«Εχθρός του λαού»: Η σταυρική πορεία του Αγίου Νεομάρτυρα π. Παύλου Ανσίμωφ (1891-1937)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ

Με ιδιαίτερη χαρά κυκλοφορούμε το βιβλίο του Γεωργίου Ανσίμωφ. Είναι μία ακόμη σύγχρονη μαρτυρία, που μας έρχεται από την αγία γη της Ρωσίας. Το όνομα του συγγραφέα, άγνωστο στον Ελλαδικό χώρο, πολύ γνωστό όμως στη Ρωσία και όχι μόνον. Ο Γ. Ανσίμωφ είναι ένας ταλαντούχος άνθρωπος και πολύ αγαπητός στο Ρωσικό λαό. Είναι καθηγητής, σκηνοθέτης στο Μπολσόϊ, καλλιτέχνης του λαού και διευθυντής της σχολής μουσικού θεάτρου της Ρωσικής Θεατρικής Ακαδημίας. Στα πενήντα χρόνια της δημιουργικής ζωής του, ο Γ. Ανσίμωφ έχει ανεβάσει περίπου εκατό παραστάσεις στο Μπολσόϊ και σε πολλά θέατρα της Ευρώπης και της Ασίας. Θεωρείται από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της Ρωσίας.

Το βιβλίο του Γ. Ανσίμωφ δεν έχει σχέση με το επάγγελμά του και τον καλλιτεχνικό του χώρο, αλλά με την τραγωδία της οικογένειας και το μαρτυρικό τέλος του π. Παύλου Ανσίμωφ, πατέρα του συγγραφέα. Ο π. Παύλος αναγνωρίστηκε ως άγιος και νεομάρτυρας το 2005 από την Ιερά Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας. Οι διώξεις και οι διωγμοί σφράγισαν τη ζωή των παιδιών και όλης της οικογένειας του νεομάρτυρα ιερέα. Όμως οι διηγήσεις κρύβουν και μία αισιοδοξία, μία αναστάσιμη προσμονή. Περιγράφουν και τις χαρούμενες στιγμές της οικογενειακής ζωής, την ατμόσφαιρα της αγάπης, της στοργής, της ορθόδοξης πίστης, το όλο κλίμα μέσα στο οποίο μεγάλωσαν αυτά τα παιδιά.

Παράλληλα, το βιβλίο αυτό έχει πάρα πολλά στοιχεία από τη ζωή της Μόσχας. Ειδικά από τη δεκαετία του '30,το πως ζούσαν οι άνθρωποι τότε, τις ασχολίες, τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα, την εκκλησιαστική ζωή, τη σχέση των ανθρώπων με την Εκκλησία, σε μια περίοδο που οι επαναστάτες βάλθηκαν να την ξεριζώσουν με τη βία και την τρομοκρατία.

Ασφαλώς οι αναμνήσεις του Γ. Ανσίμωφ επικεντρώνονται στο πρόσωπο του νεομάρτυρα π. Παύλου, ο οποίος διακόνησε με συνέπεια την Εκκλησία και το λαό του Θεού και στην κρίσιμη στιγμή αποφάσισε συνειδητά να ακολουθήσει το δρόμο του μαρτυρίου για τον Χριστό. Η σταυρική αυτή πορεία του πατέρα δεν άφησε ανεπηρέαστη τη ζωή της υπόλοιπης οικογένειας. Ο Γ. Ανσίμωφ θεωρήθηκε αυτόματα το παιδί ενός «εχθρού του λαού». Θα έπρεπε να σηκώσει το δικό του σταυρό. Ο δρόμος εξαιρετικά δύσκολος. Το σχολείο εχθρικό. Οι παρέες, οι γείτονες, οι συγγενείς ακόμη, αν όχι εχθρικοί, οπωσδήποτε επιφυλακτικοί. Η τρομοκρατία στο ζενίθ. Η προπαγάνδα να οργιάζει. Σ' ένα τέτοιο κλίμα κινδυνεύει να χάσει κανείς τα κριτήρια πνευματικής εμπειρίας, να απεμπολήσει την παράδοση, τις ρίζες.

Όμως η ρίζα αποδείχτηκε πολύ δυνατή. Η παράδοση που άφησε ο πατέρας ήταν πολύ ζωντανή. Τα βιώματα του Γ. Ανσίμωφ ήταν ένα κεφάλαιο και μία πηγή που τον έτρεφαν όλα τα δύσκολα χρόνια. Αυτή η ρίζα τρέφει και αυτή η παράδοση αποβαίνει όχι απλώς το «μάννα» της ερήμου, αλλά το καθημερινό μας ψωμί. Και ο συγγραφέας παρέμεινε σεμνός, έντιμος, αταλάντευτος και σταθερός στην πίστη. Η ζωντανή αυτή μαρτυρία μπορεί να προσφέρει πολλά στο σύγχρονο αναγνώστη, που και σήμερα κινδυνεύει να αποκοπεί από τις ρίζες του και να αλλοτριωθεί.

Είχαμε την ευκαιρία το Σεπτέμβριο του 2008 να γνωρίσουμε το συγγραφέα. Μας δέχθηκε και μας φιλοξένησε στο μικρό διαμέρισμά του στη Μόσχα. Μας έκανε βαθειά εντύπωση η καλοσύνη, η ευγένεια, η σεμνότητα, η αρχοντιά του. Είχαμε μαζί του μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, μέρος της οποίας δημοσιεύουμε στο τέλος του βιβλίου. Με πολλή χαρά άκουσε την πρόθεσή μας να κυκλοφορήσου με το βιβλίο του στα Ελληνικά και χωρίς δισταγμό έδωσε την άδεια. Γι' αυτό και τον ευχαριστούμε θερμά, καθώς και όλους όσοι κοπίασαν για την έκδοση του βιβλίου.

Στο αρχικό κείμενο, με την άδεια του συγγραφέα, έγιναν κάποιες διασκευές και επεμβάσεις, όπου αυτό κρίθηκε αναγκαίο, για να γίνει πιο κατανοητό και εύληπτο στον Έλληνα αναγνώστη.

Ευχόμαστε οι πρεσβείες του αγίου νεομάρτυρα Παύλου να συνοδεύουν όλους όσοι κοπίασαν και τιμούν τη μνήμη του.

Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Αντωνόπουλος

Συγγραφέας: Γεώργιος Π. Ανσίμωφ
Μετάφραση: Ναταλία Νικολάου
Επιμέλεια: Αρχιμ. Νεκτάριος Αντωνόπουλος, Ηγούμενος Ι.Μ. Σαγματά

Εκδόσεις «Αρχονταρίκι», Δεκέμβριος 2009

EΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΙΛΑΘΛΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ.

Η κίνηση Ίωνες 1890 στέκεται στα προβλήματα των συνανθρώπων μας με ευαισθησία. Προβλήματα που προκύπτουν εντελώς απρόσμενα.

Λόγω ενός τέτοιου απρόσμενου γεγονότος ,αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε τις ενέργειες μας για τις μέρες του Πάσχα πολύ νωρίτερα με διάφορες πράξεις αγάπης.

Ξεκινώντας, θα στηρίξουμε μια οικογένεια της οποίας ο μόνος προστάτης τους, ήταν μια μητέρα και κόρη, που έφυγε αιφνίδια από την ζωή στα 29 χρόνια της από ανακοπή καρδιάς.

Άφησε πίσω της δύο ανήλικα παιδία, τους ανήμπορους γονείς της και τον πρόσφατα άνεργο αδερφό της.

Με το παππού και την γιαγιά ανήμπορους και με το μόνο ικανό μέλος για εργασία άνεργο, καταλαβαίνετε πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη για βοήθεια.

Παρακαλούμε να στηρίξετε την προσπάθεια μας με τρόφιμα.

Επίσης θερμή παράκληση προς όλους εσάς να βρούμε μια εργασία στον μόνο ικανό μέλος για εργασία της οικογένειας τον 27 χρόνο αδελφό της εκλιπούσας.

Οι Έλληνες σε μια δύσκολη περίοδο για όλους μας, μια περίοδο που η Ελλάδα βάλλεται από παντού και σε όλους τους τομείς ,καλούμαστε μόνοι μας να στηρίξουμε ο ένας τον άλλο.

Δεν υπάρχει τίποτε άλλο, κανείς δε πρόκειται να κάνει κάτι για εμάς. Καμία κυβέρνηση και κανένας καρεκλοκένταυρος.

Σε μια δύσκολη περίοδο παγκοσμίως που όλα είναι ρευστά ας δείξουμε πως ακόμα υπάρχουν Άνθρωποι.

Να είστε σίγουροι πως το καλό γυρνάει εκεί από όπου προήλθε, διπλό κ τρεις φορές διπλό.

Υ.Σ. Τηλέφωνο επικοινωνίας 6977231368 απευθύνεστε στον κύριο Γεώργιο .

Τα γραφεία μας είναι απέναντι από την κεντρική θύρα του γηπέδου του Πανιωνίου(ΘΥΡΑ5).

ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19-21

http://www.iones1890.blogspot.com

Σήμερα 9-02-2010 συμπληρώνονται 40 ημέρες από την κοίμηση της πολυαγαπημένης μας καθηγούμενης της Ι. Μ. Κοιμήσεως Θεοτόκου Μακρισίου Γ. Φεβρωνία.

Σήμερα 9-02-2010 συμπληρώνονται 40 ημέρες από την κοίμηση της πολυαγαπημένης μας καθηγούμενης της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Μακρισίου Μεγαλούπολης.

Μετά από μια πολύ επώδυνη ασθένεια που της είχε καθηλώσει στο κρεβάτι του πόνου έφυγε για την Άνω Ιερουσαλήμ ξημερώματα Πρωτοχρονιάς.

Αφού ανέβηκε το Γολγοθά του πόνου χρησιμοποιώντας για παυσίπονο το όνομα της Γλυκιάς της Παναγιάς και κάνοντας απαράμιλλη υπομονή, που εντυπωσίασε τους πάντες έφυγε η ψυχούλα της για να συναντήσει τον γλυκύτατο Νυμφίο της Ιησού. Να ενωθεί για πάντα μαζί του στο αιώνιο φώς στην αιώνια χαρά στην παντοτινή ουράνια γλυκύτητα και να δοξολογεί μαζί με τους αγγέλους δίπλα στην «Χρυσή της Παναγίτσα, τον Βασιλέα μας Χριστό».

Αγαπημένη μου γερόντισσα, μην παρασυρθείς από την ομορφιά Του Γλυκύτατα του Ωραιότατου Ιησού μας και ξεχάσεις. Να εύχεσαι και για μας, για να αξιωθούμε κάποια στιγμή να συναντηθούμε όλοι μαζί στην Αιώνα Βασιλεία του Χριστού μας.

Ένα προσωπικό βίωμα που έζησα από την Γερόντισσα.

Ένα μήνα υπομονής ανίκανη να κινεί το σώμα της, έμεινε στο Γενικό Κρατικό Αθηνών η γερόντισσα Φεβρωνία.

Πονούσε πολύ – κατά τους γιατρούς- αλλά καμιά κραυγή κανένα παράπονο δεν βγήκε από τα χείλη της.

Σε κρίσεις πόνου, που το καταλαβαίνουμε όταν φώναζε. « Χρυσή μου Παναγία, Γλυκιά μου Αγαπημένη» και αμέσως ηρεμούσε. Τέτοιες στιγμές της έλεγα

Τώρα γερόντισσα πονέσατε το ξέρω. Κι αυτή απαντούσε.

«Πονάμε αλλά δεν τα λέμε» ! Ποικιλία ζωής!!!!!

ΜΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΟΡΗ.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ Π. ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΝ ΕΛΒΕΤΟ. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΣΤΟ ΕΣΣΕΞ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ 1

Η καταγωγή μου είναι από την Ελβετία και δυστυχώς δεν ξέρω γεωγραφία. Για αυτό για πολύ χρόνο τα μόνα μέρη της Ρουμανίας που ήξερα ήταν το Βουκουρέστι και το Νεάμτς. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, γιατί είμαι πολύ συγκινημένος επειδή, βρισκόμαστε στο Νεάμτς. Βέβαια το ότι θα αναφέρω τον Παΐσιο Βελίτσκοβιτς. Στον 18ο αιώνα, η Ρώσικη Εκκλησία δεχόταν μια σφοδρή δίωξη από την Κυβέρνηση.

Η Αναγέννηση της Εκκλησίας από τις αρχές του 19ου αιώνα επηρεάστηκε από τον Παΐσιο Βελίτσκοβιτς κυρίως μετά που οι μαθητές του γυρίσανε στη Ρωσία.

Σαν προτεστάντης ανακάλυψα την Ευχή του Ιησού ιδιαίτερα στην Φιλοκαλία. Την μετάφρασε στα σλαβικά ο Παΐσιος Βελίτσκοβιτς. Η μεγάλη επιρροή που ξεκινάει από τον Παΐσιο είναι τεράστια, γι' αυτό είμαι πολύ χαρούμενος, που βρίσκομαι εδώ. Η Μονή μας έχει έναν ιεραποστολικό χαρακτήρα, που τώρα θέλω να το διευκρινίσω. Εμείς δεν έχουμε ιεραποστολική πρωτοβουλία προσπαθώντας ν' αλλάξουμε τη θρησκεία των άλλων. Αν υπάρχουν δυτικοί που γίνονται ορθόδοξοι, είναι από δική τους πρωτοβουλία. Οι ορθόδοξοι που βρίσκονται στη Δύση δεν έχουν καμία σχέση με τον προσηλυτισμό. Παρ' όλα αυτά η Ορθοδοξία γίνεται γνωστή, όλο και περισσότερο. Ανακαλύπτεται όλο και περισσότερο η εικόνα, παντού, είτε στους προτεστάντες, είτε στους καθολικούς. Η εικόνα είναι γνωστή και την αποδέχονται. Ασφαλώς μπορεί η αληθινή αντίληψη της εικόνας, να μην είναι ακόμα ολοκληρωμένη. Συχνά η εικόνα είναι αποδεκτή, σαν απλή θρησκευτική εικόνα, ακόμα όμως δεν αντιλαμβάνονται πως πρέπει να την τιμούν.

Ένα άλλο στοιχείο της Ορθόδοξης Εκκλησίας γνωστό στη Δύση είναι η ευχή του Ιησού. Η ευχή του Ιησού έχει γίνει γνωστή ιδιαίτερα από ένα βιβλίο, που λέγεται «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού», έργο το οποίο κυκλοφόρησε όλη τη Δύση.

Πολλοί καθολικοί και προτεστάντες, ήδη, χρησιμοποιούν αυτόν τον τρόπο προσευχής, Η ορθόδοξη θεολογία που είναι επίσης γνωστή και την εκτιμούν πολύ, άρχισε μέσα από τους μετανάστες Ρώσους θεολόγους, ειδικά τον Βλαδίμηρο Λόσκι και τον πατέρα Γεώργιο Φλωρόφσκυ. Υπάρχει μεγάλος αριθμός θεολογικών βιβλίων τα οποία είναι μεταφρασμένα στις δυτικές γλώσσες. Έγινα ορθόδοξος πριν 35 χρόνια. Δεν υπήρχε κανένα τέτοιο βιβλίο στα Γαλλικά και Αγγλικά, Ασφαλώς η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά σήμερα και έχουν μεταφραστεί μέχρι και τα λειτουργικά ορθόδοξα βιβλία, ειδικά στην Γαλλική γλώσσα" το έχει κάνει ένας καθολικός μοναχός από τη Μονή Σεβεντόν του Βελγίου. Έχει μεταφράσει σχεδόν όλα τα βιβλία, το Μηναίο, την Οκτάηχο, το Τριώδιο, τα Σαρανταλείτουργα, τις Λειτουργίες, τα Τρισάγια, τα Μνημόσυνα εκτός του Τυπικού. Αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχει μια αργή αλλά σταθερή υποδεκτική κίνηση της Ορθοδοξίας στη Δύση.

Θα επανέλθω εν συντομία στη Μονή μας. Έρχονται πολλοί προσκυνητές από όλη την Ευρώπη και από άλλες περιοχές, προσκολλημένοι και πολύ επηρεασμένοι από τον Άγιο Σιλουανό, ένα μοναχό από το Άγιο Όρος, ο οποίος πέθανε το 1938 και άφησε στον μαθητή του, τον πατέρα Σωφρόνιο, τα γραπτά του. Δεν ήταν ούτε άρθρα, ούτε βιβλία, ούτε ημερολόγιο. Ο π. Σωφρόνιος, ο οποίος είναι ιδρυτής της μονής μας ήλθε από το Άγιο Όρος μετά τον πόλεμο, για να εκδώσει τα γραπτά του πνευματικού του. Στον πρόλογο του βιβλίου περιγράφει τη ζωή του Αγίου και εκφράζεται θεολογικά για την διδασκαλία του. Το βιβλίο ήταν γραμμένο στη ρωσική γλώσσα και εκδόθηκε το 1952. Έχει μεταφραστεί σ' ένα μεγάλο αριθμό γλωσσών είτε πλήρως είτε σε αποσπάσματα. Υπάρχει μια μετάφραση στα Ιταλικά, στην οποία ο μεταφραστής λέει για τον Άγιο Σιλουανό, «Άγιος χωρίς σύνορα». Και αυτό είναι απολύτως αλήθεια. Στην Ιταλία αυτή η μετάφραση, απευθύνεται στους Ιταλούς, στους καθολικούς.

Και στην γαλλική γλώσσα υπάρχουν ήδη 5 εκδόσεις και το διαβάζουν ειδικά οι καθολικοί. Τώρα μιλάω για τον Άγιο Σιλουανό για να τονίσω πιο πολύ την παρουσία της Ορθοδοξίας στη Δύση. Αυτή η παρουσία του Αγίου Σιλουανού είναι πραγματικά ένας πνευματικός παράγων, υπάρχει μια πνευματική οικουμενική ζωή (στη Δύση) καν η παρουσία του συμβάλλει πολύ σ' αυτή. Ο Άγιος έζησε την ζωή του μέσα στην προσευχή για όλη την ανθρωπότητα και τόνισε έντονα την αγάπη για τους εχθρούς μας. Βέβαια, ο λόγος του Χριστού στο κήρυγμα του επί του Όρους έλεγε: «αγαπάτε τους εχθρούς σας, να είστε τέλειοι όπως ο Πατέρας είναι τέλειος». Στην αγάπη για του εχθρούς αντανακλάται η τελειότητα του Θεού στη γη. Επειδή αυτήν την αγάπη είναι αδύνατον να την πραγματοποιήσει ο άνθρωπος μόνος. Μόνον ο άνθρωπος που έχει λάβει την χάρη του Αγίου Πνεύματος μπορεί. Όπως έλεγε ένας Άγιος της Ρωσικής εκκλησίας ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, ο σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση της χάρης του Αγίου Πνεύματος. Ο άγιος Σιλουανός έλεγε «αγαπάτε τους εχθρούς σας» και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να λάβουμε αυτή τη δύναμη από το Θεό. Εγώ θα έλεγα να προσπαθήσουμε όχι να μιμηθούμε αλλά να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Αγίου Σιλουανού, επειδή είμαστε βυθισμένοι στην ορθόδοξη πίστη. Να έχουμε συγχρόνως μια οικουμενική αγάπη, η οποία ξεπερνάει κάθε όριο εθνικότητας, γλώσσας, θρησκευτικότητας και ν' αγαπάμε όπως ο Χριστός, όλη την ανθρωπότητα. Κάθε άνθρωπος είναι ο πλησίον μας.

Ο Χριστός δεν μας είπε να αγαπάμε τον έναν ή τον άλλον, ο Χριστός πήγε μέχρι το τέλος με την αγάπη Του και σταυρώθηκε για μας.

Π. Συμεών ποια είναι η λογική με την οποία γίνατε Ορθόδοξος;

Είναι πολύ δύσκολο ν' απαντήσεις σε μια τέτοια ερώτηση, σε μόνο μερικά λεπτά. Επειδή, δυστυχώς εξαιτίας της έλλειψης χρόνου, αυτό που θα ήθελα να σας πω μπορεί να φανεί ατελές, είμαι υποχρεωμένος να αφήσω στην άκρη πολλά σημαντικά στοιχεία εφ' όσον η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία διήρκησε περισσότερα χρόνια. Μια από τις πιο σημαντικές αρχές του Προτεσταντισμού, είναι η ιδέα της λύτρωσης μέσα από την πίστη. Οι προτεστάντες νομίζουν, ότι αν πιστεύεις (εννοείται με τη λογική μόνο) στον Ιησού Χριστό είσαι κιόλας λυτρωμένος. Είναι σαν να λες σ' έναν ασθενή: «κοίτα, υπάρχει ένα φάρμακα :ο οποίο μπορεί να σε θεραπεύσει, οπότε θεραπεύθηκες κιόλας».

Όταν κοίταζα μέσα μου και γύρω μου δεν μπορούσα να αντιληφθώ τη λύτρωση που μας υπόσχεται η Αγία Γραφή. Αυτό που με τράβηξε ιδιαίτερα προς την ορθόδοξη εκκλησία ήταν η ιδέα της Αγιότητας και ο δρόμος που σε οδηγεί προς την αγιότητα. Η Προτεσταντική Εκκλησία μου έλεγε ότι, «Εσύ είσαι λυτρωμένος κιόλας». Η Ορθόδοξη Εκκλησία μου λέει. «Ο Ιησούς σε λύτρωσε, αλλά είναι καθήκον σου να διαμορφώσεις τη ζωή σου έτσι ώστε αυτή η λύτρωση να εξελιχθεί μέσα σου». Η προτεσταντική εκκλησία μένει περισσότερο σ' ένα ηθικό στάδιο ανθρωπιστικό, ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία προτρέπει και επιτρέπει να φτάσει ο άνθρωπος να ενωθεί με το Θεό. Γι` αυτό οι τοίχοι της εκκλησίας είναι σκεπασμένοι με εικόνες, που απεικονίζουν τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους. Η αγιότητα δεν είναι ηθική τελειοποίηση, αλλά η ένωση του ανθρώπου με το Θεό. Για να έχετε μια ιδέα, το τι σημαίνει η ένωση του ανθρώπου με το Θεό, μπορούμε να σκεφτούμε το ακόλουθο: αν έχουμε ένα κομμάτι σίδερο καν το βάλουμε στην φωτιά, το σίδερο θα ζεσταθεί και θα απορροφήσει τη φύση της φωτιάς χωρίς όμως το σίδερο και η φωτιά να συγχέονται. Το σίδερο μένει σίδερο και η φωτιά μένει φωτιά. Νομίζω ότι αυτή η ιδέα λείπει οριστικά από τον προτεσταντισμό. Εμφανίσθηκε σαν αντίδραση κατά του Ρωμαιοκαθολικισμού του 16ου αιώνα και του17ου αιώνα. Ο προτεσταντισμός απομάκρυνε οριστικά η λατρεία των αγίων. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχουμε μόνο τα παραδείγματα των αγίων, αλλά και μια θεραπευτική μέθοδο που μας βοηθάει να προχωρούμε στο δρόμο της αγιότητας. Επειδή ο άνθρωπος πρέπει να συνεργάζεται με το Θεό. Ο Χριστός μας έδωσε εντολές. Είναι αλήθεια ότι όχι επειδή τηρούμε τις εντολές είμαστε λυτρωμένοι, αλλά ακολουθώντας τις, γινόμαστε ικανοί να λάβουμε αυτή τη δύναμη της φωτιάς, για την οποία σας μίλησα. Με μερικές λέξεις αυτή είναι η πραγματικότητα η οποία με τράβηξε προς την Ορθοδοξία.

Υπήρχαν επίσης και θεολογικοί λόγοι, αλλά το πιο σημαντικό ήταν αυτός ο δρόμος προς την λύτρωση.

Πάτερ, μιλήσατε τόσο όμορφα, για τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη. Μπορείτε να μας μιλήσετε περισσότερο για αυτόν;

Ο Άγιος Σιλουανός γεννήθηκε στη Ρωσία σ' ένα χωριό το 1866. Μετά που τελείωσε το στρατιωτικό στην Στανγκπέτεσμπουργκ, πήγε στο Άγιο Όρος, για να γίνει μοναχός. Στα νιάτα του μορφώθηκε πολύ λίγο, πήγε μόνο 2 χειμώνες στο σχολείο του χωριού του. Στην περίπτωση του μπορούμε να λέμε ότι τον μόρφωσε ο Θεός. Σε λίγο χρονικό διάστημα μετά τον ερχομό του στο Άγιο Όρος, είχε μια μεγάλη πνευματική εμπειρία μέσα στην οποία του παρουσιάστηκε ο Χριστός. Ο ίδιος περιγράφει αυτό το όραμα στα γραπτά του μέσα στα οποία λέει ότι εκείνη τη στιγμή γέμισε με το Άγιο Πνεύμα το σώμα και η ψυχή του, από εκείνη τη στιγμή άρχισε να προσεύχεται για όλους τους ανθρώπους. Σιγά - σιγά άρχισαν να τον πολεμάνε οι δαίμονες και για περίπου 15 χρόνια έδωσε μάχη εναντίον τους με τις ασκητικές μεθόδους της παράδοσης. Παρόλα αυτά δεν τα κατάφερε να ελευθερωθεί απ' αυτόν τον πόλεμο. Τότε προσευχήθηκε στον Χριστό ζητώντας Του να τον ελευθερώσει από αυτόν τον πόλεμο και έλαβε μέσα στην καρδιά του αυτήν την διδαχή: «Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι».

Λαμβάνοντας αυτά τα λόγια από το Χριστό, έμαθε πώς να προχωρήσει στο δρόμο της μετάνοιας, επειδή ακριβώς μέσα από την «υπερηφάνεια», ανοίγουμε την πόρτα στους δαίμονες. Αντίθετα, μέσα από την ταπείνωση γλιτώνουμε. Μπορούμε να λάβουμε τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία μόνη μας προστατεύει από τον πειρασμό των δαιμόνων. Και από εκείνη τη στιγμή άρχισε να ακολουθεί την συμβουλή του Χριστού και έμαθε πώς να γλιτώνει από αυτόν τον πόλεμο με τους δαίμονες.

Ξαναβρήκε τη Χάρη που την έλαβε στην αρχή και αυτή είναι η δεύτερη περίοδος της ζωής του από την οποία έφτασε στην ησυχία και στη νίκη πάνω στις δυνάμεις του σκότους. Η ζωή του μοιράζεται σε τρεις περιόδους, από 15 χρόνια η καθεμιά.

Πέθανε το 1938 και τον αγιοποίησαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1988.

Ένα σημείο στο οποίο επιμένει πάρα πολύ, είναι η αγάπη για τον πλησίον, ιδιαίτερα η αγάπη για τους εχθρούς. Χωρίς τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος ο άνθρωπος είναι ανίκανος να αγαπά τους εχθρούς. Και λέει ότι η αγάπη για τους εχθρούς, είναι ένα κριτήριο, μέσα από το οποίο μπορούμε, να καταλάβουμε, αν βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο. Επίσης επιμένει πάρα πολύ στο ρόλο του Αγίου Πνεύματος. Πιστεύω ότι είναι ένας από τους Αγίους της εκκλησίας ο οποίος τονίζει περισσότερο αυτό και ιδιαίτερα τη γνώση του Χριστού ως αληθινού Θεού και σαν Αληθινού Ανθρώπου. Η μεγάλη του μαρτυρία είναι για την αγάπη. Την αγάπη προς τον Θεό και προς τον πλησίον.

Για να επανέλθω πάνω σ' αυτό το πρόβλημα της οικουμενικότητας, χωρίς να εκφράζομαι θεολογικά, ο Άγιος τονίζει την ενότητα ολόκληρης της ανθρωπότητας. Και κατ' αυτόν τον τρόπο ερμηνεύει την εντολή του Κυρίου (ν' αγαπάμε τον πλησίον σαν τον εαυτόν μας). Δεν μιλάει για το πόσο πολύ τον αγαπάμε. Πρέπει να τον αγαπάς επειδή είναι η ζωή σου.

Τι ρόλο έχει η θεία ευχαριστία στην πνευματική ζωή ;

Εγώ πιστεύω ότι η Πνευματική ζωή και η Χριστιανική ζωή είναι το ίδιο πράγμα. Δεν πρέπει να ξεχωρίζουμε την καθημερινή ζωή από την εκκλησιαστική ζωή. Και πρέπει να χρησιμοποιούμε τη θεία Μετάληψη ακριβώς στο κέντρο της Χριστιανικής ζωής. Όλα τ' άλλα Μυστήρια οδηγούν προς την θεία Μετάληψη, επειδή μπορούμε να λέμε ότι με τη θεία Μετάληψη πραγματοποιείται το μυστήριο της Εκκλησίας, με αυτό θα αρχίσει η απάντηση μου. Πρώτα απ' όλα, η συμμετοχή στη θεία Μετάληψη, είναι μια προσωπική πράξη, και όταν λέω προσωπική εννοώ τη συμμετοχή σε μία στενή ένωση με το Θεό και με όλη την ανθρωπότητα.

Με τη θεία Ευχαριστία, ολόκληρη η ανθρωπότητα εξαγορασμένη από το Θεό ενοποιείται και γίνεται μια εικόνα. Αυτή η εικόνα εκφράζει δύο όψεις, την αγάπη και την πίστη στο Θεό.

Γι' αυτό πριν αρχίσει «η Αγία Αναφορά» ο Διάκονος λέει: «Αγαπήσομεν αλλήλους ίνα εν ομόνοια ομολογήσωμεν, Πατέρα, Υιόν και Αγιον Πνεύμα». Οπότε τη στιγμή της Θείας Ευχαριστίας η Εκκλησία ενώνεται σε ένα σώμα, από αγάπη και πίστη, Έτσι συμμετέχομε στην Θεία Λειτουργία για να προσφέρουμε στον Θεό τη θυσία μας. Είναι μια ουσιαστική στιγμή. Και όταν ο ιερέας λέγει: «Τα Σά εκ των Σών Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα». Τη στιγμή αυτή στο όνομα οποιουδήποτε βαπτισμένου, ο οποίος μέσα από την βάπτιση είναι το ίδιο βασιλιάς, προφήτης και ιερέας, ο ιερέας προσφέρει στο Θεό, ολόκληρη τη δημιουργία. Η κλίση του καθενός είναι να είναι ιερέας εν δημιουργία. Είναι αυτό που έκανε ο Αδάμ στον παράδεισο. Δυστυχώς, όμως, ο Αδάμ δεν ολοκλήρωσε μέχρι τέλους αυτό το έργο, σαν ιερέας της δημιουργίας. Δεν θέλω να επεκταθώ παραπέρα, αλλά αυτό που είναι πολύ σημαντικό από θεολογική άποψη είναι η λέξη που χρησιμοποιούμε στο όνομα της λειτουργίας. Εκφράζει ακριβώς αυτό, την σχέση του ανθρώπου με την δημιουργία και με τον Θεό. Στα ελληνικά η λέξη «αναφορά» σημαίνει προσφορά και εκφράζει την προσφορά όλων των χριστιανών με τη μεσιτεία του ιερέα, προς τον Θεό. Η επόμενη στιγμή είναι όταν ο ιερέας ικετεύει, να κατέβει το Άγιο Πνεύμα. «Εφ` υμών και επί τα προκείμενα δώρα ταύτα». Αυτό το κάλεσμα του Αγίου Πνεύματος «εφ' υμών» είναι μια συνέχεια του μυστηρίου του Αγίου μύρου δηλαδή μια επέκταση της Πεντηκοστής.

Η τρίτη στιγμή είναι η Μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου. Οπότε η θεία Ευχαριστία, είναι μια κίνηση, σύγκλιση, η οποία ενώνει πρώτα όλους και μετά μια κίνηση προς τα έξω, η οποία τρέφει και δίνει δύναμη στη Χριστιανική μας ζωή.

Σας παρακαλούμε να μας πείτε περισσότερα γι' αυτήν την στιγμή της μετάληψης, επειδή εδώ οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να μεταλαμβάνουν πολύ σπάνια, πολύ αραιά, γεγονός το οποίο δεν αναφέρεται στην χριστιανική παράδοση.

Ξέρω ότι τους τελευταίους αιώνες η μετάληψη γινόταν πολύ αραιά και μπορεί και σήμερα να συμβαίνει το ίδιο. Τώρα στη Μονή μας τελούμε τη θεία Λειτουργία και μεταλαμβάνουμε 4 φορές την εβδομάδα. Υπάρχουν χριστιανοί που έρχονται στη Μονή κάθε Κυριακή, οι οποίοι κοινωνούν κάθε φορά που έρχονται. Αυτό είναι μάλλον σύμφωνο με ό,τι συνέβαινε στην πρώτη εκκλησία. Δεν είναι η συχνότητα της κοινωνίας, αλλά ο τρόπος που κοινωνάς. Υπάρχει μια ετοιμασία η οποία μπορεί να έχει διάφορες μορφές και η οποία είναι απόλυτα απαραίτητη. Θα ήταν λάθος να αυξάναμε τη συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία αν αυτό δεν συνοδεύεται από βαθιά χριστιανική συνείδηση. Οι Άγιοι Πατέρες έχουν διευκρινίσει καλά αυτό το πράγμα και υπάρχει και ένας ύμνος του Αγίου Συμεών του Νέου θεολόγου ο οποίος το τονίζει πολύ καλά αυτό.

Τι γνώμη έχετε: πιο συχνή ή πιο αραιή κοινωνία;

Σε σχέση με τα γραπτά του Αγίου Νικόδημου, που πρόσφατα εκδόθηκαν, πιστεύω ότι σ' αυτά, το θέμα ξεκαθαρίζεται: αυτό το κανονίζει για τον καθένα χωριστά ο πνευματικός του. Στην Ορθόδοξη εκκλησία εξαίρεται η προσωπική σχέση με τους πνευματικούς. Ίσως είναι καλύτερα να μην μιλάμε για συχνή κοινωνία όσο για την συνεχή κοινωνία. Δεν διάβασα τα γραπτά του Αγίου Νικόδημου. Αλλά πιστεύω ότι αυτό προτείνει. Το θέμα δεν είναι πόσες φορές κοινωνάμε αλλά το πώς κοινωνάμε. Το θέμα είναι η συνείδηση και η ετοιμασία για τη θεία κοινωνία. Ο Άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος λέει σ' ένα από τα γραπτά του, ότι αν έχεις μια ψυχική διάθεση σωστή, μπορείς να κοινωνάς κάθε μέρα. Ωστόσο και ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας μιλάει προς την ίδια κατεύθυνση. Επίσης, τα λόγια της θείας λειτουργίας: «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Πιστεύω ότι δεν υπάρχει καμία λογική, στο να λειτουργεί ο ιερέας καθημερινά και να κοινωνεί ενώ οι πιστοί να στερούνται.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.........

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΗΜΕΡΑ- ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗ

Ομιλία περί του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη (Πόρτο Λάγος). Πάτερ Νήφων Βατοπαιδινός

«Μη κλαις παιδί μου και μη στενοχωριέσαι, διότι να! Είμαι μαζί σου, ο Χριστός Ανέστη». ΌΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΟΖΕΒΙΤΗΣ 1913-1960

Τον όσιο Ιωάννη τον γνώρισα προσωπικά το έτος 1933, όταν μπήκε σαν δόκιμος μοναχός στο μεγάλο Μοναστήρι Νεάμτσου, της Μολδαβίας στην Ρουμανία. Παραμένουν ζωντανά στην μνήμη μου ή αδύνατη, σεμνή, ταπεινή μα φωτεινή μορφή του εικοσαετούς νέου.

Αφού ασπάσθηκε την μοναχική ζωή ο νεαρός Ηλίας, διότι αυτό ήταν το όνομα, πού επήρε στο Βάπτισμα του, εντυπωσιάσθηκε ιδιαίτερα με τις ιερές αναγνώσεις του, από την ζωή των μεγάλων ασκητών της Αιγύπτου και Παλαιστίνης και στην νεανική και καθαρή καρδιά του άναψε ένας άσβεστος πόθος να ακολουθήσει και αυτός αυτή την ζωή. Τον κατάτρωγε αυτός ο πόθος και δεν ησύχασε παρά μόνο όταν «ηυλίσθη εν τη ερήμω» (Ψαλμ. 54, 7), στην ονομαστή έρημο του Ρουβά, κοντά στο Μοναστήρι του Χοζεβά της ερήμου του Ιορδανού.

Πίσω άπ' αυτό τον πόθο και την επιθυμία του οσίου Ιωάννου εκρύβοντο δύο μυστικές αποκαλύψεις, τις οποίες μας παρουσιάζει στις εξομολογήσεις του —γραμμένες με ποιητική μορφή— και στις όποιες θέλουμε να επιμείνουμε λίγο.

Από πολλή μικρή ηλικία το παιδί παρέμεινε ορφανό από πατέρα και μητέρα και το μεγάλωσε ή γιαγιά του Μαρία, ευσεβέστατη και πολύ πιστή γυναίκα.

Όταν μεγάλωσε και άρχισε να μαθαίνει τα πρώτα γράμματα, ή γιαγιά του το έβαζε να διαβάζει από τα απλοϊκά θρησκευτικά βιβλία του λάου και μάλιστα την Επιστολή τον Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και το "Όνειρο της Θεομήτορος. Όταν άκουγε για τα Πάθη του Κυρίου ή γιαγιά του, αμέσως έκλαιγε απαρηγόρητα. Το κλάμα της γιαγιάς σπάραζε την καρδιά του παιδιού και μια ήμερα την ερώτησε με αθωότητα: «Μα γιατί κλαις τόσο δυνατά, γιαγιά;». Και ή γιαγιά του είπε χαμηλά: «Όταν ζούσε ο πατέρας σον, εγώ είχα δώσει υπόσχεση στον Κύριο να πάω σ' ένα άγιο Μοναστήρι, να φροντίσω για την σωτηρία μου. Άλλα, αφού πέθαναν οι γονείς σου, ήταν ανάγκη να σε αναθρέψω εγώ και οπότε δεν έχω πλέον ελπίδα για να μπω στην μοναχική ταξί. Όμως παρακαλώ τον Θεό να εκπλήρωσης εσύ τον ιερό μου πόθο, για να έχω και εγώ μια παρηγοριά, διότι σε φύλαξα σαν ένα κειμήλιο» (Από το ποίημα: Το δώρο της γιαγιάς).

Και ο Καλός Θεός, ο όποιος δεν παραβλέπει τα δάκρυα και τους στεναγμούς των δούλων Του, άκουσε την προσευχή της γιαγιάς. Φύτευσε στην καθαρά καρδιά του εγγονού της τον Ιερό της πόθο, ο όποιος σαν μια μυστική δύναμη ωθούσε τον νέο για την μοναχική ζωή. Γι' αυτό, όταν ο Ηλίας τελείωσε το σχολείο, αν και ήταν πρώτος στα μαθήματα δεν σκέφθηκε να πάη στο πανεπιστήμιο, ούτε να ασχοληθεί με κάποιο επάγγελμα, αλλά μοναδική του σκέψις ήταν το μοναστήρι, για να εκπλήρωση τον πόθο της γιαγιάς.

Εδώ είναι το μυστήριο της αγαθότητας του Θεού, ο Όποιος δεν παραβλέπει τον πόθο και στεναγμό του κάλου ανθρώπου, αλλά τον πραγματοποιεί.

Και αυτό το μυστήριο τελέσθηκε με τον πόθο του οσίου Ιωάννου.

Ή γιαγιά του Μαρία δεν έζησε ακόμη πολύ καιρό και εξεδήμησε προς τον Κύριο. Τότε ο Ηλίας παρέμεινε για δεύτερη φορά ορφανός και «παιδί του μηδενός» και έθεσε όλη την ελπίδα του στον Κύριο, ο όποιος τον άκουσε και τον παρηγόρησε με τρόπο θαυμαστό.

Ήταν κάποτε το απόγευμα της ημέρας του Πάσχα, οπότε όλο το χωριό είχαν πάει στο Κοιμητήρι για να χαρούν με τους κεκοιμημένους «έπ' ελπίδι αναστάσεως» αδελφούς των, στους οποίους άναβαν κεριά και καντήλια στους τάφους των και ασπάζοντο μεταξύ των εν Χριστώ Άναστάντι.

Ό κόσμος χαιρόταν και οι καμπάνες κτυπούσαν χαρμόσυνα. Μόνο ένα παιδί έκλαιγε με στεναγμούς και έσκυψε να ανάψει ένα κερί στον φρέσκο τάφο δίπλα στην ξύλινη μικρή εκκλησία. Εκεί πού ήταν ολοκληρωτικά κυριευμένο από τον πόνο, ακούει μια φωνή από τον ήχο της καμπάνας να του λέγει: «Μη κλαις παιδί μου και μη στενοχωριέσαι, διότι να! είμαι μαζί σου, ο Χριστός Ανέστη».

Φοβισμένο το παιδί σηκώθηκε και κοιτάζοντας γύρω του, ζητούσε να μάθη από που ήλθε ή φωνή. Τότε «από το Βήμα (της εκκλησίας) με τον καπνισμένο τοίχο είδε τον Άναστάντα Κύριο να του χαμογελά» (Από το ποίημα του; Το μικρό ορφανό).

Μ' αυτή την αποκάλυψη, το μικρό ορφανό φωτίσθηκε στην ψυχή από το φωτεινό και πράο πρόσωπο του Αναστάντος Ιησού Χριστού, σταμάτησε να κλαίει και όσες φορές άκουγε τον ήχο της καμπάνας, θυμόταν την θεωρία του Αναστάντος Κυρίου και παρηγοριόταν.

Μεγάλο μυστήριο κρύβεται στην θεωρία αυτή του προσώπου του Χριστού. Γνωρίζουμε τι συνέβη στον τελώνη Ζακχαίο όταν ο Κύριος σήκωσε τους οφθαλμούς Του και τον είδε στην συκομορέα! Στην περίοδο των Αγίων Παθών, ο Απόστολος Πέτρος, αφού αρνήθηκε τον Διδάσκαλο, κάθισε στην αυλή του αρχιερέως και θερμαινόταν. και λέγει το Ευαγγέλιο: «και στραφείς ο Κύριος ανέβλεψε τω Πέτρω, και επεμνήσθη ο Πέτρος... και εξελθών έξω έκλαυσε πικρώς» (Λουκ. 22, 61-62). Λέγει κατόπιν ή Ιερά Παράδοσις ότι σ' όλη την ζωή του ο Απόστολος Πέτρος, όταν άκουγε το λάλημα του πετεινού, θυμόταν την ματιά

του Κυρίου και έκλαίγε με στεναγμούς.

Εάν ο ανεκπλήρωτος πόθος της γιαγιάς οδήγησε τον νεαρό Ηλία στο μοναστήρι, ή θεωρία μετά του γλυκύτατου Αναστάντος Κυρίου χάραξε οριστικά την κλίση του στην μοναχική ζωή.

Την χαρά και παρηγοριά πού αισθανόταν απ` αυτή την ολοζώντανη παρουσία του Αναστάντος Χριστού ο όσιος Ιωάννης την διατήρησε σαν ένα κρυφό μυστήριο στην ψυχή του και δεν μας είπε περισσότερα για αυτήν. Τα διαισθανόμεθα όμως από την ασυγκράτητη επιθυμία της μοναξιάς που είχε, λόγω της οποίας έτρεξε «ως διψώσα έλαφος επί τάς πηγάς των υδάτων», στο Νεάμτσου, στους Αγίους Τόπους, στον Άγιο Σάββα, στον Ιορδάνη ποταμό. και όλα αυτά για να είναι ελεύθερος από κάθε βιωτική φροντίδα, μόνος με τον πολυπόθητο και πολυαγαπητό Του Ιησού. Μόνο στην μοναξιά της ερήμου ξεπλήρωσε τον πόθο του, στις μυστικές του εντρυφήσεις με τον Κύριο, στις ολονύκτιες προσευχές και τα δάκρυα του, τα όποια μόνο ο Κύριος τα γνωρίζει...

Σ' αυτό το στάδιο της ζωής ο όσιος Ιωάννης, Όπως λέγουν οι Παροιμίες, σε λίγο χρόνο πλήρωσε χρόνους μακρούς (Σοφ. Σολομ. 4, 13). Έγινε εκλεκτό δοχείο του Αγίου Πνεύματος, στην ύπαρξη του επανόρθωσε την φθορά, πού κληρονόμησε ή ανθρώπινη κτίσης και έλαβε από αυτόν τον αιώνα τον αρραβώνα της αιωνίου ζωής. Απέθανε την παραμονή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου θέλοντας να μας δείξει ότι στο αγιασμένο σώμα του πραγματοποιήθηκε ήδη ή πνευματική μεταμόρφωσης, με την οποία πρέπει να περνάμε στην αιωνιότητα.

Το αποπνευματοποιημένο σώμα του ελευθερώθηκε από τα δεσμά της ύλης και ολόκληρο αφθαρτοποιήθηκε, ενώ ή φύσις μυροβολήθηκε από την παραδεισένια ευωδιά του προπτωτικού άνθρωπου. Στην νεκρώσιμη ακολουθία του λειψάνου του ολόκληρη ή κτίσης έλαβε μέρος: Μαζί με τους πνευματικούς αδελφούς του ήταν παρόντες στην τελετή οι αόρατοι άγγελοι και τα αγριοπούλια της ερήμου έψαλλαν μαζί των.

Δεν υπάρχει ωραιότερη εικόνα της μυστικής αναγεννήσεως και συμφιλιώσεως, την οποία προσφέρει στον κόσμο ο εξαγνισμένος και μεταμορφωμένος άνθρωπος με την πνευματική του ζωή:

Ενωσις με τον Θεό, με τον εαυτό του και με όλη την κτίσι.

Γι' αυτό με χαρά χαιρετίζουμε την προσπάθεια του μεταφραστου, νέον μονάχου από το κοινοβιακό Μοναστήρι του Όσιου Γρηγορίου Αγίου Όρους, ο όποιος με την ευλογία του Πανοσιολογιωτάτου Άρχιμανδρίτου και Ηγουμένου της Μονής π. Γεωργίου, μετάφρασε στα ελληνικά την απλοϊκή και ωραία ζωή του οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτου, καθώς και τα ποιήματα του, για την ψυχική ωφέλεια των φιλόθεων αναγνωστών και για την δόξα του Θεού, του θαυμαστού «εν τοις αγίοις Αυτού» (Ψαλμ. 67, 36).

Ιερομόναχος Πετρώνιος Προδρομίτης Ρουμανική Σκήτη Τ, Προδρόμου Αγιον Ορος. 1984

ΜΝΗΜΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΤΣΙΑΠΗ

Μετά από όσα επιτυχή έγραψε ή θυγατέρα του μακαριστού πλέον Κωνσταντίνου, κ. Νίκη Κατσιάπη, ας επιτροπή μια ανάλογη συνέχεια, τιμώντας την μνήμη του και την εν γένει προσφορά του.

Αξιώθηκα να γνωρίσω εκ του συστάδην τον αείμνηστο Κωνσταντίνο κάργια αρκετό χρονικό διάστημα να έχω μαζί του μια ποικίλη συνεργασία. Υπέροχος καθ' όλα άνθρωπος, ενθουσιώδης, σταθερός και υπεύθυνος. Αταλάντευτος σε θέματα πίστεως - Ορθοδοξίας, οπού με θέρμη ψυχής άοκνος και αεικίνητος πάσχιζε να προωθείται ο λόγος του Θεού και τα ανάλογα έντυπα. Προκειμένου να συμβάλει, να εξυπηρετήσει σε έργο προσφοράς, ξεχνούσε τα του οίκου του, τα ατομικά του. Μέρος του σπιτιού του διέθετε για λόγο Θεού και παράλληλα είδος αποθήκης χριστιανικού και φιλανθρωπικού υλικού, γεγονός πού δεν ανήκει στα εύκολα, αφού προϋποθέτει το πνεύμα της θυσίας.

Επί πλέον, λόγω γνώσεων αλλά και ποικίλης πείρας ήταν ικανός για πολλά, όντως δεξιοτέχνης, έπιαναν τα χέρια του κατά το κοινώς λεγόμενο, θυσιάζοντας και το αμάξι του σε έργα προσφοράς και σε ποικίλες ανάγκες. Όπου εκαλείτο να προσφέρει να συμβάλει ήταν άκρως εξυπηρετικός, δεν γνώριζε το όχι. Στον τομέα αυτό θα έλεγα παραμένει ατίμητος, και φυσικά εκαλείτο άνευ αποδοχών Εκεί, όμως, πού τον έζησα και άκρως συνεργαστήκαμε, ήταν όταν το 1992 την περίοδο των Χριστουγέννων, πήγαμε για 15 περίπου ήμερες για έργο Θεού - προσφοράς στους πονεμένους και πάσχοντας αδελφούς βορειοηπειρώτες. Συγκεκριμένα στην Άρτα Αύλώνος Αλβανίας —και όχι μόνο— με πολλές εκατοντάδες κατοίκους την εποχή εκείνη. Ενώ πήγαμε προγραμματισμένα το ταξίδι δεν ήταν εύκολο. Εγκυμονούσε και κινδύνους τότε, κυρίως για κληρικούς. Οδηγός αυτός με φορτηγό, πού διέθεσε το Ίδρυμα «Απόστολος Βαρνάβας», γεμάτο με ποικιλία αγαθών σε ρουχισμό, τρόφιμα, αλλά και πνευματικό υλικό. Φλογερός και ενθουσιώδης ο Κωνσταντίνος συνέδραμε τα μέγιστα, ώστε ή εκεί μετάβαση μας να στεφθεί με επιτυχία. Φυσικά με την άδεια του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, πέραν του τελετουργικού τελέσθηκαν γάμοι και πάμπολλα βαπτίσια. Θέλοντας να προσφέρει κάτι και για ευλογία της οικογενείας του, κατόπιν προτάσεως δέχθηκε και έγινε νονός 4 παιδιών άβάπτιστων μιας εκεί οικογένειας. Μεγάλα σχετικά τα παιδιά, δέχτηκαν και έβαλε τα ονόματα των δικών του παιδιών. Αλησμόνητες και συγκινητικές οι στιγμές, πού ζήσαμε σε εκείνο το σπιτικό. Τα παιδιά αυτά ήλθαν στη συνέχεια στην Ελλάδα και τα μέγιστα τα βοήθησε. Το ψυχικό δέσιμο παρέμεινε. Ή όλη του εκεί παρουσία ενθουσίασε και με ορισμένα άτομα κράτησε μια συνέχεια.

Ως ζωντανός πιστός ο Κωνσταντίνος κυρίως και προπαντός ζούσε την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Φρονούμε ότι εκ των πολλών κόπων αγάπης, από τον δωροδότη Κύριο είναι ψυχικά αναπαυμένος στη «χώρα» του Φωτός. Ως κληρικός δεν θα πάψω να τον μνημονεύω, έχει τόσο βαθειά τοποθετηθεί μέσα μου.

Άρχιμ. Νεκτάριος Ζιόμπολας

ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΟΣΙΩΤΑΤΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ ΦΕΒΡΩΝΙΑΣ (1934-2010)

Η μακαρία Γερόντισσα Φεβρωνία (κατά κόσμον Αφροδίτη Πλεμμένου) εγεννήθη εν Καλάμαις το 1934 από γονείς ευσεβείς και φιλοθέους. Ο πατήρ της Ιωάννης ήτο εύπορος έμπορος (ιδρύσας και διατηρών ένα εκ των παλαιοτέρων μουσικών οίκων της πόλεως) αλλά και ενεργόν μέλος της τοπικής κοινωνίας (μέλος του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου της Δημοτικής Φιλαρμονικής, επίτροπος κεντρικού ναού επί έτη κλπ.). Η μήτηρ της Αλεξάνδρα προήρχετο ωσαύτως εκ γνωστής οικογενείας των Καλαμών και διεκρίνετο δια τε την σεμνότητα και πραότητα αυτής. Οι δύο ευσεβείς γονείς απέκτησαν έν ακόμη τέκνον, τον Γεώργιον, σήμερον συνταξιούχον τραπεζικόν υπάλληλον, καλλίφωνον ιεροψάλτην και διακριθέντα εις αγαθοεργίας και φιλανθρωπίας. Η μικρά Αφροδίτη, μετά την ολοκλήρωσιν της εγκυκλίου παιδείας της (δηλονότι του εξαταξίου Γυμνασίου Θηλέων Καλαμών) εισήλθεν εις την επιχείρησιν του πατρός αυτής, ον διεδέχθη μετά τον θάνατον αυτού (1967). Παρότι το εν λόγω επάγγελμα εγκυμονούσε κινδύνους δια την πνευματικήν αυτής πρόοδον και προκοπήν, εντούτοις η ευσεβής Αφροδίτη έζη ζωήν νήψεως και εγρηγόρσεως.

Καίτοι εφλέγετο δια την μοναχικήν ζωήν εκ νεαράς ηλικίας, εντούτοις υπήκουσα τη επιθυμία της μητρός της και τη φωνή του καθήκοντος, παρέμεινεν εν τω κόσμω φροντίζουσα την μητέρα της άχρι της κοιμήσεως της τελευταίας (1984). Ευθύς δε μετά την κοίμησιν της μητρός της, εγκατέλειψε τα εγκόσμια πωλήσασα την επιχείρησιν (θαυμαστώ τω τρόπω ολίγον προ του καταστροφικού σεισμού της Καλαμάτας, όστις ισοπέδωσεν το κατάστημα!) και εγκατασταθείσα εις την Ι. Μονήν Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μακρυσίου Μεγαλοπόλεως τη 29η Ιανουαρίου 1985. Εν τη εν λόγω μονή, εύρε τρεις προβεβηκυίας τη ηλικία μοναχάς, τας οποίας διηκόνησε μετ’ αφοσιώσεως άχρι της τελευτής αυτών. Η ρασοφορία της γεροντίσσης Φεβρωνίας έλαβε χώρα τη 8η Μαρτίου 1986, εξελέγη δε ηγουμένη της ως άνω μονής τη 15η Αυγούστου 1998, μη δεχθείσα τοιούτον αξίωμα προ της τελευτής των ηλικιωμένων μοναζουσών (καίτοι είχον ήδη αφιχθή έτεραι νεότεραι μοναχαί και κατ’ ουσίαν ανεγνωρίζετο ως οιονεί ηγουμένη). Η ταπείνωσις αυτής ήτο τοσαύτη ώστε εδέχθη το μέγα σχήμα είκοσιν ολόκληρα έτη μετά την ρασοφορίαν της (τη 14η Ιανουαρίου 2006).

Εκτός του πνευματικού αγώνος, η γερόντισσα Φεβρωνία εφρόντισεν τόσον δια την ευημερίαν των μοναζουσών όσον και δια την ευπρέπειαν και υλικήν υπόστασιν της μονής αναλώσασα την περιουσίαν της εις τον σκοπόν αυτόν. Έν περίπου έτος μετά την εγκατάστασίν της (τη 7η Δεκεμβρίου 1985), εθεμελίωσε νέαν πτέρυγα κελίων, αρχονταρικίου και λοιπών κοινοχρήστων χώρων, ήτις προσέδωσε νέαν φυσιογνωμίαν εις την μονήν και αποτελεί άχρι της σήμερον κόσμημα δια τους επισκέπτας. Τα επόμενα έτη επρωτοστάτησεν εις την ανέγερσιν περικαλλούς παρεκκλησίου εν τω περιβόλω της μονής επ’ ονόματι του Αγίου Φανουρίου, εις την ανακαίνισιν του παλαιού καθολικού της μονής της Παναγίας Θεοτόκου (αποκαλύψασα την θαυμασίαν πετρίνην επιφάνειαν του ναού), εις την περίφραξιν της ιεράς μονής δια την ασφάλειαν των μοναζουσών, εις την αύξησιν της κτηματικής περιουσίας της μονής κλπ. Πρωτίστως όμως αναλώθη εις την πνευματικήν οικοδομήν των μοναζουσών, εις την ψυχικήν ενίσχυσιν των επισκεπτών και εν γένει εις την φιλανθρωπίαν. Εκοιμήθη τη 1η Ιανουαρίου ε.έ. μετά από πολύμηνον ασθένειαν την οποίαν υπέμεινε μετ’ άκρας υπομονής και εγκαρτερήσεως, προσευχομένη και ευχομένη δι’ όλους. Ας έχωμεν την ευχήν της και τας πρεσβείας της.

ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ.

ΆΓΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ

Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ.

ΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΤΟΥ Γ. ΕΦΡΑΙΜ

ΤΟ ΑΣΚΗΤΙΚΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ Γ. ΕΦΡΑΙΜ

Ο ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΦΤΩΧΙΚΟ ΠΑΛΤΟ.

ΜΑΡΙΑ Η ΨΗΛΗ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.ΠΑΤΕΡ ΝΗΦΩΝ Ο ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ - ΠΟΡΤΟ ΛΑΓΟΣ -

"Αυτή η κοπέλα, μια αγία ψυχή, ήταν πανύψηλη, ήταν γίγαντας. Βέβαια στο τέλος καμπούριασε, περπατούσε με σίδερα, μετά με καροτσάκι. Εγώ την πρόλαβα πού περπατούσε ίσια. Είχε γιγαντισμό, ήταν παραμορφωμένη. Τα παπούτσια της, έχω ένα παπούτσι της στο μοναστήρι, ήταν 57 νούμερο, τόσο πράγμα σαν βάρκα, η παλάμη της ήταν 3 φορές μεγαλύτερη από την δική μου.Να σας πω πώς την γνωρίσαμε. Είχαμε έναν δικό μας μοναχό τον π. Νήφωνα, ο οποίος πουλούσε μήλα σε σακούλια όταν ήταν πρώτη Λυκείου και πήγε να πουλήσει μήλα. Χτύπησε την πόρτα και την άνοιξε η Μαρία, μόλις την είδε από τον φόβο το πολύ, της πέταξε τα μήλα κι όπου φύγει φύγει. Ήταν... όμως η αιτία να γνωριστούν και να συνδεθούν πνευματικά και αργότερα μέσω αυτού να γνωρίσομεν και εμείς την μακαριστή Μαρία.Αυτή η κοπέλα, ήταν μια αγία ψυχή, πραγματικά μια αγία, παρ΄όλο πού ήταν ένα τέρας εξωτερικά, και το πρόσωπο της ήταν αλλοιωμένο ακόμη και τα μικρά παιδιά δεν την φοβόντουσαν. Ανέπαυε πολύ κόσμο. Ήταν δηλαδή… μια πνευματική μητέρα με όλη την σημασία της λέξεως.Αυτή η κοπέλα ήταν μία τυπικά χριστιανή στα πρώτα χρόνια και η μητέρα της καλή χριστιανή. Όταν μεγάλωσε και μεγάλωνε και έγινε δυσθεώρητη, έγινε 2.30 μ., αφού στο Νοσοκομείο έβαλαν δύο κρεβάτια τα ένωσαν για να την χωρέσει, όταν πέθανε το φέρετρό της ήταν από εδώ μέχρι εκεί πού είναι η καρέκλα.Την ζήτησαν στην Αμερική και πήγε, με έξοδα της Κυβερνήσεως, για εξετάσεις. Για να ερευνήσουν το φαινόμενο.Συνήλθαν εκεί οι μεγάλοι γιατροί κ.τ.λ. κι άλλος έλεγε γιγαντισμό κι άλλος διάφορες θεωρίες. Δεν μπορούσαν όμως επακριβώς να δουν τί έπαθε η Μαρία κι έγινε τόσο μεγάλο πράγμα, τόσο μεγάλος άνθρωπος. Και βέβαια της είπαν τότε πώς είχε ένα πρόβλημα. Όλο το κεφάλι της μέσα είχε όγκο, ο οποίος πίεζε τα μάτια και θα έχανε το φως της, θα τυφλωνόταν.Οι Αμερικάνοι προσφέρθηκαν να αγοράσουν τον σκελετό της και αυτή λυπήθηκε πάρα πολύ, όταν το άκουσε, γιατί ήταν ένα φαινόμενο γι΄ αυτούς έτσι να την διατηρήσουν για λόγους επιστημονικούς.Σ΄ αυτήν την κατάσταση επέστρεψε στην Αθήνα μετά από την Αμερική, και μια κοπέλα της λέει εκεί, δεν πάμε να δούμε το γέρο Πορφύριο στην Πεντέλη; Η Μαρία δεν είχε ιδέα από γέροντες κι απ΄ αυτά τα πράγματα, και της λέει: τί να μου πει κι αυτός ο γέρος! Με πήγαν στην Αμερική και με είδαν τόσοι επιστήμονες. Έλα πάμε, είναι και τυφλός και δεν μιλάει και καλά. Η Μαρία είπε, είναι και τυφλός και δεν ακούει και καλά… Η Μαρία, ήταν σε μια κατάσταση απελπισίας, τέλος πάντων από δώ από κει την έπεισαν να πάει.Πήγε λοιπόν, και μαζί της πήγε η μητέρα της πού ζει ακόμα (σημείωση VatopaidiFriend: ήδη έχει κοιμηθεί), η κ. Κωνσταντία, μια μοναχή κι η κοπέλα εκείνη πού πήγε κι άλλοι δύο άνθρωποι.Πήγαν στο κελί του γέροντα, ήταν τυφλός ο γέροντας Πορφύριος κι όταν μπήκαν μέσα της λέει: γιατί σου έλεγε η φίλη σου να έρθεις και δεν ερχόσουν και της είπε ακριβώς τί έλεγε η Μαρία. Αυτή ντράπηκε και της λέει τί έπαθες; Λέει, γέροντα θα χάσω το φως μου κι έκλαιγε. Της λέει, όχι παιδί μου το φως σου, τα κόκαλά σου θα σπάζουν… Του λέει, όχι γέροντα, τα κόκαλά μου είναι γερά, δεν έχουν τίποτα τα οστά μου, το φως μου θα χάσω. Της άπαντα όχι το φως σου, τα οστά σου. Αυτή το επαναλαμβάνει τρίτη φορά, γέροντα το φως μου.- Όχι το φως σου, τα οστά σου θα συντρίβουν. Αυτή δεν καταλάβαινε.Της λέει ο γέροντας, γονάτισε. Γονάτισε όπως μπόρεσε κι ο γέροντας έβαλε τα χέρια του πάνω στο κεφάλι της κι άρχισε να προσεύχεται. Και μου έλεγε η Μαρία, αισθανόταν μέσα το κεφάλι της να βράζει ολόκληρο, οπότε της λέει ο γέροντας: δεν θα χάσεις το φως σου, τα οστά σου θα βγουν, θα τρίβονται τα οστά σου. Αυτή δεν πίστεψε. Λέει ο π. Πορφύριος, από που το έπαθες αυτό, σου είπαν οι γιατροί; Του απάντησε: γέροντα οι γιατροί δεν βρήκαν την αιτία, είπαν γιγαντισμός είναι, δεν βρήκαν την αιτία.Λέει στην μητέρα της: εσύ θυμάσαι πού ήσουν έγκυος στην Μαρία; Η Μαρία ήταν 43 ετών τότε, λέει η μητέρα της ε! θυμούμαι. Της λέει θυμάσαι, όταν ήσουν δύο μηνών πού έκανες πολλούς εμετούς; Θυμάμαι αμυδρά γέροντα. Θυμάσαι πού σε πήγε ο άντρας σου σε έναν γιατρό; πού να θυμάμαι τώρα τον γιατρό; και αρχίζει ο γέροντας να της περιγράφει: θυμήσου πού κατεβαίνατε με λεωφορείο από το χωριό σας, κατεβαίνατε σε μια πλατεία και της περιγράφει την πλατεία πριν από 42 χρόνια, σε πήρε ο άντρας σου και σε πήγε στον τάδε δρόμο κι άρχισε να της διηγείται τον δρόμο κι η Κωνσταντία άρχισε να θυμάται τον δρόμο εκείνο, σε πήγε σ΄ έναν τόπο πού η πόρτα ήταν πράσινη, στο ιατρείο του ανθρώπου εκείνου.Μπήκες μέσα και του είπες ότι κάνεις πολλούς εμετούς από την εγκυμοσύνη και σου έδωσε ένα φακελάκι με χάπια, με 15 χάπια μέσα, τα θυμάσαι; λέει θυμάμαι γέροντα. Λέει ο Γέροντας τα χάπια εκείνα ήταν χάπια επιληψίας, έκανε λάθος ο γιατρός, τα ήπιες και παραμορφώθηκε το έμβρυο γι΄ αυτό κι έγινε έτσι η κόρη σου. Και πραγματικά, το έστειλαν το μήνυμα αυτό στην Αμερική, κι ήταν πραγματικώς επιστημονικά. Αυτή όμως μετά τελικά τί έγινε; Σταμάτησε να χάνει το φως της κι άρχισε να τρίβονται τα κόκαλά της. Μια φορά ήμουν παρών εγώ, πού ένα κόκκαλο από την πλάτη της τρύπησε το δέρμα της και βγήκε έξω, συντρίβονταν τα κόκαλά, διαλύονταν τα κόκαλά, όπως ακριβώς της είχε πει ο π. Πορφύριος. Ο γέροντας, όταν βγήκε η Μαρία έξω, είπε: αυτή είναι μια αγία, και περιέγραψε την Μαρία".

Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Λεμεσού κ. Αθανασίου

Τελικά η Μαρία η Ψηλή κοιμήθηκε σαν σήμερα στις 20 Ιανουαρίου 1998 από το πρόβλημα που είχε στα οστά της. Όμως ποτέ δεν αγκόμαχησε και το προσφυγικό της σπίτι ήταν ανοιχτό για όλο τον κόσμο που ήθελε συμβουλές της.

troktiko

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΤΗΣ ΕΝΔΕΚΑΤΗΣ ΩΡΑΣ ΙΩΣΗΦ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΣ . ΔΟΞΑ ΤΗΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΣΟΥ ΚΥΡΙΕ!

Ό π. Ιωσήφ (κατά κόσμον Ηλίας Μπαλάσκας) γεννήθηκε το 1916. Υπήρξε γόνος ευσεβούς οικογενείας, την οποία χαρακτήριζε ή βαθειά πίστης στον Χριστό και επιμελημένη χριστιανική ζωή. Δυο ακόμη από τα μέλη της οικογενείας τους έγιναν μοναχοί, ο μακαριστός π. Βαρλαάμ Σιμωνοπετρίτης και ή γερόντισσα Μακρινά, ηγουμένη σήμερα της Ιεράς Μονής Παναγίας Ελεούσης στην Πάτρα.

Ό γέρων Ιωσήφ υπηρέτησε ως στρατιώτης στα χρόνια του ελληνοιταλικού πολέμου, της γερμανικής εισβολής και του εμφυλίου. Είχε να διηγείται ατελείωτες λεπτομέρειες από την ηρωική αντίσταση των ελληνικών οπλών στα οχυρά της έλληνοβουλγαρικής μεθορίου και από την τραγωδία του εμφυλίου σπαραγμού. Από τότε ακόμη τον διέκρινε γνήσια και αταλάντευτη πίστης στον Χριστό και στην πρόνοια Του.

Από τα νεανικά του χρόνια είχε έντονο πόθο να γίνει μοναχός, αλλά φαίνεται πώς ήταν θέλημα Θεού να προγυμνασθή ο μετέπειτα αθλητής της μοναχικής πολιτείας στον στίβο της εγγάμου ζωής. Νυμφεύθηκε την ευλαβέστατη κυρία Τιτίκα και απέκτησαν τρία παιδιά, στα οποία παρέδωσαν ως πολύτιμη παρακαταθήκη την ευλάβεια και την πίστη στον Χριστό και την Εκκλησία.

Με την συγκατάθεση της συζύγου του και των παιδιών του, σε ηλικία 72 ετών, ο ώριμος στις χριστιανικές αρετές Ηλίας Μπαλάσκας αφήνει τις μέριμνες και τις χαρές της οικογενειακής ζωής και αφιερώνεται στον Χριστό ως μοναχός. Έγκαταβιώνει στην Ιερά Μονή μας και λαμβάνει το όνομα του αγίου Ιωσήφ του Μνήστορος. Αναβαθμίζει τον πνευματικό του αγώνα και τον επιστρέφει με' το σκληρό αγώνισμα της υπομονής στην πολυετή ασθένεια του, από την οποία έλαβε και τα ακριβότερα στεφάνια από τον αγωνοθέτη Χριστό.

Υπήρξε άνθρωπος αδιάλειπτου προσευχής. Αγαπούσε τις Ακολουθίες στον ναό, αλλά και βίαζε τον εαυτό του να προσεύχεται στο κελλί του τις νύχτες. Τον χαρακτήριζε βαθειά πίστης. Αγωνίσθηκε και κατόρθωσε να κάνη ακριβή μοναχική υπακοή, όπως διαβεβαίωνε συχνά και το επανέλαβε τελικά ο σεβαστός Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής μας, Αρχιμανδρίτης Γεώργιος, κατά τον επικήδειο λόγο του. Αναδείχθηκε τέλειος μοναχός, αν και άρχισε τα μοναχικά του αγωνίσματα σε μεγάλη ηλικία και με εύθραυστη υγεία. Τον στόλιζε ή ταπεινοφροσύνη, ή φιλαδελφία, το ακατάκριτον, ή επιείκεια, ή αγάπη προς πάντας. Επεδίωκε την αφάνεια, αλλά τον φανέρωνε ή αρετή του. Όταν έρωτατο, πάντοτε συμβούλευε τα θεάρεστα με διάκριση και λεπτότητα. Είχε εκ φύσεως δυνατή μνήμη και αξιοποίησε πολυτρόπως το χάρισμα αυτό, Ιδιαιτέρως προσευχόμενος για πολλούς μοναχούς και λαϊκούς. Υπέμεινε μέχρι τέλους αγόγγυστα την ασθένεια του και τις ταλαιπωρίες της. Αναπαύθηκε ειρηνικά στις 17/30 Ιουνίου 2008 σε ηλικία 92 ετών. Αιωνία του ή μνήμη.

ΒΙΒΛ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΑΡΙΘΜ. 33

"Μα συνάντησε ο Παύλος τον Σωκράτη-" με ρώτησε ένας νέος άνθρωπος- όταν άκουσε το θέμα μου.

"Μα συνάντησε ο Παύλος τον Σωκράτη-" με ρώτησε ένας νέος άνθρωπος- όταν άκουσε το θέμα μου.

Και μη το Θεωρείτε παράξενο. Πολλοί ξέρουμε ότι οι δύο άνδρες που έζησαν με διαφορά τεσσάρων και πλέον αιώνων, δεν γίνεται βέβαια να συναντήθηκαν. Στα σχολεία μας όμως, δεκαετίες τώρα, πολλοί μαθητές σχηματίζουν αόριστα την εντύπωση ότι ο Παύλος και ο Σωκράτης έζησαν στο μακρινό παρελθόν, άγνωστο για τους νέους πότε ακριβώς, άρα ίσως και να συναντήθηκαν... Και εννοείται ότι το θέμα μας αναφέρεται σε πνευματική συνάντηση, η οποία πράγματι συνέβη.

Πώς το εννοούμε;

Αυτό ακριβώς εξηγούμε σε τούτο το μικρό βιβλίο.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ. Πάτερ Νήφων Βατοπαιδινός (Πόρτο Λάγος). ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ Γ. ΠΑΙΣΙΟΥ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ

ΠΑΤΗΡ ΝΗΦΩΝ

ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ. Η πολιορκία του Αρκαδίου από τους Τούρκους, το 1866. Το έργο είναι ένα ιστορικό δράμα.

ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ

ΤΟΥ

ΠΑΝΤΕΛΗ ΠΡΕΒΕΛΑΚΗ

Το έργο είναι ένα ιστορικό δράμα. Ο συγγραφέας παίρνει τη θεματολογία του από τα γεγονότα της πολιορκίας του Αρκαδίου από τους Τούρκους, το 1866, δημιουργώντας ένα ηρωικό έπος στην μνήμη των αγωνιστών για την ένωση της Κρήτης με την υπόλοιπη Ελλάδα. Σημαντική θέση σε αυτά τα γεγονότα, και βέβαια και στο έργο μας, έχει η Χαρίκλεια Δασκαλάκη, η γνωστή οπλαρχηγός Δασκαλάκαινα, που με το θάρρος της έδωσε δύναμη στους συμπατριώτες της. Για την ιστορία, 9 Νοεμβρίου του 1866, αργά το απόγευμα παίχτηκε η τελευταία πράξη του δράματος, με το ολοκαύτωμα της Μονής. Ο Κωστής Γιαμπουδάκης ή κατ' άλλους ο Εμμανουήλ Σκουλάς ανατίναξε την μπαρουταποθήκη, υπερασπιζόμενος το «ελευθερία ή θάνατος», σκορπίζοντας το θάνατο, όχι μόνο στους χριστιανούς, αλλά και στους εισβολείς. Αμέσως μετά, οι Τούρκοι όρμησαν και κατέσφαξαν όσους είχαν διασωθεί, ενώ έκαψαν τον ναό και λεηλάτησαν τα ιερά κειμήλια. Από τους Έλληνες που βρίσκονταν στη Μονή, μόνο 3 ή 4 κατόρθωσαν να διαφύγουν, ενώ περίπου 100 πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Μεταξύ αυτών και ο Δημακόπουλος, που εκτελέστηκε λίγο αργότερα, και η Χαρίκλεια Δασκαλάκη. Ο ηγούμενος της Μονής Αρκαδίου Γαβριήλ Μαρινάκης είχε σκοτωθεί πριν από την ανατίναξη της μπαρουταποθήκης. Οι νεκροί και τραυματίες του Μουσταφά ανήλθαν σε 1.500 ή σε 3.000, σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς. Το Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, όπως είχε συμβεί με την καταστροφή των Ψαρών και την Έξοδο του Μεσολογγίου, συγκίνησε όλο τον δυτικό κόσμο κι ένα νέο κύμα φιλελληνισμού δημιουργήθηκε στην Ευρώπη.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Το έργο ξεκινά από τη στιγμή που ο Μουσταφά Ναϊλί Πασάς προτρέπει τους Έλληνες, η οποίοι έχουν κλειστεί στη Μονή, να παραδοθούν. Οι Έλληνες αρνούνται, παρά τις πιέσεις και τους εκβιασμούς που δέχονται. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα αρχίζει ο χρόνος να μετρά αντίστροφα…

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ: Αλέξης Μινωτής

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ: Νίκος Μαμαγκάκης

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λάμπρος Κωστόπουλος

ΠΑΙΖΟΥΝ: Κατίνα Παξινού, Αλέξης Μινωτής, Θεώδορος Μορίδης, Νίκος Τζόγιας, Γκίκας Μπινιάρης, Άγγελος Γιαννούλης, Βασίλης Παπανίκας, Κώστας Κόκκακης, Θεώδορος Σαρρής, Νίκος

Δενδρινός, Δημήτρης Δαμαλάς, Θεώδορος Συριώτης, Σπύρος Ολύμπιος, Θάνος Λειβαδίτης, Θάνος Δαδινόπουλος, Άρης Βλαχόπουλος, Όλγα Τουρνάκη, Αντιγόνη Γλυκοφρύδη, Θεώδορος Δημήτριεφ, Κώστας Καστανάς, Νόρα Κατσέλη, Φωτεινή Μανέτα, Πίτσα Καπιτσινέα, Κώστας Κοσμόπουλος, Κώστας Βόκοβιτς, Δημήτρης Τσούτσης, Μελέτης Καραμάνης, Ευάγγελος Πρωτοπαππάς

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 20 λεπτά

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1966

ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ.

Η ηρωίδα ήταν κόρη, σύζυγος και μητέρα αγωνιστών. Ο σύζυγός της, Μιχαήλ Δασκαλάκης, ήταν απόγονος του Δασκαλογιάννη. Και οι τρεις γιοι της έπεσαν σε μάχες του 1866. Πρωταγωνίστησε στην πολιορκία του Αρκαδίου. Οι οπλαρχηγοί που βρίσκονταν στην μονή, προεξάρχοντος του ηγούμενου Γαβριήλ και, όπως λένε μερικοί, με τη σύμφωνη γνώμη της Χαρίκλειας Δασκαλάκη, η οποία συμμετείχε στα συμβούλια, αποφάσισαν να αντιταχθούν στην επίθεση του Μουσταφά Πασά μέχρις εσχάτων.

Την 8η Νοεμβρίου ο Μουσταφάς μετέφερε από το Ρέθυμνο πυροβόλο μεγάλης ολκής, για να καταρρίψει τη σιδερένια πύλη της μονής. Άρχισε ο κανονιοβολισμός. Η Χαρίκλεια Δασκαλάκη, κλεισμένη σε ένα κελί με το γιο της Κωνσταντίνο και άλλους πολεμιστές, πολεμούσε ακατάβλητη και εμψύχωνε με το θάρρος της τους άλλους. Τρεις φορές έτρεξε και αναστήλωσε τη σημαία του οπλαρχηγού γιου της, την οποία κατέρριπταν ο σφαίρες του εχθρού. Τέλος, την τέταρτη φορά, αφού έσπασε το κοντάρι, δίπλωσε τη σημαία, τη φίλησε και την έκρυψε στην αγκάλη της. Ενώ η ηρωίδα πυροβολούσε αδιάκοπα τους εχθρούς, ξαφνικά εχθρική σφαίρα πληγώνει το γιό της. «Για τόσο μικρό πράγμα!», του λέει η Χαρίκλεια. Η φωνή της μητέρας δίνει δύναμη και ζωή στο γιο της. Σηκώνεται, παίρνει το όπλο του και αρχίζει πάλι να πυροβολεί. Τα φυσίγγιά τους εξαντλούνται. Η Δασκαλάκη, με απίστευτη ψυχραιμία και θάρρος, ανοίγει την πόρτα του κελιού, τρέχει κάτω από χαλάζι σφαιρών προς το πτώμα Τούρκου στρατιώτη. Παίρνει τα φυσίγγιά του και επανέρχεται. Από τους 950 πολιορκημένους στη Μονή γύρω στους 100 μόνο σώθηκαν. Η ηρωίδα Δασκαλάκη σώθηκε και επέζησε. Ενώ συνελήφθη μαζί με το γιο της, ο οποίος φονεύθηκε από τους Τούρκους, η Χαρίκλεια κατόρθωσε να διαφύγει. Μετά την επανάσταση εμφανίστηκε στην Αθήνα, έδωσε πολύτιμες πληροφορίες για την πολιορκία του Αρκαδίου και την αυτοθυσία των πολιορκημένων.

"ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΗΜΩΝ... (τάδε), ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΙΟΥ, ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ, ΠΑΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΔΕΗΘΩΜΕΝ"

Ένας επίσκοπος, περιοδεύοντας στην επαρχία του, έφθασε ένα Σάββατο βράδυ σ' ένα χωριό. Πρώτη φορά περνούσε από εκεί. Τον φιλοξένησε ο πρόεδρος του χωρίου και σε λίγο ο επίσκοπος ζήτησε να δη τον ιερέα.

- Είναι στο χωράφι, του είπαν, δεν ήρθε ακόμα.

Ύστερα από αρκετή ώρα παρουσιάστηκε μπροστά του ο Ιερεύς, ντυμένος βέβαια με τα ρούχα της δουλείας και καταλαβαίνετε σε ποια κατάστασι ήταν. Δεν έμεινε ευχαριστημένος ο δεσπότης τον ήθελε πιο ευπρεπισμένο.

Την άλλη μέρα ήταν Κυριακή. Ετοιμάσθηκε ο ιερεύς για τη Θεία Λειτουργία. Ό επίσκοπος, ο όποιος θα παρευρίσκετο στη Θεία Λειτουργία, θα την παρακολουθούσε στην αρχή από τον επισκοπικό θρόνο και εν συνεχεία από το Ιερό Βήμα. Θα εύρισκε ασφαλώς πολλά λάθη σ' εκείνον τον αγροίκο παπα!

Παράδοξο όμως! "Όταν ο παππούλης "έβαλε" "Ευλογημένη ή Βασιλεία...", σκεπάστηκε από ουράνιο φως, πού τον θέρμαινε και τον λάμπρυνε ολόκληρο, χωρίς να τον καίει... κι αυτό συνεχίσθηκε μέχρι το "Δι ευχών"!

Αφού μοίρασε Αντίδωρο ο ιερεύς στους εκκλησιαζόμενους χριστιανούς του χωρίου και τελείωσε, πέρασε μέσα στο Ιερό Βήμα.

Ό δεσπότης πήγε κοντά του, έπεσε στα γόνατα και ζήτησε συγχώρηση για την κατάκριση, πού έκανε μέσα του γι' αυτόν, και τον παρεκάλεσε να τον ευλόγηση.

Ό απλοϊκός εκείνος ιερεύς σάστισε.

—Πως είναι δυνατόν, λέει, ο ανώτερος να ευλογηθεί από τον κατώτερο του; Συ ευλόγησε με, άγιε δέσποτα!

— Αδύνατον να ευλογήσω εκείνον, πού στέκεται μέσα στη θεϊκή άκτιστη φλόγα, όταν ιερουργεί στο πανάγιο Θυσιαστήριο! "Το έλαττον υπό του κρείττονος ευλογείται", απάντησε ο δεσπότης, κι ο ιερεύς ρώτησε:

— Υπάρχει, τάχα, Σεβασμιότατε, δεσπότης ή παπάς, πού να τέλη τη Θεία Λειτουργία και να μην κυκλώνεται από ουράνιο φως;

Αυτή ήταν ή απορία του ιερέως, του απλοϊκού εκείνου παππούλη.

Τι να απάντηση ο επίσκοπος σ' εκείνον τον ιερέα, πού έβλεπε το υπερφυσικό σαν το πλέον φυσικό πράγμα μέσα στη Θεία Λατρεία; Γι αυτό θαύμασε και την καθαρότητα, και την ταπείνωση και την αγιότητα εκείνου του Ιερέως από το χωριό και έφυγε ωφελημένος και διδαγμένος.

ΒΙΒΛ. ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1938. ΕΝΑ ΣΠΑΝΙΟ ΒΙΝΤΕΟ. Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΡΠΑΘΟ. ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΜΑΣ……

http://www.piles.gr/

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΝΩΣΙΣ ΓΟΝΕΩΝ «Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ»» Γ.Ε.Χ.Α – ΤΜΗΜΑ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΚΘΕΣΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΘΕΜΙΔΟΣ 4 ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ ΤΗΛ. 2108064747

Ή Έκθεση μας διαθέτει: Βιβλία όλων των Ορθοδόξων Εκδοτικών Οίκων της χώρας μας, Λειτουργικά, Αγιογραφικά, Ερμηνευτικά. Πατερικά, Αντιαιρετικά, Λογοτεχνικά, Κοινωνικά κ.ά. Κασέτες με βυζαντινούς ύμνους και θρησκευτικές ομιλίες. Βιντεοκασέτες θρησκευτικού περιεχομένου για αγορά ή ενοικίαση. Εικόνες βυζαντινές, κάρτες εορταστικές κα είδη ευλάβειας.

Η ΕΚΘΕΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΌΛΕΣ ΤΙΣ ΏΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ.

Ι. Μ. ΟΣΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΤΟΥ ΑΠΛΟΥ. ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ. ΣΤΗΝ ΘΗΒΑΙΔΑ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ. ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΚΟΠΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ.

Mνήμη του Oσίου Πατρός ημών Παύλου του απλού. Γήθεν μεταστάς προς Θεόν Παύλος Λόγον, Tης απλότητος ποσαπλά στέφη λάβη. Oύτος ο εν Aγίοις Πατήρ Παύλος ο ονομασθείς απλούς, ήτον μεν γεωργός και άγροικος με υπερβολήν, άκακος δε και άπλαστος κατά την γνώμην, ως άλλος ουδείς. Eίχε δε και γυναίκα κακότροπον και μοιχαλίδα, η οποία μοιχευομένη εις πολύν καιρόν, εκρύπτετο από τον Όσιον. Eις μίαν δε των ημερών έτυχε να έλθη ο Όσιος από το χωράφι, έξω από τον διατεταγμένον καιρόν, και ευρίσκει την γυναίκα του μοιχευομένην εις το οσπήτιόν του, και γελάσας σεμνώς, είπε προς την μοιχαλίδα. Kαλόν καλόν, δεν με μέλει τίποτε μά τον Iησούν. Eγώ από τώρα και εις το εξής, ουδέ θέλω να σε ιδώ με τους οφθαλμούς μου. Προς δε τον μοιχόν είπεν, έχε την γυναίκα μου ταύτην από του νυν και τα παιδία αυτής, και εγώ θέλω υπάγω να γένω καλόγηρος. Όθεν ευθύς επήγεν εις τον Mέγαν Aντώνιον, και κτυπήσαντος αυτού την πόρταν, ευγήκεν ο Aντώνιος και λέγει αυτώ, ποίος είσαι εσύ αδελφέ, και τι ζητείς εδώ; O Παύλος απεκρίθη. Ξένος είμαι, και ήλθον εις εσένα να γένω Mοναχός. O Aντώνιος είπεν, εξήκοντα χρόνων γέρωντας δεν ημπορεί να γένη Mοναχός, ουδέ δύναται να υπομένη τας θλίψεις και την στενότητα της ερήμου. Eάν δε θέλης, πήγαινε εις Kοινόβιον, ίνα και τα σωματικά αγαθά πλούσια εκεί εύρης, και διαπεράσης ακόπως με τους κοινοβιάτας Mοναχούς την ζωήν σου. Διατί οι αδελφοί θέλουν βοηθήσουν την αδυναμίαν σου. Eπειδή εγώ κάθομαι μόνος, και εις κάθε πέντε ημέρας τρώγω ψωμί, και αυτό λιμασμένον. O δε Παύλος δεν ήθελε να ακούση του γέροντος, αλλ’ εσπούδαζε να καθίση με αυτόν. Mη δυνηθείς λοιπόν ο Aντώνιος να διώξη αυτόν, έκλεισε την πόρταν του σπηλαίου, και άφησεν αυτόν έξω τρεις ημέρας, χωρίς να εύγη να τον ιδή. O δε Παύλος έμεινε νηστικός, και δεν έφυγε. Tην δε τετάρτην ημέραν, έχωντας χρείαν ο Aντώνιος, άνοιξε την πόρταν του σπηλαίου, και ευρίσκωντας έξω τον Παύλον, λέγει εις αυτόν. Πήγαινε γέρων από εδώ, και μη με αναγκάζης, διατί δεν δύνασαι να μείνης με εμένα. O Παύλος απεκρίθη, αδύνατον είναι να υπάγω εις άλλο μέρος. Tότε βλέπωντας αυτόν ο Aντώνιος, πως δεν είχε, μήτε τορβάν, μήτε ψωμί, μήτε άλλο τι, λέγει προς αυτόν. Eάν έχης υπακοήν, και κάμνης αόκνως και αγογγύστως εκείνο, οπού ήθελες ακούσης από λόγου μου, ήξευρε ότι και εδώ ημπορείς να σωθής. Eιδέ και δεν κάμνεις εκείνο, οπού σοι λέγω, τι ματαίως κοπιάζεις, και δεν γυρίζεις από εκεί οπού ήλθες; Aποκριθείς δε ο Παύλος, λέγει. Όσα μοι ειπής, όλα θέλω τα κάμω προθύμως. Tότε ο Aντώνιος του λέγει. Στάσου και προσεύχου, έως να έμβω εις το σπήλαιον και να σοι φέρω εργόχειρον. Eμβαίνωντας δε ο Aντώνιος εις το σπήλαιον, έβλεπεν έξω από μίαν μικράν θυρίδα, ο δε Παύλος έστεκεν ακίνητος και προσηύχετο. Ύστερον δε από μίαν εβδομάδα, αφ’ ου κατεξηράνθη ο Παύλος από το καύμα του ηλίου, ευγήκεν ο Aντώνιος έξω από το σπήλαιον, και βρέξας θαλλία των φοινίκων, λέγει εις τον Παύλον. Λάβε ταύτα και πλέξαι σειράν, καθώς βλέπεις και εμένα πώς πλέκω. Έπλεξε λοιπόν ο Παύλος έως την ενάτην ώραν δεκαπέντε οργυίας με πολύν κόπον. Tότε του λέγει ο Aντώνιος, κακά έπλεξες την σειράν, λοιπόν χάλασον αυτήν, και πλέξαι την πάλιν εξ αρχής. Ήτον δε ο Παύλος νηστικός ημέρας επτά. Tαύτα δε έκαμνεν ο Aντώνιος, ίνα στενοχωρηθή ο Παύλος και αναχωρήση. O δε Παύλος με μακροθυμίαν ομού και σπουδήν εχάλασε την σειράν, και έπλεξε πάλιν αυτήν από την αρχήν αγογγύστως μετά μεγάλης προθυμίας. Tούτο δε βλέπων ο Aντώνιος, εξεπλάγη. Όθεν συμπονέσας αυτόν, όταν εβασίλευεν ο ήλιος, λέγει εις τον Παύλον. Θέλεις να φάγωμεν ολίγον ψωμί; O Παύλος απεκρίθη. Kαθώς σοι φαίνεται, ποίησον. Oύτος δε ο λόγος, περισσότερον ετζάκισε την καρδίαν του Aντωνίου. Eτοιμάσας λοιπόν τράπεζαν, έβαλεν επάνω εις αυτήν τέσσαρα κομμάτια ψωμία, από έξ ουγγίας το κάθε κομμάτι, ήτοι δράμια σαρανταοκτώ. Kαι το μεν ένα κομμάτι, έβρεξε διά λόγου του, τα δε τρία, διά τον Παύλον. Kαι ούτως άρχισεν ο Aντώνιος να ειπή ένα ψαλμόν. Διά να δοκιμάση δε και εις αυτό τον Παύλον, έψαλε δύω φοραίς τον αυτόν ψαλμόν, ο δε Παύλος προσηύχετο προθυμότερον από τον Aντώνιον. Tότε ο Aντώνιος λέγει προς τον Παύλον, κάθισον εις την τράπεζαν και μη τρώγης, αλλά βλέπε μόνον και πρόσεχε εις τα παρατεθειμένα. Eπειδή δε ο Παύλος με προθυμίαν εποίησε το προσταχθέν, λέγει προς αυτόν ο Aντώνιος. Σήκω από την τράπεζαν και προσεύχου, και έπειτα κοιμήθητι. O δε Παύλος χωρίς να φάγη ολότελα ψωμί, έκαμε καθώς επροστάχθη, και ύπνωσε. Kατά δε το μεσονύκτιον εσηκώθη ο Aντώνιος εις προσευχήν, εσήκωσε δε και τον Παύλον, και παρέτεινε την προσευχήν έως εις την ενάτην ώραν της ημέρας. Όταν δε έγινεν εσπέρα βαθεία και ενύκτωσεν, έβαλεν ο Aντώνιος τράπεζαν, και άρχισε να ψάλη. Aφ’ ου δε επροσευχήθησαν, εκάθησαν να φάγουν, και ο μεν Aντώνιος, έφαγε το ένα κομμάτι το ψωμί, και άλλο πλέον δεν επίασεν. O δε Παύλος με το να έτρωγεν αργότερα, είχεν ακόμη από το εδικόν του κομμάτιον, και αφ’ ου το έφαγεν όλον, λέγει αυτώ ο Aντώνιος. Φάγε παππία και άλλο κομμάτι. O Παύλος απεκρίθη. Eάν φάγης και συ, τρώγω και εγώ. O δε Aντώνιος είπεν. Eις εμένα είναι αρκετόν το ένα κομμάτι, διατί είμαι Mοναχός. O Παύλος απεκρίθη, το λοιπόν επειδή και εγώ μέλλω να γένω Mοναχός, αρκετόν είναι και εις εμένα το ένα κομμάτι. Όθεν σηκωθέντες και οι δύω, έψαλον, και ολίγον κοιμηθέντες, πάλιν εσηκώθησαν και έψαλον, έως ου εξημέρωσεν. Έπειτα έπεμψε τον Παύλον ο Άγιος να περιπατή εις την έρημον, και μετά τρεις ημέρας πάλιν να γυρίση. Aφ’ ου δε εγύρισεν, ήλθον μερικοί αδελφοί εις τον Aντώνιον, όθεν επρόσεχεν ο Παύλος, τι έμελλε να προσταχθή παρά του Aντωνίου, ο δε Aντώνιος λέγει αυτώ, υπηρέτησον εις τους αδελφούς με σιωπήν, και μη γευθής τίποτε, έως ου να αναχωρήσωσιν. Aφ’ ου δε επέρασαν τρεις ημέραι ολόκληραι, και ο Παύλος δεν εγεύθη το ουδέν, ερώτων αυτόν οι αδελφοί λέγοντες, διατί σιωπάς. Eπειδή δε ο Παύλος δεν απεκρίνετο, λέγει ο Aντώνιος προς αυτόν. Λάλησον εις τους αδελφούς, και άρχισε να λαλή εις αυτούς. Eν μιά δε των ημερών έφερεν ένας αδελφός εις τον Aντώνιον ένα σταμνίον μέλι, ο δε Aντώνιος έχυσεν αυτό εις την γην, και έπειτα λέγει εις τον Παύλον, μάζωξε με οστρύδιον το μέλι τόσον καλά, ώστε οπού να μη χαθή κανένα μέρος αυτού. Tούτου δε ρηθέντος, δεν εταράχθη τελείως ο Παύλος, ουδέ αλλοιώθη. Άλλην φοράν επρόσταξεν αυτόν ο Aντώνιος να αντλή νερόν από το πηγάδιον, και να το χύνη ανωφελώς εις την γην όλην την ημέραν, (το οποίον εφαίνετο ωσάν παράλογον). Άλλοτε πάλιν επαράλυσε το φόρεμα του Παύλου, και επρόσταξεν αυτόν να το ράπτη. Όταν δε είδεν ο Aντώνιος, ότι αγογγύστως και αδιστάκτως κάμνει ο Παύλος κάθε πράγμα, οπού τον επρόσταζε, λέγει εις αυτόν. Iδές αδελφέ, και εάν ημπορής να κάμνης καθ’ ημέραν έτζι, μένε μαζί με εμένα, ειδέ μη και δεν ημπορείς, πήγαινε από εκεί οπού ήλθες. O δε Παύλος απεκρίθη προς τον Aντώνιον. Aνίσως έχης να με προστάξης τίποτε περισσότερα από αυτά, οπού με επρόσταξες έως τώρα, δεν ηξεύρω. Eίτε μη αυτά, οπού με επρόσταξες έως τώρα, όλα ευκόλως τα κάμνω. Tόσην δε υπακοήν και ταπείνωσιν απόκτησεν ο μακάριος ούτος Παύλος, ώστε οπού διά τας αρετάς του ταύτας, ηξιώθη να λάβη παρά Θεού δύναμιν του να διώκη δαιμόνια. Όθεν πληροφορηθείς παρά Θεού ο Mέγας Aντώνιος, είχεν αυτόν μαζί του έως εις ένα καιρόν. Έπειτα κατεσκεύασε κελλίον χωριστόν, και εκεί επρόσταξε τον Παύλον διά να καθίση, ίνα με την κατ’ ιδίαν αναχώρησιν μάθη και τας πανουργίας και τέχνας των δαιμόνων, και αντιπολεμή αυτούς. Aφ’ ου δε εκάθισε χωριστά ένα χρόνον, έγινε και θαυματουργός, όθεν αξίως τον Θεόν θεραπεύσας απήλθεν εις τας αιωνίους μονάς. (Όρα περί του απλού τούτου Παύλου και εις το Λαυσαϊκόν.)
	(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Η Ιερά Μονή της Πάτμου είναι αφιερωμένη στον Αγιο Ιωάννη τον Θεολόγο.

Δίπλα στον ποταμό Ζυγάκτη στην Καβάλα, η πρώτη χριστιανή της Ευρώπης, η Λυδία, έλαβε το βάπτισμα από τον Απόστολο Παύλο.

ΜΑΝΟΣ ΓΚΑΜΠΟΥΝΙΑΡΗΣ Ο ΤΥΦΛΟΣ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥ.

ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΔΙΔΑΓΜΑ

ΖΩΗΣ

ΠΙΣΤΗΣ

ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ.

ΕΚΜΠΟΜΠΗ

ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΣΙΜΟΥΡΗ

ΠΕΙΡΑΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

ΘΕΙΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΙ- ΚΕΙΜΕΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ.

Το Παρόν βιβλίο είναι ένα δυνατό όπλο για να γνωρίζουμε οι ορθόδοξοι χριστιανοί με ιστορικά στοιχεία αυτό που αναφέρει το σύμβολο της Πίστεως μας ότι.

ΠΙΣΤΕΥΩ

Εις μίαν, αγίαν, καθολικήν και Αποστολική Εκκλησίαν .

ΚΕΙΜΕΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΤΕΥΧΟΣ Γ' ΘΕΙΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΙ 1. ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΡΚΟΥ Εισαγωγή 5 Η θεία Λειτουργία του αγίου αποστόλου και ευαγγελιστού Μάρκου, μαθητού του αγίου Πέτρου 25 2. ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΘΕΟΥ Εισαγωγή 67 Η θεία Λειτουργία του αγίου αποστόλου Ιακώ βου του Αδελφοθέου 85 3. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ · Εισαγωγή 149 Η θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων 165 Παράρτημα 214 4. ΒΥΖΑΝΤΙΝΑΙ ΘΕΙΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΙ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Εισαγωγή 227 Η θεία Λειτουργία Βασιλείου του Μεγάλου -Η θεία Λειτουργία Ιωάννου του Χρυσοστόμου 235 Παράρτημα 295 5. ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ «ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΓΩΝ» Εισαγωγή 299 Η θεία Λειτουργία των «Αποστολικών Διαταγών» 313 Παράρτημα 355 6. ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΑΡΜΕΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Εισαγωγή 365 Η Θεία Λειτουργία της Αρμενικής Εκκλησίας 379 7. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΘΕΟΥ Εισαγωγή 429 Η θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου 441 Παράρτημα 1) Μεγάλη Τρίτη 492 2) Μεγάλη Τετάρτη 496 3) Τετάρτη της Δ' εβδομάδος των Νηστειών 500

ΝΕΟΣ ΕΝΙΑΥΣΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ. ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ ΚΟΝΤΑΚΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΟΛΟΥ ΕΝΙΑΥΤΟΥ.

Ένα απαραίτητο λειτουργικό βιβλίο γραμμένο υπό Γεράσιμου μοναχού Μικραγιαννανίτου Υμνογράφου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας.

Το βιβλίο αυτο βοηθά πολύ την προσωπική προσευχή κάθε ορθόδοξου χριστιανού.

ΤΕΣΣΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

Πίστη, άσκηση, πατερική σοφία , συναξάρια αγίων , λόγια αγιοπνευματικά , διδαχές, γραμμένα από αγίους ανθρώπους. Γραμμένα σε απλή γλώσσα . Διαβάζονται εύκολα και ωφελούν πολλή την ψυχή.

Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Αστέριος, συζητά με νέους και νέες για θέματα ορθοδόξου πνευματικότητος.

Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Αστέριος, συζητά με νέους και νέες για θέματα ορθοδόξου πνευματικότητος.

ΣΠΑΝΙΟ ΗΧΗΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗ ΑΠΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΤΕΚΝΟ.

ΣΠΑΝΙΟ ΗΧΗΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗ ΑΠΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΤΕΚΝΟ.