός ανέστη και, επομένως, όλα όσα λέγονται για Αυτόν είναι αληθινά. Αυτή είναι η ίδια λογική με αυτή των πρώτων Χριστιανών, που ανακάλυψαν τον Χριστό και απέκτησαν πίστη όχι μέσω της ιστορίας αυτού που ήταν από την αρχή, αλλά μέσω μιας συνάντησης με τον ζωντανό Χριστό, από την οποία ακολούθησε ότι ο σταυρωμένος Χριστός ήταν αυτό που ειπώθηκε για Αυτόν και ότι όλη η προηγούμενη ιστορία είχε επίσης νόημα.

Λοιπόν, διάβασα, αλλά ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Τώρα θυμάμαι πολύ καθαρά τις πρώτες μου ανακαλύψεις σε αυτόν τον τομέα. Το πρώτο ήταν: αν αυτό είναι αλήθεια, τότε ολόκληρο το Ευαγγέλιο είναι αληθινό, τότε υπάρχει νόημα στη ζωή, τότε μπορεί κανείς να ζήσει και δεν μπορεί να ζήσει για κάτι άλλο από το να μοιραστεί με άλλους το θαύμα που ανακάλυψα. ότι πιθανώς υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που δεν το γνωρίζουν αυτό και ότι πρέπει να τους το πούμε το συντομότερο δυνατό. Δεύτερον: ότι αν αυτό είναι αλήθεια, τότε όλα όσα σκέφτηκα για τους ανθρώπους δεν ήταν αλήθεια, ότι ο Θεός δημιούργησε τους πάντες, ότι τους αγάπησε όλους μέχρι θανάτου.

Θυμάμαι ότι το επόμενο πρωί βγήκα έξω και περπάτησα σαν σε έναν μεταμορφωμένο κόσμο. Κοίταξα κάθε άτομο που συναντούσα και σκέφτηκα: Ο Θεός σε δημιούργησε από αγάπη! Σε αγαπάει! Είσαι ο αδερφός μου, είσαι η αδερφή μου, μπορείς να με καταστρέψεις, γιατί δεν το καταλαβαίνεις αυτό, αλλά το ξέρω, και αυτό αρκεί... Αυτή ήταν η πιο εντυπωσιακή ανακάλυψη.

Ξαφνικά ένα φως άνοιξε για μένα

Σήμερα είναι ήδη ευρέως γνωστό το ποίημα του στρατιώτη Αλέξανδρου Ζατσέπα, που έγραψε ο ίδιος τους πρώτους μήνες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, λίγο πριν την επίθεση που έγινε η τελευταία του.

Άκου Θεέ μου... Ποτέ στη ζωή μου

Δεν μίλησα μαζί σου, αλλά σήμερα

Θα ήθελα να σας χαιρετήσω.

Ξέρεις, μου έλεγαν από μικρός,

Ότι Εσύ δεν υπάρχεις.

Κι εγώ, ανόητος, το πίστεψα.

Δεν έχω σκεφτεί ποτέ τις δημιουργίες σου.

Και έτσι απόψε παρακολούθησα

Από τον κρατήρα που χτύπησε η χειροβομβίδα,

Στον έναστρο ουρανό που ήταν από πάνω μου.

Ξαφνικά συνειδητοποίησα, θαυμάζοντας το σύμπαν,

Πόσο σκληρή μπορεί να είναι η εξαπάτηση.

Δεν ξέρω, Θεέ μου, αν μου δώσεις το χέρι σου,

Θα σου πω όμως και θα με καταλάβεις:

Δεν είναι παράξενο που μέσα σε αυτή την τρομακτική κόλαση

Ξαφνικά μου άνοιξε ένα φως και σε αναγνώρισα;

Και πέρα ​​από αυτό δεν έχω τίποτα να πω,

Απλά χαίρομαι που σε γνώρισα.

Είναι προγραμματισμένη να επιτεθούμε τα μεσάνυχτα,

Αλλά δεν φοβάμαι: Μας κοιτάς...

Σύνθημα. Λοιπόν; πρέπει να πάω.

Ένιωσα καλά μαζί σου.

Θέλω επίσης να πω,

Ότι, όπως γνωρίζετε, η μάχη θα είναι σκληρή,

Και ίσως χτυπήσω την πόρτα σου το βράδυ.

Και έτσι, αν και δεν ήμουν φίλος σου μέχρι τώρα,

Θα με αφήσεις να μπω όταν έρθω;

Αλλά νομίζω ότι κλαίω. Θεέ μου, βλέπεις,

Αυτό που μου συνέβη είναι ότι σήμερα είδα το φως.

Αντίο, Θεέ μου , φεύγω. Και είναι απίθανο να επιστρέψω.

Τι περίεργο, αλλά τώρα δεν φοβάμαι τον θάνατο...

Ο Κύριος είναι έτοιμος να συναντήσει όλους

Υπάρχουν τέτοιες περιστάσεις ζωής όταν ένα άτομο φαίνεται να μην σκέφτεται τον Θεό, αλλά ο Κύριος είναι πάντα έτοιμος να συναντήσει όλους. Και τότε κάποιος μπορεί να πει: «Φώτισε αυτή την τέχνη, Χριστέ, φώτισέ με μαζί σου!»

Ο Μητροπολίτης Sourozh Αντώνιος μίλησε για δύο τέτοιες περιπτώσεις.

Ένας νεαρός άνδρας περνούσε μια γέφυρα στο Παρίσι τη νύχτα κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής (αυτό ήταν απαγορευμένο εκείνη την εποχή). Και ξαφνικά τον κυρίευσε μια τέτοια αίσθηση της παρουσίας και του μεγαλείου του Θεού που σε αυτή την άδεια γέφυρα γονάτισε και προσκύνησε μέχρι τη γη. Αυτό ήταν κάτι αληθινό, γιατί δεν ήταν ούτε στην εκκλησία ούτε στην προσευχή, δεν έκανε τίποτα ευσεβές με τόσο ιδιαίτερη έννοια – ξαφνικά στάθηκε μπροστά στον Θεό, ή μάλλον, ο Θεός εμφανίστηκε μπροστά του.

Μια άλλη περίπτωση - επίσης με έναν νεαρό άνδρα που πίστεψε στον Χριστό, προσευχήθηκε και αναζήτησε την αλήθεια του Θεού. Και μου είπε πώς επέβαινε σε ένα λεωφορείο και προσευχόταν, ζητώντας από τον Κύριο να του δώσει να καταλάβει τι σημαίνει «κατοικία του Αγίου Πνεύματος». Και ξαφνικά κάτι τον κυρίευσε: φως, σιωπή και αγάπη άνοιξαν ξαφνικά την καρδιά του στην αγάπη για τα πάντα, για όλες τις περιστάσεις, για όλους τους ανθρώπους – μια αγάπη που δεν πέθανε μέσα του τα επόμενα πενήντα χρόνια.

Σταυρός

Στην παλαιοχριστιανική εικονογραφία, σημείωσε ο πατήρ Πάβελ Φλορένσκι (Εικονοστάσι. Θεολογικά Έργα. Τεύχος 17), το πρόσωπο του Κυρίου αντικαταστάθηκε, όπως λέγαμε, από σταυρό. Ο μακαριστός Ανδρέας, ο ανόητος για χάρη του Χριστού, είχε μια εμφάνιση του Κυρίου, αλλά είδε τον σταυρό. Αυτό συνέβη με τον Προκόπιο, για τον οποίο λέει το Πατερικό : του δόθηκε η ευκαιρία να δει έναν κρυστάλλινο σταυρό, από τη μέση του οποίου ακούστηκε μια φωνή: «Εγώ είμαι ο Ιησούς σταυρωμένος, ο Υιός του Θεού». Ο Κύριος αποκαλύπτεται στους ανθρώπους με διαφορετικούς τρόπους, αλλά ο σταυρός τις περισσότερες φορές είναι σαν μια σφραγίδα της παρουσίας, της ευλογίας και της εύνοιάς Του.

Δεν θα παραδώσω την ψυχή μου

Η συνάντηση με τον Θεό είναι επιθυμητή για κάθε πιστό ως αρχή της ζωής με τον Θεό. Αλλά είναι αδύνατο να ζήσουμε με τον Θεό, με τη μνήμη του Θεού, με αγάπη γι' Αυτόν, χωρίς επίσης να πολεμήσουμε με τον εχθρό της σωτηρίας μας. Ο αγώνας, ακόμη και με τη μορφή εφικτής αντίστασης, είναι πάντα δείκτης επιλογής. Και ο Κύριος πάντα βοηθάει αυτόν που επιλέγει τον Θεό. Ακόμα κι αν ένας μαχητής παραμείνει στο πεδίο της μάχης και πεθάνει σωματικά, κερδίζει, γιατί ο Θεός κερδίζει μέσα του . Αυτό το είδος αυτογνωσίας βοήθησε πολλούς, πολλούς ανθρώπους στις δύσκολες στιγμές. Ένα τέτοιο άτομο, ένας ιερέας που υπέφερε για την πίστη του και τελείωσε το επίγειο ταξίδι του σε ένα στρατόπεδο, διηγήθηκε η πνευματική του κόρη (σε ηλικία 96 ετών).

Ο πατέρας Αλέξανδρος είπε ότι είδε σε ένα όνειρο πώς ο Σατανάς τον πλησίαζε κρυφά. Τριγύρω υπάρχει σκοτάδι, και από αυτό βγαίνει μια δυσοίωνη φιγούρα: μάτια που καίνε από μίσος, χέρια απλώνουν το θύμα... Πολύ τρομακτικό! Ο ιερέας σταύρωσε τα χέρια του στο στήθος του και προσευχήθηκε: «Κύριε, άφησέ τον να βασανίσει το σώμα μου, να το κάνει κομμάτια, αλλά δεν θα του δώσω την ψυχή μου, ανήκει μόνο σε Σένα!» Και αμέσως, σαν αστραπή διαπέρασε το σκοτάδι, το σκοτάδι χώρισε.

Σηκώθηκε και άρχισε να περπατάει

Ο Μητροπολίτης Βενιαμίν Φενττσένκοφ αναφέρει στις σημειώσεις του πώς κάποτε στο Παρίσι (το 1928–1930, όταν ήταν επιθεωρητής στο Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου) άκουσε την εξομολόγηση μιας νεαρής κοπέλας. Μετά την ομολογία, οι αμφιβολίες που βασάνιζαν το κορίτσι υποχώρησαν για λίγο, αλλά λίγες μέρες αργότερα ήρθε ξανά να εξομολογηθεί και είπε ότι όλα στην ψυχή της ήταν πάλι θολωμένα, ότι την κυνηγούσε η σκέψη ότι ο Χριστιανισμός , αν και πολύ ελκυστικός, ήταν ακόμα μια εφεύρεση ανθρώπων για αυτοπαρηγοριά, ότι τίποτα τέτοιο δεν είχε συμβεί στη ζωή.

Ας συνεχίσουμε με τα λόγια του Μητροπολίτη Βενιαμίν.

Βλέποντας τη σύγχυσή της, της είπα ήρεμα: «Εντάξει, εντάξει! Κάθε αμφιβολία, ειδικά σε έναν ευφυή άνθρωπο της εποχής μας που έχει χάσει την απλότητα της πίστης, είναι απολύτως φυσική. Αλλά η αμφιβολία δεν είναι ακόμη αμαρτία και ούτε καν μεγάλη συμφορά: δεν είναι μόνο δύσκολο, αλλά και αδύνατο για τον ανθρώπινο νου να κατανοήσει το υπερφυσικό. Εδώ θα ανοίξουμε το Ευαγγέλιο όπου το βρούμε, και θα δούμε την αποκαλυπτόμενη αλήθεια. Κοίτα, θα ανοίξω οποιαδήποτε σελίδα και ας διαβάσουμε τι έχω κάτω από το δάχτυλό μου». Εκείνη συμφώνησε σιωπηλά. Το Ευαγγέλιο του Μάρκου μου αποκαλύφθηκε. Κάτω από το δάχτυλο κάτω από την αριστερή στήλη του κειμένου υπήρχαν αυτές οι λέξεις: Και αμέσως το κορίτσι σηκώθηκε και άρχισε να περπατά, γιατί ήταν περίπου δώδεκα ετών (κεφάλαιο 6, στίχος 42). Τα διάβασα δυνατά. «Κοιτάξτε, δείτε μόνοι σας: η κοπέλα, η κόρη του Ιαείρου, μετά την ανάστασή της από τον Χριστό, σηκώθηκε και άρχισε να περπατά . Σκεφτείτε γιατί ο συγγραφέας του Ευαγγελίου χρειάστηκε να καταγράψει αυτό το γεγονός; Έχει σημασία αν περπάτησε, κάθισε ή συνέχισε να ξαπλώνει; Το σημαντικό είναι ότι αναστήθηκε και οι άλλες λεπτομέρειες δεν είναι σημαντικές, έτσι δεν είναι;» Εκείνη συμφώνησε. «Αλλά ο συγγραφέας του Ευαγγελίου, ή μάλλον, ο μαθητής και ακροατής του Μάρκος, που έγραψε από τα λόγια του Αποστόλου Πέτρου, περιέλαβε αυτή τη λεπτομέρεια. Γιατί; Και γιατί δεν αναφέρεται ούτε στον Ευαγγελιστή Ματθαίο ούτε στον Ευαγγελιστή Λουκά, που αναφέρουν το θαύμα της ανάστασης της κοπέλας; Μόλις. Ούτε ο Ματθαίος ούτε ο Λουκάς ήταν αυτόπτες μάρτυρες αυτού του θαύματος, αλλά μόνο ο Απόστολος Πέτρος, μαζί με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, ήταν μάρτυρες του θαύματος και όλων των λεπτομερειών του. Και εξεπλάγη όχι μόνο από την ίδια την ανάσταση του κοριτσιού, αλλά και από το γεγονός ότι άρχισε να περπατά γύρω από το δωμάτιο. Γιατί ξαφνιάστηκες; Είναι απολύτως κατανοητό: το κορίτσι βρισκόταν νεκρό, ακίνητο και ξαφνικά άρχισε να περπατάει. Δεν θα μπορούσε αυτό από μόνο του να εκπλήσσει; Ήταν δώδεκα χρονών, μικρό ακόμα κοριτσάκι. Και τα παιδιά, όπως γνωρίζουμε, γενικά αγαπούν να μετακινούνται. Ειδικά όταν είναι υγιείς, αλλά όταν είναι άρρωστοι κείτονται λυπημένα. Και εδώ το κορίτσι επέστρεψε στη ζωή και ανάρρωσε πλήρως. Αν είχε λιποθυμήσει και μετά ξυπνούσε, δεν θα είχε περπατήσει στο δωμάτιο, αλλά θα συνέχιζε να ξαπλώνει. Ο Πέτρος τα είδε όλα αυτά. Αυτή η λεπτομέρεια τράβηξε το μάτι του, ένας απλός ψαράς στην καρδιά. Ο Μάρκος το συμπεριέλαβε στο Ευαγγέλιο. Πες μου, δεν είναι ξεκάθαρο ότι αυτό καταγράφηκε από αυτόπτη μάρτυρα ή από λόγια αυτόπτη μάρτυρα;» «Ναι», επιβεβαίωσε με χαρά το κορίτσι. «Κι αν ναι, τότε όλα είναι βέβαια: και αυτό που γράφεται παραπάνω και αυτό που ακολουθεί. «Όλο το Ευαγγέλιο είναι αληθινό!» Γρήγορα έλαβε την ευλογία και έφυγε χαρούμενη.

Κοινωνήθηκε στη λειτουργία του Σαββάτου.

Ο Θεός χτύπησε απαλά την καρδιά μου

Ήμουν είκοσι τεσσάρων ετών, αλλά για σχεδόν δέκα χρόνια η πίστη στην ψυχή μου είχε υπονομευτεί και μετά από θυελλώδεις κρίσεις και αμφιβολίες βασίλευε μέσα της ένα θρησκευτικό κενό. Η ψυχή άρχισε να ξεχνά το θρησκευτικό άγχος, το ίδιο το ενδεχόμενο της αμφιβολίας έσβησε και από τη φωτεινή παιδική ηλικία έμειναν μόνο τα ποιητικά όνειρα, μια απαλή ομίχλη αναμνήσεων, πάντα έτοιμη να λιώσει.

Ω, πόσο τρομερό είναι αυτό το όνειρο της ψυχής, γιατί μπορεί να μην ξυπνήσει κανείς από αυτό για μια ολόκληρη ζωή!

Μαζί με την πνευματική ανάπτυξη και την επιστημονική ανάπτυξη, η ψυχή βυθιζόταν ανεξέλεγκτα και ανεπαίσθητα στη κολλώδη λάσπη του εφησυχασμού, της αυτοεκτίμησης και της χυδαιότητας. Ένα είδος γκρίζου λυκόφωτος βασίλευε μέσα της καθώς το φως της παιδικής ηλικίας έσβησε όλο και περισσότερο.

Και τότε ξαφνικά ήρθε ... Μυστηριώδεις κλήσεις ακούστηκαν στην ψυχή της, και έσπευσε να τις συναντήσει.

Είχε αρχίσει να νυχτώνει. Περπάτησα μέσα από τη νότια στέπα, γεμάτη με το άρωμα των μελισμένων βοτάνων και του σανού, επιχρυσωμένο από το κατακόκκινο ένα μακαρισμένο ηλιοβασίλεμα. Στο βάθος, τα κοντινά βουνά του Καυκάσου είχαν ήδη γίνει μπλε. Ήταν η πρώτη φορά που τσ έβλεπα. Και, καρφώνοντας το λαίμαργο βλέμμα μου στα ανοιγόμενα βουνά, πίνοντας στο φως και τον αέρα, άκουγα την αποκάλυψη της φύσης.

Η ψυχή έχει από καιρό συνηθίσει, με έναν θαμπό, σιωπηλό πόνο, να βλέπει στη φύση μόνο μια νεκρή έρημο κάτω από ένα πέπλο ομορφιάς, σαν κάτω από μια απατηλή μάσκα. Εκτός από τη δική της συνείδηση, δεν μπορούσε να συμφιλιωθεί με τη φύση χωρίς τον Θεό.

Και ξαφνικά εκείνη την ώρα η ψυχή ταράχτηκε, αγαλλίασε, έτρεμε: κι αν υπάρχει... αν δεν υπάρχει έρημος, όχι ψέμα, όχι μάσκα, όχι θάνατος, αλλά Αυτός, ο καλός και αγαπητός Πατέρας, το ράσο Του, η αγάπη Του.

Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά στους ήχους του τρένου που χτυπούσε, και ορμήσαμε προς αυτόν τον φλεγόμενο χρυσό και αυτά τα γκρίζα βουνά. Και πάλι προσπάθησα να πιάσω τη φευγαλέα σκέψη, να κρατηθώ από τη λαμπερή χαρά... Κι αν... τα παιδικά, άγια αισθήματά μου, όταν ζούσα μαζί Του, περπατούσαν μπροστά στο πρόσωπό Του, αγάπησαν και έτρεμαν από την αδυναμία μου να έρθω πιο κοντά Του, την παιδική μου αγνότητα, πολύ γελοιοποιημένη,, αν όλα αυτά είναι αλήθεια και άδειο, νεκρό;

Είναι όμως αυτό εφικτό; Δεν ήξερα πίσω στο σεμινάριο ότι δεν υπάρχει Θεός Μπορούμε να μιλήσουμε για αυτό; Μπορώ να παραδεχτώ αυτές τις σκέψεις ακόμη και στον εαυτό μου, χωρίς να ντρέπομαι για τη δειλία μου, χωρίς να βιώσω έναν πανικό φόβο για τον «επιστήμονισμό» και το Σανχεντρίν του;

Ωχ, ήμουν, σαν στο βίτσιο, αιχμάλωτη της «επιστημοσύνης», αυτό το σκιάχτρο που έστησε για τη ράχη της διανόησης, το ημιμορφωμένο πλήθος, για τους ανόητους! Πόσο σε μισώ, πνευματική μάστιγα των ημερών μας, που μολύνει νέους και παιδιά! Και εγώ ο ίδιος μολύνθηκα τότε και διέδωσα την ίδια μόλυνση γύρω μου...

Το ηλιοβασίλεμα έσβηνε. Σκοτείνιασε. Κι αυτό έσβησε στην ψυχή μου μαζί με την τελευταία του αχτίδα, που δεν γεννήθηκε ποτέ – από νεκρό, από τεμπελιά, από εκφοβισμό. Ο Θεός χτύπησε ήσυχα την καρδιά μου, και άκουσε αυτό το χτύπημα, έτρεμε, αλλά δεν άνοιξε... Και ο Θεός έφυγε.

Σύντομα ξέχασα την ιδιότροπη διάθεση της βραδιάς της στέπας. Και μετά από αυτό έγινε και πάλι μικροπρεπής, άσχημη, χυδαια όπως σπάνια συνέβαινε στη ζωή.

Σύντομα όμως μίλησε ξανά, αυτή τη φορά δυνατά, νικηφόρα και δυνατά. Και πάλι εσείς, βουνά του Καυκάσου!

Είδα τον πάγο σου να αστράφτει από θάλασσα σε θάλασσα, τα χιόνια σου να γίνονται κόκκινα την πρωινή αυγή, αυτές οι κορυφές τρύπησαν τον ουρανό και η ψυχή μου έλιωσε από χαρά. Και αυτό που άστραψε για μια στιγμή, για να βγει αμέσως έξω εκείνο το βράδυ της στέπας, τώρα ακουγόταν και τραγούδησε, μπλέκοντας σε μια πανηγυρική, θαυμάσια χορωδία. Η πρώτη μέρα του σύμπαντος έκαιγε μπροστά μου. Όλα ήταν ξεκάθαρα, όλα συμφιλιώθηκαν, γεμάτα χαρά κουδουνίσματος. Η καρδιά μου ήταν έτοιμη να σκάσει από ευδαιμονία. Δεν υπάρχει ζωή και θάνατος, υπάρχει ένα αιώνιο, ακίνητο σήμερα. Ένα απροσδόκητο συναίσθημα μεγάλωσε και ενισχύθηκε στην ψυχή μου: νίκη επί του θανάτου ...

Μπουλγκάκοφ Σεργκέι . Κλήσεις και συναντήσεις. – Στο βιβλίο: Αυτοβιογραφικά σημειώματα. Παρίσι, 1991.

Στην άκρη δύο κόσμων

Η αδερφή του Αρχιμανδρίτη Ιερεμία (Λεμπέντεφ) (το κοσμικό του όνομα ήταν Βλαντιμίρ Αλεξέεβιτς) βρήκε την ακόλουθη καταχώρηση στα χαρτιά του αδελφού της μετά το θάνατό του (1 Μαρτίου 1953):

«Στις 18 Ιουνίου 1921, ήμουν στα πρόθυρα μεταξύ ζωής και θανάτου και σχεδόν πήγα στον Κύριο (είχα υποτροπιάζοντα πυρετό με υψηλή θερμοκρασία). Ένιωθα τόσο σωματικά άρρωστος, και ο γιατρός δεν αρνήθηκε τη σοβαρότητα της κατάστασής μου, που συμφιλίωσα πλήρως τη σκέψη του θανάτου, τηλεφώνησα στους αγαπημένους μου και τους αποχαιρέτησα. Και το πνεύμα μου εκείνη την εποχή ήταν ασυνήθιστα φλεγόμενο: κανένας φόβος, καμία σύγχυση, πλήρης συμφιλίωση, ακόμη και κάποιο είδος υπέρτατης χαράς με κυρίευσε, και υπήρχε η επιθυμία, όπως ο Απόστολος Παύλος, να απελευθερωθώ γρήγορα και να είμαι με τον Χριστό ( Φιλ. 1:23 ). Αυτή η διάθεση τροφοδοτήθηκε ιδιαίτερα από τα οράματα που είχα.

Όταν για κάποιο λόγο μου έγινε σαφές ότι θα πεθάνω και άρχισα να προσεύχομαι σε ιερή αρπαγή (τονίζω ότι εκείνη τη στιγμή είχα πλήρως τις αισθήσεις μου), ξαφνικά ο ουρανός μπροστά μου φούντωσε με κάποιο είδος κόκκινου χρώματος με μεγάλα αστέρια και τρία κακά πνεύματα εμφανίστηκαν στο φόντο του ουρανού. Θυμάμαι καλά το κακόβουλο, κοροϊδευτικό βλέμμα που καρφώθηκε πάνω μου («σαν, έχεις μας - τώρα θα είσαι εδώ»), κάποιο είδος τέρατος που καπνίζει... Αλλά δεν φοβήθηκα καθόλου, αντίθετα, ένιωθα νικητής. Τους κοίταξα αυστηρά και είπα: «Δεν σας φοβάμαι. Φύγε, είμαι χριστιανός! Δόξα σε Σένα, Θεέ! Αυτοί οι «γόνοι της κόλασης» εξαφανίστηκαν αμέσως και στη θέση τους εμφανίστηκαν τρεις άνδρες με αποστολική εμφάνιση, κάθισαν στο τραπέζι, ένας από αυτούς με κοίταξε με συμπόνια και ευγένεια, σαν να έλεγε: «Μη φοβάσαι, είμαστε οι προστάτες σου!». – και το όραμα εξαφανίστηκε.

Μετά από αυτό, τέσσερις ή πέντε φορές ο ουρανός φούντωσε με ένα ασυνήθιστα φωτεινό, λευκό, απόκοσμο και απερίγραπτο Φως, που έφερε την ψυχή μου σε απερίγραπτη απόλαυση. Προσευχόμουν και ευχαριστούσα τον Θεό ασταμάτητα, καίγοντας σαν κερί. Μερικές φορές εμφανίζονταν αηδιαστικά τέρατα με άσχημη όψη - ζώα, μου έτρεφαν ένα θυμωμένο και σχεδόν συριστικό βλέμμα, αλλά με μια λέξη προσευχής αυτά τα παράσιτα εξαφανίστηκαν χωρίς ίχνος. Αυτό έζησα. Ο Θεός με επισκέφτηκε. Ήταν σαν να είχα αποδεχτεί τον ίδιο τον Κύριο Θεό. Περίμενα τόσο τον θάνατο και ήμουν προετοιμασμένος γι' αυτόν που όταν ο γιατρός μου είπε ότι όλα είχαν τελειώσει καλά και θα ζήσω, σκέφτηκα σοβαρά το ερώτημα αν άξιζε να επιστρέψω στη ζωή, αλλά μετά από κάποιο προβληματισμό, πλημμύρισα από χαρά και άρχισα να φιλάω τους πάντες λέγοντας: "Χριστός Ανέστη!"

Αποκάλυψη στον Επίτροπο

Υπηρέτησα στο στρατό ως κομισάριος (το 1921), ήμουν μέλος του κόμματος και ερωτήματα σχετικά με τη θρησκευτική κοσμοθεωρία δεν μου προέκυψαν ποτέ εκείνη την εποχή.

Το βράδυ της 1ης Μαρτίου είδα ένα καθαρό όνειρο. Ένα μισοσκότεινο, ευρύχωρο μπουντρούμι με χωμάτινους τοίχους και θόλους. Στην αριστερή πλευρά βλέπω μια είσοδο σε έναν διάδρομο στον τοίχο που οδηγεί κάπου κάτω. Τριγύρω είναι μισοσκόταδο. Στέκομαι στο πλάι αυτής της εισόδου και πίσω μου είναι οι δύο αδερφές μου – η Βέρα και η Ζήνα. Βλέπω ένα φως να εμφανίζεται στο τέλος του διαδρόμου, το οποίο μεγαλώνει συνεχώς, και το μπουντρούμι γίνεται πιο φωτεινό. Κάποιος περπατά στο διάδρομο. Ακόμη και πριν δω ποιος ερχόταν, ένιωσα μια συγκίνηση στην ψυχή μου και, χωρίς να το καταλάβω, είπα, «Είναι Αυτός», γνωρίζοντας ήδη ότι θα Τον έβλεπα τώρα.

Και τότε μια λαμπερή φιγούρα του Χριστού εμφανίζεται στην είσοδο. Δεν περπατάει, αλλά μάλλον φαίνεται να επιπλέει στον αέρα. Είναι ψηλός, φοράει μακριά λευκά ρούχα. Το πρόσωπό του φαίνεται να λάμπει από κάποιο είδος εσωτερικού φωτός. Ήταν όμορφο, δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο στη γη στη ζωή μου. Έμοιαζε με εικονίδιο: αυστηρά χαρακτηριστικά, ελαφρώς καμπυλωμένη μύτη, μακριά μαλλιά και γένια.

Καθώς πέρασε δίπλα μου, γύρισε και με κοίταξε. Υπήρχε εξαιρετική σοβαρότητα, βάθος, διείσδυση και αυστηρότητα στο βλέμμα. όχι μόνο παντοκτονική Δύναμη και Μεγαλείο, αλλά η Φωτιά της Δύναμης, της Αγιότητας και της απείρως συγκαταβατικής αγάπης. Πέφτω στα γόνατα και υποκλίνομαι στο έδαφος μπροστά Του.

Ξύπνησα αμέσως. Πλήρης αίσθηση της διαύγειας του ονείρου. Ολόκληρη η ύπαρξή μου κλονίστηκε μέχρι το μεδούλι. Το μυαλό μου δεν μπορεί να καταλάβει τι μου συνέβη; Είμαι κομισάριος και ξαφνικά ο Χριστός; Πλήρης σύγχυση όλων των συναισθημάτων... Και μια φλογερή σκέψη που καίει τη συνείδηση: «Εγώ είμαι αμαρτωλός, αμετανόητος αμαρτωλός, και γύρω μου είναι χώμα, κακία και αίμα...» Και το βλέμμα του Χριστού...

Εκείνη τη νύχτα ο Κύριος μπήκε στην καρδιά μου και από τότε, ό,τι κι αν κάνω ή νιώθω, ξέρω ότι ο Χριστός είναι πάντα κοντά μου, πάντα με μένει και δεν με εγκατέλειψε ποτέ».

Pestov N. E. Χειρόγραφο βιβλίο. – Μόσχα, 1992, αρ. 11–12.

Εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή

Ως νέος (τότε ήταν δεκαπέντε χρονών), ο Αρσένιος, που έγινε ο Αθωνίτης μοναχός Παΐσιος αφού υπηρέτησε στο στρατό, αγαπούσε να προσεύχεται στο δάσος σε απόλυτη μοναξιά. Οι γονείς, βλέποντας αυτό, άρχισαν να ανησυχούν ότι ο γιος τους παρασύρθηκε στο δάσος, και μάλιστα μόνος, και προσπάθησαν να το αποτρέψουν, αλλά δεν τα κατάφεραν στις προθέσεις τους. Ένας από τους ηλικιωμένους νέους, που ήδη σπούδαζε στο πανεπιστήμιο, προσπάθησε όχι μόνο να εμποδίσει την επιθυμία να προσευχηθεί, αλλά και να τον απομακρύνει από την πίστη. Οι σπόροι αυτού του δηλητηρίου κλόνισαν την ειρήνη της ψυχής του νεαρού Αρσενίου, αλλά σύντομα άρχισε να προσεύχεται με ακόμη πιο ζήλο. Μια μέρα στο δάσος, προσευχόμενος στη σιωπή και τη μοναξιά, ο νεαρός είδε τον Χριστό δίπλα του, κρατούσε ένα ανοιχτό Ευαγγέλιο στα χέρια του. Όλα όσα είπε ο Χριστός εμφανίστηκαν αμέσως γραμμένα στις σελίδες του ανοιχτού βιβλίου. Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσαν στον νεαρό τα λόγια: «Arseny, εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή. «Όποιος πιστεύει σε μένα θα ζήσει, ακόμη κι αν πεθάνει» (βλέπε Ιωάννη 11:25:26 ).

Ο ιερέας Διονύσιος Τάτσης στο βιβλίο του «Όταν κάποιος άλλος ο πόνος γίνεται δικός σου» ( Μόσχα, 1999 ), αφιερωμένο στη βιογραφία του Σχημονάχου Παΐσιου του Άθω , γράφει: «Αυτή η εμπειρία της συνάντησης με τον Χριστό ήταν για τον μικρό Αρσένιο η πρώτη επαφή με τον κόσμο των υπερφυσικών αποκαλύψεων και ένα καθοριστικό σημάδι της μοναχικότητας του».

Όραμα Ηγουμένης Ταϊσίας

Στις σημειώσεις της ηγουμένης του μοναστηριού Leushinsky, ηγουμένης Ταΐσια, που δημοσιεύθηκαν με την ευλογία του πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης «για γενική οικοδόμηση» (ο ίδιος το έγραψε στα περιθώρια του χειρογράφου της στις 21 Αυγούστου 1882), εντυπωσιάστηκα από το όραμα του Σωτήρα που είχε. Έτσι μιλάει για αυτό.

Στέκομαι στο χωράφι γονατισμένος και προσεύχομαι στον Θεό. Υπάρχει ένα δάσος μπροστά μου και ένα ποτάμι πίσω μου. Στην απέναντι όχθη υπάρχει μια μεγάλη, θορυβώδης πόλη. Από εκεί έρχονται χτυπήματα, θόρυβος, φωνές, συζητήσεις. Χάρηκα που είχα πάει σε αυτή την ήσυχη ακτή.

Ξαφνικά άρχισα να σηκώνομαι από το έδαφος χωρίς να αλλάξω θέση. Όλο και πιο ψηλά, και τελικά σταμάτησα σε έναν άλλο κόσμο, όπως νόμιζα, στον παράδεισο.

Ένα απερίγραπτα γλυκό συναίσθημα γέμισε την ψυχή μου. Είδα αμέτρητους ανθρώπους να στέκονται σε μεγάλες σειρές. Όλοι τους είχαν το ίδιο σχήμα σώματος, αλλά όχι το ίδιο όπως στη γη. Λεπτό, διάφανο, σαν να χύνεται από σύννεφο. Μόνο που το χρώμα ή η απόχρωση δεν ήταν το ίδιο: μερικά ήταν κιτρινωπά, άλλα ήταν πιο κόκκινο, πιο μπλε, πιο λευκά κ.λπ.

Κοιτάζοντας τον εαυτό μου (για να δω αν είχα γίνει σαν αυτούς, αλλά όχι), άθελά μου κοίταξα κάτω και εκεί είδα τη γη, μακριά, μακριά, να μαυρίζει στο διάστημα. Από εκεί ακούγονταν οι ήχοι από λυγμούς, κραυγές και γέλια. Έσκισα γρήγορα το βλέμμα μου από το έδαφος και επέστρεψα στο παραδεισένιο θέαμα. Όλοι οι άγιοι έψαλλαν. Όταν τραγουδούσαν, ήταν σαν να απέπνεαν ένα ρεύμα αρώματος. Δεν σταμάτησε ούτε εξαπλώθηκε, αλλά ανέβηκε ψηλότερα. Δεν ξέρω τι τραγούδησαν, αλλά ήταν τόσο καλό που δεν μπορώ καν να το εκφράσω.

Είχα μια καλή θέα του χώρου ανάμεσα στις σειρές. Μου φαινόταν πιο φωτεινό και σκέφτηκα ότι ο Θρόνος του Θεού μπορεί να ήταν εκεί. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή έρχεται ένας από τους αγίους και μου λέει: «Θέλεις να δεις τον Κύριο; Δεν χρειάζεται να πάτε πουθενά για να το κάνετε αυτό. Είναι παντού εδώ, είναι πάντα μαζί μας και κοντά σας». Σκέφτηκα: «Ποιος είναι και πώς ήξερε τις σκέψεις μου;» Απαντώντας στις σκέψεις μου, είπε: «Εγώ είμαι ο ευαγγελιστής Ματθαίος!»

Πριν τελειώσει τα λόγια του, είδα τον Κύριο Σωτήρα να στέκεται δίπλα μου στη δεξιά μου πλευρά. Στεκόταν μεγαλοπρεπώς και υπέροχα, όπως ο ίδιος ο ήλιος με τη μορφή ανθρώπινου σώματος. Μια πορφυρή ρόμπα, σαν από πύρινη αυγή, πετάχτηκε πίσω στον αριστερό του ώμο. Στο αριστερό του χέρι κρατούσε ένα μεγάλο σταυρό, το μόνο από γήινη ύλη – το ξύλο. Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τα χαρακτηριστικά του προσώπου. Θυμάμαι μόνο τα μάτια Του - υπέροχα μπλε, τόσο ελεήμονα, με τόση αγάπη στράφηκαν προς το μέρος μου. Δεν έγινε λόγος για κανένα αίσθημα φόβου. Μια αγάπη, ατελείωτη αγάπη αγκάλιασε όλο μου το είναι! Ήθελα να αγκαλιάσω τα πόδια Του, αλλά δεν το επέτρεψε. Άγγιξε το κεφάλι μου και είπε: «Δεν είναι ώρα ακόμα». Αυτό με έκανε να ξυπνήσω με κλάματα.

Την τελευταία ώρα

Ένας προηγουμένως εντελώς άπιστος μεταστράφηκε στην πίστη κατά τα χρόνια των σπουδών του. Ήταν φοιτητής ιατρικής. Ανάμεσα στους συντρόφους του ήταν και ένας νεαρός που τελείωνε ήδη την πορεία του. Ήταν προικισμένος με ό,τι μπορούσε κανείς να ζηλέψει: ήταν υγιής, ευκατάστατος, ικανός και επιτυχημένος...

Ξαφνικά κρυολόγησε και, καθώς δεν είχα αρρωστήσει ποτέ πριν, δεν του έδωσα καμία σημασία. Μετά από λίγο ένιωσε ότι χειροτέρευε. Όταν πήγα να δω έναν γιατρό, με συμβούλεψε να σταματήσω τις σπουδές μου και να πάρω σοβαρή θεραπεία.

Όλο και χειρότερος γινόταν. Τελικά ο γιατρός είπε στους δικούς του ότι είχε γρήγορη εξέλιξη η αρρώστια γρήγορ και το μόνο που έμεινε ήταν να περιμένει το τέλος της ζωής του. Οι σύντροφοί του βρίσκονταν συνεχώς σε υπηρεσία μαζί του μέρα και νύχτα. Όλοι τους είτε ήταν εντελώς άπιστοι είτε εντελώς αδιάφοροι για την πίστη. Μόνο ένας ανησυχούσε ιδιαίτερα για τον άρρωστο και δεν ήξερε πώς να του προτείνει να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει.

Ένα βράδυ, όταν είχε υπηρεσία με έναν άρρωστο, ο ίδιος ο τελευταίος άρχισε να λέει ότι δεν θα ξανασηκωθεί ποτέ. Ένας πιστός φίλος προσευχήθηκε στην ψυχή του ότι ο Κύριος θα τον βοηθούσε να προτείνει να καλέσει έναν ιερέα. Αποφάσισα. Στην αρχή ο ασθενής έλαβε αυτή την πρόταση ως συμφωνία με τη συνείδησή του, μετά είπε, μετά από μια παύση, ότι για χάρη της φιλίας ήταν έτοιμος να εξομολογηθεί, αλλά δεν θα δεχόταν την κοινωνία.

Κάλεσαν τον ιερέα. Ήρθε και ζήτησε από όλους να πάνε σε άλλο δωμάτιο. Μίλησα με τον ασθενή για πολλή ώρα. Τελικά άνοιξε την πόρτα και είπε χαρούμενος: «Ο άρρωστος έλαβε τα Άγια Δώρα, πήγαινε να τον συγχαρείς». Οι φίλοι του ξαφνιάστηκαν από την έκφραση του προσώπου του: έλαμπε. Ο άρρωστος, κοιτάζοντας τον φίλο του, είπε: «Μόνο τώρα κατάλαβα Ποιος είναι το φως του κόσμου και το δικό μας...» – και, χωρίς να τελειώσει τη φράση, πέθανε. Ένας από τους παρευρισκόμενους, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα αδιάλλακτος στη στάση του σε ζητήματα πίστης και γέλασε με τη θρησκεία, σοκαρίστηκε τόσο πολύ που αρρώστησε. Ανάρρωσε... ήρθε σε βαθιά πίστη και αργότερα, έχοντας πάρει πτυχίο ιατρικής, έκανε μια αυστηρά χριστιανική ζωή. Σε κάθε ασθενή του προσπαθούσε να ξυπνήσει μια χριστιανική διάθεση πνεύματος.

Helmsman, 1910, Νο. 49.

Το να προσποιούμαστε δεν μας δίνει το δρόμο προς τον Θεό

Ο Μητροπολίτης Αντώνιος του Σουρόζ είπε πώς ένας άνθρωπος ήρθε κοντά του και του ζήτησε δακρυσμένος να του δείξει τον Θεό, γιατί, χωρίς να Τον δει, είπε, δεν μπορούσε να πιστέψει και δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς Αυτόν, Τον έψαχνε για περισσότερα από είκοσι χρόνια και δεν μπορούσε να Τον συναντήσει. Ας συνεχίσουμε με τα λόγια του Επισκόπου (School of Prayer. Klin, 2000).

Του είπα τότε: «Σκέφτηκες ποτέ πόσο ελεήμων είναι ο Θεός, που μέχρι τώρα δεν έχει σταθεί μπροστά σου σε όλο το ύψος και δεν ζήτησε λογαριασμό για το τι είναι γεμάτη η ζωή σου και τι είναι γεμάτη η ψυχή σου;» Και μου απάντησε: «Η ψυχή μου γεμίζει μόνο με τη δίψα να Τον συναντήσω». Τότε προσευχήθηκα και είπα: «Ακόμα κι αν μπορούσα να σου δείξω τον Θεό, δεν θα μπορούσες να Τον δεις». Εκείνος αντέτεινε: «Απόδειξε το!» Τι υπάρχει ανάμεσα σε μένα και Αυτόν, ποιο εμπόδιο; Του έκανα τότε μια ερώτηση που έκανα συχνά στους ανθρώπους από τότε: «Υπάρχει κάποια ιστορία, ή μέρος ή ρητό στην Αγία Γραφή που σας ενθουσιάζει περισσότερο;» Και χωρίς δισταγμό μου είπε: «Ναι, στο όγδοο κεφάλαιο του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου υπάρχει μια ιστορία για μια γυναίκα που πιάστηκε σε μοιχεία. Αυτό με αγγίζει και με ενθουσιάζει όσο τίποτα άλλο...»

Και μετά του ζήτησα να σκεφτεί για λίγα λεπτά και να φανταστεί: Εγώ, έχω επιστρέψει μέχρι σήμερα που περιγράφεται στο Ευαγγέλιο, είμαι παρών σε αυτό που συμβαίνει. Ποιος είμαι; Παντοσυγχώρητος, παντογνώστης, ικανός να σώσει τους πάντες, Χριστέ; Ή μήπως αυτή η γυναίκα που ξαφνικά βλέπει τι είναι αμαρτία, βλέπει ότι η αμαρτία είναι πραγματικά θάνατος και φρίκη, και ντροπή και φόβος; Ή ένας από τους αποστόλους, που περιμένει με ελπίδα να συμβεί το αδύνατο, να πει ο Σωτήρας μια λέξη που θα περάσει τη φρίκη και θα ξεκινήσει μια αιώνια άνοιξη; Ή ένας από αυτούς που στέκονται ήδη με πέτρες - ποιος είμαι;

Σκέφτηκε για λίγες στιγμές και απάντησε: «Βλέπω τον εαυτό μου ως τον μόνο Εβραίο που δεν θα είχε φύγει από τον λόγο του Χριστού και δεν θα είχε λιθοβολήσει αυτή τη γυναίκα...»

Του είπα τότε: «Δόξα τω Θεώ που δεν σου επιτρέπει να Τον συναντήσεις. Όχι μόνο δεν μπορείς να Τον δεις, αλλά δεν έχεις τίποτα κοινό μαζί Του. Αν Τον είχατε δει, αυτή θα ήταν η τελευταία κρίση για εσάς, γιατί η κρίση θα είναι χωρίς έλεος για εκείνον που δεν έχει δείξει έλεος ( Ιακώβου 2:13 ).

Έφυγε. Από τότε έχουν περάσει δεκαοκτώ χρόνια. Τον βάφτισα πριν από δύο χρόνια. Δεκαέξι χρόνια όμως πάλεψε και αναζήτησε, και τελικά πήρε τη θέση της γυναίκας, εκείνης που ήξερε ότι είχε αμαρτήσει, ότι δεν υπήρχε συγχώρεση για αυτήν, καμία δικαίωση και που δέχτηκε τη δικαίωση με το αίμα του Χριστού και τη συγχώρεση ως θαύμα.

Γι' αυτό τόσο συχνά αποτυγχάνουμε να συναντήσουμε τον Κύριο... Και επίσης... δεν ερχόμαστε συχνά στον Θεό ως μούτρα (δηλαδή προσπαθώντας να φανούμε αυτό που δεν είμαστε, απλώς προσποιούμενοι). Η προσποίηση δεν μας δίνει τον δρόμο προς τον Θεό.

Θαύμα στο δωμάτιο του νοσοκομείου

Αυτός ήταν ο τίτλος ενός σημειώματος της Lyudmila Kodzaeva, που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Νο. 1 του περιοδικού "Rabotnitsa" το 1994. Εδώ είναι το πλήρες κείμενό του.

Στις αρχές του αιώνα, πολλές ιατρικές δημοσιεύσεις περιέγραψαν την περίπτωση της θεραπείας μιας βαριά άρρωστης γυναίκας, της Άννας Κορόμποβα. Για πολλά χρόνια υπέφερε από σοβαρές κρίσεις άσθματος. Στο νοσοκομείο όπου εισήχθη για άλλη μια φορά η Άννα, οι γιατροί κατέβαλαν κάθε προσπάθεια για να απαλύνουν την ταλαιπωρία του ασθενούς. Ωστόσο, τα αποτελέσματα ήταν πιο καταστροφικά. Ένα αργά το απόγευμα, μια νοσοκόμα ήρθε να δει έναν ασθενή που μόλις είχε υποστεί άλλη μια κρίση ασφυξίας. Σύντομα ο γιατρός και οι νοσοκόμες άκουσαν την άγρια ​​κραυγή της νοσοκόμας. Από το σώμα της Άννας, ή ακριβέστερα από εκεί που βρίσκονται οι βρόγχοι και οι πνεύμονες, ένα διάχυτο γαλαζωπό φως ξεπήδησε που ορμούσε προς το ταβάνι. Μία από τις νοσοκόμες άγγιξε την Άννα, αλλά έπεσε αμέσως κάτω, σαν να την είχε χτυπήσει άγνωστη δύναμη. Στα ρεύματα του φωτός οι παρευρισκόμενοι διέκριναν καθαρά το πρόσωπο του Χριστού.

Χαμογέλασε. Αυτό το θαύμα το είδαν πολλοί, γιατί επαναλαμβανόταν για μια ολόκληρη εβδομάδα. Σύντομα ο ασθενής ήταν απολύτως υγιής και δεν έπασχε ποτέ ξανά από αυτή την ασθένεια. Κανείς δεν μπορούσε να δώσει μια εξήγηση για αυτή τη θαυματουργή θεραπεία.

Κύριε, πρέπει να έρθεις στο σπίτι μου;

Πόσο λαχταρούμε μερικές φορές να έρθει ο Χριστός κοντά μας, κάτω από τη σκέπη μας, να γίνει αισθητή η παρουσία Του, να είναι κοντά μας! Αυτό συμβαίνει όταν μας καταπιέζει η σωματική ασθένεια, συμβαίνει όταν μας καταπιέζει η θλίψη, όταν μας κυριεύει η απόγνωση, όταν η ζωή είναι άδεια, όταν δεν υπάρχει μέλλον στον ορίζοντα... Λέμε: Κύριε... μπες στη θλίψη μας, μπες στη θλίψη μας, μπες στην προσωρινή μας ζωή και θεράπευσε. κάντε το λιγότερο επώδυνο, λιγότερο πικρό, λιγότερο τρομακτικό! Θεράπευσε το σώμα μου, πλήρωσε την ψυχή μου, ίσιωσε τη ζωή μου... Και ο Χριστός άλλοτε έρχεται με χειροπιαστό τρόπο, κι άλλοτε περιμένουμε και σκεφτόμαστε: δεν θα έρθει ο Κύριος; Και από τα βάθη του χρόνου ο εκατόνταρχος, ο ειδωλολάτρης, μας λέει: «Κύριε, θα έρθεις στο σπίτι μου; Όχι, Κύριε! Δεν χρειάζεται! Δεν το αξίζω αυτό! Αλλά πες μια λέξη και όλα θα πάνε καλά!». (Βλέπε Ματθ. 8:8 , Λουκάς 7:6:7 ).

Και έχουμε αυτή τη λέξη. Αυτή η λέξη ακούγεται, τραγουδά, βροντάει σε κάθε λειτουργία όταν διαβάζουμε το Ευαγγέλιο. Μπορούμε να διαβάσουμε αυτή τη λέξη στα σπίτια μας: τον λόγο του Χριστού, τον θεραπευτικό, μεταμορφωτικό λόγο, τον λόγο της δύναμης και του φωτός, τον λόγο της ζωής και του πνεύματος, μια τέτοια λέξη που κανείς στη γη δεν μπορεί να προφέρει, γιατί ο λόγος του Θεού διεισδύει στα βάθη του ανθρώπου και μεταμορφώνει τα πάντα. Αυτή τη λέξη έχουμε...

Όταν πυκνώνει το σκοτάδι, όταν καταλαμβάνει ο φόβος, όταν η αρρώστια καταπιέζει, όταν η ψυχή κυριεύεται από μελαγχολία, όταν η ελπίδα κλονίζεται, ας στραφούμε στον Κύριο και ας πούμε: «Κύριε! Δεν είμαι άξιος να μου εμφανιστείς τώρα με τρόπο απτό, θαυματουργό! Αλλά έχω τον λόγο Σου, έναν ζωντανό και ζωογόνο, θαυμαστό, μεταμορφωτικό λόγο!». Και ας στραφούμε σε αυτόν τον Ευαγγελικό λόγο, ας πάρουμε το ιερό και Θείο βιβλίο στα χέρια μας και ας διαβάσουμε τι λέει ο Κύριος και ας φανταστούμε ότι τώρα μας λέει αυτά τα λόγια. Και τότε όλα γύρω μας θα μεταμορφωθούν. η ψυχή θα τρέμει, η ζωή θα μπει στη ζωή μας, ο Χριστός με τον κυρίαρχο και ζωογόνο λόγο Του θα είναι κάτω από τη σκέπη μας, κάτω από τη σκέπη της ψυχής μας, ανάμεσά μας, στην οικογένειά μας, στη θλίψη μας ή στη χαρά μας... Ας μάθουμε αυτή την πίστη και αυτή την ταπείνωση του εκατόνταρχου, του ειδωλολάτρη: «Δεν είμαι άξιος, Κύριε, να μπεις κάτω από τη σκέπη μου, αλλά πες μια λέξη!»

Από το κήρυγμα του Μητροπολίτη Σουρόζ Αντώνιου, 16 Ιουνίου 1978.

Από ένα γράμμα σε έναν ιερέα

Η οικογένειά μου είναι βαθιά αθεϊστικοί άνθρωποι. Ακόμη και οι παππούδες μου ήταν άπιστοι. Από την παιδική μου ηλικία έμαθα σταθερά ότι ο Θεός είναι ένα παραμύθι που εφευρέθηκε από αδαείς ανθρώπους. Όσο περισσότερο σκεφτόμουν το περιβάλλον, τόσο πιο καθαρά έβλεπα και καταλάβαινα ότι όλα ήταν ανοησίες και ότι δεν άξιζε ούτε μια δεκάρα. Τέτοιες έννοιες όπως η συνείδηση, η αλήθεια και η ηθική ήταν κενές για μένα. Τώρα καταλαβαίνω ότι χωρίς τον Θεό δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Όλα είτε με έκαναν να νιώθω αδιάφορη είτε με εκνευρισμό. Τίποτα δεν ήταν πραγματικά χαρούμενο, τίποτα δεν ήταν γλυκό. Άρχισε να πίνω. Όσο πιο μακριά, τόσο περισσότερο.

Μια φορά ήπιε, τσακώθηκε και κατέληξε στη φυλακή βάσει του άρθρου 206-2 για χουλιγκανισμό. Μαζί μου ήταν ένας τύπος στο κελί - Βαπτιστής, όπως τον έλεγαν. Συχνά προσευχόταν και σταυρωνε τόν εαυτό του πριν από τα γεύματα. Ίσως αυτός ο τύπος να μην ήταν Βαπτιστής, ήταν απλώς η γενική ιδέα εκείνη την εποχή. Αν είναι πιστός, τότε είναι σεχταριστής και έχουν γραφτεί περισσότερα για Βαπτιστές παρά για Ορθοδόξους. Πολλοί τον κορόιδευαν, μεταξύ των οποίων και εγώ.

Μια μέρα, από πλήξη, τον τράβηξα σε μια συζήτηση για τη θρησκεία. Στην αρχή μίλησα για κάθε λογής πράγματα, λέγοντας αστεία για το πώς εφευρέθηκε ο Θεός από γριές. Ο «Βαπτιστής» απάντησε σοβαρά σε κάθε μου χιουμοριστικό επιχείρημα. Άρχισα να θυμώνω με την ακλόνητη εμπιστοσύνη του στη δικαιοσύνη του. Και εγώ, νιώθοντας σύντομα ένα αθλητικό ενδιαφέρον, άρχισα να υπερασπίζομαι σοβαρά τον αθεϊσμό, αποδεικνύοντας με κάθε τρόπο ότι ο Θεός δεν μπορεί να υπάρξει. Για μένα δεν αφορούσε τον Θεό ή τον αθεϊσμό, ήθελα απλώς να σπάσω την αυτοπεποίθησή του, η περηφάνια με πίεζε.

Πήρα τον δρόμο μου. Ο συνομιλητής σώπασε. Μετά άρχισε να κλαίει. Άρχισε να προσεύχεται για ενίσχυση της πίστης μου. Δεν ένιωσα καμία ικανοποίηση από τη νίκη. Κάποιο τρομερό βάρος έπεσε πάνω μου, ένιωσα άρρωστος, σαν να είχα κάνει κάτι κακό. Και ο τύπος συνέχισε να προσεύχεται, ήδη πιο ήρεμος. Ξαφνικά με κοίταξε και χαμογέλασε. Με ξάφνιασε το πρόσωπό του, κάπως φωτισμένο, σαν πλυμένο. Το βάρος στην ψυχή μου εξαφανίστηκε αμέσως. Κατάλαβα, με συγχώρεσε.

Και τότε, σαν να με τρύπησε ένα φως, κατάλαβα: Ο Θεός υπάρχει! Και ξέχασα ότι ήμουν στη φυλακή. Ένιωσα μεγάλη χαρά και ευγνωμοσύνη στον Κύριο, που μου αποκαλύφθηκε, τον ανάξιο.

Από μια επιστολή προς τον ιερέα πατέρα Ντμίτρι Ντούντκο, 1974.

Το Πρόσωπο του Ζωντανού Κυρίου

Μπαίνω σε μια μεγάλη αίθουσα (σαν στις κατακόμβες όπου κρύφτηκαν οι πρώτοι Χριστιανοί) και βλέπω το πρόσωπο του Χριστού στον σκοτεινό τοίχο σε έναν κύκλο από λαμπερό γαλαζωπό φως. Νομίζω ότι είναι ένας πίνακας ζωγραφικής και πηγαίνω πιο κοντά να τον κοιτάξω, αλλά σταματάω, έκπληκτος, γιατί δεν είναι πίνακας, αλλά το πρόσωπο του ζωντανού Κυρίου. Φοβάμαι πολύ, αλλά ο φόβος περνά γρήγορα και αντί γι' αυτόν υπάρχει τέτοια χαρά που θέλω να σε φωνάξω (το κορίτσι λέει στον πατέρα της το όνειρο), μαμά, όλοι μας, για να χαρούν όλοι, αλλά γρήγορα σε ξεχνάω και συνεχίζω να κοιτάζω και να κοιτάζω τον Κύριο. Δεν μπορώ να σας πω πώς ήταν, το πρόσωπό του ήταν τόσο λαμπερό που μετά βίας μπορούσα να Τον κοιτάξω, μόνο τα μάτια Του ήταν καθαρά ορατά, μπλε-μπλε, αλλά όχι σαν αραβοσίτου ή τον ουρανό και όχι σαν τη θάλασσα. Ήταν ιδιαίτερα μπλε, και τόσο ευγενικοί και λυπημένοι που ήθελα να κλάψω.

Ξαφνικά ο Κύριος είπε: «Ζητήστε μου ό,τι θέλετε». Έπεσα στα γόνατά μου και ρώτησα: «Κύριε, κάνε το έτσι ώστε η μαμά και ο μπαμπάς να μην μαλώνουν ποτέ» (τα χέρια του πατέρα μου, που με αγκάλιαζαν σφιχτά, έτρεμαν).

Ο Κύριος δεν απάντησε, παρά μόνο συνέχισε να με κοιτάζει με τα ασυνήθιστα λυπημένα μάτια Του. Τότε το πρόσωπό Του άρχισε να λιώνει σαν σύννεφο, και ξύπνησα και έτρεξα γρήγορα κοντά σου.

Μετά από αυτό το περιστατικό, οι καυγάδες μεταξύ των γονιών προέκυψαν λιγότερο συχνά και κατέληξαν γρήγορα σε συμφιλίωση, - έτσι τελειώνει μια από τις "Αληθινές Ιστορίες" της Lidiya Zaparina (Μόσχα, 1995).

Κατά τη διάρκεια της επέμβασης

Στις «Αυτοβιογραφικές Σημειώσεις» του (Παρίσι, 1981), ο πατέρας Σέργιος Μπουλγκάκοφ θυμάται πόσο δύσκολο ήταν για αυτόν μετά την επέμβαση στο λαιμό: βασανιστική ασφυξία, πλήρης αδυναμία και αφόρητο πόνο. Αλλά τα βάσανα του αποκάλυψαν έναν κόσμο στον οποίο ο Κύριος ήταν απτά παρών. Προηγουμένως, αυτές ήταν στιγμιαίες αισθήσεις από τη συνάντησή Του, αλλά τώρα είναι η παρουσία του Κυρίου πολύ κοντά, συμπαθητική, που δίνει χαρά.

Και δεν είχε πια σημασία αν θα ζούσε ή θα πεθάνει, αρκεί να ήταν κανείς με τον Χριστό.

  

Ο Συμεών εξαντλήθηκε από το όραμα και ο Κύριος εξαφανίστηκε.

Είναι αδύνατο να περιγράψω την κατάσταση στην οποία βρισκόταν εκείνη την ώρα. Γνωρίζουμε από τα χείλη και τα γραπτά του μακαριστού γέροντα ότι φωτίστηκε τότε από ένα μεγάλο Θείο φως, ότι πήρε από αυτόν τον κόσμο και ανυψώθηκε με πνεύμα στον ουρανό, όπου άκουσε ανείπωτα λόγια, ότι εκείνη τη στιγμή έλαβε, σαν να λέγαμε, μια νέα γέννηση από ψηλά. Το πράο βλέμμα του συγχωρέστατου, απίστευτα στοργικού, χαρούμενου Χριστού τράβηξε ολόκληρο τον άνθρωπο κοντά Του και μετά, έχοντας κρυφτεί, με τη γλυκύτητα της αγάπης του Θεού, ευφρόνησε το πνεύμα του στην ενατένιση της Θεότητας ήδη έξω από τις εικόνες του κόσμου.

Όχι μόνο ήταν, Είναι!

Αυτή η ιστορία, που δημοσιεύτηκε στο βιβλίο "Three Meetings" (Μόσχα, 1997), γράφτηκε από την O. N. Vysheslavtseva το 1952, αμέσως μετά το θάνατο του συζύγου της, γνωστού καλλιτέχνη και δασκάλου στη Μόσχα.

Ο Νικολάι Νικολάεβιτς, αναζητώντας την αλήθεια, ταξίδεψε πολύ και σκληρά σε όλη τη χώρα, μελετώντας τους λαούς, την ιστορία, τη θρησκεία και τον πολιτισμό τους. Ήδη ηλικιωμένος και κλινήρης άρχισε να διαβάζει για τους γέροντες της Όπτινα μετά τον Σοφοκλή, τον Σαίξπηρ και τον Γκαίτε. Δύο μέρες πριν από το θάνατό του, τον επισκέφτηκε ένας φίλος μηχανικός, επίσης αναζητητής της αλήθειας. Ήμουν στην κουζίνα και άκουσα μόνο το τέλος της φράσης: «Πρέπει να ρωτήσεις τη Νικολάεβνα για αυτό». Μου επαναλήφθηκε η ερώτηση: «Επιβεβαιώνει τελικά η επιστήμη την ιστορική ύπαρξη του Χριστού ή όχι; Υπήρχε ο Χριστός ή όχι; Απλώς είπα: «Ζήσαμε για να δούμε τον τάφο, και όλα αυτά είναι μια ερώτηση για σένα» και πήγα στην κουζίνα.

Το βράδυ με κάλεσε ξαφνικά ο Νικολάι Νικολάεβιτς. Πλησίασα και κοίταξα: έτρεμε, το πρόσωπό του έλαμπε, το ίδιο και το μαξιλάρι.

Ο Ν.Ν., ανυπομονώντας, λέει:

- Όχι μόνο ήταν, Είναι, Τον βλέπω! Δεν μπορώ να καταλάβω τίποτα από την έκπληξη του ύπνου.

- Ποιος είναι αυτός;

- Ιησούς Χριστός !

Το φως άρχισε να σβήνει.

Μετά από παράκληση του Ν.Ν., έμεινα μαζί του όλο το βράδυ. Προσπάθησε να εξηγήσει πώς αντιλαμβανόταν αυτό το φαινόμενο, αλλά ήταν πολύ δύσκολο να μεταφερθεί με λόγια. Περισσότερο από κάθε άλλη λέξη είπε, "φως!" Τότε ήρεμα, χαρούμενα, σαν να συνόψιζε τη ζωή του, είπε:

- Όλα!

Ο χθεσινός καλεσμένος ήρθε το πρωί για να τον αποχαιρετήσει, δούλευε στην περιοχή και δεν ήταν συχνά στη Μόσχα, για δουλειές. Ο Ν. Ν. του επανέλαβε την ίδια φράση:

- Όχι μόνο ήταν, Είναι, Τον είδα! Και ρώτησε επίσης έκπληκτος:

- ΠΟΥ;

- Ιησούς Χριστός .

Αυτά ήταν τα τελευταία του λόγια.

Κάποτε, μετά από κάποιο δισταγμό, ο Σχήμα-Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ (Zyryanov) απάλλαξε τελικά έναν μετανοημένο από ένα βαρύ αμάρτημα . Ωστόσο, μετά από αυτό δεν μπορούσε να βρει ησυχία. Ήταν ώρα να λειτουργήσει και φοβόταν να μπει στο θυσιαστήριο, νιώθοντας ένοχος ενώπιον του Θεού. Και δεν τόλμησε να το πει στον εξομολογητή του. Όταν διάβασε τις προσευχές της εισόδου και μετά «Δόξα τω Θεώ εν υψίστοι», ένιωσε φόβο, τότε τον κυρίευσε τρόμος, ο γέροντας, όλος δακρυσμένος, αναφώνησε: «Κύριε, που του Παναγίου Πνεύματός Σου την τρίτη ώρα...» Τι έγινε μετά, είπε στον εαυτό του.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή το ψηλό μέρος στο βωμό υποχώρησε, και τώρα βλέπω τον Σωτήρα να περιβάλλεται από ένα πλήθος αγίων, όλος ο «ουρανός των ουρανών» είναι γεμάτος αγίους και όλο τον αέρα. Και όλοι στάθηκαν με σκυμμένα τα κεφάλια και στράφηκαν προς τον Σωτήρα και έμοιαζαν να είναι κορεσμένοι με το αιθέριο ροζ φως που αναβλύζει από τον Σωτήρα και τις πληγές Του. Αυτό το ίδιο φως έπεσε σαν ακτίνα στα Άγια Μυστήρια. Και ο Σωτήρας φάνηκε να προσφέρει τον εαυτό Του ως θυσία στον Πατέρα Του... Με χτύπησαν και όλα αυτά, και αναφώνησα άθελά μου εσωτερικά: «Ας σιωπήσει όλη η ανθρώπινη σάρκα...» Και τότε μου εξήγησαν, σαν να λέγαμε: «Για αυτήν την ομολογία είσαι αριθμημένος εδώ». Και το βάρος που βάραινε την ψυχή μου μετά από εκείνη την εξομολόγηση έπεσε από πάνω μου. Ο άνθρωπος αρρώστησε, ήταν άρρωστος για πολύ καιρό και συνέχιζε να μετανοεί. Τελικά, έλαβε άφεση αμαρτιών κοινωνούσε και σε ειρηνικό θάνατο παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό. Και ένιωσα ακόμα καλύτερα και ακόμη και χαρούμενος για εκείνον.

Αρχιμάνδριτ Συμεών. Σχήμα-Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ, πρεσβύτερος της ερήμου Spaso-Eleazarov. Νέα Υόρκη, 1964.

Στην εορταστική εικόνα

Στη δεκαετία του 1950, ένας ιερέας, ο πατέρας Αλέξανδρος Βοσκρεσένσκι, υπηρετούσε στην εκκλησία του Αγίου Μάρτυρος Ιωάννη του Πολεμιστή στη Γιακιμάνκα. Όλοι, χωρίς να το λένε δυνατά, τον αντιμετώπισαν ως ζωντανό άγιο. Υπηρέτησε με τέτοιο τρόπο που φαινόταν σαν να κατέβαινε ο Παράδεισος στη γη και να άγγιζε την ψυχή μέσα από τα λόγια της λειτουργίας...

Και μια μέρα, ένας άντρας που πλησίαζε την εορταστική εικόνα για το χρίσμα σταμάτησε νεκρός. Ο πατέρας Αλέξανδρος τον πήρε από το χέρι και τον παρέσυρε. Ο άναυδος στάθηκε εκεί μέχρι το τέλος της λειτουργίας, χωρίς να κουνηθεί. Αργότερα κάποιος που τον γνώριζε είπε ότι αυτό έγινε γιατί είδε τον Χριστό δίπλα στον ιερέα.

Από τα απομνημονεύματα της E. Krasheninnikova. Άλφα και Ωμέγα, 1999, Νο 3.

Εκεί είμαι και εγώ ανάμεσά τους

Ένας διάσημος επιστήμονας, πλέον αρκετά προχωρημένος στα χρόνια, έψαχνε τον Θεό σε όλη του τη ζωή. Έψαξε κρυφά από όλους, όπως έλεγε ο ίδιος, με την αφή. Η κύρια δραστηριότητά του έλαβε χώρα κατά τα σοβιετικά χρόνια, όταν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να αναζητήσει ανοιχτά το μονοπάτι προς τον Θεό, αλλά η επιθυμία για τον Θεό ζούσε πάντα στην ψυχή του.

Στη δεκαετία του '90, ήταν ήδη δυνατό να έρθεις στην εκκλησία χωρίς να κρυφτείς και να παρακολουθήσεις μια λειτουργία. Ο επιστήμονας πήγε σε διάφορες εκκλησίες για τη λειτουργία και παρατήρησε τι συνέβη κατά τη διάρκεια της λειτουργίας. Ένιωθε ότι σε κάθε εκκλησία, όταν γινόταν η κοινωνία, οι πιστοί και ο ιερέας βρίσκονταν σε μια ενότητα που δεν μπορούσε να εξηγήσει τότε.

Αλλά το βρήκε στο Ευαγγέλιο: Όπου δύο ή τρεις είναι συγκεντρωμένοι στο όνομά Μου, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους ( Ματθ. 18:20 ).

Όταν ο επιστήμονας αρρώστησε, κάλεσε έναν ιερέα, στον οποίο εξομολογήθηκε για μιάμιση ώρα, για όλη του τη ζωή, για να μην μείνει τίποτα αμετανόητο.

Μετά την παραλαβή των Ιερών Μυστηρίων, ο άρρωστος έλαμψε σαν να είχε μόλις βγει από το κολυμβητήριο.

Ο ιερέας μας είπε αργότερα: «Είδα τα μάτια του αγίου. Έτσι θα λάμψει με το φως Του ενώπιον του Θεού κάθε ψυχή που εξαγνίζεται με τη μετάνοια».

Αργότερα, ο ίδιος ο επιστήμονας μίλησε για το τι τον εξέπληξε ιδιαίτερα στους ναούς και για το τι φοβόταν: τι θα συμβεί αν αυτό δεν συμβεί στο δωμάτιό του;

Και πρόσθεσε με ανακούφιση: «Ήταν, δόξα τω Θεώ, και εδώ!»

Ηχογραφήθηκε από τον μεταγλωττιστή.

Ένα δώρο από ψηλά

Ο νέος άρχισε να ενδιαφέρεται για την πατερική λογοτεχνία και θέλησε να πάει στον Άθωνα και να βρει εκεί γέροντες παρόμοιους με αυτούς που έγραφαν οι πατέρες. Επισκέφτηκα τον Άθωνα και ήθελα να μείνω εκεί. Όχι σε ένα άνετο μοναστήρι, αλλά στην έρημο, όπου οι συνθήκες διαβίωσης είναι πολύ δύσκολες. Με δυσκολία παρακάλεσε να του επιτραπεί να μείνει στη μικρή αδελφότητα της ερήμου, η οποία είχε την ευκαιρία να καθοδηγηθεί από τη συμβουλή ενός έμπειρου γέροντα, στοργικού αλλά μη απαιτητικού.

Ο νέος έγινε μοναχός. Διαβάζοντας την πατερική λογοτεχνία, ήθελα πολύ να βιώσω τη δράση της χάριτος, η οποία, όπως λένε οι πατέρες, κάνει το θαύμα της μεταμόρφωσης μιας αδύναμης, άπειρης ψυχής, αποκαλύπτοντάς της τον πλούτο της καλοσύνης του Θεού. Και έτσι μια μέρα μετά την αγρυπνία πήγε στον γέροντα, ο οποίος, ευλογώντας τον, χαμογελώντας, του είπε: «Θα σου στείλω ένα δέμα, πρόσεχε να μην το χάσεις». Ο αδελφός δεν κατάλαβε τίποτα και σύντομα ξέχασε τα λόγια του γέροντα. Πήγε στο κελί του, άρχισε να προσεύχεται και... Αφηγείται ο ίδιος την ιστορία.

Μόλις άρχισα να προσεύχομαι και είπα το όνομα του Χριστού πολλές φορές, η καρδιά μου γέμισε αγάπη για τον Θεό. Ξαφνικά αυξήθηκε τόσο πολύ που δεν προσευχόμουν πια, αλλά έμεινα έκπληκτος και έκπληκτος με την αφθονία αυτής της αγάπης. Ήθελα να αγκαλιάσω και να φιλήσω όλους τους ανθρώπους και όλα τα πλάσματα, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα τέτοια ταπείνωση που ένιωθα τον εαυτό μου το χαμηλότερο από όλα τα πλάσματα. Ωστόσο, η πληρότητα της αγάπης μου και η φλόγα της κατευθύνονταν προς τον Χριστό, Ο οποίος, όπως ένιωθα, ήταν κοντά, δεν μπορούσα να Τον δω μόνο να πέφτει στα πιο αγνά Του πόδια και να ρωτά πώς καίει τόσο τις καρδιές, μένοντας αόρατος και κρυμμένος. Και εκείνη τη στιγμή ένιωσα καθαρά ότι αυτή ήταν η χάρη του Αγίου Πνεύματος και αυτή ήταν η Βασιλεία των Ουρανών, για την οποία ο Κύριός μας λέει ότι είναι μέσα μας ( Η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα σου – Λουκάς 17:21 ) και επανέλαβα: «Ας είναι πάντα έτσι, Κύριε, και δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο». Αυτό συνεχίστηκε για αρκετό καιρό και μετά σταδιακά επέστρεψα στην προηγούμενη κατάσταση.

Όπως ήταν φυσικό, αυτός που του απονεμήθηκε ένα τέτοιο δώρο έσπευσε στον γέροντα να του τα πει όλα. Είπε: «Βλέπεις πόσο γλυκός είναι ο Χριστός; Τώρα μάθατε στην πράξη τι είναι αυτό που ζητούσατε επίμονα; Δούλεψε λοιπόν για να γίνει δική σου αυτή η χάρη και για να μην σου την κλέψουν από αμέλεια».

Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής . Τριάδα Λαύρα Αγίου Σεργίου, 2000.

Στη Λουμπιάνκα

Ο Επίσκοπος Σεραφείμ (Ζβεζντίνσκι) έγραψε στις 3 (16 Ιουλίου) 1924, σε μια επιστολή προς τη Μητέρα Τάμαρ, την ιδρύτρια και ηγουμένη της Σκήτης Σεραφείμ-Ζναμένσκι, την οποία αντιμετώπιζε ως πνευματική μητέρα, για την «νυσταγμένη αγρυπνία» που είχε κάποτε στη Λουμπιάνκα, στις κουκέτες, όταν κάπνιζε σαν τα βοοειδή.

Μπαίνω σε κάποιο βαθύ σκοτεινό υπόγειο, ένα μπουντρούμι, υγρό, ανατριχιαστικό, η απόγνωση κυριαρχεί, αφόρητη απόγνωση, ένα αίσθημα εγκατάλειψης. Ξαφνικά μια φωτεινή λωρίδα... Κοιτάζω προσεκτικά – γίνεται πιο ελαφρύ... ελαφρύτερο. Βλέπω με έκπληκτα μάτια ένα κάθισμα, και πάνω του κάθεται ο Χριστός... με άσπρο-λευκό ιμάτιο... Αφού το είδα αυτό, σταμάτησα, και έμεινα ευχαριστημένος, και έκπληκτος, και έκπληκτος και φοβισμένος. Το πνεύμα μου αφαιρέθηκε: Ήθελα να μιλήσω, να προσευχηθώ σε Αυτόν, αλλά δεν μπορούσα. Στάθηκε εκεί, αμίλητος, χωρίς να ανοίξει το στόμα του. Ο Κύριος, ιδωμένος έτσι από εμένα, με κοίταξε με βλέμμα συγχωρητικό. «Αν», σκέφτηκα, «Το βλέμμα Του είναι τόσο διεισδυτικό τώρα, πώς θα είναι στην Τελευταία Κρίση;» Οπότε δεν έβγαλα λέξη, μένοντας κατάπληκτος. Κοιτάζοντάς με, ο Κύριος απλώνει το χέρι Του, δείχνοντάς το προς το βουνό, και γρήγορα σηκώνεται, βγαίνει από αυτό το μπουντρούμι με ένα αποφασιστικό, γρήγορο βάδισμα. Στέκομαι φοβισμένος και τρέμοντας. Συνεχίζει να περπατάει καλώντας με με το χέρι του να τον ακολουθήσω. Γεμάτος όχι μόνο φόβο, αλλά και ανείπωτη χαρά, Τον ακολούθησα, θαυμάζοντας την εξαιρετική λευκότητα του χιτώνα Του και σαν τυφλωμένος από τη λάμψη του. Ο Κύριος πλησιάζει μια ψηλή σπειροειδή σκάλα και ανεβαίνει γρήγορα, γρήγορα – η σκάλα είναι απότομη και στενή. Σταμάτησα πάλι. Τότε ο Κύριος στράφηκε προς την κατεύθυνση μου, με κοίταξε, τον άθλιο, και αφού στεκόμουν από κάτω και δεν είχα μπει ακόμη ούτε ένα βήμα, ο Κύριος μου έδωσε ένα σημάδι με το χέρι Του, κάνοντας αποφασιστικά και δυνατά αυτή τη χειρονομία. Σταμάτησε ο ίδιος, περιμένοντας να έρθω κοντά Του. Και μου φάνηκε τόσο γλυκό όταν άρχισα να σηκώνομαι. Με έβγαλε σε μια φαρδιά και φωτεινή εξέδρα. Εδώ, από την αφθονία της καρδιάς μου, έπεσα κάτω και φώναξα: «Κύριε, Κύριε, Κύριε!!!» Αλλά ο Κύριος κρύφτηκε από τα μάτια μου. Όταν ξύπνησα, ένιωσα μεγάλη τρυφερότητα. Ήταν τέσσερις η ώρα το πρωί. Κοιτάζω... όλα γύρω λάμπουν, από πάνω μου (στις κουκέτες) ένας άντρας κοιμάται. Στάθηκε στη γωνία, απήγγειλε την προσευχή από καρδιάς και κοινωνούσε. Τότε όλοι σηκώθηκαν όρθιοι, και ακούστηκε θόρυβος, φασαρία, τραγούδι, βρισιές και κάθε είδους φρενίτιδα. Έχω «μεγάλη σιωπή», σαν να είμαι μόνος, περπατώ, απαγγέλλω το κομποσκοίνι – χαρά απερίγραπτη. Η γνώση ότι τα Τίμια Δώρα βρίσκονται στο στήθος ενθαρρύνει και διώχνει κάθε φόβο. Και τότε κατάλαβα τι είναι γραμμένο στο βιβλίο των Ψαλμών: Μεγάλωσες την καρδιά μου - στο στενό μέρος Μου έδωσες χώρο (από μνήμης, όχι με ακρίβεια). Δόξα σοι, Κύριε! Και τώρα, όταν το θυμάμαι, με ζεσταίνει, και είναι ιδιαίτερα συγκινητικό μέχρι δακρύων που ο Κύριος στάθηκε και περίμενε. Έτσι μας περιμένει πάντα, ο αδύναμος και αναποφάσιστος...

Ο Επίσκοπος Σεραφείμ τελειώνει την επιστολή του ως εξής:

Ο γιος βλέπει την τρέχουσα παραμονή του εδώ ως ανάπαυση (αυτό είναι στη Lubyanka, σε ένα κελί!), πριν από τις δοκιμασίες που τον περιμένουν. Το θέλημα του Θεού να γίνει.

Από τη ζωή του αγίου μάρτυρα Σεραφείμ, Επισκόπου Ντμιτρόφ, «Είστε όλοι στην καρδιά μου». – Μόσχα, Θεολογικό Ινστιτούτο St. Tikhon, 2001.

Πηγή: God Knocked Softly on My Heart: (True Stories) / Comp. Pylneva G.A. – Μ.: Εκδοτικό Συμβούλιο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, 2003. – 32 σελ. ISBN 5-94625-061-2.