Αφορά τα Άγια Λείψανα των μοναχών που σφαγιάστηκαν και με το Άγιο Αίμα τους έχει φτιαχτεί η μοναδική ανάγλυφη εικόνα στην Ορθοδοξία του Αρχάγγελου Μιχαήλ στο Πανορθόδοξο προσκύνημα στο Μανταμάδο της Λέσβου
Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010
Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος σε ομιλία με θέμα «Τα φιλοσοφικά ερωτήματα των αρχαίων Ελλήνων και οι χριστιανικές τους απαντήσεις"
Η ομιλία έλαβε χώρα στα πλαίσια της διημερίδας «Συνάντηση Ελληνισμού Χριστιανισμού» στον Ιεροός Ναος Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στις 19 Μαΐου 2010 στον Πειραιά.
O π. Νικόλαος Λουδοβίκος στον δημόσιο διάλογο γιὰ το Πρόσωπο
Τὸ antifono.gr διοργάνωσε δημόσιο διάλογο, που συνεχίζεται, γιὰ το Πρόσωπο. Τὴν Παρασκευὴ 15 Ὀκτωβρίου του 2010, στὸ πατάρι τοῦ Αρμού, ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος άσκησε φιλοσοφική και θεολογική κριτική στην έννοια του Προσώπου, της ενσάρκωσης και του ατόμου με αναφορά στο έργο του Χρήστου Γιανναρά, του Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη, και του Στέλιου Ράμφου.
ΟΠΩΣ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΑΜΜΟΥ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ.
(Να συμπονάς ή να δικάζεις;)
Το να συμπονάς και να το δικάζεις είναι αντίθετα πράγματα. Η δίκαια κρίση είναι ισορροπία της ζυγαριάς που δίνει στον καθένα ότι αξίζει και δεν κλίνει σε καμιά πλευρά, δεν ευνοεί κανένα. Η συμπόνια είναι λύπηση που κινείται από την Χάρη του Θεού , και που τους ευνοεί όλους. Στους κακούς δεν ανταποδίδει το κακό, και στους καλούς ανταποδίδει το κακό και στους καλούς ανταποδίδει το καλό με το παραπάνω. Κι ενώ η συμπόνια είναι από την μεριά της καλοσύνης, η δίκη είναι από την μεριά της κακίας. Όπως σε ένα σπίτι δεν μπορούν να γίνουν συγκάτοικοι το χορτάρι με την φωτιά, έτσι και σε μια ψυχή δεν συγκατοικούν η δίκη και η συμπόνια. Όπως ένας κόκκος άμμου δεν ζυγίσει όσο η πλάκα του χρυσού, έτσι κι η ανάγκη της δίκαιης κρίσης του Θεού δε ζυγίζει όσο η συμπόνια Του.
Όμως μια χούφτα άμμου που πέφτει στον ωκεανό, είναι τα σφάλματα των ανθρώπων μπροστά στην πρόνοια και το έλεος του Θεού. Κι όπως δε γίνεται να φράξεις μια πηγή με μια χούφτα χώμα, έτσι κι η κακία των ανθρώπων δεν μπορεί να νικήσει το έλεος του Θεού.
ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ.
«Οι Άγγελοι, μια ζωντανή παρουσία»
Ή Εισαγωγή από το βιβλίο της Γερόντισσας Αλεξάνδρας
(πρώην πριγκίπισσας 'Ιλεάνας της Ρουμανίας)
Στην εποχή μας παρατηρεί κανείς στα απέραντα ράφια Βιβλίων στα αεροδρόμια, σε τόπους με μεγάλη κίνηση ανθρώπων και σε καταστήματα όπου το βιβλίο κινείται πολύ, να προβάλλονται επιδεικτικά βιβλία, σε ποικίλες εκδόσεις, σχετικά με τ λατρεία του Σατανά. Όμως πουθενά δεν βλέπεις έστω και ένα βιβλίο για τους Αγίους Αγγέλους του Θεού. Πλήθος βιβλίων και εκδόσεων για τους απεσταλμένους τής κόλασης, και ούτε ένα για τους ουράνιους αγγελιοφόρους!
Οι Άγιοι Άγγελοι είναι πνεύματα αόρατα, όπως ομολογούμε στο «Σύμβολο τής Πίστεως»: «Πιστεύω εις "Εναν... ποιητήν ουρανού και γης πάντων ορατών τε και αοράτων». Στην Αγία Γραφή αφθονούν τα χωρία όπου γίνεται λόγος για τούς Αγγέλους. Αναφέρονται πάνω από διακόσιες τριάντα φορές σε όλη τη Γραφή. Στην θεία Λειτουργία αναφερόμαστε πολύ συχνά στους Αγγέλους γενικά και ειδικότερα στο φύλακα Άγγελο. Παρ' ‘όλα αυτά είναι πολύ λυπηρό να διαπιστώνεις πόσο λίγο τούς γνωρίζουν οι πιστοί ή πόσο πολύ τούς αγνοούν. Ακόμα δε χειρότερα, πόσο δύσπιστοι στέκονται απέναντι στη μεγάλη πραγματικότητα των Αγίων Αγγέλων.
Έτσι, κρατώντας μια τέτοια στάση, χάνουν κάτι φοβερά ζωτικό. Χάνουν την ανακούφιση, την ανάπαυση και τη χαρά πού νιώθει κανείς με την παρουσία των αγγέλων αλλά και κάτι ακόμα πιο Βασικό: χάνουν την πολύτιμη συμμετοχή στην Αγγελική Λειτουργία όπου αενάως υμνείται ό Κύριος: «Πάσα κτίσης λογική και νοερά, Σοι λατρεύει... Σε αϊνούσιν Άγγελοι, Αρχάγγελοι... τα πολυόμματα Χερουβίμ. Σοι παρίστανται κύκλω τα Σεραφίμ, εξ πτέρυγες τω ένί... τον έπινίκιον υμνον άδοντα, βοώντα, κεκραγότα και λέγοντα, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ...» (Ευχή Αγίας Αναφοράς).
Είναι συγκλονιστική ή διαπίστωση ότι οι Άγιοι Άγγελοι και οι δαίμονες έχουν κοινή προέλευση. Πλάστηκαν ελεύθερα δημιουργήματα με άπειρη ομορφιά και προικίστηκαν με τελείως ελεύθερη θέληση. Ή χρήση αυτής τής ελευθερίας είναι αυτό πού έφερε το χωρισμό των δαιμόνων από ιούς Αγγέλους. Έτσι κατέληξαν αυτά τα όμοια πλάσματα να γίνουν τόσο διαφορετικά, με τόσο αντίθετο προορισμό όσο αντίθετη είναι ή ανατολή από τη δύση, ό ουρανός από τον Αδη.
ΩΣ τον τελευταίο άνθρωπο πού θα γεννηθεί πάνω στη γης θα υπάρχει μια τρομακτική αντιπαλότητα στον κόσμο των πνευμάτων για την τελική κατάληξη τού ανθρωπίνου γένους. Αυτής ή πάλη αναπόφευκτα μας επηρεάζει και μάλιστα πολύ περισσότερο από' ότι αντιλαμβανόμαστε. Αλλά επειδή είμαστε ελεύθερα πρόσωπα και ή τελική απόφαση είναι πάντα δική μας υπόθεση, ούτε το καλό ούτε το κακό μπορεί να μας αναγκάσει να ενεργήσουμε αντίθετα από τη θέλησή μας. Πάντως σε κάθε πράξη μας και ειδικά όταν ενεργούμε ως Χριστιανοί, βρισκόμαστε από τη μια ή την άλλη πλευρά.
Σε καμιά όμως περίπτωση, ούτε προς στιγμή, δεν λησμονούμε ότι το κακό δεν είναι 'ίσο με το καλό, δεν έχουν την ίδια πηγή. Το κακό προήλθε από το Σατανά, ύστερα από την κακή χρήση της ελεύθερης βούλησης του. Ό Σατανάς δεν μπορεί να είναι δημιουργός, αφού ό 'ίδιος είναι δημιούργημα και το κακό δεν είναι δημιούργημα, αλλά αποτέλεσμα. Μόνο ό Θεός είναι Δημιουργός. «Και είδε ό Θεός τα πάντα, όσα εποίησεν, και ιδού καλά λίαν». (Γεν. 1:31).
Τούτο το βιβλίο γραμμένο με οδηγό την Αγία Γραφή και τα κείμενα των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, στοχεύει στο να βοηθήσει, κατά το δυνατόν, τούς πιστούς ν' αποκτήσουν μια ευρύτερη γνώση γύρω από τούς Αγγέλους τού Θεού και να κατανοήσουν βαθύτερα τις ουράνιες δυνάμεις. Έχουμε την ελπίδα ότι ή πίστη στους Αγίους Αγγέλους θα εδραιωθεί σε σταθερότερη βάση και ότι οι πιστοί θα θερίσουν πλούσιους καρπούς χάριτος και ευλογίας μέσα στην ουράνια διακονία των αγγελικών πνευμάτων.
ΜΟΝΑΧΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ
Ηγουμένη
Ορθοδόξου Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως Πενσυλβάνια - Αμερικής
ΜΟΝΑΧΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΣΤΟ ΕΛΓΟΥΝΤ ΠΕΝΣΥΛΒΑΝΙΑΣ.
Η κατά κόσμο Ίλεάνα γεννήθηκε στο Βουκουρέστι την πρωτεύουσα της 'Ρουμανίας το έτος 1909. Υπήρξε εγγονή του Τσάρου Αλεξάνδρου β της Ρωσίας, και τής βασιλίσσης Βικτωρίας της Αγγλίας και θυγατέρα νεωτέρα του Βασιλέως Φερδινάνδου Α' και τής Βασιλίσσης Μαρίας τής 'Ρουμανίας και άρα αδελφή του Βασιλέως Καρόλου του Β'.
Έζησε και μεγάλωσε μέσα στα θλιβερά γεγονότα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και επειδή διέθετε οξεία αντίληψη, ένιωσε βαθιά μέσα της την συμφορά και την θλίψη πού απλόχερα είχε σκορπίσει γύρω της ό πόλεμος. Έτσι άρχισε να ακολουθή την μητέρα της στο κοινωνικοφιλανθρωπικό έργο για την ανακούφιση τού ανθρώπινου πόνου και την αντιμετώπιση τής ανέχειας.
Σπούδασε στο κολλέγιο HEATHFIELD- ASCOTT τής Μεγάλης Βρετανίας. Σπούδασε επίσης ξυλογλυπτική στη σχολή τού ION JALEA και ζωγραφική πλάι στον JEAN STERIADI. Επίσης έγινε κάτοχος ενός σπάνιου πτυχίου για γυναίκες: ήταν λοιπόν κυβερνήτης πλοίου (καπετάνισσα) για μεγάλη διαδρομή!
Το 1931 και σε ηλικία 22 ετών ένυμφεύθη με τον αρχιδούκα Αντώνιο τής δυναστείας HABSBURG τής Αυστρίας και έζησε στο Σόνμπεργκ τής ίδιας χώρας. Μαζί απέκτησαν 6 παιδιά, εκ των οποίων τα 2 κατά την διάρκεια τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Το 1944 και μπροστά στην Ναζιστική κυριαρχία πού εξαπλωνόταν απειλητικά, ήρθε και έγκατεστάθη με την οικογένεια της στην Ρουμανία.
Στη χώρα αύτη και κοντά στον πύργο τού Μπράν, έκτισε εις μνήμην της μητέρας της πού την μύησε στο φιλανθρωπικό έργο, ένα νοσοκομείο. Εκεί και μέχρι το τέλος τού πολέμου, αναλώθηκε με στοργή και ανιδιοτελή αγάπη στην περίθαλψη των τραυματιών, την ανακούφιση των αναξιοπαθούντων και σε κάθε άλλη αγαθοεργία.
Μετά την επικράτηση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Ρουμανία το 1948 άρχισε για αυτήν και την οικογένεια της ή δίνη της εξορίας. Εγκαταλείποντας οριστικά την χώρα, βρέθηκαν για λίγο στην Ελβετία, αργότερα στην Αργεντινή και τέλος αφού κατάφερε να εξασφαλίσει για τα πιο πολλά από τα παιδιά της υποτροφία, εγκαταστάθηκαν στο Νιούτον της Μασαχουσέτης. Για να μπορέσει να συμβάλει στην αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων της οικογενείας της αναγκάστηκε να πούληση τα κοσμήματά της. Επίσης παρέδιδε ιδιαίτερα μαθήματα κατ' οίκον. Το 1960 αγόρασε μια έκταση στην πόλη Έλγουντ, με σκοπό αργότερα να φτιάξη μοναστήρι, πράγμα το όποιο χάριτι Θεού το κατόρθωσε.
Ύστερα από την επαγγελματική αποκατάσταση ή και τον γάμο των παιδιών της, έφτασε για κείνην ή στιγμή πού χρόνια λαχταρούσε: να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο Θεό. Κατά την διάρκεια της ζωής της είχε έρθει σε επαφή με την παράδοση των Ρωμαιοκαθολικών όπως και των Αγγλικανών. Ή Παράδοση όμως πού την γέμιζε και την εξέφραζε με απόλυτο τρόπο ήταν ή Ορθόδοξη. Εξάλλου πολλά χρόνια πριν είχε ασκηθεί στην προσευχή και ιδιαίτερα στη νοερά ευχή. Έτσι αρχικά πήγε στη Γαλλία όπου υποτάχθηκε στην ξακουστή για την αρετή της Ηγουμένη Ευδοξία στο ορθόδοξο μοναστήρι BUSSY-ON-OTHE στο όποιο μόναζαν 'Ρωσίδες αριστοκράτισσες κατά το έτος 1961. Μοναχή έκάρη ιό 1967 υπό το όνομα Αλεξάνδρα. Το 1968 τελείωσε το κτίσιμο και εγκαινιάστηκε ή εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο ομώνυμο Μοναστήρι στην πόλη Έλγουντ της Πενσυλβάνια. Το Μοναστήρι αυτό αποτελεί ένα πρότυπο διορθόδοξο κέντρο αλλά και μία πνευματική εστία - καταφύγιο για αρκετές ταλαιπωρημένες από την ζωή αμερικανίδες γυναίκες.
Συνέγραψε το Βιβλίο «Οικογένεια Άγγελοι, μια ζωντανή παρουσία» μεταφρασμένο σήμερα και στα ελληνικά όπως και σε πάμπολλες γλώσσες. Το Βιβλίο αυτό δεν είναι μία καθαρή πνευματική δουλειά. Είναι καρπός μιας προσωπικής εμπειρίας και επικοινωνίας της συγγραφέως με την ζωντανή παράδοση της Εκκλησίας.
Μετά την επανάσταση πού συνέβη στη 'Ρουμανία το 1990 και ύστερα από την πτώση του αθεϊστικού καθεστώτος ή Γερόντισσα Αλεξάνδρα επισκέφθηκε την γενέτειρά της σε ηλικία 81 ετών.
Έκοιμήθη στις 21 Ιανουαρίου 1991 ύστερα από έμφραγμα. Ή ταφή της έγινε στο Μοναστήρι του Ελγουντ. Στο δε απέριττο τάφο της τοποθετήθηκαν σύμφωνα με την γραπτή επιθυμία πού άφησε στη διαθήκη της ένας απλός ξύλινος Σταυρός καθώς και ένα κουτί με χώμα της αγαπημένης της πατρίδος.
Τις πληροφορίες μας έδωσε ή ευσεβής 'Ρουμανίδα VALINA DINCA πού έπεσκέπτετο την Γερόντισσα στην Αμερική.
ΒΙΒΛ. ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΣΥΝΑΞΙΣ. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ.
ΘΑΥΜΑΣΤΟΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΝ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ .
ΑΘΗΝΑ 2005.
Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010
Το Ιερό Σαρανταλείτουργο των Χριστουγέννων.
ΤΟ Ιερό Σαρανταλείτουργο, κατά την διάρκεια της νηστείας των Χριστουγέννων, υπέρ υγείας ζώντων και υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων αδελφών μας.
Στο υπέροχο βιβλίο «Ιωάννης της Κροστάνδης», (έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου), διαβάζουμε:
«Στην Θεία Λειτουργία τελείται το μυστήριο τής αγάπης. Και ή αγάπη στην ουσία της είναι μεταδοτική. Ή αγάπη, ιδιαίτερα ή θεία, σπεύδει να σκορπίσει το φώς της, την χαρά της όλους... Και συμπληρώνει: ώ αγάπη τελειότατη! ώ αγάπη, πού τα πάντα αγκαλιάζεις! Ώ αγάπη ισχυρότατη! Τί να προσφέρουμε σαν ευγνωμοσύνη στον Θεό για την αγάπη Του προς εμάς; Ή αγάπη αυτή βρίσκεται στην θυσία τού Χριστού, πού προσφέρεται για την άπελευθέρωσι όλων από κάθε κακία...».
Και ό μακαριστός π. Παΐσιος, σχετικά με την ανάγκη προσευχής για τούς κεκοιμημένους, έλεγε: «...να αφήνετε μέρος τής προσευχής σας για τούς κεκοιμημένους. Οι πεθαμένοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα (για τούς εαυτούς τους). Οι ζωντανοί μπορούν... Να πηγαίνετε στην εκκλησία λειτουργία, δηλαδή πρόσφορο, και να δίνετε το όνομα τού κεκοιμημένου, να μνημονευθή από τον ιερέα στην προσκομιδή. Επίσης, να κάνετε μνημόσυνα και τρισάγια. Σκέτο το τρισάγιο, χωρίς Θεία Λειτουργία, είναι ελάχιστο.
Το μέγιστο, πού μπορούμε να κάνουμε για κάποιον, είναι το Σαράντα Λείτουργο. Καλό θα είναι να συνοδευθή και με ελεημοσύνη. Αν έχεις ένα νεκρό, ό όποιος έχει παρρησία στον Θεό, και τού ανάψεις ένα κερί, αυτός έχει υποχρέωση να προσευχηθεί για σένα στον Θεό.
Αν πάλι, έχεις ένα νεκρό, ό όποιος νομίζεις ότι δεν έχει παρρησία στον Θεό, τότε, όταν τού ανάβεις ένα αγνό κερί, είναι σαν να δίνης ένα αναψυκτικό σε κάποιον πού καίγεται (από δίψα ). Οι άγιοι δέχονται ευχαρίστως την προσφορά του κεριού και είναι υποχρεωμένοι να προσευχηθούν γι' αυτόν πού το ανάβει. Ο Θεός ευχαρίστως το δέχεται...». (Μαρτυρίες προσκυνητών, Ζουρνατζόγλου Νικ.)
Για την ωφέλεια από τα Ιερά Σαρανταλείτουργα και τα μνημόσυνα, αξιομνημόνευτο είναι και το περιστατικό πού ακολουθεί από το βιβλίο «Θαύματα και αποκαλύψεις από την Θεία Λειτουργία», (έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου).
«Κάποιος άρχοντας από την Νικομήδεια αρρώστησε βαριά και, βλέποντας πώς πλησιάζει στον θάνατο, κάλεσε την γυναίκα του για να τής εκφράσει τις τελευταίες του επιθυμίες: Την περιουσία μου να την μοιράσεις στους φτωχούς και τα ορφανά. Τούς δούλους να τούς ελευθερώσεις. Αλλά στους ιερείς δεν θέλω να δώσεις χρήματα για λειτουργίες. Σ' αυτή του την μεγάλη θλίψη ό ετοιμοθάνατος επικαλέστηκε με πίστη την ευχή τού άββά Ησαΐα, ενός άγιου μοναχού πού ασκήτευε κοντά στην Νικομήδεια, και αμέσως -ώ τού θαύματος!- έγινε καλά. Σηκώθηκε λοιπόν και πασίχαρος έτρεξε στον όσιο. Εκείνος τον καλοδέχτηκε, δοξάζοντας τον Θεό για το μεγάλο θαύμα.
-Θυμάσαι, παιδί μου, τον ρώτησε, ποιά ώρα συνήλθες από την αρρώστια;
-Την ώρα πού επικαλέστηκα την ευχή σου, απάντησε εκείνος. Ό όσιος, με τον φωτισμένο του νου, γνώριζε τί είχε λεχθεί στην διάρκεια τής αρρώστιας του και ξαναρώτησε:
-Άφησες, παιδί μου, χρήματα στους ιερείς, να λειτουργούν για την σωτηρία τής ψυχής σου;
-Όχι, γέροντα. Τί θα είχα να ωφεληθώ αναπαύσεως χους άφηνα κάτι; Δεν θα πήγαινε χαμένο; -Μην το Λες αυτό. Ό άδελφόθεος Ιάκωβος γράφει: «Ασθενεί τις έν ύμίν; προσκαλεσάσθω τούς πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και προσευξάσθωσαν έπ' αυτόν άλείψαντες αυτόν έλαίω έν το ονόματι του Κυρίου και ή ευχή της πίστεως σώσει τον κάμνοντα, και έγερεί αυτόν ό Κύριος· καν αμαρτίας ή πεποιηκώς, άφεθήσεται αύτώ». Να Λοιπόν πού οι ευχές των ιερέων είναι αποτελεσματικές, για όποιον τις ζητάει με πίστη. Δώσε τώρα κι εσύ ένα ποσό, για Λειτουργίες, και θα Λάβεις από τον Θεό την πρέπουσα πληροφορία.
Έτσι κι έκανε. Έδωσε χρήματα σ' έναν ιερέα για να του κάνει σαρανταλείτουργο, και γύρισε στον σπίτι του. Όταν συμπληρώθηκαν οι Λειτουργίες, μετά από σαράντα μέρες, κι ενώ σηκωνόταν από τον ύπνο, βλέπει ξαφνικά ν' ανοίγουν οι πόρτες του σπιτιού του και να μπαίνουν σαράντα άνδρες έφιπποι, λαμπροί και αγγελόμορφοι, είκοσι από δεξιά και είκοσι από αριστερά. -Κύριοι μου, φώναξε έκπληκτος ό άρχοντας, πώς μπήκατε σε σπίτι ανθρώπου αμαρτωλού;
-Εμείς οι σαράντα, πού βλέπεις, του απάντησαν εκείνοι, αντιπροσωπεύουμε τις λειτουργίες πού έγιναν για σένα στον φιλάνθρωπο Θεό. Μάς έστειλε Εκείνος, για να σε συνοδεύσουμε μέχρι την εκκλησίας. Πήγαινε μέσα χαρούμενος, χωρίς δισταγμό. Να, με τα πρεσβυτικά χέρια συμπληρώθηκαν οι σαράντα λειτουργίες, πού έγιναν για να ενωθεί ό Χριστός μαζί σου και να κατοικήσει στην καρδιά σου.
Ύστερα από' αυτά, ό άρχοντας μοίρασε την περιουσία του σε ευλαβείς ιερείς, για να γίνουν λειτουργίες «υπέρ αφέσεως των αμαρτιών αυτού», διακηρύσσοντας πώς οι θείες λειτουργίες και οι αγαθοεργίες μπορούν να ανεβάσουν την ψυχή του ανθρώπου από τα καταχθόνια στα επουράνια.
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ "ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ"
57100 ΚΟΥΦΑΛΙΑ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Πριν λίγο καιρό, είχα μια ουράνια πνευματική αποκάλυψη από κάποιον λειτουργό του Υψίστου, που ήτο κατάκοιτος στο κρεβάτι του πόνου και του μαρτυρίου.
Τον γνώρισε και η πρεσβυτέρα. Όχι μόνον δοξολογούσε, και ευχαριστούσε τον Θεόν για τα σωματικά μαρτύρια εξαιτίας της ασθενείας του, αλλά και συνεχώς παρακαλούσε τον Χριστόν να τον ελεήσει σαν τον πλέον αμαρτωλόν με τις φράσεις:
«Σε ευχαριστώ, Χριστέ μου, και ελέησέ με, τον αμαρτωλόν».
«Σε ευχαριστώ, Χριστέ μου, και ελέησέ με, τον αμαρτωλόν».
Μέρα νύχτα. Κάθε ώρα, κάθε στιγμή, πότε ψιθυριστά, πότε από μέσα του, πότε με τον ενδιάθετο λόγο, πάντοτε με το κομποσχοίνι στο χέρι, και άλλοτε απ’ το βάθος της καρδιάς του, βίωνε όπως έλεγε, την απόλυτη ουράνια ευτυχία. Μια ευτυχία που ένοιωθε πολλές ότι ήτο έτοιμη να τον σκάσει. Να του σχίσει τα σπλάχνα. Που ήθελε να βάλει σ’ αυτήν την ευτυχία, που την ένοιωθε σαν μια απέραντη ουράνια αγκαλιά όλον τον κόσμο, για να τη γευθεί λίγο και αυτός, που βρίσκεται μακριά απ’ τον Θεόν.
Μια φορά ήταν τόση η πληρότητα αυτής της παραδόξου νοεράς προσευχής, που αρπάχτηκε ο νους του, δεν ξέρει πως, στο Θρόνο του Θεού. Βρέθηκε στη Βασιλεία του Θεού. Στη βασιλεία των Ουρανών, όπου στο βάθος ίστατο ο Θρόνος του Κυρίου όλο φως, όλος δόξα.
Ήταν, όμως, τόσο εκτυφλωτικόν αυτό το φως της δόξης του Θεού, που και αυτές οι ουράνιες δυνάμεις των αγγέλων και αρχαγγέλων δεν μπορούσαν να το ατενίζουν, αλλά με σκυμμένες τις κεφαλές τους θυμιάτιζαν με ολόχρυσα και ολοφώτεινα θυμιατήρια τον ουράνιον θρόνον του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, ενώ ταυτόχρονα πληροφορείτο η ψυχή του ότι αυτές οι ουράνιες ασώματες δυνάμεις είναι οι ίδιες που ολόθερμα επιθυμούν, όχι μόνον να ακούσουν την Ευαγγελικήν φωνήν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, αλλά και υπερφυώς να δουν, αν τους το επέτρεπε ο Θεός το πρόσωπο της Αγίας Αναφοράς και απολαύσωσιν επι της γης και δη επί της Αγίας Τραπέζης τα φρικτά τελούμενα της Θείας και Ιεράς Λειτουργίας, όπως τούτο βεβαιώνεται και από την πέμπτη ευχή στο μυστήριον του Ιερού Ευχελαίου.
Μαζί με τους θυμιατίζοντας αγγέλους και γύρω απ’ τον θρόνον του Θεού, είδε, επαναλαμβάνω, με τα μάτια της ψυχής του, εκείνος ο παππούλης, και τον Χορό των Αγίων Αποστόλων. Και αυτοί με θυμιατά. Και πέριξ αυτών των χορών, των μεγάλων Ιεραρχών και Οικουμενικών διδασκάλων, το αμέτρητο πλήθος των Ιερομαρτύρων, τους χιλιάδες χιλιάδων επισκόπων, πρεσβυτέρων, ιερομονάχων και διακόνων, που καταξιώθησαν της Βασιλείας του Θεού και όλες αυτές οι μυριάδες, μόνον των αγίων ιερομένων, να θυμιατίζουν μεγαλόπρεπα, αλλά ταπεινά και με δέος και με πολλή αγάπη μαζί με τους Αποστόλους τον Ουράνιον αυτόν Θρόνον της Δόξης του Θεού. Και να που σε λίγο, τα κατάπληκτα μάτια της ψυχής του, αντικρύζουν, ώ της δικαιοσύνης Σου Χριστέ μου, ώ της απεράντου μακροθυμίας Σου, της μεγαλοσύνης Σου, της μεγαλοπρέπειάς Σου Κύριε, είδε και κάποιες απειράριθμες ψυχές να θυμιατίζουν και αυτές με ολόχρυσα θυμιατήρια τον Θρόνον του Θεού.
Ποιες ήταν; Ήσαν αυτές που καταφρονήθησαν σε αυτόν τον κόσμο, όπως οι διανοητικώς ανάπηροι, οι διανοητικώς καθυστερημένοι, οι μικροί και οι μεγάλοι με το σύνδρομο Down, όλα τα ανάπηρα παιδιά στο μυαλό και συνάμα τα σπαστικά στο σώμα. Και γενικώς όλες εκείνες οι ψυχούλες, που στον κόσμο μας περιφρονήθηκαν και περιγελάστηκαν ως αγαθούληδες, κλείνοντάς τες πολλές φορές σε άσυλα, ακόμα και σε φρενοκομεία, αυτές θυμιάτιζαν, μαζί με τους Αγίους, τον Θρόνον του Θεού ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ, οι καλοί δήθεν χριστιανοί, με τις δήθεν καλές μας καλοσύνες.
Όχι εμείς που διαλαλούμε ότι αγαπάμε όλο τον κόσμο και κρυφά αμαρτάνουμε! Αλλά οι διανοητικώς ανάπηροι. Τα διανοητικώς ανάπηρα παιδιά. Και όλες αυτές οι ψυχούλες ήσαν ενδεδυμένες με ολοφώτεινες πάλλευκες στολές, ενώ οι μυριάδες των ιερωμένων ανάλογα με την επί γης αγιότητά τους και τους αγώνες τους, που έδωσαν για τη θέωσή τους, είχαν ολόχρυσες ολόλαμπρες στολές, η λαμπρότητα, όμως, του καθενός εξ αυτών διέφερε από την λαμπρότητα των άλλων.
Η κάθε ψυχή έλαμπε με τη δική της δόξα. Αλλά να, επαναλαμβάνω, που το πλέον αξιοθαύμαστο και ουράνιο αυτό θεϊκό όραμα, είδε ότι ήτανε μαζί με την χορεία των δώδεκα Αποστόλων, των Μεγάλων Ιεραρχών, των Θεοφόρων Πατέρων, των ιερομαρτύρων, των καταξιωμένων αγίων επισκόπων, πρεσβυτέρων και διακόνων στους είκοσι αιώνες που πέρασαν, ήσαν θυμιατίζοντες, και τα διανοητικώς καθυστερημένα παιδιά, πλημμυρισμένα, όπως το τόνισε και ο γέροντάς μας στην τελευταία επίσκεψή του, από φως, από σοφία, και από δόξα, πολλή δόξα.
Και πολλή σοφία, και πολύ φως. Όμοια με των Αγίων.
Το ερώτημα που βάζω για μένα, πούμαι ανάξιος λειτουργός του Υψίστου, αλλά και για όλους τους ιερείς, επισκόπους και διακόνους των ημερών μας, που θυμιατίζουμε το επίγειο θυσιαστήριο της Αγίας Τραπέζης, στον όρθρο, στον Εσπερινό, και ειδικά στη Θεία Λειτουργία, άραγε θα αξιωθούμε εμείς του εικοστού αιώνος οι ιερωμένοι να θυμιατίζουμε και το υπερουράνιο θυσιαστήριο;
Ή θα βρεθούμε στο αιώνιο σκοτάδι και στο άκτιστο πυρ της Κολάσεως θυμιατίζοντας τον Αρχισατανά και τα δαιμόνιά του; Ασφαλώς με την αμετανόητη κακία μας και την πονηριά μας, γι’ αυτό να παρακαλάτε τον Θεόν νάχουμε όλοι εμείς οι ιερείς μετάνοια αληθινά, και ασφαλώς πρώτος εγώ, ων πρώτος ειμί εγώ, αυτό το τόνισε επιγραμματικά ο Απόστολος Παύλος, - δεν θα του το πω εγώ για τον εαυτό μου; θάναι γελοίο να μην το πω και να μην το πιστεύω.
Μετάνοια, λοιπόν, είθε να χαρίζει ο Θεός σε όλους τους κληρικούς παντός βαθμού, σε όλους τους μοναχούς, Αγιορείτας και μη, μετάνοια και στους άρχοντας ημών, και στους αρχομένους, μετάνοια στον Ορθόδοξο Ελληνικό λαό, μετάνοια σ’ όλους εμάς.
Απομαγνητοφωνημένα κηρύγματα
του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου
ΒΟΡΕΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ- ΛΕΥΚΗ ΣΙΩΠΗ
Ὁ Θεός ὁ μέγας καί ὕψιστος, ὁ μόνος ἔχων ἀθανασίαν,
φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον· ὁ πᾶσαν τήν κτίσιν ἐν σοφίᾳ δημι-
ουργήσας, ὁ διαχωρίσας ἀνά μέσον τοῦ φωτός, καί ἀνά μέ-
σον τοῦ σκότους, καί τόν ἥλιον θέμενος εἰς ἐξουσίαν τῆς ἡ-
μέρας, σελήνην δέ καί ἀστέρας εἰς ἐξουσίαν τῆς νυκτός· ὁ
καταξιώσας ἡμᾶς τούς ἁμαρτωλούς, καί ἐπί τῆς παρούσης
ἡμέρας προφθάσαι τό πρόσωπόν σου ἐν ἐξομολογήσει, καί
τήν ἑσπερινήν σοι δοξολογίαν προσαγαγεῖν. Αὐτός, φιλάν-
θρωπε Κύριε κατεύθυνον τήν προσευχήν ἡμῶν, ὡς θυμίαμα
ἐνώπιόν σου, καί πρόσδεξαι αὐτήν εἰς ὀσμήν εὐωδίας. Πα-
ράσχου δέ ἡμῖν τήν παροῦσαν ἑσπέραν, καί τήν ἐπιοῦσαν
νύκτα εἰρηνικήν·
ἔνδυσον ἡμᾶς ὅπλα φωτός·
ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό φόβου νυκτερινοῦ,
καί ἀπό παντός πράγματος ἐν σκότει
διαπορευομένου· καί δώρησαι ἡμῖν τόν ὕπνον, ὅν εἰς ἀνά-
παυσιν τῇ ἀσθενείᾳ ἡμῶν ἐδωρήσω, πάσης διαβολικῆς φα-
ντασίας ἀπηλλαγμένον. Ναί, Δέσποτα τῶν ἁπάντων, τῶν ἀ-
γαθῶν χορηγέ· ἵνα, καί ἐν ταῖς κοίταις ἡμῶν κατανυγόμενοι,
μνημονεύωμεν καί ἐν νυκτί τοῦ παναγίου ὀνόματός σου· καί
τῇ μελέτῃ τῶν σῶν ἐντολῶν καταυγαζόμενοι ἐν ἀγαλλιάσει
ψυχῆς διανιστῶμεν πρός δοξολογίαν τῆς σῆς ἀγαθότητος,
δεήσεις καί ἱκεσίας τῇ σῇ εὐσπλαγχνίᾳ προσάγοντες, ὑπέρ
τῶν ἰδίων ἁμαρτημάτων, καί παντός τοῦ λαοῦ σου, ὅν ταῖς
πρεσβείαις τῆς ἁγίας Θεοτόκου ἐν ἐλέει ἐπίσκεψαι. ῞Οτι ἀ-
γαθός καί φιλάνθρωπος Θεός ὑπάρχεις, καί σοί τήν δόξαν
ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρί, καί τῷ Υἱῷ, καί τῷ ῾Αγίῳ Πνεύ-
ματι, νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ᾿Αμήν.
Ρωσικό νεομαρτυρολόγιο.
Mοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Από το 1917 έως το 1987 χιλιάδες χιλιάδων άνθρωποι στη Σοβιετική Ρωσία έχασαν τη ζωή τους για την πίστη τους. Στις 23-1-1918 το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτροπών της Κυβερνήσεως των Μπολσεβίκων δημοσίευσε το “Διάταγμα για τον χωρισμό του κράτους και της εκπαιδεύσεως από την εκκλησία”. Με το διάταγμα αυτό η εκκλησία περιορίστηκε σκληρά. Στις 8-5-1918 το συμβούλιο αυτό οργάνωσε μόνιμο τομέα διώξεως της εκκλησίας. Πρόκειται για τον τομέα Η’, γνωστό για τις πολλές εκκαθαρίσεις του. Σκοπός του ήταν η εξάλειψη κάθε μορφής θρησκευτικής ζωής και δραστηριότητας στη χώρα.
Η μονή Οδηγητρίας Ufim “γκρεμίστηκε και ο ναός συλήθηκε. Οι κρατικοί εντεταλμένοι κατέστρεψαν τα τείχη και έσπασαν τα παράθυρα, οι εικόνες κομματιάστηκα ή αλείφθηκαν με κόπρανα. Ένας από τους δράστες αυτής της βεβήλωσης πήρε στο σπίτι του την Αγία Τράπεζα, για να τη χρησιμοποιήσει ως τραπέζι κουζίνας...”. Στην περίφημη Λαύρα του Κιέβου εγκαταστάθηκε στρατιωτικό απόσπασμα. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας οπλισμένοι στρατιώτες, φέροντας κράνος και καπνίζοντας, εισέβαλαν στους ναούς και βιαιοπραγούσαν κατά των μοναχών.
Τον μητροπολίτη Κιέβου Βλαδίμηρο πέντε μεθυσμένοι κομμουνιστές τον εκτέλεσαν, κλέβοντάς του τον σταυρό και το εγκόλπιό του. Πρόκειται για τον πρώτο νεομάρτυρα της κομμουνιστικής θηριωδίας. Ακολούθησε η δολοφονία του μητροπολίτη Tobolski Ερμογένη, του πρεσβυτέρου Πέτρου Karelin, του αρχιεπισκόπου Perm Ανδρονίκου, της τσαρικής οικογένειας και πολλών άλλων.
Στις 5-9-1918 αρχίζει η λεγόμενη κόκκινη τρομοκρατία, με μαζικούς και βίαιους διωγμούς κατά των κληρικών και των μοναχών της Ρωσικής Εκκλησίας, Θύματα αυτού του φοβερού διωγμού υπήρξαν ο επίσκοπος Voslki Γερμανός, οι ιερείς Μιχαήλ Πλάτονοφ, Ανδρέας Βασίλιεβιτς, Ολύμπιος Διάκονοβ, Γεννάδιος Machrovski, Βλαδίμηρος Piksanov, Νικόλαος Lebedevski, Lev Zacharievic Kuntsevic, Ισίδωρος Vostrikov, Μιχαήλ Dobrolymbov και τόσοι άλλοι. Οι περισσότεροι τελειώθηκαν διά τουφεκισμού. Η εκκλησία απάντησε στις διώξεις με προσευχές και λιτανείες. Σε μια τέτοια λιτανεία συνελήφθη ο αρχιεπίσκοπος Μητροφάνης Krasnopolski και ο επίσκοπος Λεόντιος Wimpfenn και εκτελέστηκαν.
Στην Η’ Συνέλευση του κομμουνιστικού κόμματος της Ρωσίας το 1919 αποφασίστηκε να εξαλειφθούν οι θρησκευτικές προκαταλήψεις στη Ρωσία και μαζί με αυτές και η εκκλησία. Η προσκύνηση των τιμίων λειψάνων των αγίων θεωρήθηκε έγκλημα. Τα διακωμωδούσαν δημοσίως και πολλά από αυτά τα κατέστρεψαν. Οι πιστοί με κίνδυνο της ζωής τους τα έκρυβαν όταν μπορούσαν, και αν ανακαλύπτονταν υφίσταντο τα πάνδεινα. Τα μοναστήρια τα ονόμαζαν “μαύρες φωλιές” και τα έκλειναν μετατρέποντάς τα σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως αντιφρονούντων. Με αφορμή τον φοβερό λιμό των ετών 1921-1923 έγινε κατάσχεση όλης της εκκλησιαστικής περιουσίας. Ο Λένιν σε επιστολή του της 19-3-1922 έγγραφε: “Όσους περισσότερους εκπροσώπους του κλήρου και της μπουρζουαζίας εξοντώσουμε, τόσο το καλύτερο...”.
Το 1922 κατηγορήθηκαν και τιμωρήθηκαν 154 κληρικοί στη Μόσχα και 80 στην Πετρούπολη. Στη Μόσχα καταδικάστηκαν διά τουφεκισμού οι ιερείς Αλέξανδρος Zaozevski, Βασίλειος Sokolov, Χριστόφορος Nadezhdin, Μακάριος Τελέγκιν. Στην Πετρούπολη ο μητροπολίτης Βενιαμίν Kazanski, ο αρχιμανδρίτης Σέργιος Seyn και άλλοι εξορίστηκαν στη Σιβηρία. Το 1922 καταδικάστηκαν 732 πιστοί. Οι αρχές δημιούργησαν σειρά σχισμάτων για να διαλύσουν την εκκλησία. Στις 10-10-1937 ο εκτελών χρέη πατριάρχη μητροπολίτης Πέτρος Polyanski μετά οκταετή φυλάκιση και εξορία τουφεκίστηκε με την κατηγορία της “συκοφαντίας κατά του καθεστώτος”.
Στις 15-5-1932 η Ένωση των Πολέμιων Αθεϊστών αποφασίζει το κλείσιμο όλων των εκκλησιαστικών σχολείων, το μαζικό κλείσιμο των ναών, απαγόρευση των εκκλησιαστικών εκδόσεων, εξορία των ιερέων. Την 1-5-1937 η ένωση αυτή αποφασίζει: “Το όνομα του Θεού θα έπρεπε να έχει ξεχαστεί σε όλη την επικράτεια της Σοβιετικής Ένωσης”. Στις 5-12-1931 ανατινάχθηκε με εκρηκτικά ο περίφημος ναός του Σωτήρος Μόσχας. Τα έτη 1929-1933 τέθηκαν υπό κράτηση 40.000 εκκλησιαστικοί παράγοντες και πολλοί από αυτούς εκτελέστηκαν. Το 1937, βάσει αδιάσειστων στοιχείων, φυλακίστηκαν 136.900 ρασοφόροι, από τους οποίους εκτελέστηκαν 85.300. Το 1938 φυλακίστηκαν 283.000, από τους οποίους τελειώθηκαν με διάφορους τρόπους 21.500. Το 1930 υπήρχαν μόνο 14 αρχιερείς. Στη Σοβιετική Ένωση λειτουργούσαν μόνο 400 ναοί.
Παρά την επί 70 έτη σκληρή δίωξη και τη διάλυση της εκκλησίας, επιβίωσε παρουσιάζοντας ένα θαυμαστό κόσμο ομολογητών νεομαρτύρων. Η ορθόδοξη ρωσική εκκλησία αναγεννάται από το νωπό αίμα των πιστών τέκνων της. Η εγκληματική αθεΐα οφείλει να λογοδοτήσει. Τουλάχιστον ας σιωπήσει και να μην επαίρεται για φοβερά εγκλήματα που έρχονται στο φως από επίσημα κρατικά έγγραφα.
makthes.gr
ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ Ο ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ.
Τριήμερες θρησκευτικές εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο Τοπικό Διαμέρισμα Ταξιάρχη από τις 7 έως τις 9 Νοεμβρίου προς τιμήν του Πολιούχου και Προστάτη του χωριού Αγίου Αρχαγγέλου.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα των ιερών ακολουθιών την Κυριακή 7 Νοεμβρίου θα γίνει η περιφορά της Ιεράς Εικόνος στις 5:00 μ.μ. και αμέσως μετά ο Πανηγυρικός Εσπερινός.
Τη Δευτέρα 8 Νοεμβρίου στις 7:30 π.μ. θα ψαλεί η Πανηγυρική Θεία λειτουργία και το απόγευμα στις 17:00 Ιερά Παράκληση.
Τέλος την Τρίτη 9 Νοεμβρίου θα τελεστεί Θεία Λειτουργία και..... Κτητορικό Μνημόσυνο από τις 7:30 π.μ.- 10:00 π.μ.
Κατά τη διάρκεια της Ιεράς Πανήγυρης θα λειτουργήσει έκθεση εργόχειρων – βιβλίων και εικόνων προς ενίσχυση της προσπάθειας Αγιογράφησης του Ιερού Ναού.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα των ιερών ακολουθιών την Κυριακή 7 Νοεμβρίου θα γίνει η περιφορά της Ιεράς Εικόνος στις 5:00 μ.μ. και αμέσως μετά ο Πανηγυρικός Εσπερινός.
Τη Δευτέρα 8 Νοεμβρίου στις 7:30 π.μ. θα ψαλεί η Πανηγυρική Θεία λειτουργία και το απόγευμα στις 17:00 Ιερά Παράκληση.
Τέλος την Τρίτη 9 Νοεμβρίου θα τελεστεί Θεία Λειτουργία και..... Κτητορικό Μνημόσυνο από τις 7:30 π.μ.- 10:00 π.μ.
Κατά τη διάρκεια της Ιεράς Πανήγυρης θα λειτουργήσει έκθεση εργόχειρων – βιβλίων και εικόνων προς ενίσχυση της προσπάθειας Αγιογράφησης του Ιερού Ναού.
ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ.
ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ - ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ.
Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010
Σε μια πόλη της Πελοποννήσου συναντήθηκα κάποτε με κάποιο χριστιανό περίπου τριανταδύο ετών, που μοσχομύριζε κάτι σαν δεντρολίβανο.
............... Και η έκπληξίς μου μεγάλωσε ακόμη περισσότερο, όταν άρχισε να μου μιλάει για την ευχή, για το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με", διαπιστώνοντας ότι απ’ το στόμα του εξήρχετο η άρρητος ευωδία του Παναγίου Πνεύματος.
Για το κομποσχοίνι και την ευχή τα είχε μάθει πριν από χρόνια στο Άγιον Όρος και από τότε την έλεγε ασταμάτητα μέρα νύχτα. Και πολλές φορές, χωρίς διακοπή, ακόμα και τις νύχτες. Η ευχή αναπληρούσε και τις φυσικές ανάγκες του ύπνου. Έτσι, σιγά σιγά, η προσευχή του Ιησού έγινε πνευματική και νοερά μέσα στην καρδιά του. Απολάμβανε το μεγαλείο της νοεράς προσευχής χωρίς να μπορεί να ερμηνεύσει το πώς λέγεται μέσα του ευχή, και μάλιστα από το μέρος της καρδιάς του με πολλή γλυκύτητα, και χωρίς αυτός να τη λέγει συνειδητά, είτε προφορικά, είτε με τον ενδιάθετο λόγο. Αυτό είναι το μεγαλείο της πνευματικής προσευχής ή, ειδικότερα, της νοεράς λεγομένης προσευχής.
Κάποτε, σε μια τέτοια κατάσταση τόσο πολύ αλλοιώθηκε απ’ τη χάρη του Θεού ώστε ανοίγω εισαγωγικά και λέγει: «ξέχασα τον εαυτόν μου. Ήταν σαν να χάθηκα και απροσδόκητα αισθάνθηκα πως η ψυχή μου ήταν μέσα στα ανοικτά χέρια του πνευματικού μου, του πατρός Γ.Κ. ο οποίος προσηύχετο μπροστά σε έναν ουράνιο ολόλαμπρο θρόνο που είχε πολύ φως και Δόξα Θεού. Σε λίγο, δεν ξέρω πότε, αυτό το ουράνιο φως έλουσε και τον πνευματικό μου και τον λάμπρυνε τόσο πολύ πούχα την αίσθηση ότι έκλεισα τα μάτια της ψυχής μου. Πώς έβλεπα; Και πως τα έκλεισα, δεν ξέρω. Σφιχταγκαλιασμένη η ψυχή μου με τον πνευματικό μου, τον άκουσα να προσεύχεται στον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν για μένα. Δεν τολμούσα να σηκώσω τα μάτια της ψυχής μου, εν τούτοις ένοιωθα αυτήν την υπέρλαμπρη φωτοχυσία να με πλημμυρίζει, να με λούζει κυριολεκτικά, να με γεμίζει από ευτυχία, από χαρά, από ειρήνη, από θαυμασμό, από αγαλλίαση. Κάποτε συνήλθα. Ένοιωθα να μην πατώ στη γη και η προσευχή του ονόματος του Ιησού Χριστού να λέγεται από μέσα μου άπειρες φορές. «Ιησού μου», «Ιησού μου», «Ιησού μου», «Ιησού μου». Τρείς τέσσερεις μέρες, ούτε έφαγα, ούτε ήπια σταγόνα νερό, ούτε κοιμήθηκα. Απολάμβανα αδιάλειπτα μια ουράνια ευτυχία που δεν περιγράφεται. Τα δε δάκρυά μου έτρεχαν σαν ποτάμι συνεχώς και ήσαν γλυκύτατα».
Εδώ τελείωσε η θεωρία αυτού του χριστιανού που ζει ανάμεσά μας και στην εποχή μας, εξαίρεσις σ’ αυτήν την τρελή εποχή που ζούμε. Όλως αναξίως έδωσα κατόπιν κάποιες πνευματικές συμβουλές, όσες βέβαια μπόρεσα, και αυτές αριόμενες από την πολύτιμη και ματωμένη εμπειρία του δικού μου γέροντος του πατρός Εφραίμ, με την αμοιβαία υπόσχεση μιας εν Χριστώ πατρικής προστασίας, και με την ευλογία του πνευματικού του για την μετέπειτα ευδόκιμη πορεία της ζωής του και δη την πορεία της νοεράς προσευχής, και για να μην απολεσθεί το χάρισμα και η Θεία Δωρεά, αλλά και για τους κινδύνους της πλάνης και της πτώσεως εκ δεξιών.
Απομαγνητοφωνημένα κηρύγματα του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου.
Αγρυπνία Ιερα μονη Αναλήψεως Του Σωτήρος (Οσιος Γεωργιος Καρσλιδης)
Φέρουμε σε γνώση των ευλαβών Χριστιανών ότι στις 03 Νοεμβριου 2010 θα τελεσθεί στην Ιερά Μονή
Αναλήψεως Του Σωτήρος (Οσιος Γεωργιος Καρσλιδης)
ολονύκτια πανηγυρική αγρυπνία, επί τη εορτή του Αγιου Γεωργιου Ομολογητου Καρσλιδη
Από τις 19:00 μ.μ. έως το Πρωι
Η πύλη θα ανοίξει το απογευμα
και θα παραμείνει ανοιχτή καθ' όλην την διάρκεια των ακολουθιών.
Το πρωι τις 04-11-2010 θα τελεστει μνημοσυνο εις μνημην του Πατρος Γεωργιου
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ
Παρακλητικός Κανών
εις τον Εν Οσίοις Πατέρα Γεώργιον Τουπικλήν Καρσλίδην
τον Ομολογητήν
Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ.
Διδακτική ιστορία για τους σταυρούς των δοκιμασιών.
Μετάφραση από τα ρωσικά: Ευγενία Τελιζένκο.
Επεξεργασία: Ενορία Ι.Ν.Κοιμήσεως της Θεοτόκου 40 Εκκλησιών, Ιεράς
Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.
ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΣΤΕΙΡΙ ΒΟΙΩΤΙΑΣ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΨΗΦΙΔΩΤΑ
ΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΛΟΥΚΑ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
