ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΝΤ.Ο «πατριάρχης της Ρουμανικής λογοτεχνίας».Βλέπω τον Κύριο Ιησού Χριστό όχι προσηλωμένο στο σταυρό, αλλά σαν γιγάντιο φως-κατάλευκο

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΝΤ..

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΜΟΝΗ ΡΟΧΙΑ ΡΟΥΜΑΝΙΑ

ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΝΤ

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

κ. Νεκτάριος Αντωνόπουλος

Αισθάνομαι τούτη την ώρα έντονα δύο συναισθήματα: Δέος και χαρά. Δέος γιατί θα πρέπει να συμμετάσχω στην παρουσίαση ενός βιβλίου αριστουργήματος που γράφτηκε από έναν συγγραφέα ο οποίος ονομάστηκε «πατριάρχης της Ρουμανικής λογοτεχνίας».Χαρά δε γιατί επιτέλους το βιβλίο, μετά από πολλές δυσκολίες και ταλαιπωρίες ,εκδόθηκε στα Ελληνικά .Γι αυτό και αξίζουν θερμά συγχαρητήρια τόσο στον μεταφραστή, τον αγαπητό Νεκτάριο Κουκοβίνο, όσο και στους επιμελητές και εκδότες. Γνωρίζω προσωπικά τους κόπους και τους αγώνες που χρειάστηκαν για να έχουμε το βιβλίο αυτό στα χέρια μας.

Το «Ημερολόγιο της Ευτυχίας», τολμώ να πω , βγήκε μέσα από τον πόνο, από τον σταυρό. Γι αυτό και δεν είναι απλά και μόνο ένα λογοτεχνικό κείμενο αλλά μια συγκλονιστική μαρτυρία. Ο συγγραφέας θα είχε την «τύχη» να ζήσει σε μια σκληρή περίοδο της πατρίδας του, τότε που τα πάντα θυσιάζονταν στο βωμό της οικοδόμηση μιας ουτοπίας. Το «Ημερολόγιο της Ευτυχίας» ,γράφτηκε τότε που το καθεστώς πάσχιζε να κτίσει τον πύργο της ευτυχίας των ανθρώπων πάνω στο αίμα και στα πτώματα εκατομμυρίων ανθρώπων.

Το «Ημερολόγιο της Ευτυχίας» είναι ένα κείμενο συγκλονιστικό, αβάσταχτο πολλές φορές, ρεαλιστικό και κυρίως αληθινό. Δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού προέρχεται από την γραφίδα ενός εντίμου και αληθινού ανθρώπου.

Ο Στάινχαρντ αντίθετα με οποιαδήποτε ολοκληρωτική ιδεολογία αρκέστηκε να συνεργαστεί με ένα απάνθρωπο καθεστώς, παρά τις δελεαστικές προτάσεις. Και το κυριότερο: Αρνήθηκε παρά τις πιέσεις τις ασφάλειας, να προδώσει τον καλύτερο φίλο του. Γνώριζε τις συνέπειες. Και παρέμεινε σταθερός , άκαμπτος. Αυτό του στοίχισε την καταδίκη του. Γνώρισε όλη τη φρίκη των φυλακών του «προοδευτικού» καθεστώτος. Τις βαναυσότητες, τις προσβολές, τους ξυλοδαρμούς, την πείνα.

Τα βασανιστήρια, την απομόνωση, τα καταναγκαστικά έργα...

Όλα αυτά όμως ήταν καταλυτικά για την μετέπειτα πορεία του. Μέσα στη φυλακή ωριμάζει η απόφαση του να γίνει μέλος της Εκκλησίας. Στις 15 Μαρτίου 1959 βαπτίζεται κρυφά μέσα στη φυλακή. Νοιώθει να ανοίγονται νέοι δρόμοι μπροστά του. Η πίστη στον Ιησού Χριστό νοηματοδοτεί τη ζωή του. Δεν γίνεται τυπικά χριστιανός.

Όλη η ύπαρξη του μεταμορφώνεται. Κάτι που και οι άλλοι κρατούμενοι αναγνωρίζουν. Ζει πρωτόγνωρες εμπειρίες, δύσκολα να τις αποδεχθεί ο ορθολογιστής άνθρωπος. Γράφει στη σελ. 122:

«Τη νύχτα φέρνουν στο κελί ένα νέο γκρουπ κρατουμένων, ένα πλήθος φύρδην μίγδην , το ένα κακό πάνω στ' άλλο. Αυτοί έλειπαν από δω μέσα. Πόσο θλιμμένα κοιτάζουν όλοι τους τριγύρω. Γιατί όμως; Έρχονται μήπως από φυλακές καλύτερες;

Δεν περίμεναν πάντως να τους δεχτούμε όπως τους δεχτήκαμε. Τους καλωσορίσαμε μα ηρεμία και γελάσαμε όλοι με τα χάλια μας.

Πού να τους βάλουμε όλους όμως να κοιμηθούν; Στριμωχνόμαστε όλοι μας για να εξοικονομήσουμε λίγο χώρο και γι ' αυτούς. Ένας χώρος που τις πιο πολλές φορές υπάρχει μόνο μέσα στη φαντασία μας, σαν κι αυτόν που συναντά κανείς στη γεωμετρία. Μερικοί το μόνο που καταφέρνουν είναι να λαγοκοιμούνται σε κάτι πάγκους.

Σε έναν κρατούμενο ογκώδη και εξοργισμένο (το πρόσωπο του οποίου φανερώνει κούραση και αρκετά βασανιστήρια) προσφέρω τη θέση μου, μιας και μαζί είναι αδύνατον να χωρέσουμε, αλλά και όσο να' ναι στην κατάσταση που βρίσκεται έχει πιο πολύ ανάγκη τον ύπνο έστω και για δύο τρεις ώρες ανάπαυσης.

Περνάω την υπόλοιπη νύχτα σ ' έναν πάγκο.

Τη δεύτερη νύχτα κοιμάμαι τσακισμένος από την κούραση. Και τότε, εκείνη την νύχτα αξιώνομαι να δω ένα θαυμαστό όνειρο, μια οπτασία.

Βλέπω τον Κύριο Ιησού Χριστό όχι προσηλωμένο στο σταυρό, αλλά σαν γιγάντιο φως-κατάλευκο και εκθαμβωτικό -, και νιώθω ανείπωτα ευχαριστημένος. Το φως με κατακλύζει από όλες τις μεριές, είναι μια τέλεια ευτυχία και εξαλείφει τα πάντα. Λούζομαι από εκτυφλωτικό φως, πλέω σε φως, βρίσκομαι μέσα στο φως και σε έκσταση. Νιώθω πως θα διαρκεί αιώνια, είναι ένα perpetuum immobile. «Εγώ είμαι», ακούω να μου λέει το φως, όχι όμως με λόγια αλλά με τη σκέψη. «Εγώ είμαι, και το νιώθω με το νου και τις αισθήσεις. Νιώθω ότι είναι ο Κύριος και ότι βρίσκομαι κατάμεσα στο φως του Θαβώρ. Δεν βλέπω απλώς το φως, ζω μέσα στο φως.

Μα πάνω απ' όλα νιώθω ευτυχισμένος, ευτυχισμένος, ευτυχισμένος. Είμαι ευτυχισμένος και το νιώθω και το λέω στον εαυτό μου. Και το φως αυτό λες και είναι πιο λαμπρό από το φως που εμείς ξέρουμε, λες και το φως αυτό μιλάει και μου λέει ποιος είναι.»

Βλέπει με άλλο μάτι τον άλλον, τον συνάνθρωπο, τον πλησίον, τον συγκρατούμενο. Δεν μιλάει για μία γενική και απρόσωπη αγάπη, για την ανθρωπότητα. (Άλλωστε σε όλους μας αρέσει να μιλάμε με συμπάθεια για τις δυσκολίες των ανθρώπων του τρίτου κόσμου, όλοι μας εκφράζουμε τη συμπόνια μας για τους κατατρεγμένους της γης. Αλλά όπως έλεγε κι ο Ντοστογιέφσκι, όσο περισσότερο (λέμε ότι) αγαπάμε την ανθρωπότητα τόσο περισσότερο δεν αντέχουμε τον διπλανό μας. Με τον πλησίον τι γίνεται!). Ο Στάινχαρντ όχι απλώς αγαπάει τον πλησίον του, γίνεται πλησίον για κάθε άνθρωπο.

Γράφει στην σελ 396:

«...πρέπει να παρηγορήσουμε τον Χριστό, τον διπλανό μας, δηλαδή, αυτόν

(συν-πονέσουμε). Δεν είναι κακό να θέλεις γενικά το καλό της ανθρωπότητας και των φτωχών και της εργατικής τάξης, κτλ. και κτλ., αλλά είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να μεταφέρεις τον παράλυτο συγκρατούμενό σου στην τουαλέτα της φυλακής, να δώσεις στον άρρωστο φυλακισμένο, που δεν μπορεί να κατέβει από το κρεβάτι, αυτό που θα σου ζητήσει, να υπομείνεις το ροχαλητό του διπλανού σου, χωρίς να τον ξυπνήσεις σπρώχνοντας τον για να αλλάξει πλευρό, το δύσκολο είναι να μην αποπάρεις αυτόν που κατουράει στην καραβάνα τη νύχτα και να ακούς υπομονετικά τον ανυπόφορο που δεν σταματάει να διηγείται τις δυστυχίες και τον πόνο του...

Ο Χριστός είναι ο συνάνθρωπος μας, που υποφέρει μπροστά στα μάτια μας. Τον συνάνθρωπο μας πρέπει να βοηθήσουμε έμπρακτα, τώρα, με ό,τι μπορούμε, έστω και με μια λέξη, με ένα δώρο, με ένα χάδι, δείχνοντας του το δρόμο για ένα φαρμακείο που ψάχνει. Τον συνάνθρωπο μας πρέπει να βοηθήσουμε, αυτόν που υποφέρει, όχι αυτούς που δεν είναι παρόντες, αυτούς που δεν έχουν ανάγκη, που δεν ροχαλίζουν τη νύχτα.

Να βοηθήσουμε τον διπλανό μας που είναι γεμάτος πληγές και ίσως αμαρτίες, κουσούρια, αυθάδεια, αχαριστία, αγνωμοσύνη, βρομιά, πείσμα, απαιτήσεις, αυτόν που τίποτα δεν τον ευχαριστεί, αυτόν που το καλό που του κάνουμε σίγουρα θα το δει με μνησικακία και ειρωνεία, αν δεν μας βρίσει κι από πάνω!» Στο επίμετρο του βιβλίου ο Βίρτζιλ Μπαλάτ γράφει (519) :

«Αύγουστος 1964. Υπομένει μέχρι αυτή την ημερομηνία (εξίμισι χρόνια περίπου) τις βαναυσότητες των κομμουνιστικών φυλακών: προσβολές, ξυλοδαρμούς, πείνα, βασανιστήρια, ζωή κρατητηρίου. Μολονότι πολύ αδύνατος, νηστεύει δυο φορές την εβδομάδα, προσεύχεται πολύ, κάνει περισσότερες δουλειές απ 'αυτές που του επιβάλλουν να κάνει, ενώ δεν αρνείται ακόμα και να πάρει εθελοντικά τη θέση κάποιου κρατούμενου που δεν μπορεί να εργαστεί. Το χάρισμα του να διηγείται και την απίστευτη ποικιλία των αναγνωσμάτων του τα χρησιμοποιεί για να δίνει κουράγιο στους υπόλοιπους κρατουμένους. Αυτά του τα χαρίσματα τον καθιστούν τον πιο αγαπητό από τους διανοούμενους κρατουμένους, κυρίως ανάμεσα στους νέους φυλακισμένους. Με μια γοητεία που σπάνια συναντά κανείς, διηγείται μέσα στη φυλακή βιβλία, κινηματογραφικά έργα, κάνει διαλέξεις για τον υπαρξισμό, τον στρουκτουραλισμό, κ. α ., πράγματα που για τους περισσότερους νεαρούς κρατουμένους της φυλακής αποτελούν μια πρώτη σημαντική επαφή με τις κορυφαίες αξίες του αιώνα μας.»

Εξίμισι χρόνια κράτησε ο Γολγοθάς του Στάινχαρντ .Τον Αύγουστο του 1964 απελευθερώνεται. Η φυλακή όμως ήταν γι' αυτόν το μεγάλο σχολείο. Εξομολογείται με αφοπλιστική ειλικρίνεια (σελ.386-387):

«Το γεγονός όμως της απελευθέρωσης πλησιάζει, μπορεί να μου το ανακοινώσουν από στιγμή σε στιγμή. Μόνος πια στο μικρό κελί στη Ζάρκα γονατίζω και κάνω έναν απολογισμό. Μπήκα στη φυλακή τυφλός (με αμυδρές αναλαμπές φωτός, όχι όμως πάνω στην πραγματικότητα, αλλά εσωτερικές, οι οποίες διασχίζουν το σκοτάδι, χωρίς όμως να το διαλύουν ) και βγαίνω με τα μάτια ανοιχτά.

Μπήκα καλομαθημένος και κακομαθημένος, βγαίνω γιατρεμένος από νάζια και καμώματα, χωρίς να κάνω τον καμπόσο. Μπήκα δυσαρεστημένος, βγαίνω έχοντας γνωρίσει την ευτυχία, μπήκα νευρικός, ευέξαπτος, ευαίσθητος, για σαχλαμάρες, βγαίνω απαθής.

Πριν μπω στη φυλακή, ο ήλιος και η ζωή δεν μου έλεγαν τίποτα. Τώρα βγαίνω και ξέρω να γεύομαι τη νοστιμιά μιας φέτας ψωμιού, όσο μικρή και να 'ναι. Βγαίνω θαυμάζοντας περισσότερο από καθετί άλλο το θάρρος, την αξιοπρέπεια, την τιμή, τον ηρωισμό. Βγαίνω και νιώθω φίλος με όλους: και με αυτούς που τους φέρθηκα λάθος και με αυτούς που μου φέρθηκαν λάθος. Είμαι φίλος και με τους εχθρούς. Είμαι φίλος ακόμα και με τον εαυτό μου.

Στέκομαι λοιπόν γονατιστός και ευχαριστώ τον Ιησού Χριστό και Του υπόσχομαι να κάνω ό,τι είναι δυνατόν έτσι ώστε από δω και στο εξής να φέρομαι σαν αληθινός κύριος σε κάθε δυσκολία, σε κάθε εμπόδιο, σε κάθε αντίπαλο.

Να είμαι πάντα εύθυμος και ευγνώμων για κάθε χαρά που θα συναντώ από δω και μπρος, τόσο που καλύτερα να πεθάνω παρά να διαπράξω αμαρτήματα που θα με καταδικάσουν στον ουρανό.»

Το 1980 ο Στάινχαρντ κάνει το επόμενο σημαντικό βήμα. Εγκαταβιώνει στο

μοναστήρι Ροχία. Εκεί κείρεταί μοναχός, εκεί θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του. Στις 29 Μαρτίου 1989 εν ειρήνη τελειούται. Δεν πρόλαβε να δει ελεύθερη την πατρίδα του. Σε λίγους μήνες το τυραννικό καθεστώς κατέρρευσε. Ο τάφος του βρίσκεται στη μονή της μετανοίας του,

Ας μου επιτραπεί να καταθέσω κάποιες προσωπικές εμπειρίες. Το 1991 με μια μικρή ομάδα, μεταξύ αυτών και ο μεταφραστής, επισκεφθήκαμε τη Ρουμανία. Μεταξύ άλλων τόπων επισκεφθήκαμε τις φυλακές Γκέρλα όπου έμεινε ο Στάινχαρντ και το μοναστήρι Ροχία. Το μοναστήρι βρίσκεται στη βόρεια Ρουμανία, σ' ένα πανέμορφο καταπράσινο βουνό, σε υψόμετρο 750μ. Το κτιριακό συγκρότημα είναι σχετικά νέο. Όπως μας εξήγησαν οι μοναχοί, κτίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, ύστερα από εμφάνιση της Παναγίας και αφιερώθηκε στην Κοίμηση. Οι μοναχοί έκτισαν με τέτοιο τρόπο το μοναστήρι ώστε να τους θυμίζει το Άγιο Όρος..

Συναντήσαμε τότε τον π. Σεραφείμ, ο οποίος είχε διατελέσει ηγούμενος για 11 χρόνια. Ήταν αυτός που δέχθηκε τότε τον Στάινχαρντ. Μας ξενάγησε στους χώρους του μοναστηριού. Η βιβλιοθήκη τεράστια, διαθέτει περίπου 40.000 τόμους. Το μεγαλύτερο μέρος έχει ταξινομηθεί από τον Στάινχαρντ, που τότε είχε το διακόνημα του βιβλιοθηκάριου.. Μας οδήγησε και στο κελί του Στάινχαρντ. Ονομάζεται «το σπίτι του ποιητή». Εκείνη την εποχή ήταν αδύνατο να πάρει άδεια ο οικοδόμος. Οι μοναχοί με τη βοήθεια του ποιητή Ίον Αλεξάνδρου κατάφεραν να πάρουν την έγκριση, με τη δικαιολογία ότι στο

οίκημα αυτό θα μείνει ο ίδιος ο Ίον Αλεξάνδρου. Ο Αλεξάνδρου ήλθε με την οικογένεια του, έμεινε για λίγο διάστημα παραπλανητικά και το οίκημα παρέμεινε βέβαια στο μοναστήρι. Σ' αυτό λοιπόν έμεινε ο Στάινχαρντ.

Μέσα στο κελί του μας έδειξε τα προσωπικά του αντικείμενα, φωτογραφίες, χειρόγραφα από βιβλία του. Στο κελί αυτό ο Στάινχαρντ έγραψε 20 βιβλία. Η θέα από το μπαλκόνι είναι εκπληκτική. Ο π. Σεραφείμ μας μίλησε για τον

Στάινχαρντ και μας είπε μεταξύ άλλων:

«Τον Στάινχαρντ τον γνωρίσαμε το1965, όταν ήλθε πρώτη φορά να επισκεφθεί το μοναστήρι. Του άρεσε πάρα πολύ ο τόπος εδώ. Τον παρακαλέσαμε τότε να μας βρει κάποιον βιβλιοθηκάριο για να μας ταξινομήσει τα βιβλία. Μας βρήκε κάποιον, αλλά αργότερα ήλθε ο ίδιος και ανέλαβε την ταξινόμηση. Έμεινε εδώ μία περίοδο που ήταν αποφασιστική για την μετέπειτα μόνιμη παραμονή του.

Ο λόγος που δέχθηκε ήταν γιατί πρόσφατα είχε πεθάνει ο πατέρας του και ήθελε να προσφέρει κάτι στη μνήμη του.

Η εργασία της ταξινόμησης ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Το καθεστώς δεν είδε με καλό μάτι αυτή την προσφορά του και άρχισαν να τον παρακολουθούν. Κάποια μέρα, όταν βρεθήκαμε οι δυο μας μου εκμυστηρεύτηκε ότι η επιθυμία του ήταν να πεθάνει φορώντας το ράσο του μοναχού.

Το 1980 αρρώστησα από καρκίνο.

Ήμουν πολύ σοβαρά. Πίστευα πως θα φύγω από τη ζωή. Αποφασίσαμε τότε να προχωρήσουμε στην κούρα του, γιατί πίστευα πως αν έφευγα εγώ, πολύ δύσκολα θα πραγματοποιούσε την επιθυμία που μου είχε εκμυστηρευτεί. Έτσι στις 16 Αυγούστου 1980 έγινε η κούρα του. Ως π. Νικόλαος πλέον συνεχίζει το διακόνημά του στη βιβλιοθήκη, συμμετέχει ανελλιπώς στις ακολουθίες, συγγράφει, κηρύττει κ.λ.π.»

Σε ερώτηση μας πώς αντέδρασε το καθεστώς στην απόφαση του να ασπαστεί το μοναχικό σχήμα μας είπε:

«Ήταν μια κίνηση που όλοι την είδαν με διαφορετικό μάτι. Οι καλοπροαίρετοι την είδαν απλώς περίεργα και οι κακοπροαίρετοι σαν επικίνδυνο, ξέροντας πως είχε γνωστούς μέσα κι έξω από τη χώρα. Επειδή είχε πολλούς φίλους και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό πίστευαν πως το μοναστήρι θα γίνει το ορμητήριο αφ' ότου θα ενημέρωνε τους φίλους του στο εξωτερικό για την κατάσταση στη Ρουμανία. Αλλά κι εμάς τους μοναχούς μας έβλεπαν καχύποπτα. Όχι μόνον μας παρακολουθούσαν, αλλά προέβησαν σε απίστευτες ενέργειες. Θυμάμαι κάποτε είχαμε τραπέζι σε φίλους του Ρουμάνους και μη. Από τη Securitate γνωρίζουν τα πάντα. Κάποιος λοιπόν του πρόσφερε ένα δώρο. Αργότερα ανακαλύψαμε ότι είχαν τοποθετήσει κοριό!

Γνώριζαν την κάθε του κίνηση. Όταν π.χ. πήγαινε στο Βουκουρέστι, γνώριζαν με τι και με ποιον θα φύγει, πού θα πάει, ποιους θα δει, τι θα κάνει. Υπήρχαν και πολλοί ύπουλοι και υποκριτές που μας παρακολουθούσαν, χωρίς εμείς να υποψιαζόμαστε. Μια φορά είχαν έλθει κάποιοι καταδότες. Φαίνονταν ευλαβείς, έψαλλαν ύμνους, προσκυνούσαν τις εικόνες. Είχαμε τότε στο μοναστήρι κάποια βιβλία κρυμμένα-απαγορευμένα.

Ο Στάινχαρντ ενθουσιάστηκε όταν τους άκουσε να ψάλλουν. Ήταν πολύ αθώα ψυχή. Τους έδειξε τότε αυτά τα βιβλία. Μετά από μια βδομάδα ήλθε η αστυνομία και τα πήραν όλα! Γενικά πάντως μας παρακολουθούσαν πολύ στενά. Δεν ξέραμε ποτέ από πού και ποιος μας παρακολουθεί. Υπήρχαν κοριοί σ1 όλους τους

χώρους, στα σκεύη, στις συσκευές, ακόμα και στα

μπουκάλια. Ήταν άνθρωπος πολύ ευαίσθητος. Υπέφερε πολύ

από το στομάχι του. Δεν ήθελε να διηγείται τι πέρασε στις φυλακές για να μην στενοχωρεί τους

πατέρες.

Πέθανε το Μάρτιο του 1989, λίγους μήνες πριν πέσει το καθεστώς.»

-Κρίμα που δεν είδε την πατρίδα του ελεύθερη, σχολιάσαμε. Και ο π. Σεραφείμ απάντησε :

-Εμείς πιστεύουμε ότι καλύτερα έτσι. Αν ζούσε μετά, σίγουρα ο λαός θα τον ανακήρυττε σαν έναν από τους μεγαλύτερους πολιτικούς ηγέτες και τότε σίγουρα θα έμπαινε σε πειρασμό. Πιθανόν να τον χάναμε. Κάτι που έγινε με πολλούς διανοούμενους, φιλοσόφους, αντιστασιακούς, ανθρώπους γενικά του πνεύματος , οι οποίοι παρασύρθηκαν από την πολιτική κι έχασαν, κατέβηκαν πολύ χαμηλά, συμβιβάστηκαν. Τώρα πια δεν είναι τα μεγάλα πνεύματα όπως πριν.»

Εκεί κάπου τελείωσε η συνομιλία μας. Κατεβήκαμε τότε στον τάφο του Ν. Στάινχαρντ. Ψάλαμε τρισάγιο και αναχωρήσαμε.

Ας είναι και τούτες οι γραμμές, πέρα από μία παρουσίαση ενός βιβλίου, ένα λουλούδι στον τάφο του, λίγο θυμίαμα στη μνήμη του...

http://www.maistros.info/UserFiles/File/antonop_stainxart(1).pdf

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ....

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΦΑ ΚΑΙ ΤΟ ΩΜΕΓΑ
ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ
ΕΙΝΑΙ Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ
ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ
ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ
ΠΛΗΓΩΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΛΑΚΩΣΕΙ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ (ΜΑΣ) ΠΟΝΟ
ΔΙΩΧΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΠΕΘΑΝΕ, ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΕΔΩΣΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΖΩΗ
ΚΥΒΕΡΝΑΕΙ ΑΙΩΝΙΑ ΚΑΙ ΦΕΡΝΕΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ, ΑΓΑΠΗ, ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣΥΝΗ, ΑΓΝΟΤΗΤΑ
ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΣ, ΔΙΚΑΙΟΣ, ΙΣΧΥΡΟΣ
ΠΑΝΤΑ ΣΩΣΤΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ
ΕΙΝΑΙ Ο ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΛΥΤΡΩΤΗΣ,
ΕΙΝΑΙ ΣΩΤΗΡΑΣ
ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΗΜΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΕΥΣΠΛΑΧΝΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΟΔΗΓΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑ
ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ, ΑΝΑΠΑΥΣΗ
ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΛΦΟΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΙΑ
ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΡΟΔΟ ΤΗΣ ΣΑΡΟΝ
ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΩ ΚΑΙ ΤΡΕΧΩ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΜΕ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΕ ΣΗΚΩΝΕΙ
ΟΤΑΝ ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΩ ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙ
ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΙ ΑΔΥΝΑΜΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΟΥ
ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΙ ΧΑΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟ ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΟΔΟΣ
ΟΤΑΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΜΟΥ
ΟΤΑΝ ΠΟΝΑΩ ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΕ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ
ΟΤΑΝ ΓΙΝΟΜΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΚΑΘΕ ΜΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΕΙ
ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΔΗΓΟΣ ΜΟΥ
ΟΤΑΝ ΠΕΙΝΑΩ ΜΕ ΤΑΙΖΕΙ
ΟΤΑΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΩ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ
ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΕ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΩΚΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΣΠΙΔΑ ΜΟΥ, ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΜΟΥ
ΟΤΑΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΠΑΡΗΓΟΡΕΙ
ΟΤΑΝ ΒΙΩΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΕ ΠΑΡΗΓΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΜΗΘΕΥΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ
ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ
ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΟΥ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΕΙ ΟΣΟ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ
ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ, ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ (ΜΑΣ) ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΠΟΤΕ
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ ΓΙΑ ΕΜΕ!!!

Anastasia Limberopoulou:
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ....
http://www.facebook.com/KATERINA.LINA#/notes/anastasia-limberopoulou/-/287273717626

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ - Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Λίλα (Αυρηλία) Παπαγιάννη... σε νεαρή ηλικία

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ - Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΩΣ ΛΑΪΚΗ. ΑΥΡΗΛΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ...ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΠΡΙΝ ΕΝΔΥΘΕΙ ΤΟ ΑΓΓΕΛΙΚΟ ΣΧΗΜΑ...ΣΤΟ ΕΡΓΟ

η γεροντησσα ειναι αυτή με το ασπρο ματνηλι

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΣΙΑΚΗ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΑΣ

ΤΑ ΛΙΓΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ, ΕΧΟΥΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΕΙ, ΣΕ ΕΝΑ ΚΕΛΙ, ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΣΤΗΝ ΛΕΡΟ

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ, ΣΤΗΝ ΛΕΡΟ

ΤΟ ΣΚΕΥΟΣ ΠΟΥ ΦΥΛΛΑΣΟΝΤΕ ΤΑ ΑΓΙΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ

ΔΙΔΑΧΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ

ΔΙΔΑΧΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ

ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ. ΑΡΧ. ΕΦΡΑΙΜ.

ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ. ΑΡΧ. ΕΦΡΑΙΜ.

ΑΓΙΑ ΙΟΥΛΙΑΝΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΕΒΟ Η αγία με τα 13 παιδια και προστάτιδα της οικογένειας στη Ρωσία

Στις μέρες του Ιβαν του τρομερου(1553-1584),ζουσε σρην τσαρική αυλή ένας ευλαβης και εύσπλαγχνος άνθρωπος,ο Ιουστίνος Νεντιούρεβ,που είχε παντρευτεί τη Στεφανίδα από την πόλη Μούρομ.
Αυτοί απέκτησαν πολλά παιδιά,μεταξύ των οποίων και την μακάρια Ιουλιανή.Όταν ήταν έξι χρονών η μητέρα της πέθανε και την μεγάλωσε η γιαγιά της εν νουθεσιά Κυρίου.
Όταν η Ιουλιανή ήταν δώδεκα χρονών πέθανε η γιαγιά της και το μεγάλωμά της το ανέλαβε η θεία της Ναταλία Αράποβα η οποία είχε οχτώ θυγατέρες και έναν γιό.Η Ιουλιανή ήταν υπάκουη στους θείους και τα ξαδέλφια της ,ήταν πολύ ταπεινή και αγαπούσε τη σιωπή.Νήστευε και προσευχόνταν και παρότι οι συγγενείς της την πίεζαν κάποιες φορές να φάει εκείνη δεν υποχωρούσε.Στα δεκαέξι της, την πάντρεψαν μ΄έναν ευγενή τον Γκεόρκι Οσόργκιν και μαζί απέκτησαν δεκατρία παιδιά,δέκα αγόρια και τρία κορίτσια.Απ’αυτά επέζησαν έξι αγόρια και ένα κορίτσι,επειδή η Αγία έζησε σε μία έποχη που χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη πείνα.
Μετά το γάμο της σκλύρηνε την άσκήση της και έτρωγε ελάχιστα μόνο το μεσημέρι.Εκανε πολλές ελεημοσύνες και βοηθούσε τους φτωχούς,τους ζητιάνους,τις χήρες και τις οικογένειες που είχαν ανάγκη.Είχε όμως και δοκιμασίες.Έναν γιό της τον σκότωσε ένας από τους υπηρέτες ενώ ένας άλλος σκοτώθηκε σε μια μάχη.Ο άνδρας της ,της έδιωξε κάποιες σκέψεις που είχε για να πάει στο μοναστήρι.Τότε αυτή άρχισε να ασκητεύει με μεγαλύτερη ένταση και ο βίος της ήταν ένα παράδειγμα για το πώς μπορείς να ζείς στην καθημερινή ζωή τον αυθεντικό χριστιανισμό.Προσευχόνταν πολύ τη νύχτα,την Παρασκευή δεν έτρωγε τίποτα,τη Δευτέρα και την Τετάρτη έτρωγε αλάδωτο και κάθε Σαββατοκύριακο τάιζε τους φτωχούς.Μετά το θάνατο του συζύγου της,άρχισε να κοιμάται πάνω σε μία σόμπα,χωρίς σκεπάσματα, ενώ τοποθετούσε μυτερά ξύλα προς το σώμα της και σιδερένια κλειδιά προς τα πλευρά της,για να σκληραγωγεί το σώμα της.
Συμμετείχε στις ακολουθίες της εκκλησίας και στη Θεία Λειτουργία αλλά πιο πολύ ασκήτευε σπίτι..Μία επέμβαση της Παναγιας την έκανε να συμμετεχει καθημερινά σ΄’ολες τις ακολουθίες της εκκλησίας: Μία μέρα ο ιερέας που λειτουργούσε στην εκκλησία,άκουσε από την εικόνα της Παναγίας μια φωνή που τον ρωτούσε που είναι η Ιουλιανή.Εκείνος πήγε και τη βρήκε και της το είπε και από τότε συμμετειχε ανελλιπώς στις ακολουθίες..
Υπέμεινε την πείνα δυο χρόνια δοξάζοντας το Θεό.Οι επιδρομές,οι επιδημίες,οι συμμορίτες,δεν την πτόησαν και έμεινε σταθερή στην πίστη της.
Εκοιμήθη στις 2 Ιανουαρίου του 1604.Μετα την κοίμησή της εμφανίστηκε σε μια υπηρέτρια και ζήτησε να τη μετακινήσουν στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου,στο χωριό Λαζάρεβο.
Όταν πέθανε ο γιός της Γεώργιος,και έσκαψαν τον λάκκο,βρέθηκαν τα λείψανα της άφθαρτα να ευωδιάζουν μύρο
Το 2004 καθιερώθηκε στη Ρωσία η 21η Αυγούστου ως ‘’Εθνική Ημέρα ελέους’’και είναι αφιερωμένη στην Αγία Ιουλιανή.

Επίσης θεωρείται στη Ρωσία προστάτιδα της οικογένειας.

Σήμερα τα λείψανα της βρίσκονται στην πόλη Μούρομ.
Πηγη- http://www.stjuliana.com/

Μικρές στιγμές γαλήνης από νυχτερινή Θεία Λειτουργία στο ναό του Αγίου Ελισσαίου .Ο άγιος Νικόλαος ο Πλανάς σ αυτό το Ι.Ναό λειτουργούσε καθημερινά.

Το ιερό προσκύνημα της θαυματουργού εικόνας της Παναγίας της Οστρομπράμσκα. Ι.Ν. Αγίας Μαρίνας Ηλιουπόλεως Αττικής.

Η Παναγία η Οστρομπράμσκα που στα Ελληνικά μεταφράζεται φρουρός της

πύλης, ας προστατεύει όλους και ας φρουρεί τας των Ορθοδόξων πύλας.

Στις 16 Φεβρουαρίου τιμούμε στο Ναό την Παναγία την Οστρομπράμσκα, - φρουρός της πύλης - εικόνισμα της οποίας αφιέρωσε στο Ναό μας στις 16.2.1997, ο σήμερα Μητροπολίτης Βαρσοβίας και πάσης Πολωνίας κ. Σάββας.

Η Ιερά αυτή εικόνα, είχε προσφερθεί ως

δώρο αγάπης από τον κ. Σάββα, τότε Αρχιεπίσκοπο Μπιαλίστοκ και Γκτάνσκ, στον Επίσκοπο Διαυλείας κ. Δαμασκηνό,

κατά το Ιερό Συλλείτουργο τους στο Ναό στις 16/2/1997.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ.... ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΣΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΕΠΤΟΜΕΡΗ ΠΡΟΣΟΧΗ;

εδω που υπαρχουν οι αριθμοι μπορειτε να διακρίνεται αυτό που υπάρχει!!!! και δεν φαίνετε αν δεν το προσέξετε!!!!

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΥΜΝΟΙ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΥΜΝΟΙ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ from Nama TVweb on Vimeo.

Ψάλει η χορωδία του Συνδέσμου Ιεροψαλτών Βόλου,
"Αγιος Ιωάννης Κουκουζέλης",
υπό τη διεύθηνση του Πρωτοψάλτου ΜΙΧΑΛΗ ΜΕΛΕΤΗ.

Ο ναός του Αγίου Ελισσαίου.

Απέναντι από ό,τι απέμεινε από τη βιβλιοθήκη του Αδριανου στο Μοναστηράκι, βρίσκεται σχεδόν κρυμμένος ο ναΐσκος του Αγίου Ελισσαίου, ξαναστημένος από το 2005 κι ύστερα από ένα ύπνο αφάνειας 60 ολόκληρων χρόνων.

Ο κτητορικός αυτός ναός είναι συνδεδεμένος με τις μορφές του Αλέξανδρου Παπαδιαμαντη και του επίσης σκιαθίτη εξαδέλφου του, Αλεξανδρου Μωραϊτίδη, που πέρασαν εκεί τις κατανυκτικές ώρες της Αγρυπνίας ψάλλοντας. Δεξιός ψαλτης ο πρώτος, αριστερός ο δεύτερος.

Κι ήταν τέτοια η ακτινοβολία του Παπαδιαμάντη, ωστε εκκλησιάζονταν εκεί μόνο και μόνο για να τον ακούσουν σημαντικές μορφές των γραμμάτων της εποχής, όπως ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ο Παύλος Νιρβάνας, ο Γιάννης Βλαχογιάννης, ο Γεράσιμος Βώκος κ.α.

Ο άγιος Νικόλαος ο Πλανάς στον Ι. Ναό Αγ. Ελισσαίου λειτουργούσε καθημερινά, με ψάλτες τον ΑλέξανδροΠαπαδιαμάντη και τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΑ ΣΠΑΤΑ-Поклоњење у Спати, Грчка

Στο Ιερό Προσκύνημα Αναστάσεως Χριστού στα Σπάτα κάθε Σάββατο στις 9:30 το βράδυ καθ΄όλη τη διάρκεια του έτους τελείται ιερά αγρυπνία. ...

Ιεροδιάκονος Προκόπιος του Αλτάι (1928/29). Ένας νεομάρτυρας του Πάσχα.

Από Vladimir Moss

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Προκόπιος ήταν ο διευθυντής χορωδίας στο χωριό Kamyshinka, Bystro-Istoksky uyezd, στη περιοχή Αλτάι, στη Σιβηρία, καθώς και ότι υπηρέτησε ως διάκονος στο ναό Alexandrovskaya στο Biisk. Στο τέλος του 1928 ή στις αρχές του 1929 συνελήφθη στο Biisk και μεταφέρθηκε στο τοπικό αστυνομικό τμήμα. Εκεί του ζήτησαν να παραιτηθεί από την πίστη στο Θεό, τον βασάνιζαν με εμβάπτιση μέσα σε μια τρύπα στον πάγο του ποταμού Bii. Στη συνέχεια, τον έριξαν σε ένα ειδικό κελί τιμωρία που ονομάζεται "secretka", στο οποίο απλώς ζούσε.. Εκεί τρομερά ξυλοκοπήθηκε και βασανίστηκε. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη φυλακή του Narym, όπου η σύζυγός του Ekaterina ήρθε να τον επισκεφθεί. Η συνάντηση έγινε με την προϋπόθεση να τον πείσει η σύζυγο του να αποκηρύξει τον Χριστό και να εργαστεί την ημέρα του Πάσχα. Βλέποντας τον εκείνη δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει από τις πληγές .

Στην ερώτηση γιατί αρνήθηκε να εργαστεί το Πάσχα, ο πατήρ Προκόπιος απάντησε: «Αμέσως μόλις σήκωσα το τσεκούρι μου, βλέπω τον Σωτήρα μου να βρίσκεται ακριβώς μπροστά μου. Πώς μπορώ να συνεχίσω; "Και συνέχισε:« Όταν πήγα έξω από τις πύλες για την εργασία το Πάσχα, είδα το Χριστό Αναστημένο και τη Μητέρα του Θεού σε μεγάλη λάμψη, και έλεγε: «Χριστός Ανέστη!"

Μετά από αυτό που συνέβη αμέσως τον πέταξαν στη «secretka". Όταν η γυναίκα του είπε ότι θα πρέπει να αρνηθεί το Θεό με τα λόγια και ας μην τον ξεχνά μέσα στην καρδιά του απάντησε: «Ύπαγε πίσω μου σατανά … Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν!"

Τον πήραν λοιπόν και τον οδήγησαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Ο πατήρ Προκόπιος σήκωσε τα χέρια του και ατενίζοντας τον ουρανό, τραγούδησε: "Χριστός Ανέστη!" αμέσως έφτιαξαν σχηματισμό και τον πυροβόλησαν.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ 9

- Ω, παντοδύναμε Πλούτε,

θεέ των ισχυρών της Γής

και ποιός μπορεί

εσένα να νικήσει,

αφέντη των λαών,

κυρίαρχε της μοίρας;-

Το δίλεπτο της χήρας.

(ΜΕ ΤΟ ΔΙΛΕΠΤΟ Η ΧΗΡΑ ΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΛΟΥΚΑΣ. Θ 25 , ΜΑΡΚΟΣ Η 36)

-Γιατί να εξομολογούμαστε;

Ολοι αμαρτωλοί είμαστε.

Κανείς δεν μπορεί

να κοινωνεί "αναμαρτήτως".

- Μπορεί όμως "ακατακρίτως"

-Σωρός τα κηρύγματα

απο το βάρος των λόγων

έχουμε στενάξει.

-Γιατί μας λείπει η πράξη

- Ο άνθρωπος είναι

το μόνο όν πάνω στη Γή

που ξέρει πως θα πεθάνει.

Μαρτύριο! Τι χρειάζεται;

-Μνήμη θανάτου

σωτηρίαν κατεργάζεται.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ 8

-Είναι ευτυχής.

Εχει τα πάντα.

Τι του λείπη;

- Η λύπη

(ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΥΠΗ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΑ ΤΟ ΘΕΟ ΜΑΣ.)

-Εφιάλτες οι αρρώστιες!

Κανένα δε λυπούνται.

Κι όταν οι ανίατες πλακώνουν!...

-Τότε οι άπιστοι τελειώνουν

και οι πιστοί τελειούνται.

- Μέγα πλεονέκτημα

η σωματική δύναμη

γονατίζει τον αντίπαλο.

-Μέγιστο η πνευματική

γονατίζει ο αντίπαλος.

-Δύσκολοι καιροί!

Οτι κι αν δείς,

ο,τι κι αν πιάσεις,

θα λερωθείς,

θα λεκιάσεις.

-Δέ φταίνε

τόσο τα αντικείμενα

όσο τα υποκείμενα

(εμείς οι ίδιοι).

Η ζωή μου στην γλυκεία ησυχία της ερήμου .

Σήμερα λειτούργησα στο Εκκλησάκι της Παναγίας. Σαν σήμερα τελείωσα την ανοικοδώμησιν του. Τι ευλογία! Τι συγκίνησις! Εχθές όλη μέρα μάζευα λουλούδια να στολίσω την μοναδική Αγίαν Εικόνα Της. Πόσα θαύματα έχει κάνει στον Φιλάγριον δούλον Της με μυρτιές, λουλούδια και με δάφνες. Δόξα στο Πανάγιο όνομα Της... Πόσο θαυμάζω την απλότητα Της. Την βλέπω σχεδόν κάθε ημέρα μέσα στην ομορφιά του ουρανού.

Τι δόξα, Τι μεγαλείο να βλέπεις την Μεγάλη Βασίλισσα του σύμπαντος εκ δεξιών του Υιού Της, του Βασιλέως των πάντων. Δοξασμένο το Όνομα Τους. Θέλω να τους αισθάνομαι. Τι χαρά! Η ζωή μου στην γλυκεία ησυχία είναι ευλογία για μένα. Ευχαριστώ τον Κύριόν μου και την Παναγία Μητέρα. Η έρημος είναι ουράνιο Πανεπιστήμιο. Ο κόσμος υποφέρει από την αμαρτία. Η έρημος κάνει καλό στον πνευματικόν τομέα. Προσφέρει ησυχία. Ικετεύω τον Κύριο να μη με αφήσει να επιστρέψω στον κόσμο. Συλλογίζομαι την αδυναμία μου. Ας φύλαξη την οικογένεια μου. Θα μου κάνη το χάρισμα αυτό ο Πολυεύσπλαχνος.

Είμαι δέσμιος εν Χριστώ. Ότι θέλει Εκείνος. Κύριε, χάρισε μου πολύ αγάπη και υπακοή τελείαν στο θέλημα Σου. Χάρισε μου, Κύριε συνέπεια στην ζωή μου, ευθύτητα, αγνότητα σκέψεων και συναισθημάτων. Μη με αφήσεις ποτέ!

«Όλη την ημέρα διεπέτασσα προς Σε τα χείρας μου... εν ποιήμασι των χειρών Σου

εμελέτων». Υπέροχο το να είσαι Ιερεύς Ασκητής. Πόσο ωφελεί η ευλογημένη Έρημος! Σ' ευχαριστώ για τα δώρα Σου, Κύριε... Ας είμαι ένας γνήσιος Ασκητής Ιερεύς. Με πειράζει το δαιμόνιον της φιλοδοξίας. Κύριε Ιησού Χριστέ μου, ρύσα με. Κύριε, ανάτειλε εντός μου την νέα ανατολή, την φωτεινή Σου ταπεινοφροσύνη. Ελπίζω στην Θείαν Καλωσύνην Σου για την σωτηρία μου. Γένοιτο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΒΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΑΓΡΙΟΥ

Saint Mother Maria Skobtsova. Πώς ήταν η αγάπη του Χριστού; Παρακράτησε κάτι; Παρατηρούσε, ή μήπως μετρούσε τα πνευματικά της χαρίσματα;

Πώς ήταν η αγάπη του Χριστού;

Παρακράτησε κάτι;

Παρατηρούσε, ή μήπως μετρούσε τα πνευματικά της χαρίσματα;

Μετάνιωσε για κάποιο πράγμα;

Πού επέδειξε τσιγκουνιά;

Η ανθρωπότητα του Χριστού δέχθηκε φτυσίματα, ραπίσματα, σταύρωση.

Η θεότητα του Χριστού ήταν πλήρως ένσαρκη, έως το τέλος, μέσα στην φτυσμένη, δαρμένη, ταπεινωμένη και σταυρωμένη ανθρωπότητά Του.

Ο Σταυρός - το εργαλείο ενός αισχρού θανάτου - έγινε για τον κόσμο το σύμβολο της αυτοαπαρνούμενης αγάπης. Και δεν υπήρξε τόπος η στιγμή - ούτε από την Βηθλεέμ ως τον Γολγοθά, ούτε σε κηρύγματα ή παραβολές ή στα θαύματα που είχε κάνει - που ο Χριστός να είχε δώσει την παραμικρή αφορμή να νομισθεί πως δεν θυσίαζε ολόκληρο τον Εαυτόν Του και ολοκληρωτικά, για την σωτηρία του κόσμου, ή πως είχε κρατήσει κάτι μέσα Του, κάποιο "άγιο των αγίων" που δεν ήθελε να προσφέρει ή που δεν θα έπρεπε να είχε προσφέρει.

Προσέφερε τα δικά Του "άγια των αγίων", την θεότητά Του, για τις αμαρτίες του κόσμου, και εδώ ακριβώς βρίσκεται η θεϊκή και τέλεια αγάπη, σε όλη της την πληρότητα.

Αυτό είναι το μόνο συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε, από ολόκληρη την επίγεια προσφορά του Χριστού. Μήπως όμως η δύναμη της θεϊκής αγάπης είναι τέτοια επειδή ο Θεός, αν και προσφέρει τον Εαυτόν Του, παραμένει Θεός - δηλαδή, δεν κενώνεται, δεν χάνεται μέσα από αυτή την φοβερή, θυσιαστική αυτο-κένωση;

Συνεχώς αποκαλύπτεται, και η παρουσία του στον κόσμο είναι συνεχής. Επίσης επιτυγχάνεται συνεχώς μέσα στον κόσμο, και η μορφή της επίτευξής του είναι η Θεία Ευχαριστία, ο πιο πολύτιμος θησαυρός της Εκκλησίας, και η πρωταρχική Της δραστηριότητα μέσα στον κόσμο.

Η Ευχαριστία είναι το μυστήριο της θυσιαστικής αγάπης. Εκεί μέσα βρίσκεται ολόκληρο το νόημά της, όλος ο συμβολισμός της, όλη η δύναμή της. Σε αυτήν, ο Χριστός ξανά και ξανά θυσιάζεται εθελοντικά για τις αμαρτίες του κόσμου. Ξανά και ξανά, τις σηκώνει τις αμαρτίες του κόσμου επάνω στο Σταυρό. Και προσφέρει τον Εαυτόν Του - το Σώμα Του και το Αίμα Του - για την σωτηρία του κόσμου.

Με το να προσφέρει τον Εαυτόν Του ως τροφή για τον κόσμο, με το να παρέχει την κοινωνία εν τω Σώματι και τω Αίματί Του, ο Χριστός όχι μόνο σώζει τον κόσμο με την θυσία Του, αλλά "χριστοποιεί" κάθε άνθρωπο, και τον ενώνει με την δική Του αυτο-θυσιαστική αγάπη για τον κόσμο. Παίρνει σάρκα από τον κόσμο, την θεώνει αυτή την ανθρώπινη σάρκα, την παραδίδει για την σωτηρία του κόσμου και τον ενώνει τον κόσμο ξανά με αυτή την θυσιασμένη σάρκα- και για την σωτηρία της, και για την συμμετοχή της σε αυτή την θυσιαστική προσφορά. Μαζί με τον Εαυτόν Του - εν Εαυτώ - ο Χριστός επίσης προσφέρει στον κόσμο μια θυσία για την εξαγορά των αμαρτιών μας, σαν να απαιτεί αυτή την θυσία αγάπης από τον κόσμο ως το μοναδικό μονοπάτι προς την ένωση μαζί Του, δηλαδή, προς την σωτηρία.

Υψώνει και τον κόσμο επάνω στον Σταυρό, κάνοντάς τον συμμέτοχο στον θάνατό Του και την δόξα Του.

Πόσο βαθειά αντηχούν τα λόγια αυτά της Ευχαριστίας: "Τα Σα εκ των Σων, Σοι προσφέρομεν, κατά πάντα και δια πάντα". Εδώ, η Ευχαριστία είναι το Ευαγγέλιο εν κινήσει. Είναι η αεί υπάρχουσα και αεί τελεσθείσα θυσία του Χριστού και των Χριστό-ειδών ανθρωπίνων όντων για τις αμαρτίες του κόσμου. Δια της Ευχαριστίας η γήινη σάρκα θεούται, και θεωμένη πλέον, ξανά-έρχεται σε κοινωνία με την γήινη σάρκα. Κατά αυτή την έννοια, η Ευχαριστία είναι η αληθινή κοινωνία με το θείο.

Και δεν είναι παράξενο, που εν αυτή, το μονοπάτι προς την κοινωνία με το θείο είναι τόσο στενά συνδεδεμένη με την κοινωνία μεταξύ μας. Υπονοεί συγκατάθεση στην προτροπή: "Αγαπήσωμεν αλλήλους, ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν Πατέραν, Υιόν, και Άγιον Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον".

Η Ευχαριστία χρειάζεται την σάρκα αυτού του κόσμου, ως "ύλη" του Μυστηρίου. Μας αποκαλύπτει την θυσία του Χριστού ως θυσία για λογαριασμό της ανθρωπότητας, δηλαδή, ως την ένωσή Του με την ανθρωπότητα.

Μας κάνει "χριστούς", με το να επαναλαμβάνει ξανά και ξανά το μέγα μυστήριο της συνάντησης του Θεού με τον άνθρωπο, ξανά και ξανά κάνοντας τον Θεό ένσαρκο, με ανθρώπινη σάρκα. Και όλα αυτά επιτυγχάνονται, εν ονόματι της θυσιαστικής αγάπης για την ανθρωπότητα.

Αλλά, αν στο κέντρο της ζωής της Εκκλησίας υπάρχει αυτή η θυσιαστική, αυτο-προσφερόμενη ευχαριστιακή αγάπη, τότε που είναι τα όρια της Εκκλησίας; Που βρίσκεται η περιφέρεια αυτού του κέντρου;

Εδώ μπορούμε να μιλούμε για ολόκληρη την Χριστιανοσύνη ως μια αιώνια προσφορά της Θείας Λειτουργίας πέραν των τειχών των εκκλησιών.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως πρέπει να προσφέρουμε την αναίμακτο θυσία, την θυσία της αυτο-παραδιδόμενης αγάπης, όχι σε ένα συγκεκριμένο χώρο, επάνω στον βωμό μιας συγκεκριμένης εκκλησίας: ο κόσμος ολόκληρος γίνεται ο ένας βωμός της μίας εκκλησίας, και για την Λειτουργία αυτή, πρέπει να προσφέρουμε την καρδιά μας, σαν άρτο και οίνο, προκειμένου να μεταβληθούν σε αγάπη Χριστού, προκειμένου Εκείνος να γεννηθεί μέσα σε αυτές, ώστε να γίνουν "Θεανθρώπινες" καρδιές, και Εκείνος να τις προσφέρει ως τροφή για τον κόσμο, ώστε να φέρει ολόκληρο τον κόσμο σε κοινωνία με αυτές τις καρδιές μας που έχουν γίνει προσφορά, ώστε με αυτό τον τρόπο να γίνουμε ένα με Αυτόν, όχι για να ζήσουμε εκ νέου, αλλά για να ζήσει μέσα μας ο Χριστός, γενόμενος ένσαρκος στην δική μας σάρκα, προσφέροντας την δική μας σάρκα επάνω στον Σταυρό του Γολγοθά, ανασταίνοντας την δική μας σάρκα, προσφέροντάς την ως θυσία αγάπης για τις αμαρτίες του κόσμου, και δεχόμενος αυτήν ως θυσία αγάπης προς Αυτόν. Τότε πραγματικά θα είναι ο Χριστός πάντοτε, και εν παντί.

Εδώ βλέπουμε πόσο αμέτρητη είναι η Χριστιανική αγάπη. Εδώ είναι η μόνη οδός προς την Χριστοποίηση, η μόνη οδός που μας αποκαλύπτει το Ευαγγέλιο. Τι σημαίνουν όλα αυτά, με την κοσμική, συμπαγή έννοια; Πώς γίνεται να φανερωθεί στην κάθε ανθρώπινη συναναστροφή, ώστε κάθε συναναστροφή μπορεί να είναι μια αληθινή και γνήσια κοινωνία με τον Θεό, μέσω της κοινωνίας με τον άνθρωπο; Σημαίνει πως κάθε φορά, πρέπει κανείς να παραδίδει την ψυχή του στον Χριστό, προκειμένου να την προσφέρει ως θυσία για την σωτηρία εκείνου του συγκεκριμένου ατόμου.

Σημαίνει να ενωθώ με εκείνο το πρόσωπο στην εν Χριστώ θυσία, σαν σάρκα Χριστού. Αυτή είναι η μόνη εντολή που έχουμε λάβει μέσω της διδασκαλίας του Χριστού, και που επιβεβαιώνεται κάθε μέρα κατά την τέλεση της Ευχαριστίας. Τέτοιο είναι το μόνο αληθινό μονοπάτι που μπορεί ένας Χριστιανός να ακολουθήσει. Στο φως αυτού του μονοπατιού, όλα τα άλλα γίνονται θαμπά και θολά.

Δεν πρέπει όμως να κρίνουμε εκείνους που ακολουθούν τα κατεστημένα, μη-θυσιαστικά μονοπάτια - μονοπάτια που δεν απαιτούν την αυτο-παράδοση, μονοπάτια που δεν αποκαλύπτουν ολόκληρο το μυστήριο της αγάπης. Ούτε, από την άλλη, επιτρέπεται να σιωπούμε για αυτά. Ίσως στο παρελθόν να ήταν δυνατόν, αλλά όχι σήμερα.

Έρχονται τόσο τρομεροί καιροί.

Ο κόσμος είναι τόσο εξαντλημένος από τις ουλές και τις πληγές του. Κράζει από τα κατάβαθα της ψυχής του προς τον Χριστιανισμό. Αλλά ταυτόχρονα είναι τόσο απομακρυσμένος από τον Χριστιανισμό, που ο Χριστιανισμός δεν μπορεί, δεν τολμά καν να δείξει μια παραμορφωμένη, μειωμένη και σκοτεινιασμένη εικόνα του εαυτού του.

Ο Χριστιανισμός πρέπει να καψαλίσει τον κόσμο με το πυρ της Χριστιανικής αγάπης.

Ο Χριστιανισμός πρέπει να ανέβει στον Σταυρό εκ μέρους του κόσμου.

Πρέπει να ενσαρκώσει τον Ίδιο τον Χριστό μέσα στον κόσμο.

Ακόμα και αν αυτός ο Σταυρός, ο αιωνίως υψούμενος ξανά και ξανά, είναι μωρία και για τους νέους Έλληνές μας και σκάνδαλο για τους νέους Ιουδαίους μας, για μας θα συνεχίζει να είναι "αυτοίς δε τοις κλητοίς, Ιουδαίοις τε και Ελλησι, Χριστόν Θεού δύναμιν και Θεού σοφίαν" (Α' Κορ.1:24).

Πόση ευθύνη να έχεις τον Χριστό! Τι χαρά! ·

Σε Σένα, Κύριε εξομολογήσομε τις σκέψεις μου. Η θυσία της ζωής μου είναι η θεία αγάπη Σου. Το μέλλον μου είναι Εσύ. Σηκώνω τον Σταυρόν μου και πορεύομαι προς Σε Χριστέ μου. Τις δύναται λαλείσαι τας δυναστείας της αγαθοσύνης Σου, Κύριε; Η αγάπη μου για την ατμόσφαιρα της Ερήμου άψογη. Η γνωστή Ορθόδοξος Χριστιανική ασκητική ατμόσφαιρα. Γεμάτη πνευματικά ενδιαφέροντα. Πειρασμοί, ταπείνωσης, υπομονή, προσδοκία. Κάνω για Ασκητής; Πάντως έτσι τον βλέπω τον Φιλάγριον. Ίσως. Μένω στο σπήλαιο και σε περιμένω, μελετώντας το Πανάγιο Όνομα Σου.

Ας έχει δόξα η αγάπη Σου Θεέ μου που από τον κόσμο της αμαρτίας με κάλεσες εις την μεγάλη αυτήν έρημο σαν το αηδόνι να κελαηδώ και να Σε δοξολογώ. Την παρακαταθήκη Σου αξίωσε με να φυλάττω πιστά. Δέσποτα Φιλάνθρωπε ελέησόν με.

Μεγάλη ευθύνη, η ζωή του Ασκητή. Όσο πιο μεγάλο το ενδιαφέρον για την αγιότητα και θέωση, τόσο βαρύτερο στους ώμους πέφτει. Όσο περισσότερο ποθεί η ψυχή, η καρδιά και ο νους τον Θεόν τόσο περισσότερο εγκαταλείπουν τον νουν και υψώνονται από γη προς ουράνια. Δύσκολη η άνοδος, αλλά γλυκεία. Πόσο ποθώ και ζητώ τον Κύριο! Ποτέ δεν με εγκαταλείπει. Αν με πάρη κοντά Του υπόσχομαι ότι θα προσεύχομαι για όλο τον κόσμο. Είμαι ανάξιος. Το καταλαβαίνω. Δεν θα ξαναμαρτήσω. Λυπάμαι. Ναι, λυπάμαι. Πιο πολύ όμως υπομένω και κτυπιέμαι, κτυπώ, αγωνίζομαι και ελπίζω ότι ο Θεός θα με βοηθήσει. Βρίσκω εμπόδια να πλησιάσω τον Κύριόν μου; Για να τον ζητήσω θερμότερα. Με την σκέψιν και προσδοκία του ερχομού Του προσέχω και φυλάσσομαι. Τόσο πολύ Τον θέλω. Δεν θα ξαναμαρτήσω. Το υπόσχομαι. Μετάνοια σημαίνει αθανασία. Η αγάπη Σου, Κύριε, αθανασίας γέγοναι πρόξενος, Θεέ μου, Θεέ μου, την παρακαταθήκη Σου την έχω σφαλίξη βαθιά στην καρδιά μου. Δεν θέλω να την κλέψει ο εχθρός. Ο δούλος Σου Φιλάγριος κινείται προς Σε. Είναι στην αφετηρία του δρόμου Σου. Συγχώρεσέ τον, φώτιζε τον. Βαρύ το έργο του Ασκητή. Κύριε, ελέησόν με. Γένοιτο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΒΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΑΓΡΙΟΥ

Αποκαλύψεις κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Διηγείται ο Πρωτοπρεσβύτερος Στέφανος Αναγνωστόπουλος.

Father Justin popovits alive. Оца Јустина поповитс жив

ΤΑΠΕΙΝΗ ΙΚΕΣΙΑ ΠΟΙΜΕΝΟΣ ΨΥΧΩΝ (Εξομολογητική) . Κύριε, κράζω με όλη τη δύναμη της ασθενικής μου φωνής: Βοήθεια, Κύριε! Βοήθεια! Κλέφτες στο μαντρί!

Η Εξομολογητική αυτή ικεσία του πατρός Ευσεβίου εγράφη μετά την επιστροφή του από την Σουηδία, όπου διακονούσε ιεραποστολικά ως ιερεύς εργαζόμενος και σε χειρωνακτικές δουλειές από το 1963 έως τα 1980. Το 1973 έχτισε, εργαζόμενος ως μαραγκός, και το Ιερόν Ησυχαστήριον του Αγίου Νικολάου, στην Βόρεια Σουηδία, στο RATTVIK 400 χιλιόμετρα οπό την Στοκχόλμη... Στην Ελλάδα επανήλθε το 1980, κάνοντας υπακοή στον πνευματικό του πατέρα.

ΚΥΡΙΕ κάποτε η άγια Σου καρδιά πόνεσε απερίγραπτα βλέποντας το λαό σου σε πλήρη εγκαταλείψει. «Ιδών τους όχλους εσπλαγχνισθής περί αυτών ότι ήσαν ερριμμένοι ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα».

Ράγιζε η θεανθρώπινη καρδιά Σου από το αποκαρδιωτικό αυτό θέαμα. Σε άλλη περίπτωση έκλαψες για την ίδια αιτία. Αγαπούσες τόσο πολύ το λαό Σου! Τον αγαπούσες αφάνταστα, γιατί ήσουν -~και είσαι πάντοτε!- ο «Ποιμήν ο Καλός».

Και την απέραντη αγάπη Σου για την Ποίμνη Σου, πού δεν περιορίζεται σε μόνον τον «περιούσιο» λαό Σου, αλλά εκτείνεται σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος την έδειξες με τον πιο αναμφισβήτητο , τρόπο. «Εθηκας την ψυχήν Σον υπέρ των προβάτων» πάνω στον φρικτό Γολγοθά. και μας άφησες έτσι αιώνιο και ανέφικτο παράδειγμα καλού Ποιμένος. Μας έδειξες έμπρακτα ποιοι πρέπει να είναι, όσοι θα θελήσουν υπακούοντας στην κλήση Σου, να γίνουν ποιμένες ψυχών. Οφείλουν γι` αυτό να «έπακολουθήσωσι τοις ίχνεσι Σου», Ω, πόσο άξιο θαυμασμού και δοξολογίας είναι το υπέροχο και ανέφικτο παράδειγμα Σου!

Πόσο, αντίθετα, μηδαμινό και αξιοδάκρυτο είναι το δικό μου παράδειγμα, το δικό μου άθλιο και ελεεινό παράδειγμα!

Πώς τολμώ να λέω πώς είμαι ή, καλύτερα, πώς υπήρξα ποιμήν ψυχών; Πόσο απροσμέ

τρητη είναι ή δική μου αναξιότητα και άμαρτωλότητα!

ΚΥΡΙΕ, Εσύ είσαι ο ένας και μοναδικός Ποιμήν ψυχών.

Από άπειρη συγκατάβαση όμως και άμετρο έλεος θέλησες να εμπιστευθείς το μοναδικό αυτό έργο σε ανθρώπινα χέρια. Για αυτό ευδόκησες από άπειρη συγκατάβαση και έλεος να καλέσεις ακόμη και εμένα, των αναξίων άναξιώτερον και αμαρτωλών αμαρτωλότερο και σιχαμερών σιχαμερώτερον, να ακολουθήσω τα ίχνη Σου στο έργο της διαποιμάνσεως ψυχών.

Εσύ ο ίδιος εναποτέθηκες στα ακάθαρτα και βέβηλα μου χέρια ως «παρακαταθήκη», για να Σε διαφυλάξω αλώβητων ως τη φρικτή ημέρα της Λογοδοσίας. Στην παρακαταθήκη αυτή περιλαμβάνεται και το Σώμα, του οποίου θεία Κεφαλή είσαι Εσύ, δηλαδή ή Εκκλησία Σου, στο πρόσωπο της μικρής Ποίμνης, πού μου εμπιστευόσουν.

Αλλοίμονο μου όμως, δεν ήμουν άξιος αυτής της τιμής ούτε τότε, ούτε, πολύ περισσότερο, τώρα. Όμως παρόλα αυτά ξέρεις πόσο βαθιά λαχτάρησα να μπορούσα να ακολουθήσω με πλήρη συνέπεια τα αιματοβαμμένα ίχνη Σου.

Εσύ μόνο γνωρίζεις κάποια δάκρυα, κάποιους ίδρωτες, κάποιους μόχθους, κάποιες αγωνίες, κάποιες αγρυπνίες, κάποιες περιφρονήσεις, κάποιες ειρωνείες ή και απειλές, πού μου απευθύνθηκαν, κάποιο αίμα της καρδίας, κάποιους αλάλητους στεναγμούς, πού προσφέρθηκαν ταπεινά μόνο και μόνο για να εξαγνισθεί ή ταπεινή μου προσφορά. Εσύ

ξέρεις πόσο μου κόστισε ή αποδοχή της κλήσεώς Σου.

Το πώς οδήγησες τα διστακτικά και παραπαίοντα βήματα μου, το πόσο με ανέχθηκες στις πτώσεις μου και στις αδεξιότητες μου, το γνωρίζω πολύ καλά για τον εαυτό μου. Σε ευχαριστώ, Κύριε, ταπεινά για όλα αυτά.

ΞΕΡΕΙΣ όμως πάλι, Κύριε, πόσοι όγκοι εγωισμού, διαφορώτατων με μητέρα τους τη φιλαυτία, ανθρωπαρέσκειας, ιδιοτέλειας, μικροτήτων και με ένα λόγο αμαρτωλότητος απροσμέτρητης, μόλυναν πάντα την προσφορά μου.

Ξέρεις πώς κατά βάθος αναζητούσα τον εαυτό μου -και δεν Σου το κρύβω, το ξέρεις άλλωστε ως Παντογνώστης, πώς και τώρα το ίδιο κάνω- ή υπολόγιζα τους ανθρώπους, την κρίση τους την καλή για μένα, την εύνοια τους, την τιμή τους για μένα. Ανακαλύπτω τώρα πια με πολλή οδύνη, πώς πολύ λίγο έβλεπα το Ποίμνιο ως ψυχές προς σωτηρία. Δεν πόνεσα μέχρι θανάτου για αυτές.

Όχι. Υπήρξα πολύ σκληρός κι ας φυλαγόμουν να μην το δείχνω.

Υπήρξα ξένος προς την τρυφερότητα και την αγάπη, που κλαίει και αγρυπνεί με πόνο πού προσφέρει τα πάντα για το όποιο λογικό πρόβατο της μικρής του ποίμνης πού πεθαίνει ευχαρίστως γι' αυτό πού το αγαπάει για ότι είναι.

Εγώ, κι αν υποτεθεί πώς αγαπούσα σε κάποιο βαθμό, τον εαυτό μου ουσιαστικά αγαπούσα. Αγαπούσα για τον εαυτό μου.

Πόσο αληθινό είναι αυτό, το αποδεικνύει το γεγονός, πώς πολλές φορές τις ψυχές, πού μου εμπιστεύθηκες, τις εγκατέλειψα άσπλαχνα αναζητώντας «καλύτερους» τάχα τρόπους «αξιοποιήσεως» του εαυτού μου.

Είχα και έχω τόσο τερατώδη ιδέα για τον εαυτό μου! Φοβόμουν ουσιαστικά τον θάνατο. Τον θάνατο για Σένα και το Ποίμνιο Σου. και πιστεύω πώς ποτέ μου δεν προχώρησα πέρα από έναν κούφιο συναισθηματισμό λόγων στο σημείο αυτό. Και απόδειξη είναι οι τόσες φορές, πού απομακρύνθηκα οικειοθελώς από το Ποίμνιο.

Άλλο το ότι ή αγάπη Σου μου έδωσε να καταλάβω πώς δεν μου ήταν επιτρεπτό να εγκαταλείψω με τόσο επιπόλαιο τρόπο τις ψυχές, πού μου εμπιστεύθηκες. Δια μέσου των γεγονότων μου έκανες φανερό πώς ή θέση μου ήταν στον τόπο, οπού με τοποθέτησες αρχικά και πώς σε αυτόν έπρεπε να πεθάνω.

Ό θάνατος μου θα έπρεπε να πέραση όλα τα στάδια του, ώσπου να ολοκληρωθεί με την εναπόθεση του πνεύματος μου στα χέρια Σου και μαζί και της εντολής Σου. Γι' αυτό με ξανάφερες στον αρχικό μου τόπο μη ευλογώντας τις προσπάθειες μου, αλλά αντίθετα καταστρέφοντας το έργο των χεριών μου. Σε ευχαριστώ για την καταστροφή αυτή. Σε ευχαριστώ ταπεινά για την ανοχή, πού εξακολουθητικά μου δείχνεις, έστω κι αν είναι πολύ οδυνηρές οι φανερώσεις τους.

Σε ευχαριστώ γιατί δεν με άφησες στον ύπνο των φαντασιώσεων μου, αλλά με ξύπνησες στην πραγματικότητα μου και στην αλήθεια πού αφορά έμενα τον ίδιο. Που θα ήταν δυνατό να είχα καταντήσει αλλιώς!

Μα, να, πού χρειάστηκε να απομακρυνθώ πάλι από το Ποίμνιο Σου. Όμως ετούτη τη φορά όχι από υπαιτιότητα δική μου, Κύριε μου, όσο κι αν οι αμαρτίες μου παίζουν πάλι το θλιβερό τους ρόλο και στην περίπτωση αυτή. Το γιατί το ξέρεις, Κύριε μου.

Εσύ ξέρεις και τους βαθύτερους λόγους, πού εγώ τους αγνοώ.

Εσύ γνωρίζεις πόσο έκλαψα και πόσο κλαίω γι' αυτό.

Κλαίω σαν μωρό παιδί.

Ματώνει ή καρδιά μου καθώς βλέπω τα πρόβατα Σου λεηλατημένα, χωρίς ποιμένα, χωρίς φροντίδα και «θεραπεία» των πολλών τους αναγκών, χωρίς την κανονική προσφορά του «σιτομετρίου» τους για να διατηρηθούν στην πνευματική τους ζωή. Πόσο πονώ, Κύριε μου και με μόνη τη σκέψη, ότι δεν μπόρεσα να φέρω εις πέρας το έργο, πού μου ανέθεσες. Όχι πώς είναι ποτέ δυνατόν να άχθη ποτέ σωστά εις πέρας, αλλά να, έτσι ανθρώπινα κρίνοντας λέω να μπορούσα να εκπληρώσω τουλάχιστον κάπως υποφερτά το χρέος μου.

Θα ήθελα και την ίδια τη ζωή μου να έδινα, όσο φτωχή και ασήμαντη κι αν είναι,, όσο κι αν δεν αξίζει καθόλου, μα καθόλου για τις ψυχές, πού μου έκανες την υψίστη τιμή να μου εμπιστευθείς. Πόσο αγάπησα το ποίμνιο αυτό , το ξέρεις, Κύριε. και πόσο το λαχταρώ δεν το αγνοείς καρδιογνώστης, πού είσαι.

ΞΕΡΩ όμως κι ετούτο: Καμιά θυσία δεν είναι ευπρόσδεκτη ενώπιον Σου και δεν μεταβάλλεται «εις οσμήν ευωδίας πνευματικής», αν δεν γίνεται σύμφωνα με το πανάγιο θέλημα Σου. Και αν καμιά ανθρώπινη δεν είναι αξία της Μεγαλοσύνης Σου, πόσο μάλλον ή δική μου, πού θα ήταν ήδη από την πηγή της βρωμερή και αηδιαστικά μολυσμένη με κάθε ανθρώπινη αμαρτία και αθλιότητα; Ξέρω πολύ καλά, Κύριε μου, πώς το καλό δεν είναι καλό, αν δεν γίνεται καλά, όταν δεν γίνεται σύμφωνα με το Απόλυτο Καλό, το πανάγιο θέλημα Σου.

Το ζήτημα δεν είναι να θυσιαστώ εγώ και όπως το θέλω εγώ, αλλά αν το θέλεις Εσύ και όπως το θέλεις Εσύ.

Γι' αυτό και υποτάσσομαι στο θέλημα Σου. Δέχομαι ευχαρίστως την περιφρόνηση του να θεωρούμαι «προδότης» του Ποιμνίου Σου, λιποτάκτης του χρέους μου έναντι των αγαπημένων μου ψυχών. Με παρηγορεί ή σκέψη πώς παρόλα αυτά. Εσύ ξέρεις τα πάντα. Ξέρεις πιο καλά και από μένα τον ίδιο αυτά, πού με αφορούν.

Εσύ τα ξέρεις σωστά και όπως είναι. Οι άνθρωποι τα ξέρουν, αν τα ξέρουν, ανάποδα, λειψά, παραποιημένα, από αδέσποτες ίσως φήμες, από διεργασίες της δικής τους φαντασίας ή καχυποψίας και με βάση ίσως ότι ή όχι καλή διάθεση μερικών ίσως έχει χαλκέψει.

ΜΑΚΡΙΑ, τοπικά πια από το ποίμνιο, πού αγαπώ με όλη μου την καρδιά, μα και εντελώς αδύνατο να παρευρίσκομαι κοντά τους εφ' όρου ζωής, νιώθω το χρέος να βρίσκομαι δίπλα του πνευματικά και αθώρητος, να ξαγρυπνώ μαζί Σου για τις αγαπημένες μου ψυχές. Να μιλώ μαζί Σου γι` αυτές. Να βουλεύομαι μαζί Σου για τις εγκαταλελειμμένες, τις πονεμένες, τις βασανισμένες, τις γεμάτες λαχτάρα να έρθουν κοντά Σου ψυχές.

ΜΕ τα μάτια της ψυχής μου και από ότι τυχόν ξέρω ή μαθαίνω, βλέπω την Ποίμνη Σου περιτριγυρισμένη από λύκους διψασμένους για αίμα, κυριαρχημένους από άγρια βουλιμία να καταβροχθίσουν ψυχές.

Βλέπω μεταμφιεσμένους σε πρόβατα θανάσιμους εχθρούς των προβάτων Σου, πού θέλουν να τα απομυζήσουν.

Βλέπω τους θρασείς «κλέπτας», πού έρχονται να «αρπάσωσι», να «θύσωσι», να «απολέσωσι». Βλέπω... και τι δεν βλέπω.

Μη μπορώντας όμως να κάνω τίποτε άλλο, κράζω;

Κύριε, κράζω με όλη τη δύναμη της ασθενικής μου φωνής: Βοήθεια, Κύριε! Βοήθεια! Κλέφτες στο μαντρί! Λύκοι στο κοπάδι με αιμοβόρα διάθεση! Φωνάζω σε Σένα τον μόνον Αρχιποίμενα, γιατί ξέρω και την απέραντη στοργή Σου για κάθε πρόβατο προσωπικά και την άπειρη δύναμη Σου να συμπαρασταθείς σ' αυτά και στις δυσκολίες τους και στους πειρασμούς τους. Κράζω έτσι δεμένος, πού είμαι, με καταματωμένη και κουρελιασμένη την καρδιά μου, με πλημμυρισμένα από δάκρυα τα μάτια μου, με φωνή, πού την αλλοιώνουν ασυγκράτητοι λυγμοί. Κύριε, προστάτευσε την Ποίμνη Σου! Οδήγησε της τα βήματα «εις νομάς σωτηρίους», «εις τόπον χλόης», «εις ύδατα αναπαύσεως». Εκεί στους θεϊκούς λειμώνες της θεία Σου αγαπήσεως έκθρεψέ την με τα αγιαστικά της χάριτος Σου και προ πάντων με την τροφή της αθανασίας, το πανάγιο Μυστήριο της ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ, το αντίδοτων του θανάτου.

Και ΠΡΟ ΠΆΝΤΩΝ ΣΤΕΙΛΕ ποιμένες άγιους, σεμνούς, σώφρονες, καθαρούς, ταπεινούς, τίμιους, ανιδιοτελείς, αληθινούς γνήσιους ώριμους πνευματικά, «υγιαίνοντας περί την πίστιν», φωτοειδείς και χριστοειδείς, ώστε να κατευθύνουν την Ποίμνη Σου «εις τόπον Σου».

Ναι Κύριε, Κύριε μου, Σε ικετεύω θερμά με δάκρυα, στείλε άγιους ιερείς, εργάτες του θερισμού Σου, οικονόμους της ποικίλης Χάριτος Σου στο εγκαταλελειμμένο Ποίμνιο Σου, Στείλε ιερείς παρακαλούντας τον λαό σου Κύριε!

Ώ, πόσο θα χαίρομαι, όταν ή Ποίμνη Σου θα χαίρεται! Πόσο θα σκιρτώ από αγαλλίαση, όταν το λογικό Σου κοπάδι θα αναπαύεται κάτω από τη θεία Σου, σκέπη, αναπνέοντας τη ζείδωρη αύρα της Χάριτος Σου, ήρεμο και γαλήνιο, γιατί θα ξέρη πως πάνω του αγρυπνείς Εσύ ο ίδιος!

ΓΝΩΡΙΖΩ όμως πόσο ή ανθρώπινη πραγματικότητα είναι πεζή, απογοητευτική, αντινομική, γεμάτη αδυναμίες. Ξέρω από τον ίδιο τον εαυτό μου πόσο δύσκολο είναι για τα πρόβατα Σου να υποταχθούν πέρα για πέρα στο θέλημα Σου. Είναι τόσο διεφθαρμένη ή φύση μας και τόσο διεστραμμένη από την αμαρτία, Κύριε!

Δεν αγνοώ ακόμα πώς το δυσκολότερο επίτευγμα είναι να ενωθούν όλα τα πρόβατα εσωτερικά, οργανικά, αληθινά σε μια πραγματικά πνευματική ποίμνη υπό ένα Ποιμένα, Εσένα, ω Ιησού μου.

Για αυτό δεν προσευχήθηκες εσύ ο ίδιος στον Πατέρα Σου λίγο πριν από το πάθος Σου; Ξέρω από πικρή πείρα τον διασπαστικό ρόλο των προσωπικών αντιλήψεων και ιδεών, των συναισθηματικών καταστάσεων, της άγνοιας του Ευαγγελίου Σου της ελλείψεως της εσωτερικής μυστικής (επί)κοινωνίας με Σένα και με τα υπόλοιπα πρόβατα Σου μεταξύ τους, της σφοδρής πολεμικής εναντίον της Εκκλησίας Σου, του κάκου, κάκιστου, παραδείγματος κάποιων ανάξιων ποιμένων Σου, από τους οποίους ο χειρότερος τυχαίνει να είμαι εγώ.

Ξέρω πόσο ο «αρχέκακος όφις», ο εχθρός διάβολος, σπέρνει κάθε είδους ζιζάνια ανάμεσα στα πρόβατα Σου. Δεν αγνοώ πόσο δελεαστικά και γοητευτικός πλάνα είναι τα μονοπάτια της αμαρτίας και των φευγαλέων, απατηλών δε, αγαθών του κόσμου ετούτου. Όλα αυτά και ότι σχετικό, κρατούν το Ποίμνιο Σου σε κατάσταση συγχύσεως, διασκορπισμού, αδυναμίας συμπορεύσεως, συμπνευματισμού στο Όνομα Σου.

Μη μπορώντας να κάνω τίποτε -μα και στην καλύτερη περίπτωση τι μπορεί να κάνη ο άνθρωπος;- Σε παρακαλώ δέξου μια ταπεινή προσφορά, Κύριε. Μια προσφορά ενός ανάξιου ποιμένος ψυχών, πού παρόλη την αθλιότητα του αγαπάει τα πρόβατα Σου, δηλαδή τους αδελφούς του, γιατί και αυτός πρόβατο Σου είναι, τα νιώθει ενωμένα μαζί του με μια ενότητα «εν ενί πνεύματι και μια καρδία» και ικετεύει γι' αυτά. Και ή προσφορά μου θα είναι:

ΓΙΑ όσα πρόβατα Σου

δεν Σε γνωρίζουν και γι' αυτό και δεν επικοινωνούν μαζί Σου,

θα επικοινωνώ εγώ.

Για όσα πρόβατα Σου

κλαίνε για τις οποίες παραβάσεις τους και εκτροπές

τους, μικρές ή μεγάλες, τις εν γνώσει ή εν αγνοία

τους,

Θα κλαίω εγώ.

Για όσα πρόβατα Σου

βυθίζονται ατό βούρκο της αμαρτίας χάνοντας την

αγνότητα τους, θα θρηνώ εγώ.

Για όσα πρόβατα Σου

κοιμούνται τον μακάριο ύπνο της αμελείας και

αδιαφορίας, θα ξαγρυπνώ εγώ.

Για όσα πρόβατα Σου

ΣΕ βλασφημούν και Σε περιφρονούν, γιατί ποτέ

Τους δεν γνώρισαν πραγματικά, θα Σε υμνώ και

Θα Σε δοξολογώ εγώ.

Για όσα πρόβατα Σου

Είναι δέσμια οποιουδήποτε πάθους, γονατιστός

Θα Σε, ικετεύω να τα ελευθέρωσης από τα φοβερά

δεσμά τους.

Για όσα πρόβατα Σου

Πέφτουν σε χέρια λύκων, με αγωνιά και απελπισμένα

Σου κράζω. Κύριε, Κύριε, Κύριε, σώσε τα!

γλίτωσε τα!

Για όσα πρόβατα Σου

βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση, σε

σε αδυναμία να σκεφτούν και μη μπορώντας

να βρουν τη σωτήρια διέξοδο από τον λαβύρινθο,

στον οποίο βρίσκονται, θα Σου δέομαι εγώ.

Με όσα πρόβατα Σου

αγωνίζονται ειλικρινά, και δακρύζουν και πονούν

και πασχίζουν και ματώνουν και αδιάκοπα

προσπαθούν να «τελέσωσι τον δρόμον» τους με χαρά.

για να φέρουν σε αίσιο πέρας το έργο της σωτηρίας τους.

Θα συναγωνίζομαι και εγώ «εν τοις προσευχαίς»,

ώστε να αξιωθούν να λάβουν το στεφάνι της νίκης,

το όποιο «αποδώσεις Συ ο δίκαιος Κριτής

εν εκείνη τη ήμερα».

ΞΕΡΩ πώς ο καθένας μας είναι προσωπικά υπεύθυνος ενώπιον Σου, Κύριε. «Έκαστος περί εαυτόν δώσει λόγον Σοί τω Θεώ».

Ξέρω όμως πάλι πώς τίποτε δεν εμποδίζει την αγάπη στο όνομα Σου να ταυτίζεται με όλη την Εκκλησία Σου, «μη ζητούσα τα εαυτής», και να ακολουθήσει τα ίχνη Σου, για να γίνει «χριστοειδής» και «χριστόμορφος».

Εσύ δεν έκανε για μας και αντί για μας αυτό το όποιο, ό,τι και να ξέραμε, ό,τι και να θέλαμε, ότι και να πασχίζαμε, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να κατορθώσουμε; Αν τόλμησα και είπα τις μεγάλες κουβέντες, πού είπα πιο πάνω, τόλμησα να το κάνω μόνο και μόνο, γιατί ξέρω πολύ καλά πώς όχι εγώ ο γήινος και αδαμιαίος και πρώτος των αμαρτωλών, αλλά Εσύ είσαι Εκείνος, πού θα κάνης ότι δεν κάνουμε εμείς και θα συμπλήρωσης τις δικές μας ελλείψεις και ατέλειες.

Κανένας δεν αγαπάει τα πρόβατα Σου, όσο Εσύ ο ίδιος. και φυσικά δεν περιμένεις να μάθεις τις ανάγκες τους από τις δικές μας αναιμικές προσευχές. Επειδή όμως Σε ξέρω, όσο και αν ή γνώση μου για Σένα είναι απόλυτα μικρή και μηδαμινή, τόλμησα να μιλήσω «εις τόπον Σου», όπως Θα μιλούσες Εσύ. Αποτόλμησα να γίνω των δικών Σου συναισθημάτων -σε κάποιον ελάχιστο βαθμό, βέβαια- ερμηνεύς για τα πρόβατα Σου, πού για χάρη τους έγινες «ο Ών ός ουκ ης δι' ημάς». Αν όμως παρόλα αυτά είναι τα λόγια μου υπερφίαλα και παράτολμα για την αθλιότητα μου, συγχώρησε με. Κύριε. Συγχώρησέ γιατί ξέρω την αδυναμία μου. Συγχώρησέ με, γιατί στην υπερβολή της αγάπης είπα, ότι και δεν μου ταιριάζει και με ξεπερνάει «άπειρον όσον».

ΔΕΞΟΥ Κύριε Ιησού γλυκύτατε, Αρχιποίμην Ιησού, Υιέ Θεού Μονογενές, Αγάπη της Αγάπης-του Πατρός, πού είναι ή ρίζα κάθε αγάπης, δέξου, ΚΥΡΙΕ μου, την ταπεινή μου προσφορά. Δέξου την και επειδή οπωσδήποτε είναι μολυσμένη και βεβορβορωμένη από την άμετρη αμαρτωλότητά μου, εξάγνισε -την ΕΣΥ καθάρισε την Εσύ, συμμόρφωσε την Εσύ σύμφωνα με τη δική Σου σοφία και καθαρότητα.

Δέξου τους χτύπους της καρδιάς μου, όσο κι αν είναι πήλινη.

Δέξου τα δάκρυα μου, όσο κι αν είναι γήινα.

Δέξου την ταπεινή μου ικεσία, όσο κι αν είναι φτωχή και ισχνή.

Σε ικετεύω, φτωχό Σου πρόβατο κι εγώ, για τα πρόβατα Σου, πού είναι αδέρφια μου, πού είναι παιδιά Σου, που είναι παιδία του «Πατρός ημών του εν τοις ουρανοίς», Πρωτότοκε και Πρεσβύτερε Αδελφέ, Κύριε και Δέσποτα Ιησού Χριστέ, Σωτήρ μου.

ΟΣΟΝ καιρό μετάνοιας, συντριβής, προσευχής, αφιερώσεως και ησυχίας πνευματικής θα μου χαρίζει ή ευσπλαχνία Σου -μια μέρα; μια εβδομάδα; ένα μήνα; ένα χρόνο;- όσον καιρό θα μου χαρίζει ή άμετρη αγαθότητα Σου και ανοχή Σου, θα τον αφιερώσω σε αυτό το έργο: θα ικετεύω για τα πρόβατα Σου. Ώ, μην απορρίψεις την ταπεινή μου ικεσία, Κύριε! Το ξέρεις πως η μεγάλη μου ευτυχία κλείνοντας τα μάτια στον μάταιον αυτόν κόσμο, ή πιο μεγάλη μου χαρά, θα είναι να έχω κρατήσει μια και μόνο εικόνα:

"ένα κοπάδι λογικών προβάτων, των προβάτων, που μου είχες Εσύ εμπιστευθεί, μα δεν αξιώθηκα να πεθάνω ανάμεσα τους, να βόσκουν ενωμένα, αγαπημένα, ειρηνικά, πνευματικά καταρτισμένα σε κάποιους λειμώνες της Χάριτος Σου, κάτω από τα στοργικά βλέμματα ενός —ίσως και περισσότερων- αγίων ιερέων και πνευματικών ποιμένων, πού θα τους έχεις στο μεταξύ Εσύ στείλει, γιατί και γι' αυτό Σε έχω ενοχλήσει πολύ, όπως το ξέρεις καλά.

Ίσως αύτη ή εικόνα, πού θα έχω κλείσει στα μάτια μου, νάναι ή μόνη μου απολογία μπρος στο φοβερό Κριτήριο και το αδέκαστο Βήμα Σου.

Όταν μου πεις: τι έκανες λοιπόν, φτωχή ψυχή, εκεί κάτω στη γη; Θα μπορώ ίσως τότε με όλη την απλότητα και το θάρρος, πού μου εμπνέει ή αγάπη Σου, να Σου αποκριθώ ταπεινά:

Σου δάνειζα τα δάκρυα μου,

για να κάνης τις συνθέσεις

των χρωμάτων αυτής της εικόνας,

που έφερα μαζί μου Κύριε!

ΑΜΗΝ, ΑΜΗΝ, ΑΜΗΝ, ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ, ΙΗΣΟΥ ΜΟΥ!

Βιβλιογραφια . ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΙΚΕΣ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΙΚΕΣΙΕΣ

ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ;

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΒΙΤΤΗ

«Άκούσομαι τι λαλήσει εν εμοί ο Κύριος». Θα αφουγκρασθώ τι θα μου πει ο Κύριος στα βάθη της καρδίας μου. Αυτό λέει ο ιερός ψαλμωδός. Και όντως άκουγε τότε τον ψίθυρο του Θεού ή αγαπημένη του εκείνη καρδιά. Και ότι άκουγε μας το έλεγε ο προφήτης. Και επειδή ήταν λόγος του Θεού, έμεινε στους αιώνες διαχρονικά μέχρι σήμερα. Και μας στηρίζει.

Ή δική μου όμως καρδιά δεν είναι τέτοια, Κύριε μου Ιησού, ώστε να λαλείς σε αυτήν Και αύτη να ακούει τα Θεία Σου λόγια, όπως ο ιερός Σου προφήτης. Όμως μίλησες, όταν βρισκόσουν στη γη. Και τότε είπες ότι πιο σημαντικό για όλους Και για μένα. Με βάση λοιπόν από ότι είπες Και διαχρονικά μένει μέχρι σήμερα αναλλοίωτο, προσπαθώ να κάνω μια σύνθεση αυτών, πού θα μου έλεγες ακριβώς σήμερα, γιατί δεν έπαψες να είσαι πάρουν πάντα στην Εκκλησία Σου Και ιδιαίτερα πάντα παρών «όπου εισί δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το όνομα Σου». Και είναι το ίδιο σαν Και τότε. Γιατί ξέρω, Κύριε, ότι Εσύ δεν φλυαρείς Και δεν μου λες περιττά πράγματα ή δεν λες Και ξαναλές, ότι ήδη μου είπες μέσω του ιερού Σου Ευαγγελίου Και των θείων Αποστόλων Σου. ότι λες, το λες μια για πάντα. Και έχει αξία για όλους Και για όλα. Πάντοτε. Και σήμερα ετούτη τη στιγμή. Και επομένως θα μου είναι επίκαιρο. Για αυτό και τολμώ τη σύνθεση αυτών, πού θα μου έλεγες και σήμερα. «Τείνω λοιπόν το ους μου», τεντώνω το αυτί της καρδιάς μου, και ακούω τι θα είχες να μου πεις με όλο μου το σεβασμό Και όλη την αγάπη της καρδιάς μου Και όλη μου την αφοσίωση, πού Σου αξίζει. Να, τι ακούω να μου λες:

«Ψυχή, πού λαχταράς να ακούσης το λόγο μου, δεν είναι ανάγκη να ξέρης πολλά ούτε να κάνης κάποιες ειδικές σπουδές ή να πάς σε κάποια σεμινάρια, για να ευαρεστήσεις ενώπιον μου. Αρκεί να με αγαπάς πολύ Και να είσαι έτοιμη να κάνης το θέλημα μου, γιατί αυτό είναι για σένα σωτήριο. Δεν σου το έχω ήδη δηλώσει: «Ό τηρών τα εντολές μου, εκείνος εστίν ο αγαπών με»;

-Ναι, Κύριε μου Ιησού. Έτσι είναι. Κι εγώ αυτό προσπαθώ να κάνω, όσο κι αν πέφτω. Όμως φροντίζω να σηκώνομαι με τη χάρη Σου. Λοιπόν Σε ακούω, Κύριε.

«Μίλα μου, ψυχή αγαπημένη, πού λες πώς με αγαπάς, όπως θα μιλούσες στη γλυκεία μανούλα Σου, όταν σε είχε στη θερμή της αγκαλιά, ή στα γόνατα του αγαπημένου σου πατέρα Και ένιωθες τους χτύπους της καρδιάς τους της γεμάτης αγάπη για σένα».

Και σε ρωτώ:

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ;

Πες μου τα ονόματα των γονιών σου, των συγγενών σου, των φιλικών σου προσώπων, των προσώπων, πού έτσι ή αλλιώς βρίσκονται στο περιβάλλον σου. στη δουλειά σου, στις κοινωνικές σου σχέσεις. Και μετά τα ονόματα ανάφερε μου τι θέλεις να κάνω για το καθένα. Δεν έκανε το ίδιο ο Ίάειρος; «Το θυγάτριόν μου, είπε, εσχάτως έχει, (παρακαλώ σε) ίνα έλθών επιθής αύτη τάς χείρας σου, όπως σωθή Και ζήσεται» (Μάρ. ε' 22). Δεν έκανε το ίδιο ένας πονεμένος πατέρας για τον δαιμονισμένο γιο του; Δεν μου ανέφερε δακρυσμένη ή Χαναναία μάνα για την κόρη της; Δεν έκραξαν σε μένα οι δυο τυφλοί ζητώντας να τους χαρίσω το φως τους; Το ίδιο Και τόσοι άλλοι, τόσοι άλλοι;

Πες μου λοιπόν τι θέλεις για αυτούς Και ζήτα το με θέρμη πολλή και πίστη ταπεινά Και επίμονα. Αγαπώ πολύ τις ευγενικές καρδιές, πού λησμονούν τον εαυτό τους χάριν των άλλων.

Μίλα μου

για τους φτωχούς, πού θέλεις να ελαφρύνεις την κατάσταση τους

για τους αδικημένους, πού καταπιέζονται

για τους συκοφαντημένους, πού δεν μπορούν να αποδείξουν την αθωότητα τους

για τους αρρώστους, πού υποφέρουν

γιο τους κακούς, πού θα ήθελες να μεταστραφούν στο καλό

για τους μοναχικούς, πού μαραζώνουν στη μοναξιά τους

για τους απογοητευμένους από τη ζωή

για τους βυθισμένους στο βούρκο της αμαρτίας και περικλεισμένους στη φυλακή των παθών τους.

για τους ποικίλως ψυχικά άρρωστους

για τα πρόσωπα, πού κάποτε σε αγαπούσαν, αλλά τώρα απομακρύνθηκαν από σένα, αλλά τόσο πολύ θα ήθελες να ξανάρθουν πάλι κοντά σου

για όλους, για όλους Και όλα, πού νιώθεις την ανάγκη να πεις θερμόν έναν λόγο, ένα αίτημα ιερό, μια ικεσία ολοκάρδια.

Μην ξεχνάς πώς έχω υποσχεθεί να ακούω κάθε προσευχή, πού αναδύεται από τα βάθη της καρδίας και πού με τα φτερά της αγάπης με ταχύτητα αφάνταστα πιο μεγάλη από το φως διασχίζει τα άπειρα ύψη Και φτάνει μπρος στον ουράνιο θρόνο μου ως ευαρεστεί Και ιερή προσφορά. Αυτού του είδους τις προσευχές δεν περιμένει πάντα ανυπόμονα;

Δεν έχεις να μου ζήτησης κάποιες χαρές;

Γράψε, αν έτσι το θέλεις, έναν κατάλογο, όσο μακρύς κι αν είναι, όλων όσα λαχταράς, όλων των αναγκών σου και ανάφερε της στην αγάπη μου. Όχι πώς δεν τα ξέρω όλα. Τα ξέρω όλα προτού καν να τα έχεις συνειδητοποιήσει. Όμως θέλω να τα ακούσω με τη δική σου φωνή. Θέλω να μου πεις ελεύθερα Και άγαπητικά ότι Και όπως το νιώθεις, ότι Και όπως Και όσο το λαχταράς. Και πες μου, ψυχή αγαπημένη, με όλη την απλότητα, ότι είσαι

δούλη των αισθήσεων σου,

σκλάβα των παθών σον,

δέσμια της υπερηφάνειας σον,

πληγωμένη από την ευθιξία σον,

εγωιστική όσο δεν το φαντάζεσαι,

χαλαρή χωρίς προηγούμενο,

φιλύποπτη χωρίς λόγο,

φίλαυτη χωρίς όρια,

αδιάφορη Και αμελής,

δυσκίνητη σαν παράλυτη,

δεμένη πολύ με τον κόσμο,

ολιγόπιστη στις δοκιμασίες σου,

πάμφτωχη σε αρετές,

με ασήμαντη πνευματική πρόοδο Και ό,τι άλλο.

Και ζήτα μου να έρθω να σε βοηθήσω στις προσπάθειες, που κατά βάλλεις, στις πτώσεις σου, στις αγωνίες σου, στις απογοητεύσεις σου.

Φτωχό μου παιδί, μην κοκκινίζεις από ντροπή! Ξέρω την κατάσταση σου πιο καλά από σένα, αλλά πρέπει εσύ να έκθεσης τον εαυτό σου. Διστάζεις; Μα γιατί; Λησμονείς πώς πολλοί άγιοι μου, πού τώρα ζουν ένδοξοι στον ουρανό μαζί μου, είχαν τα ίδια ή Και χειρότερα πάθη Και ίδιες Και σημαντικότερες πτώσης Και αμαρτίες; Μη ξεχνάς κάποια Μαρία Αιγύπτια, κάποια Ταισία κάποια Πελαγία, κάποιους Ζακχαίους και ασώτους, κάποιους μεγάλους αμαρτωλούς όλοι αυτοί σιγά σιγά διορθώθηκαν, αγιάστηκαν , σώθηκαν, δοξάστηκαν.

Μη διάτασης ακόμη να μου ζήτησης ό,τι καλό Και για το σώμα σου, το μυαλό σου, ολόκληρο το είναι , δηλαδή υγεία, ευεξία, σωστή λειτουργία του λογικού σου, εσωτερική ισορροπία, αισιοδοξία, δυναμισμό, επιτυχία στις τίμιες προσπάθειες σου Και ότι άλλο νιώθεις ως πιεστική ανάγκη. Μπορώ όλα να σου τα δώσω, αρκεί όλα, ή κάποια από αυτά, να είναι όντως απαραίτητα για τον αγιασμό και τη σωτηρία σου. Πρόσεξε όμως τα μέτρα μου δεν είναι γήινα, αλλά ουράνια. Μετρώ με μέτρο τη μακαριότητα του ουρανού, με έκταση την αιωνιότητα... Τι θέλεις όμως για σήμερα; Πες μου το. Και αν σε συμφέρει αληθινά, θα το έχεις. Και ξέρεις πόσο θέλω το καλό σου!

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ;

Ανάφερε μου τα όλα. Αφορούν

Το τώρα

το μέλλον σον,

τη δουλειά σου,

την τακτοποίηση σου στη ζωή,

θέλεις να προσφέρεις κάποια χαρά στους γονείς σου,

στα μέλη της οικογένειας σου,

σε ψυχές, πού συνδέονται μαζί σου,

σε κάποιους, πού δοκιμάζονται πολύ; Σε ότι τέλος πάντων; Κάνε το χωρίς δισταγμό.

Ως προς εμένα δε, ψυχή μου αγαπημένη, δεν έχεις κάποιο ενδιαφέρον ιδιαίτερο για την μαζί μου σχέση τους; Δεν θέλεις να κάνης κάτι πολύ καλό για τα φιλικά σου πρόσωπα, για όσους αγαπάς πολύ, αλλά με έχουν ξεχάσει; Πες μου ποια είναι τα ενδιαφέροντα σου Και τα κίνητρα, πού σε ωθούν, Και ποια μέσα θα ήθελες να χρησιμοποίησης για το καλό τους...

Κατάθεσε μου τις αποτυχίες σου Και ζήτα μου να σου υποδείξω τις αιτίες τους. τι σε ενδιαφέρει για το έργο σου; Είμαι, παιδί μου, Κύριος των καρδιών Και μπορώ να τις οδηγήσω, όπου θέλεις, σύμφωνα βέβαια πάντα με τις αρχές, πού κατέγραψα με το αίμα μου πάνω στον σταυρό. Και θα τους φέρω σιγά σιγά κοντά σου, συνοδοιπόρους σου, αρκεί να μην προβάλλουν πεισματικά εμπόδια, γιατί ποτέ δεν καταπατώ το δώρο της ελευθερίας, πού τους χάρισα.

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣ;

Ω ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΠΕΣ ΜΟΥ

τις στενοχώριες σον με κάθε λεπτομέρεια.

τι σε κάνει να κουράζεσαι,

να απογοητεύεσαι,

να δυσκολεύεσαι,

να στενοχωριέσαι;

τι ή ποιος τσαλακώνει την καρδιά σου;

Ποιος έχει συντρίψει τη φιλαυτία σου;

Ποιος σε υποτίμησε ή σε περιφρόνησε;

Πες μου τα όλα, όλα χωρίς δισταγμό.

Θα σε ανακουφίσει αυτό. Και τελειώνοντας την αναφορά σου αυτήν πρόσθεσε μου, ότι συγχωρείς όλα και όλους, ότι. τα λησμονείς όλα, ότι δεν θα επιτρέψεις να σου διώξουν αυτά την ειρήνη σου Και δεν θα μειώσουν την αγάπη, πού όλα τα συγχωρεί. Και εγώ θα σε ευλογώ.

Μήπως σε φοβίζουν κάποια κουραστικά ζητήματα; Υπάρχουν στην ψυχή, είναι αλήθεια, κάποιοι ακαθόριστοι φόβοι, πού ενώ είναι αδικαιολόγητοι, όμως σε κάνουν να τρομάζεις; Εμπιστέψου τον εαυτό σου πλήρως σε μένα Και την πρόνοια μου για σένα.

Βρίσκομαι παντού,, ιδιαίτερα όμως πολύ κοντά σου, μέσα σου. Τα βλέπω όλα, όσα σε αφορούν. Τα ξέρω όλα. Και μπορώ τα πάντα ως παντοδύναμος. Μη φοβάσαι επομένως. Δεν θα σε αφήσω.

Μήπως υπάρχουν γύρω σου καρδιές, πού σου φαίνονται λιγότερες καλές από άλλοτε και πού ή αδιαφορία τους ή το ότι ίσως σε λησμόνησαν τις έκαναν να απομακρυνθούν από κοντά σου, αν Και εσύ δεν έκανες τίποτε για αυτή τους την απομάκρυνση; Παρακάλεσε με θερμά από τα βάθη της ψυχής σου Και εγώ θα ξαναφέρω κοντά σου, αρκεί να σου είναι χρήσιμες αναγκαία ή παρουσία τους για τον αγιασμό σου. λησμόνησε τες καλύτερα κι εσύ, όσο κι αν αυτό σου κοστίζει. Τέλος.

Δεν έχεις κάποιες χαρές να μου ανακοίνωσης;

Γιατί, αλήθεια, να μη με κάνης μέτοχον κάθε χαρά σου; Πες μου π. χ. ποιος από χτες ή προχτές ή τέλος παντών τελευταία ήρθε

να Παρηγόρηση

να σε ενθαρρύνει,

να σε βοηθήσει σε κάποια δυσκολία σου,

να σου χαρίσει ένα χαμόγελο, προκαλώντας έτσι Και

ένα δικό σου; ποιος Και πώς σε έκανε να χάρης;

Μπορεί να είναι

κάποια επίσκεψη απρόσμενη,

κάποιο γράμμα ενθαρρυντικό,

μια αγγελία πού σε έκανε ευτυχισμένη,

ένας φόβος, πού ξαφνικά εξαφανίσθηκε,

μια επιτυχία, πού αμφέβαλλες, ότι θα πραγματοποιηθεί,

ένα δείγμα αγάπης δυνατό,

ένα ενθύμιο ή δώρο ακριβό αγάπης Και φιλίας,

μια δοκιμασία, πού σε δυνάμωσε τελικά.

Όλα αυτά και τόσα άλλα εγώ τα φρόντισα

Και τα φροντίζω για σένα, ψυχή αγαπημένη.

Πώς λοιπόν να μη μου δείξεις την χαρά σου, την ευγνωμοσύνη σου και να μη μου επαναλαμβάνεις ασταμάτητα τις «εκ βαθέων» ευχαριστίες σου;

Μην ξεχνάς, ψυχή αγαπημένη, ότι ή ευγνωμοσύνη τραβάει την ευεργεσία κοντά της. Μη λησμονείς, ότι ή ευγνωμοσύνη συγκινεί τον ευεργέτη.

Μη σου ξεφεύγει πώς ή ευγνωμοσύνη εξευγενίζει Και ομορφαίνει αφάνταστα την ψυχή, την κάνει ιδιαίτερα χαριτωμένη Και πάρα πολύ αξία περισσότερων χαρίτων Και ελέους!».

Αυτά δεν θα μου έλεγες σήμερα, Ιησού γλυκύτατε; Τα άκουσα με αφάνταστη χαρά. Για όλα αυτά Σε ευχαριστώ Και θα Σε ευχαριστώ πάντα «εκ ψυχής», Κύριε μου. Κύριε της αγάπης και του ελέους, Και θα συμμορφωθώ με όλες τις υποδείξεις Σου. Είναι τόσο όμορφες Και πηγή ευλογιών Σου για μένα! Αμήν!

Βιβλιογραφια . ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΙΚΕΣ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΙΚΕΣΙΕΣ