Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2022
Σμύρνη μου παραμυθένια, η σκέψη μου σ’ εσένα!
Σεπτέμβριος του 2022 και η καρδιά μου θέλει ν’ ανέβει στο στερνό καράβι, αυτό που έμεινε, αυτό που φόρτωσε τη ελπίδα του ξαναγυρισμού.
Αυτές τις μέρες τις φθινοπωρινές, τις συννεφιασμένες, τις ρυτιδιασμένες από κρίματα κι ανθρώπινες δυσκολίες, γίνομαι νοσταλγός μιας άλλης εποχής. Αυτές τις μέρες, όσο κι αν προσπαθώ να ξεφύγω από τις μνήμες, επιστρέφω σε αυτές…
Επιστρέφω και ανακατεύεται το στομάχι, θολώνει το μυαλό. Όμως επιτρέπω στη μνήμη μου να γυρίσει 100 χρόνια πίσω, για να θυμηθώ τη γιαγιά μου την Αδαμαντία, τη γιαγιά μου τη Μικρασιάτισσα να μου διηγείται με έναν κρυφό πόνο και καημό.
Τέτοιες μέρες τα μάτια μου δακρύζουν και καρφώνονται στο πρόσωπο της γιαγιάς, που τέτοιες μέρες ήταν έτοιμη να μας προσγειώσει στα ευλογημένα μέρη της Μικράς Ασίας και συγκεκριμένα στη Σμύρνη. Με μετέφερε πάνω στα δικά της φτερά τα πληγωμένα, τα ματωμένα, τα ξεριζωμένα, που χωρίς στοργή από την έχτρα και το μίσος του λαού που χωρίς λόγο, χωρίς μπέσα, αλλά γεμάτο ψευτιά και δόλο έκανε κακό, κάνει μέχρι τώρα σε κάθε ορθόδοξο Έλληνα που θα βρεθεί στο διάβα του.
Με τα δικά της μάτια τριγυρίζω και φέτος στις αλησμόνητες πατρίδες με θύμησες που με ανατριχιάζουν. Βλέπω τη γιαγιά μαζί με τόσους άλλους Μικρασιάτες, με μια εικόνα στο χέρι, σαν τα κατατρεγμένα πουλιά που τρέχουν να σωθούν από τους επίδοξους κυνηγούς, να τρέχουν να σωθούν την ώρα του ολοκαυτώματος, την ώρα του χαλασμού, την ώρα της φωτιάς…
Ακούω σαν αντίλαλο μέσα στο μυαλό μου τη φωνή του αγίου Χρυσοστόμου επισκόπου Σμύρνης να λέει ότι δεν θα εγκαταλείψει ποτέ το ποίμνιό του, όταν «κάποιοι» του προτείνουν να φύγει, να σωθεί… Τι άνθρωπος, τι Μικρασιάτης, τι λεβέντης, τι Ίωνας, τι Έλληνας, τι ήρωας, τι Άγιος!!!
Σκύβω ευλαβικά και προσκυνώ το αιματοβαμμένο και κατακρεουργημένο λείψανό του. Ψάχνω να βρω κάποιο σημείο του σώματός του απείραχτο, αβασάνιστο… δεν βρίσκω, γιατί δεν υπάρχει… Τόση ήταν η μανία του βάρβαρου, απολίτιστου διώκτη.
Αφουγκράζομαι την ψυχή του: «Παιδιά μου, εμείς εδώ θα είμαστε πάντα. Κάνεις δεν μπορεί να μας διώξει. Τα κάστρα μας δεν τολμάει κανείς να τα πατήσει. Πες στους άλλους στην Ελλάδα και στην άκρη του κόσμου να πιστεύουν, να θυμούνται και να περιμένουμε.»
Έτσι κι εγώ περιμένω…
Περιμένω τη σπίθα που θα βρίσκεται κρυμμένη στα αποκαΐδια, μέσα στον χαλασμό, στη Γενοκτονία, στο ολοκαύτωμα. Περιμένω τη σπίθα να βρει τρόπο και να πετάξει στις ψυχές όλων μας, μεταλαμπαδεύοντας την ιστορία αναλλοίωτη, έτσι όπως ακριβώς έγινε… Γιατί σίγουρα δεν έγινε «συνωστισμός»…
Τη στιγμή που ακόμα και σήμερα απειλούμαστε από τον εγωιστή, θρασύδειλο γείτονα λέγοντάς μας «να μάθουμε κολύμπι»…
Η Ιστορία επαναλαμβάνεται και η μνήμη δεν πρέπει να νοθεύεται και να στεγνώνει…
Οι πρόγονοί μας, εκεί στα άγια χώματα, μας καρτερούν κι εμείς χρωστάμε σε όσους ήρθαν, σε όσους πέρασαν, θα ’ρθούνε, θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί, όπως λέει και ο ποιητής.
«Σμύρνη μου παραμυθένια»… Έτσι την αποκαλούσε η γιαγιά μου και δεν έλεγε παραμύθια…
Η μνήμη μου είναι πια χαραγμένη βαθιά και η καρδιά μου έχει ραγίσει… Κάνε καρδιά μου λίγη υπομονή, κάνε Σμύρνη μου λίγη υπομονή… τα κυκλάμινα εκεί στου βράχου τη σχισμάδα ανθίσαν!
Χαρά να έχετε,
Αδαμαντία Αλατάρη
Πηγή: Σμύρνη μου παραμυθένια, η σκέψη μου σ’ εσένα! - Εκδόσεις Έαρ
ΕΚΟΙΜΗΘΗ Η ΜΟΝΑΧΗ ΘΕΟΚΛΗΤΗ
ΕΚΟΙΜΗΘΗ Η ΜΟΝΑΧΗ ΘΕΟΚΛΗΤΗ
Εκοιμήθη σε ηλικία 84 χρόνων η Μοναχή τις Ιεράς Γυναικείας Μονής Ευαγγελισμός Μ. Η. Θεοκλήτη. Ένας αγαπημένος άνθρωπος, στον οποίο μόνο χαμόγελο ευγένειας έβλεπες. Είχα την ευκαιρία, κυρίως στη Ρόδο όπου υπηρετούσε στο Ορφανοτροφείο Θηλέων για περίπου 50 χρόνια μετά από ευλογία του Γέροντά της Αμφιλοχίου Μακρή, να γνωριστώ καλύτερα μαζί της. Υπήρξε προστάτιδα και άγρυπνος φύλακας των παιδιών που είχαν ανάγκη από στοργή στο πλευρό της μακαριστής Εμέλειας. Οι συγκινητικές αναφορές για την ιδιαίτερη αγάπη προς τις ανήλικές Πατινιωτοπούλες που διέμεναν εκεί για να σπουδάσουν καλύπτουν μια απόσταση που δεν διανύεται....
Χαιρόταν να βλέπει πατριώτες της. Σε μια από τις πολλές επισκέψεις μου ,όπου μου έδινε πληροφορίες που εκτιμούσε πως θα φαίνονταν χρήσιμες για το βιβλίο που...από τότε ετοιμάζω, με εξέπληξε ευχάριστα όταν έμαθα γιατί έλαβε το μοναχικό όνομα Θεοκλήτη. Μου είπε:
"Είχα γνωρίσει τον πατέρα Θεόκλητο το Διονυσιάτη τον Αγιορείτη και ήθελα όταν τον γνώρισα , λαϊκή εγώ με το όνομα Μαρία, στην Αθήνα που έμεινα εγώ 2 χρόνια να μη χάσω την πνευματική επαφή μας. ΄Ελεγα, αφού πια οριστικοποιήθηκε η έλξη μου για το μοναχισμό "όταν γίνω καλόγρια θέλω να μου δώσουνε αυτό το όνομα Θεοκλήτη. Και όταν γινήκαμε, στην Αγρυπνία των Αγίων Αποστόλων το 1965 στο Χριστό της Αργυρής, με τη Γερόντισσα τη Χριστονύμφη ( σημερινή ηγουμένη) ο Γέροντας Αμφιλόχιος ήταν να δώσει το όνομα Χριστονύμφη, όπως και το έδωσε στη Γερόντισσα και εμένα Θεονύμφη. Την ώρα που πήγε να μου κόψει τα μαλλιά σκέφθηκε: Γιατί να την ονομάσω Θεονύμφη και γιατί να μην της δώσω το όνομα Θεοκλήτη μιας και γνώριζε τον πατέρα Θεόκλητο. Από μόνος του, δηλαδή τον φωτίσε ο Θεός. Και όταν άκουσα εγώ "κήρω την κώμη της κεφαλής της δούλης του Θεού Θε…Θε..." άρχισα τα κλάματα. Και κράτησα την αναπνοή μου να δω τι θα πει .Και όταν άκουσα Θεοκλήτη κατέρρευσα και Δόξαζα το Θεό".
Και πόσο ευχαριστήθηκε η Μακαριστή Θεοκλήτη όταν της είπε πως το 1995 γνώρισα και είχα μια μεγάλη συνέντευξη μαζί του τον μακαριστό σήμερα Γέροντα Θεόκλητο Διονυσιάτη, το "λόγιο Αγιορείτη του 20ού αι" όπως χαρακτηρίστηκε. (1916 – 20-1-2006)
Το γέννημα αυτό " της περιφήμου Ναυπάκτου, αλλά και το βλάστημα και θρέμμα της Ιεράς Μονής Διονυσίου, αλλά και το καύχημα ολοκλήρου του αγιορειτικού κόσμου" είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω και να τον επισκεφθώ στο κελάκι του (φωτογραφία) και να συζητήσουμε για πολλές ώρες μέχρι να οριστικοποιήσουμε και μια ωραιότητη συνέντευξη για τα 1900 χρόνια από τη συγγραφή της Αποκάλυψης το 1995 που μεταδόθηκε από την ΕΡΤ Ρόδου τότε.
Της υποσχέθηκα πως θα της έδειχνα τη φωτογραφία μαζί του, αλλά δεν πρόλαβα...
Η συναισθηματική μου φόρτιση μ αφήνει αυτή την ώρα να χαθώ μέσα στις άπειρες πτυχές της σιωπής. Η όμορφη ψυχή της μακαριστής Γερόντισσας Θεοκλήτης αυτή την ώρα βρίσκεται στα χέρια του Αγίου Αμφιλοχίου. Απολαμβάνει μέσα στο Φως το αντίδωρο της Υπακοής και της Προσφοράς της. Είη η μνήμη σου αιωνία και απαλαίωτος.
Οι φωτογραφίες είναι από τη γιορτή της Παναγίας της Φυλακτωμένης (2013) που ανήγειρε σε ανάμνηση της παλαιάς στην περιοχή της Πέτρας ο κατά σάρκαν αδελφός της Νικόλαος όταν συναντήθηκε με τον μακαριστό Ιερομόναχο Παντελεήμονα Καραλή και σε μια τελευταία επίσκεψη στην Ι.Μονή του Ευαγγελισμού Μ. Η με τον ανιψιό Στέργο για να τη γνωρίσει και να του δώσει την ευλογία της. Η τέταρτη με τον μακαριστό Θεόκλητο Διονυσιάτη - στον οποίο όφειλε το όνομά της - στο κελί του στο ΄Αγιον ΄Ορος.
@Αριστείδης Μιαούλης
"Η εικόνα "Πνευματικός Λαβύρινθος"
"Η εικόνα "Πνευματικός Λαβύρινθος" αντικατοπτρίζει ιδέες για το γήινο μονοπάτι της χριστιανικής ψυχής με τη βοήθεια της αρχαίας εικόνας του λαβύρινθου, που πέρασε από την αρχαιότητα στη μεσαιωνική Ευρώπη και στη συνέχεια στη Ρωσία. Εικόνες του λαβύρινθου τοποθετούνται στο τοίχοι και ψηφιδωτά δάπεδα στους γοτθικούς καθεδρικούς ναούς του Chartres, Reims, Amiens Οι Ρώσοι αναγνώστες ήταν εξοικειωμένοι με το βιβλίο του Τσέχου φιλόσοφου και δασκάλου Jan Amos Comenius († 1660) "The Labyrinth of the World and the Paradise of the Heart" με έναν Ρώσο ποιητικό πρόλογο από τη δεκαετία του 1630. Ωστόσο, οι σκέψεις για την αγιογραφία με αυτή την πλοκή εκτείνονται μόνο από τον 18ο αιώνα και βασίζονται στα κείμενα της Αγίας Γραφής και στα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας.
Στο κέντρο της εικόνας υπάρχει ένας λαβύρινθος, από τον οποίο δύο έξοδοι οδηγούν προς τα πάνω - στην αιώνια ζωή, και έντεκα έξοδοι - κάτω - στη φωτιά της κόλασης. Μέσα στο λαβύρινθο υπάρχει ένας κύκλος όπου αναπαρίσταται η αρχή και το τέλος της παραμονής ενός ανθρώπου στη Γη. Το μωρό είναι ακόμα στην κούνια (στα αριστερά) και ο θάνατος, που απεικονίζεται ως σκελετός, είναι ήδη έτοιμος να το κόψει (στο κέντρο). Στο νεκροκρέβατο (στα δεξιά), η ψυχή ενός ατόμου λαμβάνεται από έναν άγγελο, αλλά υπάρχει επίσης ένας δαίμονας με μια λίστα με τις αμαρτίες του αποθανόντος. Η πορεία ζωής ενός ατόμου απεικονίζεται ως μια σκάλα γείσου, κατά μήκος της οποίας ένας άνδρας και μια γυναίκα ανεβαίνουν και κατεβαίνουν. Στο πρώτο βήμα είναι ακόμα παιδιά, στο τελευταίο βήμα είναι σε βαθιά γέροντα. Οι επιγραφές αναφέρουν την ηλικία τους: από 1 έτος έως 90 ετών.
Τα κείμενα με ομοιοκαταληξία στην κορυφή του λαβύρινθου καθοδηγούν να ακολουθήσουμε τον Χριστό, ο οποίος καλεί όλους κοντά Του «και επιμελώς ανοίγει τις πύλες του Παραδείσου». Αυτά είναι τα λόγια του ψαλμού: «Πες μου τις οδούς σου, Κύριε, και δίδαξέ με τις οδούς σου» (Ψαλμ. 24:4).
Η επιγραφή στο κάτω μέρος του λαβυρίνθου είναι επίσης από τους Ψαλμούς: «Γιατί η ψυχή μου είναι γεμάτη κακία, και η κοιλιά μου πλησιάζει στον άδη» (Ψαλμ. 87, 4).
Ο κάτω κόσμος αναπαρίσταται κάτω από τον λαβύρινθο. Στη δεξιά γωνία είναι το πύρινο στόμα του Σατανά, όπου οι ψυχές των αμαρτωλών πέφτουν με τη μορφή γυμνών μορφών. Εδώ τοποθετούνται και τα ονόματα των αμαρτιών: «Πορνεία», «Αποθάρρυνση», «Αγάπη για το χρήμα», «Ματαιοδοξία», «Υπερηφάνεια», «Φόνος», «Θυμός», «Φθόνος» , "Συκοφαντία". Ο κάτω κόσμος κατοικείται από δαίμονες - πολεμιστές του σκότους που διεξάγουν πνευματικό πόλεμο με τους ανθρώπους. Χτυπούν την ανθρώπινη φυλή με τη βοήθεια παθών, που αντιπροσωπεύονται με τη μορφή γήινων όπλων: ένα τόξο, ένα όπλο, ένα κανόνι. Αλλά ανάμεσα στους δαίμονες, βλέπουμε και αγγέλους, να βγάζουν μετανοημένες ψυχές από την άβυσσο της αμαρτίας.
Πάνω από τον λαβύρινθο βρίσκεται το Βασίλειο των Ουρανών με τη Νέα Πόλη της Ιερουσαλήμ, στα τείχη της οποίας πλησιάζουν οι ψυχές των δικαίων με τη μορφή δύο νεαρών ανδρών, συνοδευόμενες από αγγέλους. Η εικόνα της Ουράνιας Πόλης αντιστοιχεί στην Αποκάλυψη (Αποκαλ 21). Στον ουρανό πάνω από τη Νέα Ιερουσαλήμ, το Άγιο Πνεύμα με τη μορφή περιστεριού, η Υπεραγία Θεοτόκος και ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, απευθύνθηκαν στον Παντοδύναμο Κύριο με προσευχητική μεσιτεία για τη σωτηρία της ανθρωπότητας».
Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ Μονή Raletinac
Χριστιανοί αδελφοί!
Για την ψυχή σου ο Θεός σου έδωσε το άγιο βάπτισμα, το άγιο χρίσμα και τη θεία κοινωνία για να ζήσει η ψυχή σου για πάντα και να κληρονομήσει τη βασιλεία των ουρανών.
Αυτός είναι ο στόχος της ζωής σου στη γη, να ζεις με χριστιανικό τρόπο, όπου έδωσες υπόσχεση στο άγιο βάπτισμα ότι θα υπηρετήσεις τον Κύριο Ιησού Χριστό και έγινες γιος του Θεού με τη χάρη του Θεού και έφτυσες τον Σατανά και όλα τα έργα του διαβόλου.
Πρόσεχε τώρα και σκέψου ποιον υποσχέθηκες να υπηρετήσεις και ποιον απαρνήθηκες;
Είσαι γιος του Θεού και είσαι υποχρεωμένος να σέβεσαι τον ουράνιο Πατέρα σου, και να τον υπηρετείς όπως σε υπηρετεί καθημερινά, και περιμένει να σε ανταμείψει με μια αγγελική ζωή στους ουρανούς...
Φτιάχνω μια ζωή που το μάτι σου δεν την βλέπει, ούτε το αυτί σου ακούει, ούτε τη έρχεται στο μυαλό...
αρχιμανδρίτης Γαβριήλ
Μονή Raletinac
Γέροντα, πώς κρίνετε την πορεία των πραγμάτων στο Κυπριακό;
-Γέροντα, πώς κρίνετε την πορεία των πραγμάτων στο Κυπριακό;
Είναι 48 χρόνια που περιμένουμε την απελευθέρωση...
-Πιστεύω ότι η θεραπεία πρέπει να αρχίσει από το λαό. Πρέπει να δημιουργήσουμε ανθρώπους ελεύθερους. Να έχουν ελεύθερο φρόνημα, ελεύθερη ψυχή για να αποκτήσουν και ελεύθερη πατρίδα.
Εάν τα νέα μας παιδιά δεν είναι ελεύθερα, και ελεύθερη πατρίδα να αποκτήσουν θα την υποδουλώσουν πάλι. Δηλαδή να φτιάξουμε ανθρώπους με ελεύθερο φρόνημα, υγιείς πνευματικά-σωματικά-ψυχικά.
Να ξέρουν το σκοπό της ζωής τους, το λόγο της ύπαρξής τους.
Να αγαπούν την πατρίδα τους, να αγαπούν την ιστορία τους και να αγαπούν και τον κόσμο όλο. Να μην απορρίπτουν κανέναν. Να είναι μακριά από φανατισμούς και από ιδεοληψίες και να προσφέρουν την αγάπη τους σε όλους τους ανθρώπους. Αυτό κάνει και η Εκκλησία.
Από την συνέντευξη του Μητροπολίτου Λεμεσού κ. Αθανασίου στη δημοσιογράφο Νατάσα Ιωάννου στον τηλεοπτικό σταθμό Βεργίνα TV Κύπρου.
https://youtu.be/Xd2SxFXmVYg
ΠΑΤΉΡ ΙΩΆΝΝΗΣ ΝΤΑΣΙ ΘΑΥΜΑΣΤΌ ΓΕΓΟΝΌΣ.
Δύο πολύ όμορφοι νέοι ήρθαν σήμερα στην Εκκλησία. Στην αγκαλιά τους κρατούσαν ένα μικρό αρκουδάκι. Ένα κοριτσάκι ενός μήνα περίπου. Είχε χέρια στο μέγεθος των λεπίδων χόρτου. Η κούκλα κοιμόταν.
Οι άνθρωποι μου είπαν: Πατέρα, αυτή είναι ο καρπός των προσευχών της αγιότητάς σου.
Εγώ που έχω εκατοντάδες μωρά για τα οποία προσευχήθηκα, δεν ήξερα πια γι' αυτά. Μετά μου υπενθύμισαν πώς μάταια περίμεναν πολλά χρόνια, πώς τους έδωσα τον κανόνα της προσευχής, το έργο στο οποίο πάντα μου έγραφαν.
Και πώς τη λένε;
Πάτερ Εύα Ιωάννα, για τις προσευχές του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου και για την επιμονή σας. Έβαλα το χέρι μου στο μέτωπο του αγγέλου. Ένιωσα μια κρυφή χαρά, μια συγκίνηση ικανοποίησης. Μετά τους πήγα στην προσευχή. Αφιέρωσα το κοριτσάκι στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο. Ήταν τόσο μικρό που τα μαλλιά του ήταν σαν γνουδι πάνω του. Το παιδί πήρε μια βαθιά ανάσα στον ύπνο του και μετά αναστέναξε από ευγνωμοσύνη στον καλύτερο άγιο της ζωής μας.
Μνήμες του Αγίου Ιόνα της Μαντζουρίας (Ποκρόφσκι)
🔸 «Στη Μαντζουρία, στα σύνορα μεταξύ Ρωσικής Σιβηρίας και Κίνας, όπου έζησε και πέθανε ο επίσκοπος Ιόνα, υπήρχε μια ρωσική οικογένεια: ένας υπάλληλος στον Ανατολικό Σιδηρόδρομο, η γυναίκα του και ο γιος του. Δεδομένου ότι ο πατέρας της οικογένειας εργαζόταν για τους κομμουνιστές, η οικογένεια δεν έδειξε ενδιαφέρον για την πίστη και την Εκκλησία. Όμως ο γιος τους αρρώστησε και δεν ανάρρωσε για αρκετούς μήνες. Τα πόδια του παρέλυσαν, έγιναν σαν να ήταν ξένα. Οι γονείς έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν, καταφεύγοντας σε γιατρούς και φάρμακα. Αλλά τίποτα δεν βοήθησε. Το αγόρι γινόταν όλο και χειρότερο. Ρώσοι και Ιάπωνες γιατροί κλήθηκαν, έκαναν ακτινογραφίες. Και καμία βελτίωση. Οι γονείς σε απόγνωση περίμεναν τον θάνατο του παιδιού τους. Στο μεταξύ εμφανίστηκε ο τοπικός επίσκοπος Ίωνας. Αυτό συνέβη στις 20 Οκτωβρίου 1925. Εξαιτίας του θανάτου του αγαπημένου αρχιεφημέριου, όλη η πόλη ήταν σε σύγχυση. Η μητέρα τάισε το άρρωστο παιδί της στο κρεβάτι, το σπάργανε και βγήκε στην πόλη για δουλειές. Όταν επέστρεψε στο σπίτι, το παλιότερα ακίνητο αγόρι, ο γιος της, έτρεξε έξω από το δωμάτιό του και φώναξε χαρούμενα: «Μαμά, θεραπεύθηκα!».
🔸 Η μητέρα δεν πίστευε στα μάτια της. Αγκάλιασε τον γιο της, τον φίλησε, έκλαψε από χαρά και άρχισε να ρωτάει πώς έγινε αυτό. Και ο γιος της της είπε: «Όταν βγήκες, με πήρε ο ύπνος. Στο όνειρό μου εμφανίστηκε ένας καλός άντρας με ιερατικά ρούχα και με ρώτησε: «Γιατί είσαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι;». Του είπα ότι τα πόδια μου ήταν παράλυτα και δεν μπορούσα να κουνηθώ. Και αυτός ο άνθρωπος μου είπε: «Εδώ είναι τα πόδια μου. Πάρε τα και πήγαινε. Δεν τα χρειάζομαι πια»...
🔸 Η μητέρα ρώτησε λεπτομερώς πώς ήταν αυτός ο καλός άνθρωπος και ο γιος της τον περιέγραψε. Το πρωί η μητέρα πήρε μαζί της τον γιο της και πήγε στο μνημόσυνο του νεομεταθέτη επισκόπου. Βλέποντας το πρόσωπο του εκλιπόντος επισκόπου, το αγόρι φώναξε: «Μάνα! Εδώ είναι ο καλός που μου εμφανίστηκε σε όνειρο και μου έδωσε τα πόδια του».
Μνήμες του Αγίου Ιόνα της Μαντζουρίας (Ποκρόφσκι)
Η δύναμη του αφορισμού
Η δύναμη του αφορισμού
Μια ιστορία ειπώθηκε στον Sir Paul Ricaut, Βρετανό Πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη κατά τη διάρκεια του τελευταίου μισού του 17ου αιώνα, από ένα Μοναχό που τον έλεγαν Σωφρόνιο, ο οποίος είχε γίνει αυτόπτης μάρτυρας στη Μήλο της δύναμης της Εκκλησίας, όπως έλεγε.Οι κάτοικοι του νησιού για πολύ καιρό είχαν ενοχλήσεις από ένα νυχτερινό φάντασμα, το οποίο όπως έλεγαν έβγαινε από τον τάφο ενός ανθρώπου που είχε πεθάνει αφορισμένος. Ο τάφος ανοίχτηκε και το σώμα βρέθηκε άλιωτο ενώ οι φλέβες ήταν γεμάτες με αίμα.Οι Μοναχοί του νησιού συσκέφτηκαν και αποφάσισαν ότι η σωστή πορεία δράσης ήταν να κόψουν το σώμα και να το βράσουν σε κρασί. Οι συγγενείς του ανθρώπου όμως αντέδρασαν, πέτυχαν να έχουν μια καθυστέρηση της όλης διαδικασίας και πήγαν στην Κωνσταντινούπολη να θερμοπαρακαλέσουν τον Πατριάρχη να άρει τον αφορισμό. Στο μεταξύ το σώμα είχε τοποθετηθεί στην Εκκλησία και προσευχές προσφέρονταν για την ανάπαυση της ψυχής του.Μια μέρα ο ίδιος ο Σωφρόνιος διεύθυνε τις τελετές, όταν ένας ξαφνικός ήχος ακούστηκε μέσα από το φέρετρο. Το άνοιξαν και είδαν ότι το σώμα είχε λιώσει. Η ώρα του συμβάντος καταγράφηκε και όταν η αντιπροσωπεία των συγγενών γύρισε από τη Κωνσταντινούπολη, ανακαλύφθηκε ότι το συμβάν είχε συμβεί την ίδια ώρα που ο Πατριάρχης είχε άρει τον αφορισμό.
Ο Γέροντας Ηλίαςείναι ακόμα στο Άγιο Όρος και δεν σταματά να νηστεύει και να προσεύχεται για εμάς.
🔸 «Αυτό που δεν επιτρέπει ο Θεός δεν θα συμβεί ποτέ. Και πιστεύουμε ότι μπορούμε να αποφύγουμε κάτι κακό χτυπώντας τα δάχτυλά μας στο τραπέζι και αγανακτώντας: «Φιου, φευ». Αποκαλύπτει μόνο την νωθρότητα μας, την απιστία μας, την απαξία και τη βρωμιά μας. Πιστεύουμε στην τύχη και όχι στην Πρόνοια του Θεού, πιστεύουμε στο πεπρωμένο και όχι στον Παντοδύναμο Θεό, στα χέρια του οποίου βρίσκεται η ευημερία ή η κακή υγεία όχι μόνο των ανθρώπων, αλλά και ολόκληρου του κόσμου».
Schiarchimandrite Ilyi Nozdrin
Μακαριστός Ηγούμενος Γρηγόριος Ιεράς Μονής Δοχειαριου *
Στο Άγιον Όρος, σε όλα τα μοναστήρια γίνεται προσπάθεια ώστε, πριν από τις μεγάλες γιορτές, να γυαλίζουν, μέχρι που να λάμπουν, όλα τα εκκλησιαστικά σκεύη, έτσι ώστε ο Ναός να πανηγυρίζει με όλη τη μεγαλοπρέπεια.
Πάνω σε αυτές τις γυαλισμένες επιφάνειες παίζουν ιδιαίτερα όμορφα οι λάμψεις από τα φώτα των κεριών και καντηλιών. Αλλά, όπως συνηθίζεται, αυτή τη δύσκολη και κουραστική δουλειά την κάνουν οι υποτακτικοί και όσοι ανήκουν στη μικρότερη αδελφότητα. Και αυτοί ήσαν πάντοτε πάρα πολλοί στη Μονή Δοχειαρίου στα χρόνια του γέροντα Γρηγορίου.
– Ευλογείτε! – απευθύνομαι στον μοναχό που γυάλιζε το κηροπήγιο (στο Άγιο Όρος ζητάνε ευλογία από όλους τους μοναχούς όχι μόνο από τους ιερείς).
– Ο Θεός να σε ευλογεί, – μου απαντάει εκείνος, χωρίς να διακόπτει τη δουλειά του.
– Θα ήθελα, αν είναι δυνατόν, να δω τον ηγούμενο – λέω.
– Και γιατί τον θέλεις; – ενώ συνέχιζε να εργάζεται το ίδιο σχολαστικά – διευκρινίζει αυτός.
Εξηγώ ότι έχω για αυτόν συστατική επιστολή από τη Μόσχα κτλ.
– Και εσύ ποιος είσαι; – με ρωτάει και ξεκινάει μια συζήτηση που περισσότερο μοιάζει με ανάκριση...
Και όταν διευκρινίστηκαν όσα τον ενδιέφεραν, τότε, πάλι χωρίς να διακόψει την εργασία του, με αιφνιδιάζει:
– Έλα, εγώ είμαι ο ηγούμενος. Έλα να μας βοηθήσεις.
*Μακαριστός Ηγούμενος Γρηγόριος Ιεράς Μονής Δοχειαριου *
ΝΈΟ ΒΙΒΛΊΟ
Οι Εκδόσεις Επιστροφή παρουσιάζουν το φωτογραφικό λεύκωμα "Κάνε Αγάπη!" του Γέροντα Γαβριήλ Κοβιλιάτη. Η εφαρμογή της προτροπής “Κάνε αγάπη!” είναι συνηθισμένη στη γλώσσα των ορθόδοξων μοναχών. Σημαίνει να γίνεσαι κάθε στιγμή ενεργητικός φορέας αγάπης, ακόμα και στα πιο ασήμαντα και ταπεινά διακονήματα της καθημερινότητας. Να κάνεις αγάπη, να δίνεις αγάπη, να γίνεσαι αγάπη, να είσαι αγάπη, μόνο αγάπη. Η άσκηση στην αγάπη είναι ο δρόμος που οδηγεί στην απόλυτη Αγάπη, όπως ενσαρκώθηκε στο πρόσωπο του Χριστού. Το μονοπάτι είναι πάντα εκεί, έτοιμο να το περπατήσεις. Με πόνο αλλά και με χαρά, με δίψα αλλά και με δροσιά, με κόπο αλλά και με ανάπαυση. Το μοναδικό σου εφόδιο: η αγάπη.
Γι’ αυτό “Κάνε αγάπη!” με στιγμιότυπα από την αρμονική κοινωνία των ανθρώπων μεταξύ τους, αλλά και με τα πλάσματα της φύσης, που μας περιβάλλει.
Εκδόσεις Επιστροφή ∣ www.epistrofibooks.com ∣ info@epistrofibooks.com ∣
Λεωφ.Αμαλίας 7 Ναύπλιο ∣ (+30) 2752026362
ΝΈΟ ΒΊΒΛΙΟ.
O Μανιατάκος, ο γάιδαρος χωρίς όνομα και ο Γέροντας της αγάπης
της Μαρίας Κασαμπαλάκου
Η πεταλούδα με το όνομα Ρόουζ πέφτει πάνω σε έναν ανώνυμο γάιδαρο, που έπληττε από την ανούσια καθημερινότητα. Τον πείθει να κάνει τον άρρωστο, έτσι ώστε να τον ελευθερώσει το αφεντικό του. Το κόλπο πετυχαίνει και οι δυο τους ξεκινούν για ένα μεγάλο ταξίδι. Ο γάιδαρος πρέπει να αποκτήσει ένα όνομα! Πρέπει να φτάσουν όπως και δήποτε στο μοναστήρι, εκεί που δίνουν τα ονόματα στα ζώα! Στο δρόμο συναντούν τη Μαργούδη, που έχει αλτσχάιμερ και τον Γκιώνη, που ψάχνει τον αδελφό του. Μετά από μια μεγάλη πορεία, οι 4 φίλοι ενωμένοι θα τα καταφέρουν και ο γάιδαρος θα αποκτήσει το δικό του όνομα, για γίνει ο Μανιατάκος και μια νέα προοπτική ζωής να ανοιχτεί μπροστά του.
Εκδόσεις Επιστροφή ∣ www.epistrofibooks.com ∣ info@epistrofibooks.com ∣
Λεωφ.Αμαλίας 7 Ναύπλιο ∣ (+30) 2752026362
"El ícono "Laberinto espiritual"
"El ícono "Laberinto espiritual" refleja ideas sobre el camino terrenal del alma cristiana con la ayuda de la antigua imagen del laberinto, que pasó de la antigüedad a la Europa medieval y luego a Rusia. Las imágenes del laberinto se colocan en las paredes y pisos de mosaico en las catedrales góticas de Chartres, Reims, Amiens. Los lectores rusos estaban familiarizados con el libro del filósofo y maestro checo Jan Amos Comenius († 1660) "El laberinto del mundo y el paraíso del corazón" con un prefacio poético ruso de la década de 1630. Sin embargo, las consideraciones de pintura de iconos con esta trama se extienden solo a partir del siglo XVIII y se basan en los textos de la Sagrada Escritura y en las obras de los Padres de la Iglesia.
En el centro del ícono hay un laberinto, del cual dos salidas conducen hacia arriba, a la vida eterna, y once salidas hacia abajo, al fuego del infierno. Dentro del laberinto hay un círculo donde se representan el principio y el final de la estancia de una persona en la Tierra. El bebé todavía está en la cuna (a la izquierda) y la muerte, representada como un esqueleto, ya está lista para cortarlo (en el centro). En el lecho de muerte (a la derecha), el alma de una persona es recibida por un ángel, pero también hay un demonio con una lista de los pecados del difunto. El camino de la vida de una persona se representa como una escalera de cornisa, a lo largo de la cual suben y bajan un hombre y una mujer. En el primer paso todavía son niños, en el último son ancianos profundos. Las inscripciones indican su edad: de 1 año a 90 años.
Los textos rimados en la parte superior del laberinto instruyen a seguir a Cristo, que llama a todos a Sí mismo "y abre diligentemente las puertas del Paraíso". Estas son las palabras del salmo: “Tus caminos, oh Señor, dime, y enséñame tus caminos” (Sal. 24:4).
La inscripción en el fondo del laberinto es también de los Salmos: “Porque mi alma está llena de mal, y mi vientre se acerca al infierno” (Sal. 87, 4).
El inframundo está representado bajo el laberinto. En la esquina derecha está la boca de fuego de Satanás, donde las almas de los pecadores caen en forma de figuras desnudas. Los nombres de los pecados también se colocan aquí: "Fornicación", "Desaliento", "Amor al dinero", "Pianismo", "Vanidad", "Orgullo", "Asesinato", "Ira", "Desmisericordia", "Envidia" , “Calumnia”, “Revelación”. El inframundo está habitado por demonios, guerreros de la oscuridad que libran una guerra espiritual con las personas. Golpean a la raza humana con la ayuda de las pasiones, representadas en forma de armas terrenales: un arco, una pistola, un cañón. Pero entre los demonios, también vemos ángeles, sacando almas arrepentidas del abismo del pecado.
Sobre el laberinto está el Reino de los Cielos con la Ciudad Nueva de Jerusalén, a cuyos muros se acercan las almas de los justos en forma de dos jóvenes, acompañados de ángeles. La imagen de la Ciudad Celestial corresponde al Apocalipsis (Ap. 21). En el cielo sobre la Nueva Jerusalén, el Espíritu Santo en forma de paloma, el Santísimo Theotokos y San Juan Bautista, se dirigieron al Señor Todopoderoso con una intercesión orante por la salvación de la humanidad."
Traducción.
Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2022
Πού είναι άραγε οι τάφοι των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων;;Ο αιμοσταγής Ταμερλάνος τιμάται μετά θάνατον, ενώ οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες δεν είναι γνωστό ούτε καν πού είναι οι τάφοι τους. Πού είναι θαμμένοι ο Λέων Γ΄, ο Ηράκλειος, ο Βασίλειος Β΄; Στην φωτογραφία φαίνονται μερικές μισοσπασμένες λάρνακες, που σαπίζουν στον κήπο του αρχαιολογικού μουσείου της Κωνσταντινούπολης, προερχόμενες από συλημένους αυτοκρατορικούς τάφους .
ΤΟ ΠΟΥΛΑΡΑΚΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΤΟ ΠΟΥΛΑΡΑΚΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΖΩΗΡΟΝ,ευκίνητο, ακάματο, άκακον, εύτακτον και πράον, μα απείρακτον και ανήλακτο(που δεν κλωτσά) , πρόθυμον να ‘πηρετεί Θεόν και ανθρώπους ο πολύν έχων την αγαθήν βίαν εις την αρετή πατήρ Π…..
Και όπως ο μικρός πώλος γυρίζει ως πλανήτης πέριξ του πόλου της μητρός του έτσι και ο αγαθός Λευίτης π.Π…., κοντούλης και ευκίνητος περιφέρεται και φέρεται με ζήλον θηλάζοντος νηπίου ολόγυρα του πόλου της Θεϊκής αγάπης.
Μία φορά εν απλότητι μου είχε εκμυστηρευθεί για την Αγία Κορυφή του Σινά και πως, δίχως να το καταλάβει, ως να επέταξε ,όπως πετά το πουλαράκι δια να φτάσει παρά της όνου , ανέβηκε και βρέθηκε επάνω εις το Ιερό Ναϊδριο της Αγίας Κορυφής ακάματος όπως ακούραστα διακονούν τον Τρισήλιον Θεόν τα Αγγελικά τάγματα.
Μάλιστα μετά από δεκαοχτώ ημέρας που αφίχθη στην οικία του με τον ταξιδιωτικόν σάκον του υπό μάλης ,η θυγατέρα του μόλις τον αντίκρυσε στην εξώθυρα της επαρχιακής του οικίας ,θαμπώθηκε από την αλλοιωμένη θωριά του φωνάζοντας με δέος προς την παπαδιά:
-Μαμααά ,έλα να δείς τον μπαμπά πως έχει αλλάξει!
Το σεμνό και αγλαό φως των αγίων προσκυνημάτων είχε λαμπρύνει το αγαθόν και πάντα γελαστόν πρόσωπόν του.
Την άλλη κιόλας ημέρα όταν είχε να λειτουργήσει σε παρεκκλήσι της ενορίας του όπου έχει και Κοιμητήρι τον είδον τινές ευλαβείς κυρίες, εις την μεγάλην είσοδον ενώ εβαστούσε τα Άγια , να βαδίζει επί του αέρος ,μισό μέτρο επάνω από της γής, ενώ η Παπαδιά φώναζε:
-Βοήθεια,κάποιος να τον κρατήσει… θα πέσει ο ευλογημένος!
Μα ετούτο που ακόμη προκαλεί βαθείαν εντύπωση είναι η ταπείνωσή του ακόμη και τώρα που εγγίζει τα ογδοήκοντα να τον θωρρείς να εξομολογείται τας αμαρτίας του σε συλλειτουργό(*), της ενορίας του και μάλιστα εγγονό του σε ηλικία δεικνύων τέτοια πρόθυμη υπακοή ως φιλόζηλος τις αρχάριος Μοναχός εν Αγίω Όρει.
Αρέσκεται να φιλοσοφεί τα πράγματα και ιδιαιτέρως να εκφέρει μετά σοβαρότητος μα και νηπιακού πνεύματος διδάσκοντας με σοφά αποφθέγματα αρχαίων Ελλήνων ή Πατέρων της Εκκλησίας μας,όπως και ετούτο που αποτελεί και δικό του καθημερινό κανόνα ζωής:
«Ἐγκράτεια καί ἄσκησις καί τῆς τροφῆς λιτότης,
καί ἔγερσις ἑωθινή, ἐστί μακροβιότης.»
κλείνοντας πάντα τον λόγον και την διδαχήν με πολύν σύγχρονον τρόπον:
-Αντιλαβού;(κατάλαβες δηλαδή)Ο.Κ. (εντάξει)λοιπόν.
Χαίρεσαι και ευφραίνεσαι να συζητείς μαζί του μα και εύχεσαι να χαρίσει και άλλον πολύν τον βίον εις τον π.Π…. ο αγαθοδότης Θεός, για να σηκώνει αεικίνητον την βασιλεία Του ,ως άλλο της Βηθανίας γαϊδουράκι του Χριστού ,στις λευιτικές και Θεοφορεμένες του πλάτες.
(*)Για να ομολογήσουμε την αλήθεια, εμείς οι Ιερείς πολύ περιορισμένως εξομολογούμεθα τας αμαρτίας μας κατά το γνωμικόν : «του τσαγκάρη το παπούτσι είναι πάντα μπαλωμένο» και μάλιστα ο αναμεταξύ μας φόβος, η ανασφάλεια και η α-γενής άμιλλα ( καίτοι έχομεν γένια)το αποτρέπει ποσώς ακόμη κατά το και πάλιν άλλον λαϊκόν γνωμικόν που είχα ακούσει παρά μίας γεροντίσσης καντηλανάφτισσας : Παπάς Παπά δεν θέλει»
π.Διονύσιος Ταμπάκης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
