Παρασκευή 1 Ιουλίου 2022
ΈΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΌ ΓΕΓΟΝΌΣ.
«Όντας μεγάλη ξηρασία το καλοκαίρι του 1990, οι μαθητές είπαν στον πατέρα Παΐσιο, που ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι: «Δεν βρέχει, πάτερ, είναι μεγάλη ξηρασία!»
Και εκείνος απάντησε: «Ας προσευχηθούμε στον Θεό με δάκρυα και να νηστεψουμε, να δώσει ο Κύριος αν πρέπει να δώσει».
Αφού άρχισε να βρέχει, οι μαθητές είπαν: "Πάτερ Παΐσιε, βρέχει έξω!"
Και άρχισε να κλαίει στο κρεβάτι και είπε στον κελί του, στον μοναχό Γεράσιμο: «Φέρε μου ένα ποτήρι βρόχινο νερό απ' έξω να πιω, ποιος ξέρει ποιανού είναι αυτά τα δάκρυα!».
(Απόσπασμα από τον πατέρα Paisie Olaru, Father Paisie the clergyman, Εκδοτικός Οίκος της Μητροπολιτικής Εκκλησίας της Μολδαβίας και της Βουκοβίνας, Iasi, 1993)
"Φίλησε το χέρι της Παναγίας.."
"Φίλησε το χέρι της Παναγίας.."
Ἔξω αὐτὴ ἡ Γερόντισσα, νὰ ποῦμε, δὲν ἀναφέρω τ᾿ ὄνομά της. Καρκίνο, ἐγχειρήσεις, τοῦτο, ἐκεῖνο, αὐτὸ κι ὅμως προσευχομένη εἶδε τὴν Παναγία στὸ θρόνο της. «Περάστε οἱ ὅσιοι», λέει. Ὅλοι οἱ ὅσιοι πέρασαν μπροστὰ σὰν παρέλαση, στὴν Παναγία. «Περάστε οἱ μεγαλομάρτυρες».
Αὐτὴ καθότανε ἐκεῖ, Γερόντισσα ἦταν, Ἡγουμένη. Καὶ στὸ τέλος πῆγε, ἔβαλε μετάνοια φίλησε τὸ χέρι τῆς Παναγίας, ἦταν ἕνα βελοῦδο! Καὶ ἡ Παναγία τῆς εἶπε: «Ὑπομονή, ὑπομονή, ὑπομονή», καὶ ξύπνησε, νὰ ποῦμε. Δηλαδὴ ἂν θέλεις νὰ εἶσαι μαθήτρια καὶ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, θ᾿ ἀνέβεις κι ἐσὺ ἀπάνω στὸ Σταυρό.
Ἀπαλλαγὴ κανένας Ἅγιος δὲν ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Θεό. Ὑπομονὴ νὰ χαρίσει. Ἂν κάνεις ὑπομονὴ θά ῾χεις καὶ λιγάκι μισθό, ἂν θά ῾χεις ἀπαλλαγή, δὲν ἔχεις τίποτες, μισθὸ δὲν ἔχεις.
ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ
Φωτογραφία με τον Γέροντα Αιμιλιανό
τον Σιμωνοπετρίτη.
Πέμπτη 30 Ιουνίου 2022
"Να λέτε : Δόξα τω Θεώ για όλα ! Δόξα τω Θεώ, που μου στέλνει κάτι για να υπομένω ! Δόξα τω Θεώ, που μου δίνει μια ακόμα ευκαιρία για να μπω στη Βασιλεία Του, τη Βασιλεία, που ανήκει σ’ όσους υπομείνουν ως το τέλος : ''Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται'' (Ματθ, 24:13). Εμείς βάζουμε την υπομονή. Και ο Θεός τη Σωτηρία."~Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος~
Όταν μιλάμε, πρέπει να χρησιμοποιούμε το μυαλό, την καρδιά και το στόμα μας.
«Όταν μιλάμε, πρέπει να χρησιμοποιούμε το μυαλό, την καρδιά και το στόμα μας.
Η γλώσσα είναι και αυτή που ευλογεί, η γλώσσα δοξάζει τον Θεό, η γλώσσα είναι μουσική, είναι ποίηση, είναι αγάπη.
Όμως, η ίδια γλώσσα είναι δηλητήριο, είναι θάνατος, κακή γλώσσα, σημαίνει φόνος, κατάρα, κατηγορία, ντροπή, συμφορά, πανούκλα.
Επομένως, όταν μιλάμε πρέπει να χρησιμοποιούμε :
-μυαλό,
- καρδιά και στόμα.»
Πατέρας Καλλίστρατος
Όπλα κατά του διαβόλου
Όπλα κατά του διαβόλου
Προς το παρόν, ας πούμε απλώς ότι έχουμε αυτά τα τρία όπλα στον διάβολο:
- Το όνομα του Κυρίου, και το όνομα της Μητέρας του Θεού, για το οποίο ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος λέει: «Δεν έχουμε ισχυρότερο όπλο στον ουρανό και στη γη από το όνομα του Θεού».
- Το δεύτερο όπλο κατά του διαβόλου είναι ο Τίμιος Σταυρός (Α' Κορινθίους 1:18). Θα ρωτούσα όσους δεν έχουν τον Τίμιο Σταυρό, με ποιο σημάδι υπερασπίζεστε τον εαυτό σας από τον διάβολο; Δεν έχουν σημάδι ότι ο διάβολος δεν θα τους αφήσει να το κάνουν. Το σημείο του Σταυρού ονομάζεται από την Εκκλησία: «Αήττητο όπλο κατά του διαβόλου, μας έδωσες τον σταυρό σου».
- Και η τρίτη άμυνα είναι η ταπείνωση της ψυχής, όταν την ώρα της ταραχής σου λές από καρδιάς: το Ο Θεός βλέπει τον κόπο μου και δεν θα με αφήσει ποτέ.
(Πατέρας Arsenie Boca, Από τις διδασκαλίες του Father Arsenie Boca - The purpose of trials, Credința ancestor Publishing House, Petru Vodă - Neamț, 2008, σελ. 70)
Πατήρ Gherontie Puiu, ηγούμενος της Μονής Καραϊμάν
Πατήρ Gherontie Puiu, ηγούμενος της Μονής Καραϊμάν
Ένα βράδυ, ενώ κοιμόμουν, "λέει ο πατέρας Gherontie, ηγούμενος της Μονής Caraiman - ένα μοναστήρι στο Busteni της κομητείας Prahova," ξύπνησα με ένα σημείωμα στο χέρι. Ποτέ δεν ήξερα ποιος το έγραψε και πώς μου ήρθε. Ήταν φτιαγμένο από απλό χαρτί, αλλά η γραφή δεν ήταν ξεκάθαρη. Μετά βίας το αποκρυπτογραφούσα, σαν να ήταν κινέζικα γράμματα. Και όταν τον είδα, βρήκα μια προσευχή γραμμένη μέσα του. Αυτη: «Κύριε, επιστρέψτε στην καλοσύνη και την προσευχή μου όλους τους εχθρούς μου». ΑΜΗΝ! Και γράφτηκε εκεί ότι πρέπει να λέγεται, με πίστη, 30 φορές την ημέρα, για 40 ημέρες, και ότι εκπληρώνει κάθε επιθυμία αυτού που το εκφωνεί. Και έτσι έγινε! Από τότε λοιπόν, βγάζω φωτοτυπία με αυτήν την προσευχή, και το δίνω σε όλους. Και στον έναν ή στον άλλον που
έχει καυγά ή σκάνδαλο στο σπίτι με τη γυναίκα ή τον σύζυγό τους κάνω την προσευχή ως εξής: «Κύριε, επέστρεψε τη γυναίκα μου (ή επέστρεψε τον άντρα μου) στην καλοσύνη και την προσευχή, πάνω μου». Και αυτοί που με άκουσαν, και προσευχήθηκαν, και συμφιλιώθηκαν, ήρθαν κοντά μου, χαμογελώντας. Ήρθαν ζευγάρια νεαρών και μου είπαν ότι προσευχήθηκαν και δεν μάλωναν πια…
Σημείωση: Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας διδάσκουν ότι ο Θεός ανταποκρίνεται πάντα στις επιθυμίες της ανθρώπινης καρδιάς, αν αυτές οι επιθυμίες είναι χρήσιμες και σύμφωνα με το άγιο θέλημά Του για τον άνθρωπο. Βλέπουμε συχνά πώς, θέλοντας με όλη μας την καρδιά ένα συγκεκριμένο πράγμα, ο Θεός δεν μας το δίνει και μετά από χρόνια ανακαλύπτουμε ότι αυτό το πράγμα θα ήταν πραγματικά επιβλαβές για εμάς αν είχε εκπληρωθεί στη ζωή μας. Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι ο Θεός θα μας δώσει ό,τι είναι χρήσιμο για εμάς και να μην στεναχωριόμαστε όταν δεν λαμβάνουμε πάντα αυτό που ζητάμε. Θεέ, ελέησέ μας και σώσε μας!
—Πάτερ, τι μπορείς να πεις για έναν μοναχό μπροστά στους ανωτέρους του, έχοντας λάβει μοναχικό αξίωμα, δεν γίνεται αλαζονικός;
—Πάτερ, τι
μπορείς να πεις για έναν μοναχό μπροστά στους ανωτέρους του, έχοντας λάβει
μοναχικό αξίωμα, δεν γίνεται αλαζονικός;
- Είναι καλός ως
άνθρωπος. Αλλά είναι ακόμη καλύτερα όταν ένας μοναχός ξέρει να χαίρεται με τις
θλίψεις, και έχοντας ζήσει για πολύ καιρό σε μοναστήρι, ξέρει να προσεύχεται
αδιάκοπα. Είναι σαν το θαλάσσιο λιθόστρωτο: τυλιγμένο από όλες τις πλευρές,
γυαλισμένο και δεν έχει γωνίες. Ένας τέτοιος μοναχός είναι σαν άγγελος κατά
σάρκα.
Αρχιμανδρίτης
Κύριλλος (Παβλόφ)
π. Συμεών Γρηγοριάτης: Ο περουβιανός παπικός που κατέληξε να βαπτιστεί και να καρεί μοναχός στο Περιβόλι της Παναγίας
Από τό βιβλίο: Ἀρχιμ.
Ἰωάννου Κωστώφ, Θεός Ἐφανερώθη – Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό, ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ
Δαμασκηνός, Ἀθήνα 2011
Περουβιανός
Συμεών Γρηγοριάτης:
«Μιά μέρα
συνάντησα στό Παρίσι σ᾽ ἕνα ἑστιατόριο ἕναν ὀρθόδοξο μοναχό πού ἐπρόκειτο ν᾽ ἀλλάξη
ὁλόκληρη τή ζωή μου. “Ἡ ὀρθοδοξία ἀνακεφαλαιώνεται σ᾽ αὐτά τά λόγια, μοῦ εἶπε. Ὁ
Θεός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά γίνη ὁ ἄνθρωπος θεός κατά χάριν καί μετοχήν. Καί αὐτό
σημαίνει ὅτι ὅπως ὅταν βάλης ἕνα σίδερο στή φωτιά τό σίδερο γίνεται φωτιά διά τῆς
συμμετοχῆς στό πῦρ, ἔτσι κι ὅταν ὁ ἄνθρωπος μετέχη τοῦ θείου πυρός γίνεται κι αὐτός
καί πῦρ καί φῶς καί θεός κατά χάριν”.
Αὐτός μοῦ εἶπε
τότε ὅτι στήν Ἑλλάδα ὑπάρχει μιά χερσόνησος ὅπου οἱ μοναχοί ἐπαναλαμβάνουν τό ὄνομα
τοῦ Ἰησοῦ ὥσπου νά γραφῆ στίς καρδιές τους. Τόν ρώτησα τότε ἄν ὑπάρχουν ποιητές
στήν ὀρθοδοξία καί μοῦ ἀπάντησε ὅτι ὑπάρχουν πολλοί, κι ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς εἶναι ὁ
Ἅγιος Συμεών, ὁ νέος θεολόγος, πού ἔγραψε ὔμνους ἔρωτος γιά τό Θεό.
Ὅμως, ἡ πρώτη
μου ἐπαφή μέ τήν ὀρθοδοξία ἔγινε μιάν αὐγή στή Λίμα ὅπου μέ τόν ἀγαπημένο μου
ξάδερφο Φερνάντο περπατούσαμε στούς ἄδειους δρόμους μετά ἀπό μιά νύκτα ἀγρυπνίας
ὅπου φτιάχναμε ἕνα κολάζ. Αὐτή τήν ὥρα πέφτει μιά δροσούλα στή Λίμα, ἡ γῆ
μυρίζει λιγάκι, κι ἐκείνη τήν ὥρα ξεφουρνίζουν τ᾽ ἀρτοπωλεῖα καί μυρίζει ψωμί ἡ
ἀτμόσφαιρα. Μιά τέτοια ὥρα περάσαμε ἀπό τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησία κι ὁ Φερνάντο μοῦ
πρότεινε νά μποῦμε:
—Εἶναι ὡραῖα ἐκεῖ
μέσα: ἔχουν σταφύλια, κρασί, ἄρτους.
Ἐγώ φαντάσθηκα
κάτι σάν ἀρχαιοελληνικό συμπόσιο καί φυσικά δέχθηκα (γέλια). Ἦταν ἀνοικτή, ἀλλά
ἄδεια —λίγο πρίν ξημερώση. Μ᾽ ἐντυπωσίασε βαθειά ἡ σιγή πού βασίλευε ἐκεῖ, οἱ εἰκόνες
στούς τοίχους καί τ᾽ ἀναμμένα καντήλια. Καί δεξιά μου ἕνα τραπεζάκι γεμάτο ἀρτίδια
—τά πρόσφορα τά ὁποῖα συνηθίζουν νά κάνουν οἱ Ρῶσοι μοῦ φάνηκαν τόσο κομψά, καί
νομίζω γιά πρώτη φορά στή ζωή μου ἔκλεψα κάτι. Λίγο μετά τό ἄφησα πάνω στό
πήλινο χέρι τοῦ Δημιουργοῦ πού εἶχε φτιάξει ὁ Φερνάντο στό στούντιό του, καί
λίγο ἀργότερα μ᾽ “ἔκλεψε” μέ τόν ἴδιο τρόπο ἡ ὀρθοδοξία, ὅπως συνηθίζει».
Ενωμένη
Ρωμηοσύνη
6/24/2022
ΑΠΌ ΧΡΌΝΙΑ ΤΌ ΠΕΡΊΜΕΝΑΝ.
Ένα χρειάζεται
J. Bouchaud
Ἀπό τό περιοδικό τῆς Ἱ.Μ. Ἁγίου Νεοφύτου «Συνάντηση»
Ἀπό χρόνια τό περίμεναν. Ἀπό χρόνια φαντάζονταν τήν ὑπέροχη αὐτή μέρα κατά τήν ὁποία ἕνα παιδί θά ἔμπαινε στό σπιτικό τους.
Σήμερα ἡ μέρα αὐτή ἔφτασε. Ἔλαβαν τό ἐπίσημο ἔγγραφο ἀπό κάποιο ἵδρυμα γιά υἱοθεσία: Μποροῦν νά πᾶνε νά πάρουν τό «παιδί τους».
Τρέμοντας ἀπό χαρά ξεκίνησαν. Ἄφησαν τό σπίτι ὅπου τά πάντα εἶναι ἕτοιμα γιά νά ὑποδεχθοῦν αὐτόν πού μέλλει νά ἔλθει. Ἡ γυναίκα ἔριξε μία τελευταία ματιά στήν κούνια τοποθετημένη στή μέση τοῦ καλύτερου δωματίου σάν μία Ἁγία Τράπεζα γιά νά δεχθεῖ τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
Τρέμοντας ἀπό ἀγάπη, ἔφτασαν. Στό ἵδρυμα συνάντησαν καί ἄλλες οἰκογένειες, πού ἦλθαν, ὅπως κι αὐτοί, νά πάρουν τό παιδί τους. «Ἐγώ θέλω ἕνα κοριτσάκι, νά εἶναι μόνο μερικῶν ἡμερῶν. Θα ’θελα νά εἶναι ξανθό…». «Ἐγώ θά πάρω ἕνα ἀγοράκι ἕξι μηνῶν. Νά δεῖτε τί ὄμορφο πού εἶναι…».
«Ἐγώ… ἐγώ… ἐγώ…».
Ἄκουγαν χωρίς νά μιλοῦν… χωρίς νά μιλοῦν. Ἀπό μιά συμφωνία ἀγάπης πού δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό λόγια, ἄφησαν τούς ἄλλους νά πάρουν πρίν ἀπό αὐτούς τό πολύτιμό τους δέμα.
Ἔπειτα ἡ ὑπεύθυνη τούς ρώτησε: «Κι ἐσεῖς, τί παιδί ἐπιθυμεῖτε; Κορίτσι; Ἀγόρι; Τί ἡλικία»;
Ἀλληλοκοιτάχτηκαν. Κι ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Δῶσε μας ἐκεῖνο ἤ ἐκείνη πού κανένας δέν θέλει…». Καί τό πῆραν στό φτωχικό τους σπίτι, τῆς φτωχικῆς συνοικίας τῆς πόλεως Σάντος, στή Βραζιλία, ὅπου ζοῦν.
Τό παιδί αὐτό δέν θά εἶναι πλούσιο. Ἴσως νά μήν εἶναι καί πολύ «ἔξυπνο». Μπορεῖ καί στήν ὑγεία του νά εἶναι πολύ εὐαίσθητο. Ἀλλά… τό ἀγαποῦν
Στην Ρωσία ετοιμάζουν άλλο ένα παιδικό καρτούν προς τιμήν του Αγίου Σεργίου του Ραντόνεζ!!!
Στην Ρωσία ετοιμάζουν άλλο ένα παιδικό καρτούν προς τιμήν του Αγίου Σεργίου του Ραντόνεζ!!!
Το "The Forgotten Miracle" είναι ένα κοινό έργο του στούντιο κινουμένων σχεδίων "Steam Locomotive", της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας, της Αγίας Τριάδας-Σεργίου Λαύρας και της κρατικής εταιρείας Rostec.
Η δημιουργική ομάδα της ταινίας συνεργάστηκε για τέσσερα χρόνια με τη Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας και την Αγία Τριάδα-Αγ. Sergius Lavra για να βρει τον κατάλληλο τόνο, να αγγίξει τις λεπτές χορδές της ψυχής ενός παιδιού, να βρει τις σωστές λέξεις και εικόνες και να μεταδώσει τη σημασία των οικουμενικών αξιών με τη βοήθεια εκφραστικής καλλιτεχνικής γλώσσας: συμπόνια, ειλικρίνεια, θάρρος, προθυμία να βοηθήσει και να υποστηρίξει τους άλλους σε δύσκολες στιγμές,την αγάπη στην ορθοδοξία και την πατρίδα.
Στο καρτούν τα παιδιά με θαυμαστό τρόπο βρίσκουν τον Άγιο.
Ο Άγιος Σέργιος του Ραντόνεζ βοηθά τα παιδιά στις δυσκολίες τους. Ξεπερνώντας τις δοκιμασίες, οι χαρακτήρες αρχίζουν να κατανοούν την αξία της φιλίας, επαναξιολογούν τη στάση τους απέναντι στην απληστία, την υπερηφάνεια και τη δειλία και μαθαίνουν πώς να βοηθούν ο ένας τον άλλον.
Το δωράκι της φτωχής . Από τον βίο των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού εξ Ασίας
.jpg)
Εκείνη την εποχή
ζούσε μια γυναίκα που την έλεγαν Παλλαδία. Η Παλλαδία υπέφερε από μια βαριά
ασθένεια και βρισκόταν πολύ καιρό στο κρεβάτι. Οι Άγιοι Ανάργυροι, που όχι μόνο
δέχονταν τους αρρώστους, αλλά τους αναζητούσαν κιόλας στα σπίτια τους,
επισκέφθηκαν και αυτή την γυναίκα. Μόλις μπήκαν στο σπίτι της κι αφού εξήγησαν
τον λόγο που βρίσκονταν εκεί, τη θεράπευσαν.
Η Παλλαδία,
γεμάτη χαρά και ικανοποίηση για την παράδοξη θαυματουργία των Αγίων, θέλησε να
τους ευχαριστήσει και να τους ανταμείψει. Δεν ήξερε όμως, με ποιο τρόπο θα το
πετύχαινε αυτό. Γι’ αυτό, σαν ένα ελάχιστο δώρο της βαθιάς της ευχαριστίας κι
ευγνωμοσύνης πρόσφερε στους Αγίους Αναργύρους τρία αυγά. Οι Άγιοι, όπως πάντα,
δεν δέχτηκαν το δώρο αυτό, γιατί θα ήταν σαν να λάμβαναν μισθό.
Η γυναίκα, όμως,
στεναχωρήθηκε πάρα πολύ. Γι’ αυτό «παραμόνευε» για να βρει μια ευκαιρία να τους
τα δώσει κι έτσι μια μέρα ξεμονάχιασε το μικρότερο από τους δύο αδελφούς, τον
Άγιο Δαμιανό, και με δάκρυα στα μάτια, του είπε : «Γιατί με περιφρονείτε; Γιατί
δε δέχεσθε το δωράκι μου αυτό, σαν να ήταν σιχαμερό και βδελυκτό; Μήπως επειδή
είμαι φτωχή και είναι μικρό; Σε παρακαλώ πολύ, να μη με πικράνεις άλλο, αλλά να
δεχτείς το μικρό αυτό δώρο σαν να ήτανε μεγάλο.»
Με το που άκουσε
αυτά τα λόγια ο Άγιος, ράγισε η καρδιά του, λυπήθηκε τη γυναίκα και πήρε τα
τρία αυγά. Όταν, μετά από μερικές μέρες, ο Άγιος Δαμιανός ανέφερε το γεγονός
στον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Άγιο Κοσμά, εκείνος στεναχωρήθηκε πάρα πολύ και
έκανε αυστηρές παρατηρήσεις στο μικρότερο αδελφό του, γιατί παρέβηκε την
υπόσχεση που και οι δύο είχαν δώσει στον Θεό, ότι δηλαδή δε θα έπαιρναν χρήματα
από καμία θεραπεία. Θύμωσε μάλιστα τόσο πολύ, που ζήτησε όταν πεθάνουν να μη
τους θάψουν μαζί.
Ο Άγιος Κοσμάς
νόμιζε ότι ο αδελφός του δέχθηκε τα τρία αυγά σαν αντάλλαγμα στη θεραπεία που
προσέφεραν στην φτωχή γυναίκα και όχι ότι τα πήρε απλά για να μην τη
στεναχωρήσει. Ο Θεός, όμως, που γνώριζε τις πραγματικές προθέσεις του Αγίου
Δαμιανού, δεν άφησε τον Άγιο Κοσμά να καταβάλετε από την θλίψη και την
στεναχώρια, αλλά του φανέρωσε σε όραμα τον πραγματικό σκοπό του αδελφού του.
Αμέσως, ο Άγιος Κοσμάς έτρεξε στον αδελφό του και του ζήτησε συγγνώμη και του
είπε ότι μετάνιωσε που ζήτησε να μην ταφούν μαζί. Το όραμά του όμως δεν το
φανέρωσε στους ανθρώπους.
Αρκετό καιρό
αργότερα, οι Άγιοι περιόδευαν στην Ασία όπου παρείχαν τις υπηρεσίες τους στους
ανθρώπους. Όταν έφτασαν , στη χώρα Φερεμάν, ο Άγιος Δαμιανός αρρώστησε και
εκοιμήθη εν Κυρίω. Τη ψυχή του, την παρέλαβαν άγγελοι και τη μετέφεραν στην
επουράνια Βασιλεία του Θεού. Ο Άγιος Κοσμάς, μαζί με άλλους χριστιανούς,
παρέλαβαν το Άγιο λείψανό του Αγίου και το ενταφίασαν εκεί. Λίγες μέρες
αργότερα εκοιμήθη και ο Άγιος Κοσμάς.
Η φωνή της
Καμήλας
Όταν εκοιμήθη ο
Άγιος Κοσμάς, οι χριστιανοί είχαν υπόψη τους την παλιά επιθυμία του Αγίου,
δηλαδή να μην τους θάψουν μαζί στον ίδιο τάφο και δεν γνώριζαν το όραμα του
Αγίου Κοσμά. Ο Θεός, όμως, θέλησε να δείξει το θέλημά του και μάλιστα με τρόπο
που δεν το περίμενε κανένας. Αυτή τη φορά δεν έστειλε φωνή ούτε από τον ουρανό
ούτε μέσω κάποιου αγγέλου, αλλά αποφάσισε να μιλήσει μέσω μίας καμήλας, της
οποίας, μάλιστα, το πόδι είχε θεραπεύσει ο Άγιος Κοσμάς από σοβαρή ασθένεια,
πριν από καιρό. Άλλωστε, ο ίδιος ο Θεός είχε πει άλλοτε πως «οι λίθοι
κεκράξονται».
Την στιγμή,
λοιπόν, της απορίας των χριστιανών, η καμήλα μίλησε με ανθρώπινη ομιλία και
είπε ότι το θέλημα του Θεού είναι να ταφούν και οι δύο αδελφοί μαζί. Αμέσως
μετά η καμήλα έφυγε μόνη της για το βουνό. Μετά από αυτό το θαύμα, έθαψαν και
τους δύο αδελφούς μαζί.
Παρουσία Αγγέλων σε ένα Χριστιανικό τραπέζι
.jpg)
Άγγελοι: Σ’ ένα
Χριστιανικό τραπέζι εξαρτάται από τους χριστιανούς η παρουσία ή όχι των
Αγγέλων!
Κάποτε, καθώς
περνούσε έξω από ένα σπίτι, είδε από τ’ ανοιχτό παράθυρο το νοικοκύρη να
κάθεται στο τραπέζι και να τρώει με τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Φαίνονταν
πολύ φτωχοί.
Παρατήρησε όμως,
ότι δίπλα σε καθένα από τα μέλη της οικογένειας παραστεκόταν κι από ένας ωραίος
και λαμπροφορεμένος νέος.
– Άλλο και
τούτο! μονολόγησε παραξενεμένος ο όσιος. Οι καθισμένοι είναι φτωχοί. Τι λέω
φτωχοί; Πάμφτωχοι. Καί οι όρθιοι, οι διακονητές τους, είναι λαμπροφορεμένοι!
Την απορία του
έλυσε ο Κύριος, που του εξήγησε το παράδοξο θέαμα: Οι νέοι εκείνοι ήταν άγγελοι.
Αυτοί στέλνονται από το Θεό για να παραστέκουν τους χριστιανούς την ώρα του
φαγητού. Αν, τρώγοντας λένε λόγια ωφέλιμα και κατανυκτικά, οι άγγελοι χαίρονται
και ευφραίνονται μαζί τους.
Αν όμως ακουστεί
στο τραπέζι αισχρολογία ή κατάκριση, παρευθύς, όπως ο καπνός διώχνει τις
μέλισσες, έτσι και ο κακός λόγος διώχνει τους αγγέλους του Θεού. Καί μόλις
φύγουν οι άγιοι άγγελοι, έρχεται ένας ζοφερός δαίμονας και κυλιέται ανάμεσα
στους φλύαρους και λοίδορους συνδαιτημόνες, σκορπίζοντας γύρω του καπνιά και δυσωδία.
Από τα λόγια
λοιπόν και τις συζητήσεις των χριστιανών στο τραπέζι, εξαρτάται η παρουσία είτε
των αγγέλων του φωτός είτε των πνευμάτων του σκότους.
Από τον βίο του
Οσίου Νήφωνος Επισκόπου Κωνσταντιανής
Να θυμάσαι ότι προορίζεσαι για τον ουρανό.
.jpg)
Γέροντας
Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Ο γάμος ειναι ενας δρόμος· Αρχίζει από τήν γη καί
τερματίζει στόν ουρανό.
Είναι μια
συναψις, ενας σύνδεσμος μαζί μέ τόν Χριστόν, πού μας βεβαιώνει οτι θά παμε
κάποτε στόν ουρανό.
Πάνω από τήν
αγάπη, πάνω από τόν ανδρα σου, πάνω από τήν γυναίκα σου, πάνω από τά καθημερινά
σου γεγονότα, νά θυμασαι ότι προορίζεσαι γιά τόν ουρανό, οτι μπήκες στόν δρόμο
πού πρέπει οπωσδήποτε νά σέ βγάλη εκει.
Η νύμφη καί ο
γαμπρός δίνουν τά χέρια τους, τούς πιάνη ο ιερεύς καί ακολουθούν γύρω από τό
τραπέζι χορεύοντας καί ψάλλοντας. Αυτό σημαίνει οτι ο γάμος ειναι η πορεία, τό
ταξίδι πού θά καταλήξη στόν ουρανό, στήν αιωνιότητα.
Στόν γάμο
φαίνονται οτι παντρεύονται δύο. Δέν είναι ομως δύο αλλά τρεις. Παντρεύεται ο
ανδρας τήν γυναικα καί η γυναικα τόν ανδρα, αλλά καί οι δύο μαζί υπανδρεύονται
τόν Χριστόν.
Τρεις επομένως
λαμβάνουν μέρος στό μυστήριο καί τρεις πλέον παραμένουν στήν ζωή τους.
Ολα όσα
χρησιμοποιούνται, κατά τήν τέλεσι του γάμου, είναι σκιές καί σύμβολα πού
δείχνουν ότι εκει ειναι ο Χριστός.
Οταν κάθεσαι καί
βλέπεις ξαφνικά μιά σκιά, καταλαβαίνεις οτι κάποιος έρχεται. Δέν τόν βλέπεις·
τό ξεύρεις όμως.
Πρωι πρωι
σηκώνεσαι καί βλέπεις κατακόκκινο τόν ορίζοντα στήν ανατολή. Θά βγη, λές, σέ
λίγο ο ήλιος.
Οταν βλέπης τόν
γάμο σου, τόν ανδρα σου, τήν γυναίκα σου, όταν βλέπεις τίς στεναχώριες σου, τά
πάντα μέσα στό σπίτι σου, νά ξεύρης οτι ειναι σημάδια της παρουσίας του
Χριστου.
Είναι σάν νά
ακους τά βήματά του, σάν νά έρχεται, σάν νά πρόκειται νά ακούσης τώρα καί τήν
φωνή του. Σκιές είναι όλα αυτά πού δείχνουν ότι μαζί μας είναι o Χριστός.
Είναι αλήθεια
ότι εξ αιτίας των μεριμνών μας τόν νοιώθομε ως απόντα. Τόν βλέπομε όμως μέσα
στίς σκιές καί είμαστε βέβαιοι ότι είναι μαζί μας. Η ζωή μας είναι πλέον μαζί
μέ τόν Χριστόν.»
«Μαμά, πέταξε έξω αυτό πού έχεις στην τσέπη σου. Μη με βασανίζεις»!
Η Ζηναϊδα
Ζδάνοβα διηγείται πως το 1946 στο σπίτι τους, όπου φιλοξενούνταν τότε η Ρωσίδα
Αγία Ματρώνα, έφεραν μία γυναίκα, που κατείχε μεγάλη θέση.
Ο μοναχογιός της
τρελάθηκε και ο άνδρας της σκοτώθηκε στο μέτωπο.
Η ίδια φυσικά
ήταν άθεη. Πήγαινε τον άρρωστο γιό της στην Ευρώπη, αλλά ονομαστοί εκεί
ψυχίατροι δεν τον βοηθήσανε.
«Ήρθα σε σας,
από την απελπισία μου», της είπε. «Δεν έχω να πάω πουθενά αλλού…».
Η Αγία Ματρώνα
τη ρώτησε:
-«Άμα ο Κύριος
κάνει το παιδί σου καλά, θα πιστέψεις στο Θεό»;
-«Δεν ξέρω πως
είναι το να πιστεύει κανείς», απάντησε η γυναίκα.
Τότε η Ματρώνα
είπε να της φέρουν νερό και μπροστά στήν καημένη τη μητέρα διάβασε μεγαλοφώνως
ευχές στο νερό.
Μετά, δίνοντάς
της το νερό, είπε:
«Να πας τώρα στο
«Κάσενκο», (δηλ. στο κεντρικό ψυχιατρείο της Μόσχας), συνεννοήσου με τούς
νοσοκόμους να τον κρατάνε γερά, όταν θα τον φέρουν σε σένα. Θα σπαρταράει, αλλά
εσύ ρίξε του το νερό στο πρόσωπο, να μπει και στο στόμα».
«Σέ λίγο καιρό,
-συνεχίζει ή Ζηναϊδα-, είδαμε εγώ και ο αδελφός μου ότι ξαναήρθε εκείνη η
γυναίκα στη Ματρώνα.
Την ευχαριστούσε
γονατισμένη και έλεγε ότι τώρα το παιδί της είναι καλά, το πως και τι έγινε.
Όταν έφθασε στο ψυχιατρείο έκανε ακριβώς όπως της είχε πει ή Μάτουσκα. Εκεί
ήταν μία αίθουσα, την οποία διαχώριζε κιγκλίδωμα.
Από την μία
πλευρά οδηγήσανε το γιό της κι από την άλλη πλησίασε εκείνη. Το μπουκαλάκι με
το νερό το είχε στην τσέπη. Το παιδί σπαρταρούσε και φώναζε:
«Μαμά, πέταξε
έξω αυτό πού έχεις στην τσέπη σου. Μη με βασανίζεις»!
Τα έχασε! Πώς το
έμαθε;
«Του έριξε
γρήγορα από το μπουκαλάκι στο πρόσωπο, μπήκε και μέσα στο στόμα και το παιδί
αμέσως ησύχασε! Τα μάτια του έγιναν ήρεμα και είπε: «Τι ωραία που είναι τώρα»!
Σε λίγο καιρό τον απολύσανε»!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
