Σε κανέναν δεν αρέσει, τη στιγμή μιας αποτυχίας, να ακούει κάποιον να λέει με γλυκιά, μελωδική φωνή: «Σου το είχα πει...». Αυτό το δυσάρεστο σενάριο συμβαίνει ιδιαίτερα συχνά στις σχέσεις γονέων και παιδιών. Κάποιες φορές, οι γονείς ξεχνούν ότι το πρόσωπο που έχουν απέναντί τους είναι παιδί και όχι ενήλικας. Αρχίζουν να απαιτούν σχεδόν άψογη συμπεριφορά από ένα παιδί — μια συμπεριφορά που σπάνια συναντάται ακόμη και στους ενήλικες. Οι συνεχείς επικρίσεις σε στιγμές αποτυχίας κάνουν τα περισσότερα παιδιά να χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους γονείς. Ο φόβος ριζώνει στις καρδιές τους — ο φόβος ότι η μαμά και ο μπαμπάς θα το μάθουν και θα αντιδράσουν σκληρά. Κι όμως, θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Όταν συμβαίνει μια αποτυχία, οφείλουμε να δείχνουμε ειλικρινή θέρμη και ευαισθησία, προσφέροντας στήριξη και καθησύχαση. Παράλληλα, η δική μας απογοήτευση —που συχνά πηγάζει από τον εγωισμό— πρέπει να μένει βαθιά κρυμμένη μέσα μας, μακριά από τα βλέμματα των άλλων. Ακριβώς έτσι ενεργούμε όταν πονάει κάποιο μέρος του σώματός μας. Άλλωστε, κανείς δεν θα επιβάρυνε σκόπιμα μια τραυματισμένη περιοχή. Το αντίθετο μάλιστα: βάζουμε επίδεσμο, χρησιμοποιούμε παυσίπονα και προσπαθούμε να προστατεύσουμε το σημείο από περαιτέρω βλάβη. Το ίδιο ισχύει και με τα παιδιά. Το παιδί συνήθως βιώνει πολύ έντονα το αίσθημα της αποτυχίας. Επομένως, οφείλουμε να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να απαλύνουμε τον πόνο του, στρέφοντας την προσοχή του στις θετικές πλευρές της ζωής, βοηθώντας το να στεγνώσει τα δάκρυά του και επαναφέροντας το χαμόγελο στο πρόσωπό του.
Ιερέας Πάβελ Οστρόφσκι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου