«Ἐν τῷ ταραχθῆναι την ψυχήν μου, ἐν ὀργῇ ἐλέους μνησθήσῃ (Αββ 3, 2)"
Οργή ἐδῶ ἐννοεἶ ὁ θεῖος Κύριλλος τήν ἀπόφασι τήν ὁποία ἔδωσε ὁ Θεός κατά τοῦ Ἀδάμ καί ὅλου τοῦ γένους του, λέγοντάς του: "Γή εἴ καί εἰς γῆν ἀπελεύση" (Γεν. 3, 19).
Ο προφήτης Αββακούμ, λοιπόν, φέροντας το πρόσωπο ὅλης τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, σύμφωνα με το Θεοφύλακτο, λέει ότι όταν ταραχθή ή ψυχή του ἀνθρώπου ἐκείνου, πού παιδεύεται ἀπό τήν ὀργή Σου, Κύριε, τότε Σύ ὁ ὁποῖος τόν παιδεύεις, θυμᾶσαι πάλι τό ἔλεός Σου, ὅπως καί ὅταν ἐπαίδευσες μέ ὀργή τούς Ισραηλίτες, παραδίδοντάς τους στους Βαβυλωνίους, πάλι τούς θυμήθηκες καί τούς ἐλέησες· διότι κανένας ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά ὑποφέρη τήν ὀργή Σου, ἄκρατη καί μή ενωμένη μέ τό έλεος. Ἐπειδή, λοιπόν, ἡ ἀνθρωπίνη φύσι ἔπαθε ταραχή, διότι ὀργίσθηκε ἐναντίον της ὁ Θεός ἐξ αἰτίας τῆς παρακοῆς τοῦ προπάτορος, ὅπως εἴπαμε, κι ἔγινε θνητή, ὅπως λέει ὁ Δαυΐδ· “ἀποστρέψαντος δέ Σου τό πρόσωπον ταραχθήσονται, ἀντανελεῖς τό πνεῦμα αὐτῶν καί ἐκλείψουσι, καί εἰς τόν χοῦν αὐτῶν ἐπιστρέψουσι (Ψ 103, 29), γι' αυτό τήν ἐλέησε πάλι ὁ Θεός καί μέ τήν ἔνσαρκο Οἰκονομία Του, ἔλυσε μέν τήν ἀπ᾿ ἀρχῆς ὀργή Του· “οὐ γάρ εἰς τέλος ὀργισθήσεται”, λέει, “οὐδέ εἰς τόν αἰῶνα μηνιεῖ" (Ψ 102,9)· χάρισε δέ σ' αὐτήν τήν ἀφθαρσία καί τήν ἀθανασία, διά τῆς ἀποστολῆς καί ἐνεργείας τοῦ ἁγίου Πνεύματος· “ἐξαποστελεῖς", λέει, “τό Πνεῦμά Σου καί κτισθήσονται καί ἀνακαινιεῖς τό πρόσωπον τῆς γῆς"(Ψ 103, 36)»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου