Την δεύτερη ημέρα του ίδιου μήνα η Μνήμη των αγίων Ιερομάρτυρα Κυπριανού και της Αγίας Παρθένου και Μάρτυρα Ιουστίνης.

Την δεύτερη ημέρα του ίδιου μήνα η Μνήμη των αγίων Ιερομάρτυρα Κυπριανού  και της Αγίας Παρθένου και Μάρτυρα Ιουστίνης.

Ο άγιος Κυπριανός ήταν από την Αντιόχεια της Συρίας, επί Δεκίου του βασιλιά, ευγενής και πλούσιος, φιλόσοφος και μεγάλος μάγος. Οδηγήθηκε όμως προς την πίστη του Χριστού από την Ιουστίνα την παρθένο και χριστιανή, η οποία, καταγόμενη και αυτή από την Αντιόχεια,  διέλυσε σαν ιστό αράχνης όλες τις δαιμονικές ενέργειές του απέναντί της. Διότι κάποιος Έλληνας, Αγλαΐδας λεγόμενος, επειδή πληγώθηκε από έρωτα γι’ αυτήν, λόγω της ομορφιάς της, κι επειδή δεν μπόρεσε να πετύχει το σκοπό του, προσήλθε στον Κυπριανό. Όταν όμως αυτός τρεις φορές έστειλε δαίμονες προς την κόρη, χωρίς να πετύχει τίποτε, τότε κατάλαβε ότι η τέχνη του ήταν ανίσχυρη, γι’  αυτό και μεταστράφηκε στην πίστη του Χριστού, βαπτίσθηκε και έκαψε όλα τα μαγικά του βιβλία. Τέλος μάλιστα έγινε και επίσκοπος της Εκκλησίας. Κι αφού οδήγησε πολλούς στον χριστιανισμό, συνελήφθη μαζί με την Ιουστίνα από τον Κόμη της Δαμασκού, οπότε και υπέστησαν σκληρά βασανιστήρια: ξέσθηκαν οι πλευρές τους, τους έβαλαν σε σιδερένιο τηγάνι, και στο τέλος, αφού τους έστειλαν στη Νικομήδεια, τους έκοψαν το κεφάλι.

Συναξαριστής 

* * * 

Την ίδια ημέρα μνήμη του Αγίου Πατέρα μας Κυπριανού επισκόπου Καρχηδόνας. 

Ο Θάσκιος Καικίλιος Κυπριανός γεννήθηκε στην Καρχηδόνα (κοντά στην σημερινή Τύνιδα) στις αρχές του γ’ αιώνος. Υιός επιφανούς οικογενείας εθνικών, έλαβε λαμπρή μόρφωσι και διέπρεψε με σπάνια δεινότητα στο επάγγελμα του ρήτορος, ώστε νωρίς να αποκτήση μεγάλη αίγλη τόσο μεταξύ των εθνικών, όσο και μεταξύ των χριστιανών της πατρίδος του. Όταν το 246, ύστερα από έκλυτον βίο, προσήλθε στον χριστιανισμό δια του πρεσβυτέρου Καικιλίου και βαπτίσθηκε, το γεγονός προκάλεσε ζωηρό ενδιαφέρον και έντονες συζητήσεις στην μεγάλη ρωμαϊκή πόλι της Αφρικής. Μετά την βάπτισί του διεμοίρασε τον πλούτο του στους πτωχούς και, ζώντας ως ασκητής, με ζήλο αφοσιώθηκε στην προσευχή και στην μελέτη των θείων Γραφών και των εκκλησιαστικών συγγραφέων. Το 248/9 με ομόφωνη απαίτησι του λαού εξελέγη δια βοής επίσκοπος Καρχηδόνος, παρά την εναντίωσι ωρισμένων κληρικών, οι οποίοι από αντιζηλία για τον παραγκωνισμό τους τον κατηγόρησαν για ακαταλληλότητα ως νεοβαπτισθέντα.

Το 250, με την έναρξι του διωγμού του Δεκίου κατά των χριστιανών, οι εθνικοί της Καρχηδόνος, που δεν είχαν συγχωρήσει στον λαμπρό τους ρήτορα την προδοσία που τους έκανε, ζητούσαν επίμονα στο στάδιο να ριφθή και ο Κυπριανός στους λέοντες. Προσέκρουσαν όμως στην θεία βουλή, διότι η διωκόμενη Εκκλησία είχε ανάγκη από τον ποιμένα της. Ο Κυπριανός αποχώρησε από την Καρχηδόνα μαζί με άλλους επιφανείς χριστιανούς και κατέφυγε για ένα χρόνο και πλέον σε άγνωστον τόπο, κοντά στην πόλι, απ’ όπου διηύθυνε την Εκκλησία ευρισκόμενος σε συνεχή αλληλογραφία με το ποίμνιό του. Κατά τον διωγμό αυτό πολλοί χριστιανοί, για να αποφύγουν τα βασανιστήρια και το μαρτύριο, δέχθηκαν να θυσιάσουν στα είδωλα ή υπέγραψαν μόνον ότι θυσίασαν.

Όταν κατεσίγασε ο σάλος του διωγμού, οι εκπεσόντες αυτοί χριστιανοί που ονομάσθηκαν αποστάτες ή πεπτωκότες (lapsi), μετανοημένοι ζητούσαν να γίνουν πάλι δεκτοί στην Εκκλησία, θέτοντας ένα νέο και σοβαρό ζήτημα στους εκκλησιαστικούς ποιμένες. Ο άγιος Κυπριανός, φωτισμένος από το Άγιον Πνεύμα, ακολούθησε την βασιλική οδό της μεσότητος· απέρριψε μεν την αίτησί τους για άμεση αποκατάστασι στους κόλπους της Εκκλησίας, δεν τους εστέρησε όμως και κάθε ελπίδα σωτηρίας. Πίστευε ότι οι αποστάτες έπρεπε να υποβληθούν σε μακροχρόνια μετάνοια, ενώ όσοι θυσίασαν στα είδωλα χωρίς εξαναγκασμό, απλώς από φόβο, υπεβάλλοντο σε ισόβια μετάνοια. Σε περίπτωσι όμως νέου διωγμού θα εγίνοντο αμέσως δεκτοί και θα τους παρείχετο η θεία κοινωνία, ώστε να ενισχυθούν προς τους νέους αγώνες. Στην απόφασι του Κυπριανού αντιτάχθηκε μερίς αντιδραστικών πρεσβυτέρων. Με επικεφαλής τον διάκονο Φηλικίσσιμο τον κατηγόρησαν για υπερβολική αυστηρότητα και ανεκήρυξαν κάποιον δικό τους Φορτουνάτο σχισματικό επίσκοπο Καρχηδόνος.

Αντιθέτως, όσοι απέρριπταν τελείως την αποκατάστασι των εκπεσόντων σχημάτισαν την μερίδα των «αυστηρών» και τον κατηγόρησαν για υπερβολική επιείκεια. Ηγέτης τους ήταν ο μοντανιστής Μάξιμος, που αυτοανακηρύχθηκε επίσης επίσκοπος της πόλεως. Και ο Νοβάτος, ενώ αρχικά πρωτοστατούσε στο κίνημα του Φηλικίσσιμου, βρέθηκε ξαφνικά στην Ρώμη οπαδός της αυστηρής παρατάξεως του Νοβατιανού, προκειμένου να αντιπαλαίση προς τον πάπα Ρώμης Κορνήλιο (251-253), τον οποίον υποστήριζε ο Κυπριανός.

 

Η τρομερή πανώλης που ενέσκηψε στην Καρχηδόνα το 252 έθεσε τέρμα στο σχίσμα, απετέλεσε όμως αφορμή για νέον διωγμό εναντίον της Εκκλησίας. Κατά την διάρκεια της μεγάλης αυτής δοκιμασίας ο άγιος Κυπριανός απέδειξε όλο το μεγαλείο της αρετής και της αγάπης του προς τον θλιβόμενο και πάσχοντα λαό. Με υποδειγματική αυταπάρνησι και εθελοθυσία διοργάνωσε βοήθειες υπέρ των ασθενών, παραμυθούσε τους συγγενείς των τεθνεώτων, ενίσχυε τους κλονισμένους στην πίστι και στην ελπίδα τους προς τον Θεό και ενεταφίαζε τους αποθνήσκοντας, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, πράξεις που προκάλεσαν την εκτίμησι και τον θαυμασμό και αυτών ακόμη των εθνικών.

Μόλις επανήλθε η ειρήνη, ο Κυπριανός συνεκάλεσε τρεις συνόδους στην Καρχηδόνα (255-256), για να ρυθμίση τα εσωτερικά προβλήματα της Εκκλησίας και ιδιαίτερα το θέμα της προσλήψεως των αιρετικών· εάν δηλαδή θα γινόταν με βάπτισμα ή με απλή επίθεσι των χειρών, όπως γινόταν στην Ρώμη. Στις συνόδους ο Κυπριανός υποστήριζε την παράδοσι της Εκκλησίας της Αφρικής και των Εκκλησιών της Ανατολής (κυρίως του αγίου Φιρμιλιανού, επισκόπου Καισαρείας Καππαδοκίας, 28 Οκτ.) , σύμφωνα με την οποία όσοι αιρετικοί επιθυμούσαν να γίνουν μέλη της Εκκλησίας έπρεπε να βαπτισθούν. Δεν ζητούσε όμως να επιβάλη αυτήν την πράξι σε Εκκλησίες που είχαν διαφορετική παράδοσι. Ο επίσκοπος Ρώμης Στέφανος (254-257) αντέδρασε ζωηρά στην απόφασι και απαιτούσε όλες οι Εκκλησίες να αποδεχθούν την ρωμαϊκή πράξι. Αν και ο επίσκοπος Αλεξανδρείας άγιος Διονύσιος επενέβη προς συμβιβασμόν, η αδιάλλακτη στάσις του Στεφάνου επέφερε ρήξι των εκκλησιαστικών σχέσεων μεταξύ της Ρώμης και των Εκκλησιών της Β. Αφρικής, οι οποίες αποκαταστάθηκαν μόνον μετά τον θάνατο του τελευταίου (257).

Κατά την εννεατή ποιμαντορία του ο Κυπριανός τόσο διέλαμψε στον επισκοπικό θρόνο της Καρχηδόνος, ώστε όχι μόνον οι εκατόν τριάντα επίσκοποι της Αφρικής, της Νουμιδίας και της Μαυριτανίας τον θεωρούσαν ως τον πρώτο μεταξύ τους, αλλά και επίσκοποι από την Γαλλία, την Ρώμη και την Καππαδοκία ζητούσαν τις συμβουλές του.

Το 256, ενώ ακόμη η διάστασις με την Εκκλησία της Ρώμης δεν είχε αρθή, ο αυτοκράτωρ Βαλεριανός κίνησε νέον διωγμό. Ο Κυπριανός συνελήφθη στις 30 Αυγούστου του 257 και εξορίσθηκε στο Κούρουμπι (σημερ. Korba, νοτιοανατολικά της Τύνιδος). Από εκεί διοργάνωνε βοήθειες υπέρ των χριστιανών, οι οποίοι εκρατούντο στα φοβερά μεταλλεία του Σιγίου (Sigus) της Νουμιδίας. Ύστερα από αποκάλυψι εγνώρισε ότι είχε φθάσει η ώρα να ομολογήση την πίστι του δια του μαρτυρίου και, μόλις του επετράπη, επανήλθε στην Καρχηδόνα. Στις 13 Σεπτεμβρίου του 258 συνελήφθη πάλι και οδηγήθηκε ενώπιον του νέου ανθυπάτου Γαλερίου Μαξίμου. Κατά την ανάκρισι ο άγιος επίσκοπος δεν επεδίωξε να απολογηθή. Όταν άκουσε ότι καταδικάζεται στον δια ξίφους θάνατο, είπε: «Deo gratias!» (Δόξα τω Θεώ!) Το πλήθος των χριστιανών που παρακολουθούσε την δίκη ανεβόησε: «και εμάς μαζί του!» δημιουργώντας μεγάλη σύγχυσι και όλοι συνόδευσαν τον άγιο ιεράρχη μέχρι τον τόπο του μαρτυρίου.

Εκεί ο Κυπριανός έβγαλε το ωμοφόριό του και γονάτισε να προσευχηθή. Παρέδωσε το στιχάρι του στους διακόνους που τον είχαν περιστοιχίσει και ήρεμα περίμενε τον δήμιο. Όταν έφθασε, είπε να του δώσουν είκοσι πέντε χρυσά νομίσματα για τον κόπο του. Έδεσε κατόπιν μόνος τα μάτια του και απετμήθη την κεφαλή στις 14 Σεπτεμβρίου 258. Ο λαός άπλωνε υφασμάτινα αντικείμενα, για να απομάξη το αίμα του μάρτυρος επισκόπου του.

Την νύκτα οι πιστοί, για να διασώσουν το σώμα του από την μανία των ειδωλολατρών, το μετέφεραν κρυφά με ύμνους έξω από την πόλι και το ενεταφίασαν στην παραλία. (*) Η επέτειος του μαρτυρίου του εορταζόταν με πάνδημο μνημόσυνο σε όλη την Αφρική, στην Ρώμη, στην Κωνσταντινούπολι και στην Ισπανία.

Το συγγραφικό έργο του αγίου Κυπριανού, αποτελούμενο κυρίως από επιστολές και σύντομες πραγματείες, θεωρείται από τα αξιολογώτερα κείμενα της λατινικής πατερικής γραμματείας και της ορθοδόξου θεολογίας.

 

(*) Λίγο μετά το 313 επάνω στον τάφο του κτίσθηκε προς τιμήν του επτάκλιτος βασιλική, όπου ο επίσκοπος Ιππώνος άγιος Αυγουστίνος (396-430, 15 Ιουν.) εκφωνούσε τις ομιλίες του στον άγιο κατά την επέτειο ημέρα του μαρτυρίου του (14 Σεπτ.). Σήμερα σώζονται τα ερείπια.

 

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος πρώτος, Σεπτέμβριος. Εκδόσεις Ορμύλια, 2001, σελ. 179.

«Δεν θέλω να γίνω μάντης κακών με την έλευση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ» Ο Γιάννης Μάζης στο Kontra

 

God is with us, but we must also be with Him | Saint Sofian of Antim!!!

 

Нека свако запали своју свећу покајања. Нека се човек покаје за себе и своје ближње, његова свећа неће бити сама - друге свеће ће бити упаљене у близини.- архимандрит Рафаило Карелин.

Orthodox Christian: Holy Fire and Holy Light!!!

 

Ο γέροντας Εφραίμ μιλά για τις τελευταίες στιγμές του π. Βασιλείου Γοντικάκη.

 

Βοηθός του Αγίου Σεργίου: Βίος. Πνευματικό αλφάβητο του Αρχιμανδρίτη Κυρίλλου (Παβλόφ) 12

 

Η Ευλογία του Θεού - Πόσο Σημαίνει

Οι Απόστολοι του Χριστού, όπως ακούσαμε από το Ευαγγέλιο που διαβάζεται σήμερα, εργάζονταν όλη νύχτα για να πιάσουν ψάρια. Και παρά την κουραστική εργασία και την ευνοϊκή εποχή για ψάρεμα, δεν έπιασαν τίποτα και με πικρή λύπη είπαν στον Σωτήρα: Δάσκαλε, εργαστήκαμε όλη νύχτα και δεν πιάσαμε τίποτα (βλ. Λουκάς 5:5 ). Όταν, με τον λόγο του Κυρίου, έριξαν τα δίχτυα τους, έπιασαν τόσο πολύ ψάρι που τα δίχτυα τους σκίστηκαν. Ιδού, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, πόσο μεγάλη σημασία έχει η ευλογία του Κυρίου! Χωρίς αυτήν, όλοι οι κόποι μας είναι μάταιοι. Και γι' αυτό, αυτός που επικαλείται τον Κύριο για βοήθεια στην αρχή οποιασδήποτε εργασίας ενεργεί σοφά. Χρειάζεται ελάχιστη προσπάθεια, όταν αναλαμβάνουμε οποιαδήποτε εργασία ή ασχολία, να προστατευτούμε με το σημείο του σταυρού, να πούμε: «Κύριε, ευλόγησέ με!» ή, αν υπάρχει ιερέας κοντά, να ζητήσουμε την ευλογία του, και η επιτυχία των υποθέσεών μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από αυτό. Πιθανώς ο καθένας μας έχει βιώσει τη δύναμη της ευλογίας του Θεού.

Αλλά να μια άλλη στιγμή από το Ευαγγέλιο που διαβάσαμε σήμερα που τραβάει την προσοχή μας. Οι Απόστολοι του Χριστού, παρά το γεγονός ότι εργάστηκαν όλη νύχτα και δεν έπιασαν τίποτα, παρόλα αυτά δεν απογοητεύτηκαν από την ανεπιτυχή εργασία τους, δεν ενέδωσαν στην απελπισία, αλλά συνέχισαν υπομονετικά να προετοιμάζονται για το ψάρεμα την επόμενη νύχτα, και ο Κύριος, βλέποντας τέτοια υπομονή, τους ευλόγησε με μεγάλη επιτυχία. Έτσι πρέπει να ενεργούμε όταν μας βρίσκουν αποτυχίες και αντιξοότητες: με υπομονή και ελπίδα στο έλεος του Θεού, να συνεχίζουμε τους κόπους και τις δραστηριότητές μας. Τότε ο Κύριος, βλέποντας την υπομονή και την υποταγή μας στο θέλημά Του, θα ευλογήσει τις προσπάθειές μας και θα μας στεφανώσει απροσδόκητα με επιτυχία.

Οι Απόστολοι, όταν έπιαναν πλήθος ψαριών, δεν έδιναν την καρδιά τους σε αυτό το υλικό αγαθό, αλλά αντίθετα, αφήνοντας τα δίχτυα τους, ακολουθούσαν τον Κύριο. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς: όταν ο Κύριος στέλνει τα γήινα αγαθά, να μην προσκολλούμαστε σε αυτά, αλλά να ζητάμε πρώτα απ' όλα τα πνευματικά αγαθά, τα οποία οφθαλμός δεν είδε, και αυτί δεν άκουσε, και δεν ανέβηκαν στην καρδιά του ανθρώπου ( Α' Κορινθίους 2:9 ), ώστε να ακολουθούμε πάντα τον Κύριο.

Έτσι, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, για να είναι επιτυχημένες οι υποθέσεις μας, πρέπει πάντα να ζητάμε την ευλογία του Θεού και να μην ξεκινάμε κανένα έργο χωρίς προσευχή. Και σε περίπτωση αποτυχίας, ας μην ενδώσουμε στην λιποθυμία και την απελπισία, αλλά με υπομονή ας εμπιστευόμαστε το έλεος του Θεού, συνεχίζοντας τους κόπους και τις σπουδές μας. Και ο Κύριος, βλέποντας την υποταγή μας στο θέλημά Του, θα στεφανώσει τις προσπάθειές μας με την επιθυμητή επιτυχία. Λαμβάνοντας από τον Κύριο ικανοποίηση στα υλικά αγαθά, ας μην προσκολλούμαστε σε αυτά, αλλά, αντίθετα, ας θυμόμαστε πάντα την εντολή του Θεού: «Ζητείτε όμως πρώτον τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη του, και όλα αυτά θα σας προστεθούν» ( Ματθ. 6:33 ), και θα είστε υιοί της βασιλείας. Αμήν.

Η ευδαιμονία περιμένει όσους έχουν το δώρο της αγάπης που συγχωρεί τα πάντα

Τι μεγάλη τιμή είναι να αποκαλείσαι υιός του Θεού! Και γι' αυτό, φυσικά, αξίζει να μπει κανείς σε έναν αποφασιστικό αγώνα με την υπερηφάνειά του, προκειμένου να εξαλείψει την εχθρότητα και την έχθρα, προκειμένου να αποκτήσει το πνεύμα της αγάπης και της καλής θέλησης προς τους εχθρούς του και να είναι άξιος του δικαιώματος να αποκαλείται υιός του Θεού. Αυτό το δικαίωμα καθιστά έναν Χριστιανό κληρονόμο του Θεού και τον φέρνει πιο κοντά στον Ουράνιο Πατέρα. Και ποια είναι η μακαριότητα των κληρονόμων του Θεού, μας δίνει ο άγιος Απόστολος Παύλος να καταλάβουμε στην Επιστολή του που διαβάζεται σήμερα. Λέει: «Δεν συμφέρει να καυχηθώ· διότι θα έρθω σε οράματα και αποκαλύψεις του Κυρίου». Γνωρίζω έναν άνθρωπο εν Χριστώ, ο οποίος πριν από δεκατέσσερα χρόνια (είτε εν σώματι δεν ξέρω, είτε εκτός σώματος δεν ξέρω· ο Θεός ξέρει) αρπάχτηκε μέχρι τον τρίτο ουρανό. Και γνωρίζω για έναν τέτοιο άνθρωπο (μόνο που δεν ξέρω αν εν σώματι ή εκτός σώματος· ο Θεός ξέρει) ότι αρπάχτηκε στον παράδεισο και άκουσε ανείπωτα λόγια, τα οποία δεν επιτρέπεται να διηγηθεί άνθρωπος. Για έναν τέτοιο άνθρωπο μπορώ να καυχηθώ· για τον εαυτό μου όμως δεν θα καυχηθώ, παρά μόνο για τις αδυναμίες μου ( Β΄ Κορινθίους 12:1-5 ). Και ο Απόστολος Παύλος λέει επίσης ότι μάτι δεν έχει δει, ούτε αυτί δεν έχει ακούσει, ούτε σε καρδιά ανθρώπου έχουν εισέλθει, αυτά που ο Θεός έχει ετοιμάσει για εκείνους που τον αγαπούν ( Α΄ Κορινθίους 2:9 ). Αυτά είναι τα κίνητρα που μας προδιαθέτουν να αγαπάμε τους εχθρούς μας.

Επομένως, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ενθυμούμενοι αυτές τις οδηγίες του Κυρίου, ας προσπαθήσουμε να τις κατανοήσουμε, να τις εντυπώσουμε στις καρδιές μας. Αγαπήστε όλους τους ανθρώπους με ειλικρινή καρδιά, αγαπήστε και τους εχθρούς σας. Χαλιναγωγήστε την υπερηφάνειά σας, η οποία σας τραβάει στην έχθρα και την εκδικητικότητα, μην παρασύρεστε από θυμό, μίσος και εκδίκηση. Αυτός που εκδικείται τον εχθρό ρίχνει λάδι στη φωτιά - αυξάνει τη διχόνοια και το μίσος και έτσι γίνεται αιτία μεγάλης αναταραχής για τον εαυτό του και για τους άλλους. Αυτός που εκδικείται τον εχθρό αποδεικνύει ότι είναι Χριστιανός μόνο κατ' όνομα, αλλά όχι κατ' ουσίαν, δεν είναι καθόλου γιος του Υψίστου, και ότι στη μέλλουσα ζωή δεν τον περιμένουν ανταμοιβές, αλλά τιμωρίες.

Ας προσευχηθούμε στον Κύριο να μας χαρίσει ο Ίδιος, με τη χάρη Του, αυτό το δώρο της αγάπης που συγχωρεί τα πάντα. Και ας θυμόμαστε τα λόγια του Κυρίου: Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε εκείνους που σας καταριούνται, αγαθοποιείτε εκείνους που σας μισούν, και προσεύχεστε για εκείνους που σας κακομεταχειρίζονται και σας καταδιώκουν, για να γίνετε υιοί του Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς ( Ματθαίος 5:44-45 ). Αμήν.

Βοηθός του Αγίου Σεργίου: Βίος. Πνευματικό αλφάβητο του Αρχιμανδρίτη Κυρίλλου (Παβλόφ) 11

 

Κάθε άνθρωπος πρέπει να ευχαριστεί τον Θεό

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει ότι ο Κύριος, πηγαίνοντας στα Ιεροσόλυμα, πέρασε ανάμεσα από τη Σαμάρεια και τη Γαλιλαία. Και καθώς έμπαινε σε κάποιο χωριό, τον συνάντησαν δέκα λεπροί, οι οποίοι στάθηκαν από μακριά και φώναζαν με δυνατή φωνή: «Ιησού, Δάσκαλε, ελέησέ μας». Και όταν τους είδε, τους είπε: «Πηγαίνετε να δείξετε τον εαυτό σας στους ιερείς». Και καθώς πήγαιναν, καθαρίστηκαν. Και ένας από αυτούς, όταν είδε ότι θεραπεύτηκε, γύρισε πίσω, δοξάζοντας τον Θεό με δυνατή φωνή, και έπεσε με το πρόσωπο στα πόδια του, ευχαριστώντας τον. Και ήταν Σαμαρείτης. Τότε ο Ιησούς είπε: «Δεν καθαρίστηκαν οι δέκα; Πού είναι λοιπόν οι εννέα; Πώς γίνεται να μην επέστρεψαν να δοξάσουν τον Θεό, παρά μόνο αυτός ο ξένος; Και του είπε: «Σήκω, πήγαινε· η πίστη σου σε έκανε καλά» ( Λουκάς 17:12-19 ).

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, το παρόν Ευαγγέλιο μας μιλάει για το καθήκον των Χριστιανών να ευχαριστούν τον Θεό για όλα τα ανείπωτα ελέη Του προς εμάς. Για τους αχάριστους ο Κύριος είπε: Πώς γίνεται να μην επέστρεψαν για να δοξάσουν τον Θεό; Η ευγνωμοσύνη είναι ένα συναίσθημα που μας εμφυτεύτηκε από τον Θεό, με το οποίο εκφράζουμε ευγνωμοσύνη, εκτίμηση σε ένα άτομο που μας έκανε κάποια καλή πράξη. Η αχαριστία ενώπιον των ανθρώπων είναι το πιο χυδαίο και αφόρητο κακό, και η αχαριστία ενώπιον του Θεού είναι ήδη ένα σοβαρό, αφύσικο έγκλημα. Η ίδια η φύση έλκει τις καρδιές μας σε ευγνωμοσύνη προς τον ευεργέτη της. Άλλωστε, ακόμη και τα άλαλα ζώα και τα άγρια ​​θηρία εκφράζουν, όσο καλύτερα μπορούν, την ευγνωμοσύνη τους σε ένα άτομο που τους έκανε καλό.

Αν η ίδια μας η φύση μας ωθεί να εκφράσουμε ευγνωμοσύνη σε κάποιον που μας έκανε κάποια καλή πράξη, τότε πόσο περισσότερο πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Θεό, από τον οποίο λαμβάνουμε τα πάντα! Όλα όσα μας δίνουν οι άνθρωποι, δεν τα δίνουν δικά τους, αλλά δώρο του Θεού, γιατί κάθε δώρο είναι τέλειο και το δώρο προέρχεται από τον Πατέρα των φώτων (πρβλ. Ιάκωβος 1:17 ). Και τι είναι τα ανθρώπινα ελέη σε σύγκριση με τα ελέη του Θεού;

Τα ελέη του Θεού είναι ατελείωτα, και τα ανθρώπινα ελέη είναι ασήμαντα. Ο Κύριος είναι ο Πλάστης και Δημιουργός μας, από Αυτόν λάβαμε την ίδια μας την ύπαρξη και τη ζωή. Αυτός δημιούργησε το σώμα μας. Μας εμφύσησε μια αθάνατη ψυχή, η οποία δίνει ζωή στο σώμα μας. Μας έδωσε λογική, με την οποία διαφέρουμε από τα παράλογα ζώα. Μας έδωσε ελεύθερη βούληση, η οποία μας κάνει αυτοδιοικούμενους στις πράξεις μας. Μας έδωσε μια καρδιά ικανή να απολαμβάνει τα δώρα της αγαθότητας του Θεού και να βιώνει ευτυχία, χαρά και ευδαιμονία στη ζωή.

Ο Κύριος ο Θεός είναι ο Προμηθευτής και ο Συντηρητής μας. Προστάζει τον ήλιο να λάμπει πάνω μας, ο οποίος μας ζεσταίνει, μας φωτίζει και μας ευφραίνει. Μας κάνει καλό, στέλνοντας βροχή από τον ουρανό, δίνοντας επίσης καρποφόρες εποχές, γεμίζοντας τις καρδιές μας με τροφή και χαρά (πρβλ. Πράξεις 14:17 ). Προστάζει τη γη να παράγει πολλούς διαφορετικούς καρπούς, με τους οποίους το σώμα μας τρέφεται και ενδυναμώνεται, και κάνει πολλά διαφορετικά είδη ζώων να μας υπηρετούν. Και τα βουνά, και οι θάλασσες, και τα ποτάμια, τα πουλιά, τα ψάρια, η γη, ο αέρας - όλα χρησιμεύουν, σύμφωνα με την απόφαση του Θεού, για το όφελος και την απόλαυσή μας. Η Θεϊκή Του αιώνια δύναμη μας στηρίζει και συντηρεί τη ζωή μας ανάμεσα σε όλα τα εχθρικά προς εμάς στον κόσμο. Μέσω Αυτού ζούμε και κινούμαστε ( Πράξεις 17:28 ). Το να μην βλέπουμε όλες αυτές τις ευλογίες του Θεού σημαίνει να μην έχουμε επίγνωση της ίδιας μας της ύπαρξης, να μην νιώθουμε τη ζωή μας, να γίνουμε εντελώς πέτρινοι, ένας αναίσθητος και άψυχος άνθρωπος.

Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό, ο στοργικός Ουράνιος Πατέρας τόσο αγάπησε τον κόσμο, ώστε έδωσε τον μονογενή Υιό Του, για να μην χαθεί όποιος πιστεύει σε Αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή ( Ιωάννης 3:16 ). Ο μονογενής Υιός του Θεού τόσο μας αγάπησε, ώστε πήρε επάνω Του τις αμαρτίες του ανθρώπινου γένους, ενσαρκώθηκε και έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία μας, υπέμεινε ταπείνωση, φτύσεις, χτυπήματα, ξυλοδαρμούς, βάσανα στο σταυρό και έναν επαίσχυντο θάνατο για χάρη μας, σταυρωμένος μαζί με τους ασεβείς, έχυσε το Αίμα Του για εμάς και κατέθεσε την Ψυχή Του. Το Άγιο Πνεύμα, ομοούσιο με τον Πατέρα και τον Υιό, τόσο μας αγάπησε, ώστε, μη περιφρονώντας την ακαθαρσία μας, κατέρχεται πάνω μας, μας αναζωογονεί, νεκρούς στις αμαρτίες, μας αγιάζει, μολυσμένους και ανάξιους.

Πόσες φορές έχουμε ανταποκριθεί στην αγάπη του Θεού με τις αμαρτίες μας, την αδικία μας, τις ανομίες μας, κι όμως ο Κύριος όχι μόνο δεν μας καταστρέφει, αλλά μας ελεεί και μας λυπάται, δεν μας στερεί τα χαρίσματα της αγαθότητάς Του, περιμένοντας υπομονετικά τη μεταστροφή και τη μετάνοιά μας, μη θέλοντας να χαθεί κανείς, αλλά όλοι να έρθουν σε μετάνοια (βλ. Β΄ Πέτρ. 3:9 ). Αν, μετά από αυτή την άπειρη αγαθότητα και έλεος του Θεού, παραμείνω αχάριστος μπροστά στην ακατανόητη αγάπη του Θεού, θεωρήσω το Αίμα του Υιού του Θεού που χύθηκε για μένα ως τίποτα, παραμελήσω την ανεκτίμητη χάρη του Πνεύματος του Θεού, τότε τι είμαι άξιος, αν όχι της τελικής απόρριψης από το πρόσωπο του Θεού και της αιώνιας καταδίκης και βασάνων;

Επομένως, ολόκληρη η ύπαρξή μας, ολόκληρη η ζωή μας, η φύση μας, η ευτυχία μας στην παρούσα και μελλοντική εποχή απαιτούν να μην παραμένουμε αναίσθητοι στις ευλογίες του Θεού, να μην είμαστε αχάριστοι μπροστά στην αγαθότητα και το έλεός Του, να μην προσβάλλουμε την αλήθεια και την αγιότητά Του με την απάθεια και την αχαριστία μας. Τι θα ανταποδώσουμε στον Κύριο για όλα όσα μας έχει προσφέρει (βλ. Ψαλμ. 115:3 ); Για την ατελείωτη αγάπη Του προς εμάς, δεν μπορούμε να Του ανταποδώσουμε με κανέναν άλλο τρόπο παρά με ειλικρινή, ολόψυχη αγάπη προς Αυτόν. Ο Κύριός μας δεν απαιτεί τίποτα άλλο από εμάς: Να αγαπάς Κύριο τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά, και με όλη σου την ψυχή, και με όλο σου το νου. Αυτή είναι η πρώτη και μεγάλη εντολή ( Ματθ. 22:37-38 ).

Έτσι, αυτός που Τον αγαπά με όλη του την καρδιά, που δεν παραδίδει την καρδιά του στη δύναμη των σαρκικών παθών, που είναι έτοιμος να θυσιάσει οτιδήποτε σαρκικό και γήινο για τη δόξα του ονόματος του Θεού, για τη χριστιανική πίστη και ευσέβεια, για την τιμή του Ευαγγελίου και του Σταυρού του Χριστού, και να μην λυπηθεί ούτε την ίδια του τη ζωή για χάρη του Κυρίου που μας αγάπησε, είναι ειλικρινά ευγνώμων στον Κύριο για όλες τις αμέτρητες και ανείπωτες ευλογίες Του. Γιατί ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού, λέει ο άγιος Απόστολος Παύλος, θλίψη ή στενοχώρια ή διωγμός ή πείνα ή γύμνια ή κίνδυνος ή μάχαιρα; Αλλά σε όλα αυτά είμαστε περισσότερο από νικητές διαμέσου Εκείνου που μας αγάπησε ( Ρωμ. 8:35, 37 ).

Με την Χάρη του Θεού και την μεσιτεία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Πανορμίτου, ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ από την ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΟΡΜΙΤΟΥ ΣΥΜΗΣ και με την ΕΚΤΥΠΩΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ της εκδοτικής εταιρείας « ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ» η δεύτερη από κοινού έκδοση των δύο Παρακλητικών Κανόνων του Πανορμίτου, ο πρώτος ποιηθείς υπό του μακαριστού Αρχιμ. Φιλαρέτου Βιτάλη και ο δεύτερος υπό του Σεβ. Μητροπολίτου Ρόδου κ. Κυρίλλου.

Βοηθός του Αγίου Σεργίου: Βίος. Πνευματικό αλφάβητο του Αρχιμανδρίτη Κυρίλλου (Παβλόφ) 10

 

Πνευματικό αλφάβητο του Αρχιμανδρίτη Κύριλλου (Παβλόφ)

Ο Κύριος δικαιώνει όσους πεινούν για δικαιοσύνη

Μακάριοι όσοι πεινούν και διψούν για δικαιοσύνη, γιατί αυτοί θα χορταστούν ( Ματθαίος 5:6 ). Με αυτό το ρητό, ο Κύριος λέει ότι για να επιτευχθεί η μακαριότητα, είναι απαραίτητο να πεινάμε και να διψάμε για δικαιοσύνη, δηλαδή, είναι απαραίτητο να επιθυμούμε και να επιδιώκουμε τη δικαίωσή μας ενώπιον του Θεού με όλη μας την ψυχή. Το να πεινάμε και να διψάμε, δηλαδή το να βιώνουμε την πείνα και τη δίψα, είναι αναπόσπαστο μέρος της σωματικής μας ζωής. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να παραμείνει ζωντανός στο σώμα αν δεν ικανοποιήσει την πείνα και τη δίψα του, αν δεν τρώει και δεν πίνει. Έτσι, η ψυχή μας, για να ζήσει μια πνευματική ζωή, χρειάζεται δικαιοσύνη, πρέπει να αγωνίζεται για δικαιοσύνη, να αγαπάει τη δικαιοσύνη, να ζει τη δικαιοσύνη.

Τι πρέπει να εννοούμε με τον όρο αλήθεια σε αυτή την περίπτωση; Αλήθεια είναι η εκπλήρωση του θελήματος του Θεού, η συνεχής βάδιση στο φως του προσώπου του Θεού, η διατήρηση του εαυτού άμεμπτου ενώπιον του Θεού και ενώπιον των ανθρώπων, η μη υπόκλιση στην κρίση του Θεού, ή, το ίδιο, η δικαιοσύνη. Στην αρχή, ο Κύριος δημιούργησε τον άνθρωπο δίκαιο και άγιο, και σε μια τέτοια αθώα κατάσταση ο άνθρωπος περπατούσε πάντα στο φως του προσώπου του Θεού, εκπληρώνοντας ευσεβώς το θέλημά Του σε όλα. Αλλά μέσω της πτώσης, ο άνθρωπος έχασε αυτή την αθώα, άγια κατάσταση. Σύμφωνα με τα λόγια των Σοφών, οι άνθρωποι, έχοντας αμαρτήσει, αναζήτησαν τις σκέψεις πολλών (βλ. Εκκλ. 7:30 ), έστρεψαν τις σκέψεις και τις καρδιές τους από τον Θεό στην κτίση και μέσω αυτού παρέδωσαν τον εαυτό τους στην αμέλεια και δεν ενδιαφέρονται για την αθωότητα. Μέσα από την πτώση, σταμάτησε εντελώς να ενδιαφέρεται για αυτό που προηγουμένως αποτελούσε μια απαραίτητη ανάγκη και φυσικό στολίδι για τον άνθρωπο. σταμάτησε να μετανιώνει για αυτό το χαμένο ανεκτίμητο στολίδι της ψυχής του, σύμφωνα με τα λόγια της Γραφής: Όταν ο ασεβής έρθει στα βάθη του κακού, δεν ενδιαφέρεται (βλ. Παροιμίες 18:3 ).

Όταν όμως κάποιος αναγνωρίζει την αμαρτωλή φτώχεια του, την έλλειψη δικαιοσύνης του, μετανιώνει για τις αμαρτίες που έχει διαπράξει και προσπαθεί να χαλιναγωγήσει τις φαύλες επιθυμίες του, τότε ξυπνάει μέσα του μια έντονη επιθυμία για δικαίωση ενώπιον του Θεού, μια επιθυμία να γίνει δίκαιος ενώπιόν Του. Αρχίζει να πεινάει και να διψάει για δικαιοσύνη - δικαίωση ενώπιον του Κυρίου. Όσο περισσότερο συνειδητοποιεί κάποιος τη φτώχεια και το αμαρτωλό βδέλυγμά του, τόσο ισχυρότερη ξυπνάει μέσα του η επιθυμία να επιτύχει αυτή τη δικαίωση.

Ωστόσο, αφημένος στον εαυτό του, ο άνθρωπος μπορεί να πεινάει και να διψάει για δικαιοσύνη, αλλά δεν μπορεί να ικανοποιήσει την πείνα του. Δεν έχει κανένα μέσο να εξιλεωθεί για τις αμαρτίες με τις οποίες έχει προσβάλει τον Θεό, ούτε έχει τη δύναμη να απελευθερωθεί από την αμαρτία, ώστε να μην αμαρτάνει, αφού ολόκληρη η ύπαρξή του, ψυχή και σώμα, είναι μολυσμένα από την αμαρτία.

Αλλά ο Κύριος ευλογεί όσους πεινούν και διψούν για δικαιοσύνη, και γι' αυτό θα χορταστούν. Ο ίδιος τους δείχνει τον τρόπο να επιτύχουν δικαίωση μέσω της πίστης σε Αυτόν ως τον Μονογενή Υιό του Θεού, ο οποίος ήρθε στη γη με το θέλημα του Ουράνιου Πατέρα για να εκπληρώσει κάθε δικαιοσύνη, ώστε καθένας που πιστεύει σε Αυτόν να μην χαθεί, αλλά να έχει αιώνια ζωή. Επομένως, με τη δικαιοσύνη του Θεού με την ορθή έννοια πρέπει να κατανοήσουμε τη δικαίωση μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό. Όσοι άκουσαν το κήρυγμά Του και πίστεψαν σε Αυτόν ήταν εκείνοι που πεινούν και διψούν για δικαιοσύνη, τους οποίους ο Κύριος ευλογεί.

Ο Απόστολος Παύλος μιλάει για την ίδια αυτή δικαίωση μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό: Χωρίς όμως τα έργα του νόμου, η δικαιοσύνη του Θεού φανερώθηκε στη γη... η δικαιοσύνη του Θεού μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό σε όλους και πάνω σε όλους όσους πιστεύουν. Διότι δεν υπάρχει διάκριση· επειδή, όλοι αμάρτησαν και υστερούν από τη δόξα του Θεού, αλλά δικαιώνονται δωρεάν με τη χάρη Του μέσω της λύτρωσης που είναι εν Χριστώ Ιησού, τον οποίο ο Θεός προόρισε για εξιλασμό μέσω της πίστης στο αίμα Του, για να δείξει τη δικαιοσύνη Του στην άφεση των περασμένων αμαρτιών (πρβλ. Ρωμ. 3:21-25 ).

Άγονη Ψυχή: Πώς να το Διορθώσετε

Άλλοι σπόροι έπεσαν σε βραχώδες έδαφος και γρήγορα φύτρωσαν, αλλά επειδή δεν είχαν ρίζα, γρήγορα ξεράθηκαν (βλ. Μάρκος 4:5-6 , Λουκάς 8:6 ). Αυτό σημαίνει εκείνους που ακούν με χαρά τον λόγο του Θεού, αλλά στη συνέχεια, λόγω διωγμού ή πειρασμών, αποστατούν και δεν καρποφορούν. Έτσι, το δεύτερο εμπόδιο στην καρποφορία του λόγου του Θεού βρίσκεται σε ψυχές που είναι σαν βραχώδες έδαφος, δηλαδή, σκληρυμένες από την φιλαυτία ή κάποια άλλα πάθη και επιθυμίες και δεν μαλακώνονται από ένα αίσθημα αγάπης, συμπόνιας και καλής θέλησης προς τους άλλους. Υπό την επίδραση της φιλαυτίας, αυτές οι ψυχές έχουν γίνει σαν πέτρα, αναίσθητες και αδιάφορες, και γι' αυτό δεν είναι ικανές να αντιληφθούν τον λόγο του Θεού, και γι' αυτό δεν καρποφορεί μέσα τους· αν και τον ακούν, σύντομα μαραίνεται μέσα τους.

Για να θεραπεύσουμε και να διορθώσουμε μια τέτοια αθλιότητα της ψυχής, είναι απαραίτητο να κάνουμε κατορθώματα ανιδιοτέλειας και πράξεις αγάπης, να επικοινωνούμε με ελεήμονες και καλοπροαίρετους ανθρώπους, καθώς και να μιλάμε και να διαβάζουμε για πράξεις ελέους, οι οποίες μαζί μπορούν σταδιακά να μαλακώσουν την ψυχή και να την κάνουν ευαίσθητη, στοργική και εγκάρδια.

Άλλοι σπόροι έπεσαν ανάμεσα σε αγκάθια, και τα αγκάθια μεγάλωσαν και έπνιξαν τον σπόρο (βλ. Λουκάς 8:7 ). Αυτό σημαίνει εκείνους που ακούν τον λόγο του Θεού, αλλά σε αυτούς οι μέριμνες αυτού του κόσμου, ο πλούτος και οι ηδονές τον καταπνίγουν και πνίγεται (βλ. Λουκάς 8:14 ). Στην πνευματική ζωή, τα αγκάθια συνήθως σημαίνουν διάφορες μέριμνες και ανησυχίες, ηδονές, κοσμικές απολαύσεις, την ικανοποίηση όλων των επιθυμιών και των εμπαθών επιθυμιών. Φυσικά, η ψυχή καταπιέζεται από αυτές τις επιθυμίες και ο λόγος του Θεού δεν μπορεί να εντυπωθεί σε αυτήν.

Για να θεραπεύσετε την ψυχή σας από αυτή την ασθένεια και να επιτρέψετε στον λόγο του Θεού να καρποφορήσει σε αυτήν, είναι απαραίτητο πρώτα απ 'όλα να αποσπάσετε από αυτήν τις μέριμνες της ζωής και να στρέψετε το κύριο και πρωταρχικό μέλημα στη σωτηρία της. Ο θησαυρός που αναζητά ένας Χριστιανός είναι η Βασιλεία των Ουρανών. Ζητήστε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του, και όλα αυτά τα άλλα θα σας προστεθούν (βλ. Ματθ. 6:33 ), λέει ο Σωτήρας. Επομένως, πρώτα απ 'όλα, πρέπει να φροντίζουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας, τότε όλα τα άλλα θα προστεθούν από μόνα τους, και οι μέριμνες μας για τα εγκόσμια πράγματα θα πάρουν δευτερεύοντα χαρακτήρα και δεν θα καταπνίξουν τους καλούς βλαστούς του λόγου του Θεού μέσα μας.

Η ευγνωμοσύνη προς τον Θεό εκφράζεται με προσευχή

Ενθυμούμενοι τις άφθαρτες ευλογίες του Θεού, πρέπει πάντα και για όλα να δοξάζουμε το άγιο όνομά Του, και αυτή η ευγνωμοσύνη μας προς τον Κύριο πρέπει να εκφράζεται με την ύψωση προς Αυτόν μιας προσευχής ευχαριστίας, μιας προσευχής που είναι ειλικρινής, εγκάρδια και αγνή. Και ο Κύριος βλέπει έναν ευγνώμονα άνθρωπο με εύνοια και αγάπη, εκπληρώνει τα καλά του αιτήματα και του στέλνει νέα ελέη. Η αχαριστία μας μαρτυρεί την αναλγησία και την αγένεια της καρδιάς μας, τη λήθη και την παρεξήγηση των ευλογιών του Θεού, τη δυσαρέσκειά μας με την κατάστασή μας και άλλες κακίες της ψυχής μας. Και εμείς, οι αμαρτωλοί, σε ποιον άνθρωπο δείχνουμε περισσότερο έλεος: σε αυτόν που εκτιμά το καλό μας και ευχαριστεί γι' αυτό, ή σε αυτόν που αντιμετωπίζει τις ευλογίες μας με περιφρόνηση; Φυσικά, στον πρώτο. Έτσι ο Κύριος στερεί τους αχάριστους ανθρώπους από τα έλεά Του.

Αγαπητοί λοιπόν αδελφοί και αδελφές, ας μην ξεχνάμε να ευχαριστούμε πάντα τον Κύριο για τα μεγάλα Του έλεος και τις ευλογίες προς εμάς τους αμαρτωλούς, ιδιαίτερα τα πνευματικά Του έλεος - για τη συγχώρεση και τον καθαρισμό των αμαρτιών και των ανομιών μας, για όλα τα δώρα της χάρης του Θεού, για την ελπίδα της σωτηρίας που μας έδωσε ο Ιησούς Χριστός ο Κύριός μας. Ας ευχαριστήσουμε επίσης για τις πιο αντιξοότητες και τις ατυχίες της ζωής, για τα πιο βάσανα και τις λύπες, γιατί κι αυτά είναι έλεος προς εμάς από τον Κύριο, ο Οποίος, σύμφωνα με τον αληθινό Του λόγο, μέσα από τις πολλές λύπες μας μας οδηγεί στη Βασιλεία του Θεού (βλ. Πράξεις 14:22 ). Αμήν.

Self-portrait of the Perfect Man: Christ in the Beatitudes!!

 

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2025 - " Η Θεοπτική εμπειρία της Γερόντισσας Γαλακτίας " - π. Αντώνιος Φραγκάκης.

 

Ας ανάψει ο καθένας το δικό του κερί μετάνοιας. Ας μετανοήσει ο άνθρωπος για τον εαυτό του και τους γείτονές του, το κερί του δεν θα είναι μόνο του - άλλα κεριά θα ανάψουν κοντά.- Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ Καρέλιν.

Εκοιμήθη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ροδοστόλου Χρυσόστομος, ένας γνήσιος Αγιορείτης Επίσκοπος, ορθόδοξος στη σκέψη και στη ζωή του.

Μία αγία ψυχή ανεχωρησε σήμερα για την άνω Ιερουσαλήμ! 

Εκοιμήθη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ροδοστόλου Χρυσόστομος, ένας γνήσιος Αγιορείτης Επίσκοπος, ορθόδοξος στη σκέψη και στη ζωή του.

Μας ενέπνευσε από τα παιδικά μας χρόνια με το έργο και την βιωτή του, συμβάλλοντας μακρόθεν στην κατά Θεόν ανατροφή μας. Υπήρξε εξαιρετικός χαλκίτης θεολόγος, άριστος αγιορείτης ψάλτης, χαρισματικός σχολάρχης της Αθωνιάδας, αρχοντικός μυσταγωγός των Θείων Μυστηρίων, γνήσιος εκφραστής του Αγιορείτικου Μοναχισμού και πολυγραφότατος συγγραφέας.

Ευχόμαστε η Υπεραγία Θεοτόκος, την οποία τόσο αγάπησε και στην οποία αφιέρωσε τη ζωή του «εκεί στα βράχια του» όπως έλεγε, να δεχθεί την αγία ψυχή του και να την κατατάξει μετά των δικαίων και των Αγίων!

Την ευχή του να έχουμε!

Καλή αντάμωση Γέροντα!

Σε ηλικία 92 ετών εκοιμήθη το πρωί της Τετάρτης 1ης Οκτωβρίου 2025 ο Μητροπολίτης Ροδοστόλου κ. Χρυσόστομος (κατά κόσμον Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος), μια από τις πλέον φωτεινές και λογιοτάτες μορφές του Αγίου Όρους και της σύγχρονης Ορθοδοξίας.

Η κοίμησή του σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, καθώς υπήρξε συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην παλαιότερη και τη νεότερη γενιά Αγιορειτών Πατέρων, αλλά και αυθεντικός ερμηνευτής της αγιορειτικής ψαλτικής και πνευματικής παραδόσεως.

Από την Ανατολική Θράκη στον Άθωνα – Μια ζωή αφιερωμένη στον Θεό

Ο μακαριστός Ιεράρχης γεννήθηκε το 1933 στην Αναγέννηση Σερρών, γιος του ιερέα Νικολάου Αναγνωστοπούλου, πρόσφυγα από την Ανατολική Θράκη. Η παιδική του ηλικία ήταν συνυφασμένη με την εκκλησιαστική ζωή και τα ιερά γράμματα, στοιχεία που σημάδεψαν όλη τη μετέπειτα πορεία του.

Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές στο Σιδηρόκαστρο και στις Σέρρες, το 1950 βρέθηκε στο Άγιον Όρος, όπου εντάχθηκε στην αθωνική αδελφότητα και ένα χρόνο αργότερα εκάρη μοναχός. Στην Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Σχολή φοίτησε από το 1953 έως το 1956 και υπηρέτησε ως γραμματέας της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους από το 1956 έως το 1958.

Η πορεία του συνεχίστηκε με σπουδές στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης (1958-1962), ενώ από το 1963 έως το 1988 υπηρέτησε με αφοσίωση ως καθηγητής και στη συνέχεια ως σχολάρχης της Αθωνιάδας, διαμορφώνοντας γενιές κληρικών και μοναχών.

Από τον Άθωνα στο Φανάρι – Η αρχιερατική διακονία

Στις 22 Απριλίου 1978 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Ροδοστόλου στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι από τον Μητροπολίτη Χαλκηδόνος Μελίτωνα, παρουσία και άλλων σημαντικών ιεραρχών, μεταξύ των οποίων και ο τότε Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Βαρθολομαίος, νυν Οικουμενικός Πατριάρχης.

Η ποιμαντική του διακονία χαρακτηρίστηκε από πνευματική διαύγεια, νηφαλιότητα και παιδαγωγική προσέγγιση στα θέματα της Εκκλησίας. Στις 10 Ιανουαρίου 2023, λίγα μόλις χρόνια πριν την κοίμησή του, προήχθη σε εν ενεργεία Μητροπολίτη, γεγονός που αποτέλεσε αναγνώριση της πολυετούς και ανεκτίμητης προσφοράς του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στην Εκκλησία γενικότερα.

Συγγραφικό έργο – Μαρτυρία ζωής και πίστης

Η πνευματική παρακαταθήκη του Μητροπολίτη Ροδοστόλου αποτυπώνεται σε πλήθος σημαντικών συγγραμμάτων, μέσα από τα οποία ανέδειξε τη ζωή, τις εμπειρίες και τα πρόσωπα του Αγίου Όρους. Τα έργα του, όπως «Πόθος και Χάρις στον Άθωνα», «Γράμματα και Άσματα στον Άθωνα», «Πρόσωπα και Δρώμενα στον Άθωνα» και «Ιδού ο Παπισμός», αποτελούν ανεκτίμητα τεκμήρια της πνευματικής ζωής και της ιστορίας της Αθωνικής Πολιτείας.

Με διεισδυτική γραφή και θεολογική ευαισθησία, ο μακαριστός Ιεράρχης κατέγραψε όχι μόνο γεγονότα, αλλά και πνευματικά βιώματα, αναδεικνύοντας την καθημερινή ασκητική ζωή των μοναχών, τις δογματικές προεκτάσεις των επιλογών τους και την αδιάλειπτη σύνδεση της ορθόδοξης παράδοσης με τον σύγχρονο κόσμο.

Ο τελευταίος αυθεντικός ερμηνευτής της Αγιορειτικής ψαλτικής

Πέρα από το συγγραφικό του έργο, ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος υπήρξε κορυφαία φυσιογνωμία και στην αγιορειτική ψαλτική παράδοση. Μαθητής του αγιορείτη μοναχού Ανδρέα Θεοφιλόπουλου και στη συνέχεια του σπουδαίου μουσικού Μελετίου Συκιώτου, απέκτησε βαθιά γνώση και ευαισθησία στη βυζαντινή μουσική.

Υπήρξε ακροατής και πολλές φορές συμψάλτης μεγάλων μορφών της ψαλτικής, όπως ο π. Διονύσιος Φιρφιρής, ο διακο-Γιάννης Ιωασαφαίος και ο Ρωμανός Βατοπεδινός. Μέσα από αυτή τη μακρά εμπειρία αναδείχθηκε σε «κιβωτό» της αγιορειτικής ψαλτικής, ειδικά της παράδοσης που διαμορφώθηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα.

Ηχογραφήσεις του σε λειτουργικά αγιορειτικά μέλη, όπως τα «Σύμμεικτα» στα Αγιορειτικά Απανθίσματα (CD 15ο-16ο), αποτελούν σήμερα πολύτιμη παρακαταθήκη και σημείο αναφοράς για τους μελετητές και τους ψάλτες.

«Ζωντανό βιβλίο» της αγιορειτικής παράδοσης

Ο μακαριστός Ιεράρχης διέμενε στο Λαυρεωτικό Κελί των Αγίων Πάντων, κοντά στον Άγιο Νείλο. Η καθημερινότητά του χαρακτηριζόταν από ησυχαστικό ήθος, μελέτη, προσευχή και διακονία της παράδοσης. Όσοι τον γνώρισαν κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο βαθιά ταπεινό και ταυτόχρονα βαθιά καλλιεργημένο, που συνδύαζε την αυστηρότητα της μοναστικής ζωής με τη χαρά της πνευματικής μαρτυρίας.

Ακόμη και στα προχωρημένα του χρόνια, συνέχισε να διδάσκει, να γράφει και να ψάλλει, αποτελώντας ζωντανό συνδετικό κρίκο με την πνευματική παράδοση του Άθωνα. Η συμβολή του στην κατανόηση και διάδοση της αγιορειτικής ψαλτικής θεωρείται καθοριστική και έχει ήδη αναγνωριστεί από εκκλησιαστικούς και ακαδημαϊκούς κύκλους.

Η παρακαταθήκη του και η επόμενη ημέρα

Η κοίμηση του Μητροπολίτη Ροδοστόλου Χρυσοστόμου αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά και ένα τεράστιο πνευματικό κεφάλαιο για την Ορθοδοξία. Το έργο του, γραπτό και προφορικό, η διδασκαλία του και οι ερμηνείες του στη βυζαντινή μουσική θα αποτελούν σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές μοναχών, ιερέων και μελετητών.

Η εξόδιος ακολουθία του αναμένεται να τελεστεί τις επόμενες ημέρες με την παρουσία εκπροσώπων της Εκκλησίας της Ελλάδος, του Οικουμενικού Πατριαρχείου και πλήθους πιστών που τον αγάπησαν και καθοδηγήθηκαν πνευματικά από τη μορφή του.

Ο Χρυσόστομος Λαυριώτης υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από ένας Ιεράρχης: υπήρξε «πνευματικός πατέρας» για γενιές ορθοδόξων και ένας από τους τελευταίους μεγάλους εκφραστές μιας παράδοσης που κρατά αιώνες. Η φωνή του θα ηχεί στους αιώνες μέσα από τα έργα και τους ύμνους του, υπενθυμίζοντας ότι η παράδοση δεν είναι παρελθόν, αλλά ζωντανή παρουσία.

https://www.vimaorthodoxias.gr/agioreitika-nea/ekoimithi-o-mitropolitis-rodostoloy-chrysostomos-i-foni-tis-aythentikis-agioreitikis-paradosis-poy-simadepse-enan-aiona/#goog_rewarded

Κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει αν δεν δουλέψεις σκληρά ο ίδιος. Όλοι πρέπει να ζήσουμε μόνοι μας και ο καθένας μας έχει τον δικό του σταυρό να σηκώσει. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin)

 

Μέρα με τη μέρα. Ημερολόγιο Ορθοδόξου Ιερέα! 249

 

Οκτώβριος

Προσευχή για το Κύπελλο

01 Οκτωβρίου.

 

«Και είπε: Αββά Πατέρα! Όλα είναι δυνατά για Σένα. Πάρε αυτό το ποτήρι δίπλα Μου. αλλά όχι αυτό που θέλω εγώ, αλλά αυτό που εσύ θέλεις» ( Μάρκος 14:36 )

 

Υπάρχει βάθος λύπης σε αυτά τα λόγια, αλλά εκφράζουν επίσης το βάθος της ελπίδας στην αγάπη του Θεού Πατέρα, στην άπειρη δύναμη και σοφία Του. «Περάστε αυτό το φλιτζάνι δίπλα μου!» Ποτέ άλλοτε η ανθρώπινη καρδιά δεν είχε βιώσει τέτοια θλίψη, τέτοια απελπισία όπως η καρδιά του Υιού του Θεού, του αγαπημένου Υιού Του, όταν αυτά τα λόγια, σαν μια απελπισμένη κραυγή, έπεσαν από τα άγια χείλη Του.

 

Ταλαίπωροι! Σε αυτά τα λίγα λόγια θα βρείτε ασύγκριτη ηρεμία. Ποτέ μια ανθρώπινη ψυχή δεν λυπήθηκε τόσο πολύ όσο εκείνη η ψυχή που θρήνησε θανάσιμα . Η θλίψη και η ταλαιπωρία πρέπει να μας ανοίξουν το δρόμο για στενότερη επικοινωνία με τον Σωτήρα. Δεν μπορεί να είναι αμαρτία να ζητάς την αφαίρεση του πικρού ποτηριού ο Ίδιος ο Χριστός προσευχήθηκε για αυτό - και «ακούστηκε για την ευλάβειά Του» ( Εβρ. 5:7 ) - έτσι θα γίνει και με σένα. Μερικές φορές, ενώ ακόμα προσευχόμαστε, η απάντηση έρχεται. «Ένας άγγελος του εμφανίστηκε από τον ουρανό και τον ενίσχυσε» ( Λουκάς 22:43 ).

 

Ο Κύριος ποικιλοτρόπως, αόρατος, κρυφός από τα μάτια μας, μας ενισχύει στο λυπηρό μας μονοπάτι. Όταν στέλνει μια ιδιαίτερα δύσκολη δοκιμασία, εκχέει ιδιαίτερη χάρη. «Ο Κύριος δίνει δύναμη στο λαό Του» ( Ψαλμ. 28:11 ). Και σύντομα, πολύ σύντομα, το στεφάνι της δόξας θα αντικαταστήσει το ποτήρι του πόνου. Ο Κύριος Ιησούς, στην απέραντη αγάπη Του, ήπιε αυτό το πικρό ποτήρι μέχρι τα κατακάθια και «Θα σκουπίσει κάθε δάκρυ από τα μάτια όλων» ( Αποκ. 7:17 ).

 

Μερικές φορές στη θλίψη τείνουμε να αποσυρόμαστε από τον Κύριο και να αναζητούμε παρηγοριά μεταξύ των ανθρώπων. Αλλά οι άνθρωποι δεν μπορούν να μας παρηγορήσουν. Η θλίψη χωρίς τον Κύριο μετατρέπεται σε έρημο χωρίς νερό. Θέλει να μας αποκαλύψει τη φωτεινή εικόνα Του σε αυτό, να τη μετατρέψει σε τρόπο γνώσης της αλήθειας. Όπως η κιβωτός του Νώε επέπλεε στην επιφάνεια των νερών, έτσι και τα μανιασμένα κύματα θα μας μεταφέρουν σε ένα ήσυχο καταφύγιο, αν στη θλίψη βασιστούμε σε εκείνη την απέραντη αγάπη, υπομονή και σοφία που μας δοκιμάζει και ταυτόχρονα μας αποκαλύπτει θαύματα έλεος.

 

Νέος ουρανός και νέα γη

02 Οκτωβρίου.

 

«Κοίτα τα κρίνα του αγρού, πώς μεγαλώνουν» ( Ματθαίος 6:28 )

 

Δεν είναι τυχαίο που γιορτάζουμε την Λαμπρή Ανάσταση εκείνη την εποχή του χρόνου που η φύση ξυπνά από τον χειμωνιάτικο ύπνο της, πετάνε πουλιά από τις νότιες χώρες, όλα ανθίζουν, σπόροι που πετάχτηκαν στη γη και πέθαναν ανασταίνουν, μαρτυρώντας μας για το Ανάσταση Χριστού. Μας λένε ότι όλοι θα αναστηθούμε, ότι και σε εμάς η ζωή θα νικήσει τον θάνατο.

 

Κάθε πουλί που πετά, κάθε ανθισμένο λουλούδι μας λέει για την Ανάσταση του Χριστού και για την Ανάστασή μας. Όλη η φύση υπακούει στη φωνή του Κυρίου του Παντοδύναμου. επιστρέφει στη ζωή και συνειδητοποιεί μέσα της την Ανάσταση του Δημιουργού Χριστού, που πέθανε και ζωντάνεψε, κατέβηκε στην κόλαση και ανέβηκε στον παράδεισο, όπου βασιλεύει για πάντα.

 

Έτσι, κάθε φορά που γιορτάζουμε τη φωτεινή εορτή του Πάσχα, θυμόμαστε την Ανάσταση του Ιησού Χριστού από τους νεκρούς, αναγγέλλοντάς μας ότι για εμάς θα έρθει η ώρα που η ζωή θα νικήσει το θάνατο, το φως θα σκεπάσει το σκοτάδι, το καλό θα θριαμβεύσει επί του κακού και χαρά πάνω από τη θλίψη? όταν όλη η δημιουργία, που «μαζί στενάζει και υποφέρει μέχρι τώρα» ( Ρωμ. 8:22 ), θα ανανεωθεί πλήρως, και θα υπάρξει «καινός ουρανός και νέα γη» ( Ησ. 65:17 ), όπου θα μην κλαις ή θρηνείς, αλλά η αιώνια χαρά είναι πάνω από το κεφάλι σου.

 

Ας σπείρουμε με ταπείνωση

03 Οκτωβρίου.

 

«Σπέρνεται στην ταπείνωση, ανασταίνεται σε δόξα. που σπέρνεται σε αδυναμία, εγείρεται με δύναμη» ( Α' Κορ. 15:43 ).

 

Ένας σπόρος που σπέρνεται με ταπείνωση, με εμπιστοσύνη στον Κύριο, φέρει πάντα τον επιθυμητό καρπό. Και αυτός ο καρπός, ωριμάζοντας με τη χάρη του Θεού, ξεπερνά πάντα τις προσδοκίες του σπορέα!

 

Κανείς δεν βλέπει ούτε ξέρει πώς ωριμάζει το σιτάρι στα βάθη της γης, πώς ξυπνά η ζωή σε έναν μικρό, σεμνό σπόρο, που δεν έχει ούτε εμφάνιση ούτε ομορφιά, και πώς αυτή η ζωή μεγαλώνει, σπάει μέσα από το σκοτάδι στο φως και ανθίζει σε ένα καταπράσινο , μυρωδάτο λουλούδι. Αυτό το θαύμα γίνεται από τον Κύριο, αλλά ο σπορέας με ταπείνωση περιμένει αυτό το θαύμα με την ίδια σιγουριά που η νυχτερινή φρουρά περιμένει την ανατολή του ηλίου μετά από μια μακρά, κουραστική νύχτα.

 

Αυτός που σπέρνει σπέρνει με δάκρυα, αλλά αυτός που θερίζει θα χαρεί. Πόσο βαθιά και παρηγορητική είναι αυτή η σκέψη! Όταν με μεγάλη λύπη, με ανείπωτα βάσανα θάβουμε το αγαπημένο μας πρόσωπο, μπορούμε, βγάζοντας το πένθιμο βλέμμα μας από τον τάφο, να το υψώσουμε στον ουρανό και να θυμηθούμε εκείνη την άφθαρτη ζωή, εκείνη τη φωτεινή ανάσταση που περιμένει τους νεκρούς μας. Όταν εμείς, ταπεινοί και σκυμμένοι κάτω από ένα βαρύ φορτίο, καλλιεργούμε κοπιαστικά το χωράφι μας και βάζουμε σε αυτό τον κόκκο της αγάπης μας για τον πλησίον μας, συχνά χωρίς να ξέρουμε σε ποιο χώμα πέφτει, συχνά χωρίς χρόνο και ευκαιρία να σταματήσουμε και να περιμένουμε τον καρπό , πρέπει ακόμα να συνεχίσουμε το μονοπάτι μας με την ελπίδα ότι ό,τι σπείραμε σε ταπείνωση και αδυναμία θα σηκωθεί με δόξα με τη δύναμη του Θεού.

 

Κάθε πράξη μας, η μετάνοιά μας για την αμαρτία, οι δακρύβρεχτες προσευχές μας για βοήθεια, η εγκάρδια επιθυμία μας να επανορθώσουμε για το κακό που κάναμε, η ενεργή επιθυμία μας για καλό - όλα αυτά είναι σπόροι που μας έδωσε ο Θεός για σπορά.

 

Ας τα σπείρουμε, ας τα σπείρουμε αδιάκοπα, ας τα σπείρουμε με ταπείνωση, ταπείνωση, στη φτώχεια μας, αλλά με σταθερή εμπιστοσύνη στον ήλιο του Θεού, στη δροσιά της χάρης Του, κάτω από την παντοδύναμη επιρροή της οποίας οι σπόροι μας θα αναστηθούν με δόξα και δύναμη.

 

Υπέρτατη Σοφία

04 Οκτωβρίου.

 

«Μην δύει ο ήλιος στον θυμό σου» ( Εφεσ. 4:26 )

 

Το τέλος κάθε μέρας θα πρέπει να μας υπενθυμίζει το τέλος της ζωής μας, το ηλιοβασίλεμα μετά το οποίο ο ήλιος δεν θα ανατέλλει πια για εμάς. Το βράδυ σταματά τις δραστηριότητές μας για ορισμένο χρονικό διάστημα. Αφήνουμε στην άκρη τις υποθέσεις μας, τις δραστηριότητές μας, δίνουμε ανάπαυση στις σκέψεις, ακόμη και στα συναισθήματά μας. Η δουλειά της ημέρας τελείωσε, ποιος ξέρει, ίσως για πάντα.

 

Επομένως, όταν τελειώνουμε τη μέρα, πρέπει να δοκιμάζουμε τον εαυτό μας κάθε φορά και να βάζουμε τα πάντα σε τάξη στον εσωτερικό μας κόσμο, σαν να είναι πριν από το τέλος της ίδιας της ζωής. Ειδικά την ώρα της βραδινής μας προσευχής, πρέπει να καθαρίσουμε την καρδιά μας από οτιδήποτε έχει συσσωρευτεί μέσα της που είναι αμαρτωλό ή λάθος κατά τη διάρκεια της ημέρας: από κάθε αίσθημα πικρίας, ενόχλησης ή εξέγερσης, από κάθε έκρηξη θυμού, από ό,τι απομακρύνει. εμείς από τον Θεό. Η ζωή μας είναι φευγαλέα, δεν ξέρουμε πότε νυχτώσει αν θα δούμε ακόμα το πρωί να ξημερώνει και αν θα έχουμε άλλη μια ευκαιρία να επανορθώσουμε και να διορθώσουμε πολλά πράγματα. Ενώπιον του Θεού και της συνείδησής μας, ας μην επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να τρέφουμε καμία κακία, ούτε μια αμαρτωλή σκέψη στην καρδιά μας για τον επερχόμενο ύπνο.

 

«Μην δύει ο ήλιος στον θυμό σου» είναι η συμβουλή της ύψιστης σοφίας.

 

Ηρεμία

05 Οκτωβρίου.

 

«Την ειρήνη μου σας δίνω» ( Ιωάννης 14:27 )

 

Κύριε, δώσε μου και την ειρήνη Σου! Δεν έχω ένα ειρηνικό πνεύμα πραότητας μέσα μου, ξέρω ότι καμία προσπάθεια, καμία ποσότητα προσοχής δεν μπορεί να μου δώσει κάτι τέτοιο, γιατί Αυτός είναι πάνω από όλα κατανόηση. Ηρέμησε την ανήσυχη, εγωίστρια, ανήσυχη ψυχή μου, όπως η μάνα ηρεμεί ένα παιδί που κλαίει. Δεν ξέρω πώς θα το κάνεις αυτό, αλλά ξέρω ότι όταν ένα παιδί δεν μπορεί να φτάσει στη μητέρα του μόνο του, η μητέρα του ορμάει και είσαι πιο κοντά από οποιαδήποτε μητέρα.

 

Είσαι ο Παντοδύναμος Πατέρας, εμποτίζεις φως και ζωή σε κάθε πλάσμα. Φώτισέ με με το φως Σου και βάλε την ειρήνη Σου στην ψυχή μου! Δεν μπορώ να διεισδύσω στα βάθη της αγάπης Σου, αλλά ξέρω ότι αγάπησες τον κόσμο τόσο πολύ που έστειλες τον Μονογενή Σου Υιό να σώσει αυτόν τον κόσμο και εμένα. Ξέρω ότι η αγάπη Σου καλύπτει όλο τον κόσμο και εμένα. Ξέρω ότι μόνος σου εγκαθιδρύεις ειρήνη στη γη και καλή θέληση στους ανθρώπους, και ότι με την ειρήνη Σου γαληνεύεις την ανήσυχη ψυχή μου και απλώνεις το έλεός Σου σε μένα, τον αρχηγό των αμαρτωλών.

Προσευχή πριν φύγετε από το σπίτι Σε αποκηρύσσω, Σατανά, την υπερηφάνειά σου και την υπηρεσία σου, και ενώνομαι μαζί Σου, Χριστέ, στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν. (Και κάνε το σημείο του σταυρού.)

 

ΑΛΗΘΙΝΈΣ ΙΣΤΟΡΊΕΣ:Ιερέας Λεονίντ Περτσούγκοφ: Η πορεία μου προς τον Θεό. 49

 

Η πορεία μου προς τον Θεό

Κύριε, σε ποιον θα πάμε; Εσύ έχεις λόγια αιώνιας ζωής. (Ιωάννης 6:68)

Ιστορίες για την ιεροσύνη και τους μοναχούς

Ιερέας Λεονίντ Περτσούγκοφ: 

Βρίσκοντας τη θέση σου

Μπορούν τα πράσινα μαλλιά να αποτελέσουν εμπόδιο για τον Χριστό ; Πώς μοιάζει ένας πιστός με έναν αθλητή; Ποιος είναι ο μόνος τρόπος για να αποκαλυφθεί ο Θεός στους άλλους ; Αυτό εξηγεί ο ιερέας Λεονίντ Περτσούγκοφ, επικεφαλής του τμήματος νεολαίας της επισκοπής, κληρικός της εκκλησίας του Αρχαγγέλου του Αγίου Μαρτίνου του Ομολογητή και νυν εφημέριος του καθεδρικού ναού των Θεοφανείων στο Κούργκαν .

Το μονοπάτι ήταν γρήγορο

Πάτερ Λεωνίδα, είστε επικεφαλής του τμήματος νεότητας της επισκοπής. Η προσωπική σας πορεία προς τον Θεό ξεκίνησε στα νιάτα σας ή στα ώριμα χρόνια σας;

Όπως πολλοί, γεννήθηκα σε μια μη θρησκευόμενη οικογένεια, αλλά δεν ήμουν ποτέ άθεος. Πάντα ήξερα ότι υπήρχε Θεός. Μία από τις πρώτες μου παιδικές αναμνήσεις ήταν η εξής: ζούσαμε κοντά στην Εκκλησία των Αγίων Πάντων, και απέναντί ​​της, στο πρώην κτίριο του μοναστηριού, υπήρχε μια στρατιωτική μονάδα, ένα φυλάκιο. Συχνά κοίταζα αυτά τα κτίρια χωρίς σταυρούς και σκεφτόμουν πώς η στρατιωτική μονάδα καταλάμβανε χώρο που δεν ανήκε εκεί. Θυμάμαι αυτό το παιδικό συναίσθημα αδικίας. Όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση και έγινε δυνατό να μιλάω ελεύθερα για την πίστη και να πηγαίνω στην εκκλησία, πήγα και βαπτίστηκα ο ίδιος. Κανείς δεν μου είπε ότι έπρεπε. Απλώς ένιωσα ότι ήταν απαραίτητο. Δυστυχώς, δεν υπήρχαν κατηχητικές ομιλίες τότε, οπότε βαπτίστηκα και το ξέχασα. Μόνο αργότερα, ως ενήλικας, κατάλαβα ότι δεν έχω το δικαίωμα να αυτοαποκαλούμαι Χριστιανός αν δεν εξομολογηθώ και δεν κοινωνήσω — δηλαδή, αν δεν έχω σύνδεση με τον Κύριο.

- Και πώς έγινε αυτή η αλλαγή;

«Πάντα αναζητούσα την Αλήθεια. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, μια πλημμύρα από κάθε είδους μυστικιστική λογοτεχνία ξεχύθηκε στη χώρα. Και όχι μόνο θρησκευτική λογοτεχνία, αλλά και εσωτερική λογοτεχνία. Ξέρετε, όταν είσαι έφηβος, τι διαβάζεις; UFO, Yeti, Ατλαντίδα, και ούτω καθεξής... Και μετά, σε ένα από αυτά τα άρθρα, διάβασα ότι η Βίβλος είχε ξαναγραφτεί και ότι ο Χριστιανισμός ήταν πλέον εντελώς διαφορετικός από αυτό που ήταν αρχικά... Αυτό με κάποιο τρόπο εντυπώθηκε στο μυαλό μου για πολλά χρόνια, οπότε έψαχνα συνεχώς την αλήθεια κάπου αλλού. Απέρριψα αμέσως τα ανοιχτά αθεϊστικά πράγματα. Αλλά υπάρχει ένα είδος λογοτεχνίας που, κρυμμένη πίσω από το όνομα του Χριστού, αρχίζει να διδάσκει πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με τον Σωτήρα. Και αν δεν γνωρίζεις την αληθινή χριστιανική διδασκαλία, τότε αυτό σου φαίνεται ελκυστικό.»

Έτσι, στην αναζήτησή μου για τον Χριστό, γοητεύτηκα από έναν τέτοιο ψευδοπνευματικό σύντροφο. Διάβασα πολλά από τα έργα του και άρχισα να ψάχνω για άλλα στο διαδίκτυο. Έψαξα και έψαξα, και μετά βρήκα ένα ολόκληρο κεφάλαιο αφιερωμένο σε αυτόν τον άνθρωπο. Ήταν ένα κρίσιμο κεφάλαιο, από το βιβλίο του Πατέρα Αντρέι Κουράεφ "Σατανισμός για τη Διανόηση". Δηλαδή, αφορούσε ακριβώς εμένα! (γέλια). Το κύριο πράγμα σε αυτό το άρθρο ήταν ότι για κάθε θέση αυτού του ψευδοδιδασκάλου, ο Κουράεφ παρείχε αντικρούσεις, επιβεβαιωμένες από εκκλησιαστικές πηγές. Τότε άνοιξαν τα μάτια μου και σκέφτηκα: "Κύριε, γιατί δεν διαβάζω πραγματικά εκκλησιαστικά βιβλία;" Έτσι έμαθα για την αληθινή πνευματική ζωή, για την Εξομολόγηση και τη Θεία Κοινωνία. Απέρριψα απότομα τις προηγούμενες πεποιθήσεις μου και ήρθα στην Εκκλησία. Το μονοπάτι ήταν γρήγορο. Τόσο για μένα όσο και, φυσικά, για τους γύρω μου. Κάποιος μου λέει ότι ήταν νεωκόρος για δέκα χρόνια. Αλλά πήγαινα μόνο για ενάμιση χρόνο. Ρωτάω: "Πόσες φορές την εβδομάδα πηγαίνατε στην εκκλησία;" Απαντούν: μία φορά την εβδομάδα ή μία φορά κάθε δύο. Και πήγαινα κάθε μέρα.

Εδώ, στο βωμό, είναι η ζωή.

‒ Τι κάνατε πριν γίνετε ιερέας;

Προσπάθησα να ανοίξω κάποια επιχείρηση. Είχα ένα μεσιτικό γραφείο. Είχα ένα πριονιστήριο που έκοβε κάποια πράγματα και πουλούσαμε  στα παντοπωλεία. Αλλά αφότου ήρθα στην Εκκλησία, το πιο σημαντικό πράγμα για μένα στη δουλειά μου ήταν να μπορώ να είμαι στην εκκλησία το πρωί. Έτσι άρχισα να εργάζομαι ως security και να κάνω ανακαινίσεις διαμερισμάτων. Ποτέ δεν δίστασα από τέτοιες παράπλευρες δουλειές. Ίσως ήταν πιο εύκολο ακριβώς επειδή δεν είχα μια συγκεκριμένη πορεία στη ζωή. Μερικές φορές οι άνθρωποι λένε: Θέλω να γίνω αστροναύτης! Και αυτό είναι όλο για μια ζωή. Αλλά ποτέ δεν ήθελα να γίνω τίποτα και ποτέ δεν χρειάστηκε να εγκαταλείψω κάτι σοβαρό...

Και όταν πήγα στην εκκλησία, ήθελα να είμαι εκεί, να βυθιστώ στις λειτουργίες , στην προσευχή. Όταν έμαθα ότι ο Χριστιανισμός προϋποθέτει κοινοτική ζωή, πήγα και ρώτησα ποιος ήταν ο επίτροπος, τι είδους κοινότητα υπήρχε και είπα ότι ήθελα να κάνω κάτι χρήσιμο. Αυτό ήταν στην εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Αργότερα, με κάλεσαν απροσδόκητα στην Αγία Τράπεζα και έξι μήνες αργότερα είχα την ευλογία να φορέσω το ράσο . Συνειδητοποιώντας ότι ήμουν πολύ νέος στην Εκκλησία, δεν είχα ιδιαίτερες φιλοδοξίες. Είχα την επιθυμία να υπηρετήσω, οπότε αποφάσισα να πάω κάπου για να σπουδάσω. Σκέφτηκα ότι ίσως να μπορούσα, ίσως να γίνω κατηχητής . Και ήθελα να συστηματοποιήσω τις γνώσεις μου. Αλλά αποδείχθηκε ότι λίγο αργότερα, χειροτονήθηκα . Μερικές φορές οι άνθρωποι έρχονται σε μένα για συμβουλές: Πάτερ, σε παρακαλώ συμβουλέψτε με, πηγαίνω στην εκκλησία εδώ και δεκαπέντε χρόνια... Λοιπόν, νομίζω, καλά. Αλλά πηγαίνω πολύ λιγότερο! (γέλια). Προσπαθώ να μην μιλάω γι' αυτό, για να μην ντρέπομαι τους ανθρώπους. Αλλά ο Κύριος τα κανόνισε έτσι μαζί μου.

‒ Τι ακριβώς σας προσέλκυσε στην εκκλησιαστική ζωή; Είστε επιχειρηματίας, ζείτε μια καλή ζωή και μετά...;

‒ Πάντα είχα αυτό το αίσθημα κενού στη ζωή μου. Ζεις και ζεις, αλλά για ποιο λόγο ζεις; Σαν να μην είναι όλα ολοκληρωμένα, όχι πραγματικά. Αν και δεν μπορούσα να αποκαλέσω τη ζωή μου ελλιπή. Είχα φίλους, οικογένεια, δουλειά. Αλλά δεν υπήρχε κανένας ουσιαστικός σκοπός. Και όταν μπήκα για πρώτη φορά στο βωμό - το θυμάμαι πολύ καλά - ήταν μια συνάντηση με τον Θεό! Εδώ, στο βωμό, σκέφτηκα, είναι η ζωή! Εδώ είναι η πηγή της. Και εκεί έξω, στον κόσμο, όλα δεν είναι τα ίδια. Δεν θα πω ότι ο κόσμος δεν είναι καθόλου ζωή. Αυτό ακούγεται πολύ ριζοσπαστικό. Αλλά δεν υπάρχει κανένα αίσθημα πληρότητας εκεί. Εξ ου και όλη η αναζήτηση ψυχαγωγίας: ας πάμε να επισκεφτούμε, ας πάμε να διασκεδάσουμε. Οι άνθρωποι νιώθουν ότι τους λείπει κάτι. Και γεμίζουν αυτό το κενό: κάποιοι με δουλειά, κάποιοι με επισκέπτες, κάποιοι με χόμπι, κάποιοι με αλκοόλ. Αλλά όταν ο Κύριος είναι η πηγή της ζωής σου, τότε είσαι πλήρης.

‒ Αλλά και οι άνθρωποι στην ενορία θέλουν να επικοινωνούν, να κάνουν κάτι μαζί…

Φυσικά. Αλλά είναι ένα πράγμα όταν θέλεις να δεις κάποιον που σε νοιάζει και άλλο όταν ψάχνεις για διασκέδαση από την πλήξη και την αδράνεια. Όταν έχεις τον Θεό, δεν βαριέσαι πια. Μπορείς να κάθεσαι ήσυχα στο σπίτι, και η φύση των αλληλεπιδράσεών σου αλλάζει. Είναι το συνηθισμένο: βγες έξω, πιες ένα ποτό, μίλησε, συζήτησε, κριτίκαρε την κυβέρνηση και τους φίλους σου. Και αν δεν κριτίκαρε κανέναν, τότε ποιο ήταν το νόημα της συνάντησης εξαρχής; Το βράδυ πήγε χαμένο. Για παράδειγμα, ποτέ δεν μου άρεσε να μιλάω για πολιτική. Δεν μπορείς να βρεις την αλήθεια εκεί, αλλά μπορείς να καταστρέψεις τη σχέση σου με κάποιον. Και μετά, όλα αλλάζουν: σήμερα είμαστε δεξιοί, αύριο αριστεροί, μεθαύριο κομμουνιστές, μετά κάποιος άλλος, και δεν έχει νόημα να διαφωνούμε γι' αυτό.

Η Ορθοδοξία έχει δώσει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα

‒ Πώς αντέδρασαν τα αγαπημένα σας πρόσωπα στις αλλαγές στη ζωή σας;

Η γυναίκα μου άρχισε να πηγαίνει στην εκκλησία μαζί μου. Όχι αμέσως, αλλά σύντομα. Αφού πήγε για πρώτη φορά στην εξομολόγηση και την κοινωνία, δεν είχαμε πλέον καμία αμφιβολία ή απορία: πηγαίνουμε στην εκκλησία κάθε Σάββατο και Κυριακή. Όπως ήταν φυσικό, σχεδόν όλοι οι φίλοι μου ήταν μπερδεμένοι. Οι συγγενείς μου αντέδρασαν διαφορετικά.

- Και τα παιδιά;

«Ο μικρός ήταν μικρός, αλλά προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε στους μεγαλύτερους τι, πώς και γιατί αρχίζαμε να το κάνουμε. Άρχισαν κι αυτοί να εξομολογούνται και να κοινωνούν. Ίσως όχι τόσο συχνά όσο θα ήθελα, αλλά...»

- Αλλά δεν ήρθατε σε σύγκρουση;

‒ Όχι, απολύτως όχι. Πρώτον, δεν τους επιβάλαμε τίποτα. Τους μιλούσαμε σαν ενήλικες. Και δεύτερον, είμαι λογικός άνθρωπος και προσπαθούσα να εξηγήσω τα πράγματα λογικά. Προσωπικά, η Ορθοδοξία έδωσε απαντήσεις σε όλες μου τις ερωτήσεις. Απλές, συνεκτικές απαντήσεις. Το είπα στους γιους μου γι' αυτό. Και ο εσωτερισμός που διάβαζα ήταν ένα συνονθύλευμα από κάποιο είδος παραληρητικών φαντασιώσεων... Και καμία διδασκαλία, εκτός από τον Χριστιανισμό, δεν μου έδωσε μια σαφή απάντηση στο γιατί δημιουργήθηκε ο άνθρωπος, γιατί ζει. Ο καθένας έχει κάποιο είδος εφήμερων στόχων. Γιατί να μπούμε στη νιρβάνα; Γιατί ο Αλλάχ δημιούργησε τον άνθρωπο, γιατί ζει ο άνθρωπος;

Οι Μουσουλμάνοι θα απαντήσουν: για να πάνε στον παράδεισο. Αλλά θα μπορούσαν να πουν το ίδιο και για εμάς.

- Και τι θα απαντήσετε ως Χριστιανός, γιατί ζείτε;

«Να αγιάσω την επίγεια ζωή μου, να την κάνω αρχή της μέλλουσας ζωής. Θέλω να ξέρω ότι δεν υπάρχει θάνατος και ότι η ζωή συνεχίζεται στην αιωνιότητα με τον Θεό. Και ότι η χαρά αυτής της ζωής μπορεί να βιωθεί εδώ.»

Αυτό είναι καλό, αλλά δεν είναι μια πλήρης απάντηση. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο από αγάπη, και επομένως ο άνθρωπος πρέπει να γίνει θεός και να ευλογηθεί όπως ο Θεός. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για την ευτυχία, και πρέπει να είναι ευτυχισμένος.

- Τότε γιατί βλέπουμε συχνά λυπημένους ανθρώπους ανάμεσα στους πιστούς;

‒ Αυτό με ανησυχεί κι εμένα. Ίσως επειδή βλέπουμε κυρίως ανθρώπους να προσεύχονται, όταν είναι συγκεντρωμένοι. Μερικές φορές η γυναίκα μου με ρωτάει: «Γιατί με κοιτάς έτσι;» Και απαντώ: «Αυτό είναι το γεμάτο αγάπη βλέμμα μου!» Η απελπισία μπορεί επίσης να πηγάζει από έλλειψη γνώσης. Μας έχουν δοθεί μηνύματα όπως «προσευχηθείτε, νηστεύστε και ακούστε το Ράδιο Ραντονέζ». Ίσως στην αρχή, κάποιος να στοχεύει σε ένα κατόρθωμα, να απαρνείται τη χαρά, να φοράει μαντίλα και να θεωρεί τον εαυτό του αυστηρό ασκητή. Αλλά στην πραγματικότητα, ο ασκητισμός είναι χαρούμενος, όχι καταθλιπτικός. Και οι αληθινοί μοναχοί έχουν φωτεινά, χαρούμενα πρόσωπα. Θα ήθελα να πιστεύω ότι οι άνθρωποι ξεπερνούν αυτό το στάδιο της «αυστηρότητας» και γίνονται χαρούμενοι.

"Κατορθώματα" από την υπερηφάνεια

‒ Γιατί οι άνθρωποι που έρχονται στην Εκκλησία προσπαθούν αμέσως να αναλάβουν ασκητικές πράξεις;

‒ Από υπερηφάνεια, φυσικά. Ως άντρας, θέλω να είμαι δυνατός. Είδα κάποιον με πιέσεις πάγκου διακοσίων κιλών και θέλω να γίνω σαν αυτόν! Αλλά δεν θα μου περνούσε από το μυαλό να φορτώσω αμέσως τον εαυτό μου με αυτά τα διακόσια κιλά. Στην καλύτερη περίπτωση, δεν θα τα σηκώσω από το ράφι. στη χειρότερη, θα συνθλίψω τον εαυτό μου με αυτά. Και το καταλαβαίνω αυτό. Έτσι, θα φορτώσω τον εαυτό μου με είκοσι κιλά και θα αρχίσω να προπονούμαι σιγά σιγά. Ίσως δεν φτάσω ποτέ αυτά τα διακόσια κιλά. Θα συνειδητοποιήσω ότι το όριό μου είναι υψηλότερο. Αλλά αν προπονούμαι συνεχώς, θα είμαι ακόμα αθλητής. Το ίδιο ισχύει και στον Χριστιανισμό. Διαβάζουμε: Ο Μέγας Αντώνιος και ο Μακάριος της Αιγύπτου δεν έτρωγαν ούτε έπιναν, διάβαζαν το Ψαλτήρι. Αχα! Λοιπόν, είμαστε στην ίδια βάρκα. Αυτή είναι η υπερηφάνεια.

‒ Υπάρχουν προληπτικές οδηγίες για την προστασία των νεοφερμένων που βρίσκονται στο δρόμο προς μια τόσο γρήγορη «αγιότητα»;

‒ Δεν υπάρχει λόγος να προστατεύουμε τους ανθρώπους από αυτό. Οι άγιοι θα έπρεπε να αποτελούν παραδείγματα για εμάς. Έχουν αφίσες ισχυρών ανδρών κρεμασμένες στο γυμναστήριο για να παρακινούν τους ανθρώπους. Απλώς χρειάζεται να υπάρχει ένας γυμναστής κοντά που θα έρθει και θα σου πει: «Φίλε, ηρέμησε!» Οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι αναλαμβάνουν, δεν συνειδητοποιούν ότι υπάρχουν πράγματα πέρα ​​από τις δυνατότητές τους. Μια φίλη μου αποφάσισε: «Θα νηστεύσω!» Για πρώτη φορά. Μπαίνει στο διαδίκτυο και βλέπει ένα καταστατικό μοναστηριού - χωρίς φαγητό για τρεις μέρες. Και δεν τρώει. Δόξα τω Θεώ που δεν πέθανε. Τα κατάφερε με κάποιο τρόπο, αλλά για μερικούς, αυτό θα ήταν εντελώς επικίνδυνο! Μια άλλη φίλη μου αποφάσισε να εξομολογηθεί. Δεν ήμουν ιερέας τότε, οπότε το παράκανα λίγο και της συνέστησα το βιβλίο «Η εμπειρία της ανάπτυξης της εξομολόγησης». Είναι ένα υπέροχο βιβλίο, μου άρεσε. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά! Το διάβασε και ήταν ένα τρομερό πλήγμα για εκείνη. Έπεσε σε απόγνωση: «Με τον τρόπο που ζω, είμαι αμαρτωλή σε όλα, δεν θα εξομολογηθώ!» Ακόμα δεν έχω γίνει εκκλησιαζόμενος.

Όταν άρχισα να νηστεύω , σκέφτηκα αμέσως ότι δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς κρέας προς το παρόν. Αποφάσισα: Τουλάχιστον θα φύγω χωρίς σαλάμι και νόστιμα κοτολέτα. Θα φάω βραστό κοτόπουλο, και αυτό είναι όλο. Ας είναι αυτή η νηστεία μου, ανάλογα με τις δυνάμεις μου. Την επόμενη χρονιά, δεν χρειαζόμουν καν κοτόπουλο.

Έχετε δει ποτέ ένα ζωντανό παράδειγμα πνευματικού ανθρώπου; Όχι σε βιβλία, αλλά εδώ και τώρα;

«Νομίζω ότι έχεις δει ένα τέτοιο άτομο, και εγώ το ίδιο. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν, αλλά η πνευματική τους ζωή, οι ηρωικές τους πράξεις—είναι ένα μυστήριο. Μερικοί από εμάς δεν είμαστε τόσο επιφανειακοί όσο φαίνονται. Αν δεν κοιτάξεις προσεκτικά, μπορεί να σου φαίνεται ότι το άτομο μπροστά σου απέχει πολύ από μια βαθιά πνευματική ζωή, αλλά στην πραγματικότητα, όταν πρόκειται για δράση, θα σου δώσει το πουκάμισο από την πλάτη του. Και για να δεις αυτά τα παραδείγματα, πρέπει να απενεργοποιήσεις την υπερηφάνειά σου.»

Εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε για αγάπη

Συχνά έχω ακούσει ανθρώπους να απαντούν σε ερωτήσεις σχετικά με την Εξομολόγηση και την Κοινωνία με στεγνές, τυποποιημένες συμβουλές: νηστεύστε για τρεις ημέρες, διαβάστε τους κανόνες και μην φάτε τίποτα το πρωί. Γιατί όταν μιλάμε στους ανθρώπους για την πίστη, ξεκινάμε αμέσως με περιορισμούς, αντί για την αγάπη του Θεού;

Επειδή εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε τίποτα για την αγάπη. Έτσι είμαστε. Μόνο όσοι αγαπούν τον Θεό μπορούν να μιλήσουν για Θεϊκή αγάπη . Αυτοί οι άνθρωποι λάμπουν σαν κεριά και είναι αμέσως ορατοί. Αλλά οι περισσότεροι από εμάς αγωνιζόμαστε μόνο για αυτό. Ο καθένας μας ακολουθεί τον δικό του δρόμο. Όπως είπε κάποτε κάποιος, ο καθένας έχει διαφορετικό επίπεδο εκκλησιασμού. Κάποιοι δεν καίνε εκκλησίες, και γι' αυτούς αυτό είναι ήδη καλό. Ίσως μεγαλώσουν και μιλήσουν κι αυτοί για αγάπη, αν ο Κύριος τους αγγίξει. Αλλά εμείς οι ίδιοι πρέπει να προχωρήσουμε σταδιακά προς την αγάπη, να προσευχηθούμε και να μάθουμε να μιλάμε με τον Θεό.

Είναι αυτό που θεωρούμε προσευχή πάντα στην πραγματικότητα προσευχή; Είναι η απαγγελία μιας προσευχής το ίδιο με την προσευχή;

Όλα αυτά είναι περίπλοκα ζητήματα. Οι άνθρωποι έρχονται και λένε ότι προσεύχονται απρόσεκτα. Δείξτε μου κάποιον που προσεύχεται προσεκτικά, με εγκάρδια προσευχή. Αυτός είναι άγιος! Αλλά εμείς παίρνουμε ένα βιβλίο προσευχών και αρχίζουμε να διαβάζουμε. Για την προσπάθειά μας πάνω στον εαυτό μας, για την προσπάθειά μας να κάνουμε ένα βήμα προς τον Θεό, ακόμη και το διάβασμα μπορεί πιθανώς να ονομαστεί προσευχή. Ή κάποιος λέει: «Έχω λίγη πίστη». Άλλωστε, ο Κύριος λέει ότι ακόμη και η παραμικρή πίστη μπορεί να μετακινήσει βουνά. Άρα πρέπει όλοι να έρθουμε και να μετανοήσουμε που δεν ξέρουμε πώς να μετακινούμε βουνά; Πρέπει να έχουμε μια αληθινή κατανόηση του εαυτού μας. Ξέρουμε για τον εαυτό μας: Δεν μπορώ να λύσω αυτό το πρόβλημα. Δεν μπορώ να κάνω είκοσι πέντε έλξεις στη μπάρα. Πρέπει να απελπίζομαι τώρα; Πρέπει να αγωνιζόμαστε σιγά σιγά, να μαθαίνουμε, να αναπτύσσουμε και να αγωνιζόμαστε να ζήσουμε με τον Θεό. Το πιο σημαντικό πράγμα για έναν Χριστιανό είναι να είναι ο Θεός παρών στη ζωή του .

Ο δάσκαλος του Στάλιν ήταν άγιος

«Προηγουμένως, όταν η Εκκλησία και το κράτος ήταν ενωμένα, οι άνθρωποι έπρεπε να παραμείνουν εντός της Ορθόδοξης παράδοσης για να μπορέσουν να λάβουν εκπαίδευση και να γίνουν άξια μέλη της κοινωνίας. Τώρα, που όλα έχουν αλλάξει και οι άνθρωποι εκτός οποιασδήποτε παράδοσης μπορούν να λάβουν καλή εκπαίδευση, ένα άξιο επάγγελμα και να ζήσουν ειρηνικά χωρίς καμία πεποίθηση, τι μπορεί να τους λείπει για να τους φέρει στην Εκκλησία;»

«Θεέ μου! Άλλωστε, εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τίποτα, να δείξουμε τίποτα σε ένα άτομο που δεν αναζητά τον Κύριο. Αν έχει κάποια προδιάθεση για πίστη μέσα του, μια αναζήτηση της Αλήθειας, τότε ο ίδιος ο Κύριος θα του επιτρέψει να Τον συναντήσει. Αλλά αν όχι, τότε ό,τι και να του προσφέρουμε, δεν θα μπορεί να το δεχτεί. Και όσο για την εκκλησιαστική εκπαίδευση... Από τη μία πλευρά, τα σεμινάρια ήταν οι εστίες της επανάστασης. Ο Στάλιν ήταν φοιτητής σεμιναρίου. Αλλά από την άλλη πλευρά, ποιος ήταν ο επιθεωρητής του σεμιναρίου όταν ο Στάλιν σπούδαζε εκεί; Ένας άγιος! Ο Αντώνιος (Αμπασίτζε), που αργότερα δοξάστηκε ως άγιος. Ένα άτομο αποφασίζει πάντα μόνο του αν θα δεχτεί ή θα απορρίψει τον Θεό. Έχει ελεύθερη βούληση. Αλλά τι γίνεται με τα σεμινάρια; Άνθρωποι που είδαν τον Κύριο να Τον σταυρώνει.

Πάτερ, εσείς είστε επικεφαλής του τμήματος νεολαίας. Λειτουργεί με νέους που είναι ήδη στην Εκκλησία ή με πιθανά μέλη του ποιμνίου;

‒ Και τα δύο. Σε κάθε περίπτωση, προσπαθούμε να συνεργαστούμε με μια υποθετική νεανική εκκλησία, αλλά εξακολουθεί να είναι ένα ανεξερεύνητο πεδίο. Η ιεραποστολική πτυχή είναι κρίσιμη στην εργασία με τους νέους. Όταν ένας νέος έρχεται για πρώτη φορά στην εκκλησία, δεν ξέρει τίποτα. Ίσως έχει κληθεί να γίνει νονός. Παρακολούθησε μια κατηχητική ομιλία με έναν καλό ιερέα και του είπε τόσα πολλά για τον Θεό και την Εκκλησία που θέλει να γίνει Χριστιανός. Πώς λοιπόν μπορούν να ζήσουν τη ζωή τους τώρα; Δεν μπορούν να πάνε σε κλαμπ με τους φίλους τους για να διασκεδάσουν... Τι πρέπει να κάνουν; Εδώ πρέπει να έρθει ένα τμήμα νέων - να μαζέψει όσους έχουν έρθει από την ιεραποστολή. Να τους βοηθήσει να συνειδητοποιήσουν τον εαυτό τους και να κοινωνικοποιηθούν στη νέα τους ιδιότητα ως Χριστιανοί. Πρέπει να ξεπεράσουμε το στερεότυπο ότι η εκκλησία είναι ένας χώρος για ηλικιωμένες γυναίκες. Οι νέοι πρέπει να δουν ότι υπάρχει μια θέση για αυτούς στην Εκκλησία. Ότι προσφέρουμε εθελοντισμό, συντροφικότητα και διάφορους διαγωνισμούς. Ακόμα και το να πηγαίνουμε μαζί σε μπάρμπεκιου είναι επίσης καλό. Πρόσφατα, ένα κορίτσι μπήκε σε μια εκκλησία και εξεπλάγη: «Αποδεικνύεται ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εδώ. Νέοι, όμορφοι και επιτυχημένοι!» Έμεινε έκπληκτη. Αλλά για να το δεις αυτό, πρέπει να έρθεις στην εκκλησία την Κυριακή. Αν πας οποιαδήποτε άλλη ώρα, το μόνο που θα δεις είναι κάποιος σε ένα κατάστημα και μια ηλικιωμένη γυναίκα να σφουγγαρίζει το πάτωμα. Έτσι, θα νομίζεις ότι κανείς δεν πηγαίνει στην εκκλησία. Αλλά πρέπει να δείξουμε στους ανθρώπους ότι μπορείς να είσαι Χριστιανός και να είσαι ακόμα νέος. Ότι οι πιστοί νέοι δεν είναι κάποιο είδος περιθωριοποιημένης ομάδας, αλλά ενεργοί, επιτυχημένοι και δυναμικοί.

Τα πράσινα μαλλιά είναι προσωρινά.

‒ Πόσο ανοιχτή είναι αυτή η κοινότητα; Ένας άντρας με πράσινα μαλλιά έρχεται σε εσάς. Τι κάνετε;

Θα του πω, «Γεια, έλα μέσα!» (Γέλια). Αλλά πραγματικά, αν κάποιος ομολογεί τον Χριστό ή θέλει να ομολογήσει τον Χριστό, θα χαρούμε πάντα να τον δούμε. Πιθανότατα θα του πω να μην ντρέπεται και να κάνει ερωτήσεις. Είτε αυτοπροσώπως είτε στο VKontakte. Αν δεν μπορώ να του εξηγήσω κάτι ο ίδιος, υπάρχουν άλλοι ιερείς που είναι πιο εύγλωττοι από εμένα. Θα του πω για το τμήμα νεολαίας. Και τα πράσινα μαλλιά—είναι προσωρινά!

«Νομίζω ότι οι άνθρωποι θέλουν να έχουν πράσινα μαλλιά επειδή είναι νέοι. Και νομίζουν ότι αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν θέση στην Εκκλησία».

Ναι, πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι το να πηγαίνεις στην εκκλησία είναι σαν να πηγαίνεις σε μοναστήρι - η ζωή έχει τελειώσει! Πρέπει να δείξουμε ότι οι Χριστιανοί είναι χαρούμενοι, ζωντανοί άνθρωποι. Γιατί υπάρχει τέτοιο στερεότυπο; Επειδή δεν υπάρχει διάλογος μεταξύ των εκκλησιαζόμενων και των μη εκκλησιαζόμενων. Έτσι, αναπτύσσουμε ιδέες για το πώς να περνάμε χρόνο μαζί. Έτσι, οι άνθρωποι μπορούν να δουν τους πιστούς και να δουν ότι δεν είναι τρομακτικό. Γι' αυτό έχουμε το έργο μας "Ορθοδοξία πάνω από το τσάι", για παράδειγμα. Με αυτόν τον τρόπο, οι άνθρωποι που έχουν πρόσφατα πιστέψει μαθαίνουν πώς ο Χριστιανισμός είναι παρών στη ζωή των συγχρόνων τους. Και στη συνέχεια, όταν κάποιος βρει τον Χριστό, απλά δεν έχει κανέναν να μιλήσει γι' αυτό ανάμεσα στον κύκλο των φίλων του. Οι πρώην φίλοι του δεν θα τον καταλάβουν. χρειάζονται ομοϊδεάτες πιστούς.

Πράγματι, κάποιος που έχει πιστέψει συχνά διακόπτει απότομα όλες τις προηγούμενες επαφές του. Εγκαταλείπει τα χόμπι του, αρνείται να διασκεδάσει τους άλλους, αρχίζει να ντύνεται διαφορετικά, σταματά να ακούει μουσική... Και οι γύρω του όχι μόνο τον χάνουν από τα μάτια τους ως άτομο, αλλά καταλήγουν επίσης στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει θέση για τίποτα από αυτά που αγαπά στην Εκκλησία. Αυτό μπορεί να γίνει ένα σημαντικό εμπόδιο στο δρόμο προς την πίστη. Τι πρέπει να αλλάξει μέσα μας ώστε οι άνθρωποι να μην αντιλαμβάνονται την Εκκλησία ως θεσμό απαγορεύσεων και περιορισμών;

«Πρέπει να προερχόμαστε από την εκκλησία και να λάμπουμε με αγάπη. Και να είμαστε παντού με τον Χριστό. Μην κοιτάμε τους πλησίον μας σαν να είναι αμαρτωλοί, αλλά να θυμόμαστε ότι ο Κύριος τους αγαπάει όσο αγαπάει εμάς. Και τότε, όταν μας δουν οι άνθρωποι, θα καταλάβουν ότι στην εκκλησία δεν σπέρνουμε φόβο ή κακία, αλλά αγάπη. Πρέπει να κοιτάμε έτσι ώστε οι άνθρωποι να μας ρωτούν για την πίστη μας.»

Συνέντευξη από την Ekaterina Suvorova

ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΈΡΕΣ .

ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ 

Καλη και Χριστοκατάνυκτη ημερα παιδια.

Και καλον μηνα !

Τι ωραιος ο Χειμώνας που απαλα απαλα ανατελει!

 Μαζευομαστε σε μια εσωτερικοτητα δημιουργικη και εξελικτικη .Αφανή και αθορυβη ,μα με πλουσιους καρπους.

Τωρα που εξωτερικα οι καρποι  λιγοστευουν (φθινουν οι οπωρες:φθινοπωρο)  αντιθετως εσωτερικα εχουμε την ευκαιρια ,μεσα στο χουζουρι και την γαληνη, να απολαυσουμε την εντος μας Βασιλεια Του Ιησου ✝️ Χριστού.

"*Ω Παναγίτσα μου γλυκιά ,

όμορφος ο οντάς σου.

Μία αγκάλη στοργική,

 Παρθένε η αγκαλιά Σου "*

Ι.Ναος Γενεσίου Της Θεοτόκου Ναυπλίου

Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης.