Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 25

 

451. Ποιες είναι οι αμαρτίες της αδυναμίας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι αμαρτίες της ασθένειας;

Η απάντηση του ιερέα: Όποιος, παρά το γεγονός ότι αντιστέκεται σε έναν ισχυρό πειρασμό, τελικά επιτρέπει στον εαυτό του να παρασυρθεί από αυτόν, αμαρτάνει λόγω αδυναμίας. Και:

1) Βεβαίως, οι αμαρτίες πρέπει να ταξινομούνται ως αμαρτίες αδυναμίας. Διαφορετικά, όλες οι αμαρτίες θα μπορούσαν να ονομαστούν αμαρτίες αδυναμίας επειδή σχεδόν κανείς δεν αμαρτάνει χωρίς προηγούμενο πειρασμό. Δεν θα πρέπει ιδιαίτερα να συμφωνούμε με εκείνους που αποδίδουν τις σαρκικές αμαρτίες μόνο στην αδυναμία. Όποια ανθρώπινη αδυναμία κι αν είναι, μπορούμε να την ξεπεράσουμε και να την υπομείνουμε με τη βοήθεια της χάρης του Θεού ( Φιλ. 4:13 ).

2) Οι αμαρτίες της αδυναμίας, όταν πρόκειται για σοβαρά ζητήματα, καθιστούν ένα άτομο ένοχο, όπως ακριβώς και οι θανάσιες αμαρτίες όταν διαπράττονται συνειδητά και εκούσια. Επομένως, αν και η ανθρώπινη αδυναμία συχνά αποκαλύπτεται σε σαρκικές αμαρτίες λόγω της ισχυρής έλξης της φύσης, όποιος ακολουθεί συνειδητά και εκούσια την αισθησιακή έλξη πρέπει αναμφίβολα να συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων που διαπράττουν θανάσιμη αμαρτία. «Ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτρες ούτε μοιχοί ούτε άσωτοι ούτε θηλυπρεπείς ούτε ομοφυλόφιλοι ούτε κλέφτες ούτε μέθυσοι θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού» ( Α΄ Κορινθίους 6:9-10 ).

452. Ποια είναι τα καθήκοντα ενός Χριστιανού σε σχέση με τους αγίους;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι ευθύνες ενός Χριστιανού σε σχέση με τους αγίους;

Η απάντηση του ιερέα. Η Αγία Εκκλησία τιμά τους αποθανόντες αγίους ως αγίους και φίλους του Θεού, και τιμά τα ιερά λείψανά τους και τις ιερές εικόνες τους, επικαλούμενος αυτούς στην προσευχή ως μεσιτές ενώπιον του Θεού και μεσιτές για τις ψυχές μας (Κανόνας Εξομολόγησης, Ώρα 3, Απάντηση 52). Επομένως, τα καθήκοντά μας απέναντί ​​τους είναι τα εξής:

α) πρέπει να δείχνουμε σεβασμό στους αγίους κατά τον τρόπο που επιτάσσει η Αγία Εκκλησία·

β) να τους επικαλούμαστε στις προσευχές μας, ώστε να μπορούν να ζητούν από τον Κύριο φωτισμό του νου, κάθαρση της καρδιάς, ενίσχυση της θέλησης εν μέσω πειρασμών και παρηγοριά σε όλες τις θλίψεις, εξωτερικές και εσωτερικές·

γ) να διατηρούμε μια ευγνώμονα αγάπη γι' αυτούς, επειδή μας αγαπούν και μας δείχνουν κάθε είδους ευεργεσία, και επειδή ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τους αγαπά.

δ) μιμούνται την πίστη και την αγία ζωή τους.

453. Είναι σωστό να χορηγείται η Θεία Κοινωνία στους λαϊκούς με ένα είδος ψωμιού στα Ρωμαϊκά Μίσσα;

Ερώτηση ενός διακόνου : Είναι σωστό να κοινωνούμε στους λαϊκούς με ένα είδος άρτου στη Ρωμαϊκή Μίσσα;

Η απάντηση του ιερέα. Είναι εντελώς άδικη. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, καθιερώνοντας το Μυστήριο της Ευχαριστίας στον Μυστικό Δείπνο, πρόσφερε ψωμί και είπε: «Ελάτε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου» · έπειτα το ποτήρι με τα λόγια: «Πίετε απ' αυτό· τούτο εστί το αίμα μου» - γι' αυτό, διέταξε, μεταλαμβάνοντας το Σώμα, όλοι οι Χριστιανοί να μετέχουν και στο Αίμα Του. Αυτό συνέβαινε στους αποστολικούς χρόνους, γιατί ο Άγιος Παύλος λέει: «Ας εξετάσει ο άνθρωπος τον εαυτό του, και έτσι ας φάει από τον άρτο και ας πιει από το ποτήρι» - γι' αυτό, δίνει εντολή σε κάθε άνθρωπο, αφού εξετάσει τη συνείδησή του, να μετέχει του άρτου και του οίνου, δηλαδή του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Και σε όλη την Εκκλησία του Χριστού, αυτή η εντολή του Χριστού και των αποστόλων εκπληρώθηκε. Οι αρχαίοι άγιοι πατέρες μιλούν ομόφωνα γι' αυτό· και οι αρχαίοι Πάπες λένε το ίδιο, και μερικοί από αυτούς μάλιστα ονόμασαν την κοινωνία υπό ένα είδος δεισιδαιμονίας και βεβήλωσης των ιερών . Ακόμη και οι Ρωμαίοι δάσκαλοι παραδέχονται ότι το έθιμο της κοινωνήσεως στους λαϊκούς κάτω από ένα είδος άρτου δεν υπήρχε στην Εκκλησία τους κατά τους πρώτους δώδεκα αιώνες, ωστόσο υπερασπίζονται αυτό το έθιμο με διάφορες ερμηνείες, γενικά αδύναμες και μερικές φορές αξιολύπητες, όπως η παροιμία που επινόησαν οι ιερείς: «Όπου είναι το Σώμα, εκεί είναι και το Αίμα». Δεν είναι αμαρτία να προσπαθούμε να αποκρύψουμε, να κρύψουμε τα λόγια του Χριστού Σωτήρα με κάποια παροιμία; Δεν είναι αμαρτία, δεν είναι προσβολή για τον χριστιανικό λαό να του αφαιρούμε το Αίμα του Χριστού; Και αυτό δεν πρέπει να έγινε απλώς από αμέλεια, όχι! Πρέπει να υπήρχε κάποιος λόγος για να ντυθεί η Θεία Λειτουργία στα Λατινικά - δηλαδή, για να διακριθεί περαιτέρω και να καταδειχθεί η ανωτερότητα των ιερέων έναντι του λαού, δίνοντάς τους μόνο το δικαίωμα να μετέχουν στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Αυτό είναι το πνεύμα του παπισμού και του λατινισμού! Από τα παιδιά, τα οποία ο Ιησούς Χριστός τόσο αγάπησε ως αθώα και καλοπροαίρετα, ακόμη και παρουσιάζοντάς τα ως παραδείγματα στους ενήλικες, η Ρωμαϊκή Εκκλησία τα έχει στερήσει εντελώς από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, έτσι ώστε αν πεθάνουν πριν από μια ορισμένη ηλικία, να πεθάνουν χωρίς ποτέ να έχουν λάβει τα Άγια Μυστήρια, και αυτή η κοινωνία είναι για εμάς - για την Αιώνια Ζωή . Στην αρχαία Χριστιανική Εκκλησία, τα παιδιά έλαβαν επίσης κοινωνία. Κοινωνούσαν στη Ρωμαϊκή Εκκλησία μέχρι που άρχισε να επινοεί τα δικά της νέα έθιμα.

454. Ο Κύριος τιμωρεί τους συκοφάντες

Ερώτηση ενορίτη . Ένα κορίτσι, η Ν., που ήταν στην υπηρεσία μου, με συκοφάντησε ενώπιον της κοινότητας επειδή της απαγόρευα επανειλημμένα να παρευρίσκεται σε βραδινά πάρτι, ισχυριζόμενος ότι είχα παράνομες σχέσεις μαζί της. Εγώ, όντας προχωρημένης ηλικίας, υπερασπίστηκα την τιμή μου και έκανα έφεση στον δικαστικό επιμελητή. Είναι γνωστό ότι υπήρξε έρευνα για αυτό το θέμα. Η κοινότητα ορκίστηκε ότι ήμουν αξιότιμη και το κορίτσι ήταν άτιμο. Το κορίτσι, μη έχοντας αποδείξει τίποτα σε εμένα σε αυτό το θέμα, παραμένει ένοχο. Αλλά αυτό δεν μου αρκεί. Σκέφτομαι ακόμα έναν άλλο τρόπο να εκδικηθώ την ατιμία μου. Μπορώ να αποφασίσω γι' αυτό ή όχι;

Η απάντηση του ιερέα: Δεν σας συμβουλεύω να εκδικηθείτε το τάδε κορίτσι γι' αυτό· η εκδίκηση είναι μεγάλη αμαρτία. Είναι καλύτερο να βασίζεστε στον Κύριο Θεό σε όλα, και Αυτός ξέρει πώς να αντιμετωπίζει τους συκοφάντες. Είπε: «Η εκδίκηση είναι δική μου, εγώ θα ανταποδώσω ». Ακούστε, λοιπόν, πώς ο Θεός τιμωρεί μερικές φορές τους συκοφάντες.

Ο εικονομάχος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Κοπρώνυμος, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα να επηρεάσει τον Άγιο Στέφανο με καλοσύνη και χαρίσματα, έθεσε ως στόχο να ατιμάσει το όνομά του ενώπιον της Αγίας Εκκλησίας, επιβάλλοντας στον αθώο γέροντα μια αμαρτία που ακόμη και οι νέοι αλλά καλοαναθρεμμένοι άνθρωποι απεχθάνονται. Καταδίκασαν μια νεαρή μοναχή ονόματι Άννα να συμμετάσχει στην ατιμία του και δωροδόκησαν την υπηρέτριά της να ψευδομαρτυρήσει εναντίον αγγέλων εν σαρκί. Η αναίσχυντη γυναίκα έκανε ό,τι επιθυμούσαν οι διώκτες τους. Η Άννα οδηγήθηκε έξω από την εκκλησία μπροστά σε όλους και οδηγήθηκε σε δίκη. Ο ίδιος ο Κοπρώνυμος ήταν παρών κατά τις ανακρίσεις και απαίτησε μόνο ένα πράγμα: να ομολογήσει το έγκλημα. Μετά από αυτό της υποσχέθηκε όλες τις βασιλικές χάρες. Αλλά όταν ούτε τα χάδια, ούτε η ψευδομαρτυρία της σκλάβας της, ούτε τα ίδια τα βασανιστήρια, επώδυνα και ντροπιαστικά, μπόρεσαν να κλονίσουν τη σταθερότητά της, τότε ο βασανιστής, αυτή τη φορά, αναγκάστηκε να αφήσει τον μοναχό Στέφανο ήσυχο.

Εν τω μεταξύ, ο Κοπρώμνιμος έκρινε απαραίτητο να ανταμείψει τον συκοφάντη, ώστε άλλοι σε παρόμοιες περιπτώσεις να εκπληρώσουν ευκολότερα το θέλημά του. Την παντρεύτηκε ένας αξιωματούχος και, μετά από λίγο καιρό, γέννησε δίδυμα. Αλλά, συκοφάντες και ψευδομάρτυρες, τρέμουν, βλέποντας την τιμωρία που επιβλήθηκε στο κεφάλι αυτού του εγκληματία από Εκείνον που κάποτε είπε με βροντές και αστραπές: «Μην ψευδομαρτυρείς εναντίον του πλησίον σου». Ένα βράδυ, όταν κοιμόταν με τα παιδιά της, ξαφνικά άρπαξαν και, έχοντας λάβει κάποια εκπληκτική δύναμη, άρπαξαν τα στήθη της μητέρας της και άρχισαν να πίνουν γάλα όχι σαν βρέφη, αλλά σαν δρεπάνια, ώστε να μην μπορεί να απελευθερωθεί από αυτά. Έτσι, μαινόμενοι εναντίον της μητέρας τους, την σκότωσαν αμέσως, και οι ίδιοι, σαν παιδιά οχιάς, χάθηκαν μαζί της. 58

Ενορίτης : Αχ! Πόσο τρομερά τιμωρεί ο Κύριος τους συκοφάντες... Δεν θα πάρω εκδίκηση από την κοπέλα Ν. Ο ίδιος ο Θεός ξέρει τι να την κάνει.

455. Ποια είναι τα καθήκοντα των πολεμιστών;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι τα καθήκοντα των πολεμιστών;

Η απάντηση του ιερέα: Οι ορθόδοξοι πολεμιστές πρέπει:

1) να είναι ειλικρινά αφοσιωμένοι στην Ορθόδοξη πίστη και την Εκκλησία, να βαδίζουν στη συνεχή παρουσία του Θεού και να διατηρούν καθαρή συνείδηση, επειδή εκτίθενται συχνότερα από άλλους στους κινδύνους της ζωής, πρέπει να είναι γεμάτοι με πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό·

2) πρέπει να είναι πλήρως αφοσιωμένος στον κυρίαρχο και, όταν καλείται σε πόλεμο, να πηγαίνει με αγάπη και ανιδιοτέλεια, σύμφωνα με τον λόγο του, όπως σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, με προθυμία, χωρίς να φείδει ούτε δύναμη, ούτε υγεία, ούτε περιουσία, ούτε την ίδια τη ζωή για την πίστη, την εκκλησία και την Πατρίδα.

3) το πνεύμα της τάξης, η τέλεια υπακοή: η ακρίβεια στην εκτέλεση του καθήκοντος, η οποία αποτελεί μία από τις διακριτικές αρετές του στρατιωτικού βαθμού, πρέπει να εμπνέεται από την αγάπη για τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος ο ίδιος ήταν υπάκουος μέχρι θανάτου – θανάτου στον σταυρό ( Φιλ. 3:8 ).

4) ενθυμούμενοι την εντολή του Ιωάννη του Βαπτιστή, πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι με τον μισθό μας και να μην προσβάλλουμε κανέναν με λόγια ή έργα ( Λουκάς 3:14 ).

5) απέχουν από βία, βρισιές, προσβολές, καβγάδες, από παιχνίδια και κλοπές, και ιδιαίτερα από μέθη και λαγνεία, που αποδυναμώνουν το πνεύμα και το σώμα και στερούν τον πολεμιστή από τη χάρη του Θεού·

6) κατά τη διάρκεια του πολέμου πρέπει να είναι γενναίοι, θαρραλέοι, άφοβοι, αποφασιστικοί και σταθεροί, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να απέχουν από την ιεροσυλία, δηλαδή από τη βεβήλωση ναών και ιερών σκευών ή την κλοπή οποιωνδήποτε ιερών πραγμάτων για τον εαυτό τους, πρέπει να είναι γεμάτοι αγάπη για την ανθρωπότητα, προς τους ηττημένους και προς τους υποτακτικούς πολίτες και προς τους αιχμαλώτους.

7) με υπομονή και αφοσίωση στο θέλημα του Θεού πρέπει να υπομένουμε τις συμφορές και τις δυσκολίες της ζωής, στις οποίες υπόκειται η στρατιωτική θητεία.

456. Τι θα πρέπει να παρακινεί τους πολεμιστές να επιτύχουν πιστά τον στρατιωτικό τους βαθμό;

Ερώτηση ενός στρατιώτη : Τι θα πρέπει να παρακινεί τους στρατιώτες να επιδιώκουν πιστά την στρατιωτική τους βαθμίδα;

Η απάντηση του ιερέα: Για να εκπληρώσουν πιστά το κάλεσμά τους, οι πολεμιστές πρέπει να είναι πεπεισμένοι για τα εξής:

1) ότι η υπηρεσία τους είναι υπηρεσία προς τον Θεό, την εκκλησία, την πίστη, τον κυρίαρχο και την Πατρίδα·

2) η υπηρεσία τους φέρνει ειρήνη και ευημερία στην εκκλησία, προστασία και δόξα στην Πατρίδα και στους ειρηνικούς πολίτες, και τη δόξα του κυρίαρχου·

3) η Εκκλησία προσεύχεται γι' αυτούς ως υπερασπιστές της και, σε περίπτωση θανάτου τους στον πόλεμο, τους θυμάται πάντα στις προσευχές ενώπιον του Κυρίου και Του ζητά άφθαρτα στέφανα δόξας στη Βασιλεία Του.

4) Μπορούν να ενδυναμωθούν με τα παραδείγματα ανδρών που εκτέλεσαν τις στρατιωτικές τους τάξεις με θεοσεβή τρόπο, όπως στην Παλαιά Διαθήκη: ο Ιησούς Ναβίν, ο Σαμψών, ο Γεδεών, ο Δαβίδ, ο Ιούδας Μακκαβαίος, ολόκληρος ο λαός του Ισραήλ, κ.λπ.· επίσης με τα παραδείγματα Χριστιανών στρατιωτών, όπως: ο Κορνήλιος, ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Μαυρίκιος, ο Ιωάννης, ο Νικόλαος και άλλοι.

457. Σε τι συνίσταται μια σταθερή πρόθεση για διόρθωση του εαυτού;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι συνιστά μια σταθερή πρόθεση για βελτίωση του εαυτού;

Η απάντηση του ιερέα: Η αληθινή μετάνοια για τις αμαρτίες και η εμπιστοσύνη στην αγαθότητα του Θεού θα πρέπει να αφυπνίσουν στον μετανοημένο αμαρτωλό μια σταθερή απόφαση να διορθώσει τη ζωή του. Εάν αυτή η απόφαση απουσιάζει από την ψυχή του προσηλυτισμένου, είναι σημάδι ότι ο αμαρτωλός δεν έχει νιώσει πλήρως το βάρος της αμαρτωλής του κατάστασης ή δεν έχει σταθερή εμπιστοσύνη στην αγαθότητα του Θεού, μέσω της οποίας, μέσω των αξιών του Ιησού Χριστού, μπορεί να λάβει δικαίωση και Αιώνια Ζωή .

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 24

 

445. Ποιες είναι οι διαφορές στη σύνθεση της Λειτουργίας: Ρωμαϊκή και Ορθόδοξη;

Ερώτηση ενός διακόνου : Ποιες είναι οι διαφορές στη σύνθεση των Ρωμαϊκών και Ορθόδοξων Λειτουργιών;

Η απάντηση του ιερέα: « Πρώτον, η Ρωμαϊκή Λειτουργία ή μίσσα (msha) είναι πολύ μικρότερη από την Ορθόδοξη: αυτό συμβαίνει επειδή η Ορθόδοξη Λειτουργία, στην κύρια δομή της, συντέθηκε στην αρχαιότητα, όταν οι Χριστιανοί ήταν πιο ευσεβείς και αγαπούσαν να προσεύχονται πολύ, συντέθηκε μέσω των προσπαθειών μεγάλων και ένθερμων προσευχητών, όπως οι αρχαίοι Άγιοι Πατέρες. Η Ρωμαϊκή Λειτουργία, όπως υπάρχει τώρα, όταν η χριστιανική ευσέβεια έχει παρακμάσει, συντέθηκε από ανθρώπους που δεν είχαν πλέον το ίδιο προσευχητικό πνεύμα με τους αρχαίους Αγίους Πατέρες. Και όχι μόνο η Λειτουργία, αλλά και άλλες εκκλησιαστικές ακολουθίες, για παράδειγμα, ο Εσπερινός και ο Όρθρος, είναι πολύ μικρότερες στη Ρωμαϊκή Εκκλησία από ό,τι στην Ορθόδοξη Εκκλησία, για τον ίδιο λόγο. Η συντομευμένη Ρωμαϊκή Λειτουργία στερείται πολλών εποικοδομητικών τελετουργιών και τελετουργιών. Για παράδειγμα, στερείται η προσκομιδή , η οποία θυμίζει το όμορφο έθιμο των πρώτων Χριστιανών να προσφέρουν ψωμί για την τέλεση του μυστηρίου της Ευχαριστίας, τα ίδια ψωμιά ή πρόσφορα από τα οποία παρασκευάζονταν οι μεταγενέστερες γιορτές αγάπης. Δεν έχει προσευχές για τους κατηχούμενους , υπενθυμίζοντας το αρχαίο ιερό έθιμο των πιστών που προσεύχονται για όσους προετοιμάζουν». για το βάπτισμα ή, γενικότερα, για τους μετανοούντες , ώστε ο Κύριος να τους ελεήσει, να τους φωτίσει και να τους δεχτεί σε πλήρη κοινωνία με την Εκκλησία. Λείπουν οι εκτενείς μας , οι οποίες εκφράζουν τόσο όμορφα την ενότητα της κοινής εκκλησιαστικής προσευχής, σύμφωνα με την οποία, από την αρχαιότητα, όλοι οι Χριστιανοί που στέκονταν στην εκκλησία συμμετείχαν στις προσευχές, απαντώντας στις επικλήσεις των ιερέων και των διακόνων με σύντομες προσευχητικές επικλήσεις. Σπάνια τέτοιες επικλήσεις και επικλήσεις, που σώζονται από την αρχαιότητα, εμφανίζονται στη συντομευμένη Ρωμαϊκή Λειτουργία. Γενικά, οι προσευχές είναι διατεταγμένες με τέτοιο τρόπο ώστε ο ιερέας να προσεύχεται μόνος του και ο ίδιος ο λαός, έτσι ώστε και εδώ να μπορεί κανείς να δει στη Ρωμαϊκή Εκκλησία την επιθυμία των προκαθημένων της να στέκονται μακριά από τον λαό, πάνω από τον λαό. Το ίδιο το περιεχόμενο ορισμένων προσευχών της Ρωμαϊκής Λειτουργίας διαφέρει σημαντικά από εκείνο της Ορθόδοξης Λειτουργίας. Για παράδειγμα, η πρώτη κιόλας προσευχή της Ρωμαϊκής Μίσσας περιέχει μια αίτηση προς τον Θεό να δώσει στην Καθολική (δηλαδή, τη Ρωμαϊκή) Εκκλησία το δικαίωμα να κυβερνά ολόκληρο τον κόσμο : μια τέτοια αίτηση θυμίζει το πνεύμα κυριαρχίας που υιοθέτησε αργότερα η Ρωμαϊκή Εκκλησία. Στο Στη Λειτουργία μας, το Σύμβολο της Πίστεως ψάλλεται ή διαβάζεται δυνατά κάθε φορά για να το ακούσουν όλοι., και έτσι, αυτή η παγκόσμια, Ορθόδοξη ομολογία μαρτυρείται και επαναλαμβάνεται συνεχώς, δημόσια και επίσημα στην Εκκλησία μας κατά τις πιο ιερές στιγμές της υπηρεσίας προς τον Θεό. Στο Ρωμαϊκό Μίσσα, από την άλλη πλευρά, το Σύμβολο της Πίστεως δεν διαβάζεται όλες τις ημέρες και, επιπλέον, διαβάζεται από τον ίδιο τον ιερέα, όχι μαζί με τον κλήρο ή τον λαό, οι οποίοι δεν μπορούν να συμμετάσχουν σε αυτήν την ανάγνωση, η οποία τελείται σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν. Αυτή η ανάγνωση, με τη σειρά της, φαίνεται να απομακρύνεται από τη μαρτυρία της πίστης του Χριστού, την οποία αναλαμβάνει μόνος του ο ιερέας. Και, δυστυχώς, αυτή η μαρτυρία είναι άδικη, ακάθαρτη - λόγω της αποδοχής μιας παράνομης προσθήκης στο Σύμβολο της Πίστεως. Χωρίς να αναφέρουμε τις άλλες προσευχές και τα τραγούδια της Λειτουργίας μας, τα οποία δεν βρίσκονται στο Λατινικό Μίσσα, το οποίο, παρεμπιπτόντως, έχει επίσης τις δικές του ευσεβείς και συγκινητικές προσευχές, θα αναφέρουμε την ανεπάρκεια ορισμένων τελετουργιών. «Δεν υπάρχει Μικρή Είσοδος με το Ευαγγέλιο, που να σηματοδοτεί το ταξίδι του Κυρίου για να κηρύξει τη Βασιλεία του Θεού· δεν υπάρχει Μεγάλη Είσοδος, που να σηματοδοτεί το ταξίδι Του προς την εκούσια ταλαιπωρία. Γενικά, η Ορθόδοξη Λειτουργία παρουσιάζει την εικόνα της ζωής του Σωτήρα από τη γέννησή Του μέχρι την ανάληψή Του πιο έντονα από την ιεραποστολή. Και η ανάγνωση του Ευαγγελίου (καθώς και του Αποστόλου) σε μια ακατανόητη γλώσσα στερεί περαιτέρω από κάποιον την ευκαιρία να ανέλθει στην εικόνα του Σωτήρα, που παρουσιάζεται τόσο έντονα στο Ευαγγέλιο με τα δικά Του λόγια και έργα.» 

446. Πώς μιλάει η Αγία Γραφή για την παντογνωσία του Θεού;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς μιλάει η Αγία Γραφή για την παντογνωσία του Θεού;

Η απάντηση του ιερέα . Η Αγία Γραφή μιλάει για την παντογνωσία του Θεού ως εξής: ο Απόστολος Παύλος μας περιγράφει έτσι την παντογνωσία του Θεού: Δεν υπάρχει κτίσμα που να μην είναι φανερό ενώπιόν του, αλλά όλα είναι γυμνά και εκτεθειμένα στα μάτια του ( Εβρ. 4:13 )· ιδού, τα μάτια του Κυρίου είναι πάνω σε εκείνους που τον φοβούνται, πάνω σε εκείνους που ελπίζουν στο έλεός του ( Ψαλμός 33:18 ), λέει ο προφήτης Δαβίδ. Έτσι, ο Θεός, ως παντογνώστης Πνεύμα, γνωρίζει, πρώτα απ 'όλα, όλες τις ανθρώπινες σκέψεις. Ο Θεός, ως Πνεύμα που ερευνά καρδιές και νεφρά, ως ο γνώστης καρδιών, γνωρίζει τέλεια όλα τα έργα, τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τις προθέσεις μας. Εσύ έχεις γνωρίσει το κάθισμά μου και την ανάστασή μου· έχεις κατανοήσει τις σκέψεις μου από μακριά ( Ψαλμός 139:1-2 ), λέει ο προφήτης Δαβίδ· Διότι τα μάτια του Κυρίου είναι δέκα φορές πιο φωτεινά από τον ήλιο, βλέποντας όλους τους δρόμους των ανθρώπων και ερευνώντας μυστικά μέρη ( Σειράχ 23:27-28 ), λέει ο σοφός Σειράχ.

Δεύτερον, ο Θεός γνωρίζει όλα όσα είναι παρελθόντα και μέλλοντα: «Κύριε, γνώρισες τα έσχατα και τα αρχαία» ( Ψαλμός 4 ), λέει ο προφήτης Δαβίδ. Τρίτον, ο Θεός γνωρίζει τι θα μπορούσε να είχε συμβεί, αλλά δεν συνέβη, για λόγους που Του είναι γνωστοί. Έτσι, ο Σωτήρας γνώριζε ότι οι κάτοικοι των αρχαίων πόλεων της Τύρου και της Σιδώνας θα είχαν μετανοήσει αν είχαν δει τα θαύματα που έλαβαν χώρα στις πόλεις της Χαροζίν και της Βηθσαϊδά: « Ουαί σοι, Χοραζίν, ουχαί σοι, Βηθσαϊδά· διότι και εν Τύρω και Σιδώνα έγιναν θαύματα εν σοι, αλλ’ εξαρχής μετανόησες εν σάκω και στάχτη» ( Ματθαίος 11:21 ).

447. Γνωρίζει πράγματι ο Θεός τις βαθύτερες σκέψεις μας;

Ερώτηση Ενορίτη : Πνευματικε Πατέρα! Ο γαιοκτήμονας μου έχει εμπιστευτεί το καθήκον να επισκέπτομαι τους αρρώστους στα σπίτια τους, να τους χορηγώ φάρμακα και να τους φροντίζω, κάτι που, δόξα τω Θεώ, εκπληρώνω με επιμέλεια εδώ και δύο χρόνια. Αλλά η εκπλήρωση αυτού του καθήκοντος δεν γίνεται χωρίς δυσκολίες και θλίψεις για μένα. Γιατί σκέφτομαι να φύγω από εδώ και να μπω σε μοναστήρι; Λένε ότι σε ένα μοναστήρι μπορεί κανείς να βρει τη σωτηρία πιο εύκολα. Μπορώ να αποφασίσω να το κάνω αυτό ή όχι;

Η απάντηση του ιερέα: Η δική μας συνείδηση ​​μας πείθει ότι ο Παντογνώστης γνωρίζει τις βαθύτερες σκέψεις μας. Έτσι, όταν κάνουμε κάτι καλό, είμαστε ήρεμοι και χαιρόμαστε, αλλά όταν κάνουμε κάτι κακό, είμαστε λυπημένοι, ταραγμένοι και βασανισμένοι από τη δική μας συνείδηση, πιστεύοντας ότι έχουμε ενεργήσει ενάντια στον νόμο του Θεού και δεν θα αποφύγουμε την τιμωρία για την παραβίαση του θελήματος του Θεού. Τι σημαίνει αυτό, αν όχι ότι η ίδια η συνείδησή μας μας λέει ότι ο Παντογνώστης Θεός βλέπει τις πράξεις μας και δεν μας αφήνει ατιμώρητους; Ο Απόστολος Παύλος είπε για τους ειδωλολάτρες: «Οι ειδωλολάτρες, αν και δεν γνωρίζουν τον αληθινό Θεό, ούτε τον νόμο που αποκαλύφθηκε στην Αγία Γραφή, έχουν τον φυσικό νόμο, γραμμένο από τον ίδιο τον Θεό στις πλάκες της καρδιάς τους - έχουν συνείδηση ​​που τους επαινεί για το καλό, αλλά τους ελέγχει για το κακό» ( Ρωμ. 11:15 ). Και μια τέτοια επίπληξη ή δικαίωση της συνείδησης είναι αναπόφευκτη συνέπεια της παντογνωσίας του Θεού.

448. Μπορεί κανείς να σωθεί σε ένα μοναστήρι ή σε άλλο μέρος;

Ερώτηση Ενορίτη : Πνευματικε Πατέρα! Ο γαιοκτήμονας μου έχει εμπιστευτεί το καθήκον να επισκέπτομαι τους αρρώστους στα σπίτια τους, να τους χορηγώ φάρμακα και να τους φροντίζω, κάτι που, δόξα τω Θεώ, εκπληρώνω με επιμέλεια εδώ και δύο χρόνια. Αλλά η εκπλήρωση αυτού του καθήκοντος δεν γίνεται χωρίς δυσκολίες και θλίψεις για μένα. Γιατί σκέφτομαι να φύγω από εδώ και να μπω σε μοναστήρι; Λένε ότι σε ένα μοναστήρι μπορεί κανείς να βρει τη σωτηρία πιο εύκολα. Μπορώ να αποφασίσω να το κάνω αυτό ή όχι;

Η απάντηση του ιερέα: Πράγματι, η σωτηρία μπορεί να βρεθεί πιο εύκολα σε ένα μοναστήρι: γιατί κάποιος που ζει εκεί δεν ενδιαφέρεται για τίποτα το κοσμικό, προσεύχεται μόνο στον Θεό, εκπληρώνει την υπακοή που του έχει δοθεί και φροντίζει την ψυχή του. Αλλά ακόμη και εκεί, η ζωή δεν είναι χωρίς δυσκολίες και διάφορες θλίψεις. Για εσάς, ως γυναίκα χρήσιμη στην κοινωνία, ένα μοναστήρι και ένα χωριό μπορούν να είναι μοναστήρι, αν ζείτε ευσεβώς και με τρόπο που ευαρεστεί τον Θεό. Ιδού, θα σας πω μια ιερή ιστορία για το πώς, για έναν άνθρωπο που αγαπά τον Θεό, ο τόπος όπου αρχίζει να ζει ευσεβώς και με τρόπο που ευαρεστεί τον Θεό μπορεί να είναι άγιος. Ακούστε!

Ο Άγιος Αλύπιος, διάκονος της Εκκλησίας της Αδριανουπόλεως, ήταν αγαπητός από τον επίσκοπο και όλους τους Χριστιανούς για την ευσέβειά του και την αρετή του. Πνευματική εξουσία, συμπεριλαμβανομένων όλων των σημαντικών ζητημάτων που αφορούσαν θεάρεστους θεσμούς, εμπιστεύτηκε στον Αλύπιο, και οι πολίτες της Αδριανουπόλεως τον έτρεφαν με τέτοιο σεβασμό που θα μπορούσε κανείς να τον αποκαλέσει ευλαβικό. Αλλά παρά τα πλεονεκτήματά του, η καρδιά του Αλύπιου στερούνταν το πιο σημαντικό προσόν - την απόλυτη μοναξιά.

Ωθούμενος από αυτή την ιερή ανυπομονησία, ο Αλύπιος σύντομα έφυγε κρυφά από την Αδριανούπολη, και έχοντας ζητήσει μόνο την ευλογία της μητέρας του, για να εγκατασταθεί σε κάποιο απομακρυσμένο ερημητήριο. Αλλά ο επίσκοπος, όταν έμαθε για την αναχώρησή του, προσβλήθηκε βαθιά. Ο κλήρος θρήνησε την απώλεια ενός συναδέλφου που είχε κοσμήσει την αδελφότητά τους. Όλοι οι πολίτες θεώρησαν την απώλειά του ανεπανόρθωτη και έστειλαν μια ομάδα αναζήτησης. Σύντομα ο Θεός αποκάλυψε το καταφύγιο του Αγίου Αλύπιου, και αυτοί, με προσευχές και απειλές, τον έπεισαν να επιστρέψει στην πατρίδα του. Αλλά ο Αλύπιος θρήνησε θερμά που η επιθυμία του δεν είχε εκπληρωθεί και σκέφτηκε να κρυφτεί ξανά.

Αλλά ο Θεός σταμάτησε το σχέδιό του με τον εξής τρόπο. Ένα βράδυ, ο Αλίπι λυπήθηκε τόσο πολύ που άρχισε να κλαίει και μέσα στα δάκρυά του αποκοιμήθηκε. Ξαφνικά, ένας άγγελος του Θεού εμφανίστηκε σε αυτόν και του είπε: «Μην λυπάσαι, Αλίπι, που επέστρεψες εδώ από το επιθυμητό σου ταξίδι. Ο Θεός το έχει κανονίσει αυτό προς όφελος της Πατρίδας σου, και το να αγαπάς και να υπηρετείς την Πατρίδα είναι επιτακτικό καθήκον κάθε ανθρώπου. Επιπλέον, ας γίνει γνωστό σε σένα ότι μόνο εκεί υπάρχει ένας άγιος τόπος όπου κάποιος που αγαπά τον Θεό θα αρχίσει να ζει μια ευσεβή και ευχάριστη ζωή ». Παρηγορημένος από αυτό το όραμα, ο Αλίπι σταμάτησε να θλίβεται και πέρασε όλη του τη ζωή στην πατρίδα του, αγωνιζόμενος και εργαζόμενος επιμελώς για τον Θεό και τους ανθρώπους.» 

Ενορίτης : Ω! Αν ναι, τότε δεν θα ακούσω ποτέ και θα εργαστώ στο χωριό για τον Θεό και για τον λαό.

449. Ποια είναι τα καθήκοντα των υπηκόων απέναντι στους ανωτέρους τους;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι τα καθήκοντα των υπηκόων απέναντι στους ανωτέρους τους;

Η απάντηση του ιερέα: Οι υπήκοοι θα πρέπει να θεωρούν τους ηγέτες τους ως αγγέλους του Θεού, σταλμένους από τον βασιλιά ως χρισμένο του Θεού για το όφελος και την προστασία τους, και ως εκ τούτου:

1) υπακούστε τους χωρίς περιστροφές στις νόμιμες απαιτήσεις τους: υποταχθείτε σε κάθε ανθρώπινη εξουσία για χάρη του Κυρίου: είτε στον βασιλιά, ως αυτόν που κυριαρχεί, είτε στους άρχοντες, ως αυτούς που αποστέλλονται από αυτόν ( Α΄ Πέτρου 2:13-14 )· αν όμως αρχίσουν να απαιτούν κάτι αντίθετο με τον νόμο του Θεού, τότε είναι καλύτερο να υποφέρετε την οργή και τον διωγμό τους παρά την οργή του Θεού·

2) να τους τιμάτε: γιατί αυτός που αντιστέκεται στην εξουσία αντιστέκεται στην εντολή του Θεού ( Ρωμ. 13:1-2 ).

3) να ανέχονται με αυταρέσκεια τον πεισματάρη χαρακτήρα, την υπερηφάνεια και την κακή μεταχείριση από τους ανωτέρους, να ζητούν προστασία από τις ανώτερες αρχές ενάντια στην καταπίεση και τις προσβολές και να αποφεύγουν την αυθαιρεσία που αντίκειται στη δημόσια τάξη·

4) προσευχηθείτε για τους ηγέτες, ώστε ο Κύριος να τους κρατήσει στην αλήθεια του Ευαγγελίου και να τους δώσει σοφία και δύναμη για να εκτελούν τη διακονία τους·

5) Μην επιτρέπετε στον εαυτό σας να κρίνει ή ακόμα και να καταδικάζει τις πράξεις των ανωτέρων σας ( Ιούδα 1:8 )

450. Ποιες αμαρτίες ονομάζονται εύκολες;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες αμαρτίες θεωρούνται συγχωρητές;

Η απάντηση του ιερέα. Οι αθώες αμαρτίες είναι εκείνες οι αμαρτίες που δεν καταστρέφουν εντελώς την ηθική ζωή ενός ατόμου, αλλά μόνο την αποδυναμώνουν. Επομένως, μέσω αυτών, η χάρη του Θεού δεν αποσύρεται καθόλου από ένα άτομο, και είναι ευκολότερο να ζητήσει κανείς συγχώρεση από τον Θεό γι' αυτές παρά για τις θανάσιμες αμαρτίες. Αν και οι αθώες αμαρτίες βρίσκονται στους πιο δίκαιους: «Εάν είπωμεν », λέει ο Ιωάννης ο Θεολόγος, « αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν, και η αλήθεια δεν είναι εν ημίν» ( Α' Ιωάννου 1:8 )· «πάντες αμαρτάνουμε εν πολλώ », λέει ένας άλλος απόστολος ( Ιάκωβος 3:2 )· ωστόσο, ακόμη και οι αθώες αμαρτίες είναι μεγάλο κακό. Επομένως, αυτός που αγαπά αληθινά τον Θεό με υιική αγάπη φυλάσσεται από αυτές με κάθε τρόπο, και θα πρέπει ιδιαίτερα να προσέχει να μην διαπράττει τέτοιες αμαρτίες εκούσια ή να τις συνηθίζει· διότι, αν και η αγάπη για τον Θεό δεν καταστρέφεται από αυτή τη συνήθεια, ψυχραίνεται και εξασθενεί πολύ.

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιάνκιν). Υπομονή και Υπομονή.

Η ζωή είναι δύσκολη, είναι απαιτητική, αλλά πρέπει να ζήσουμε. Πρέπει να περπατήσουμε το μονοπάτι της ζωής, κουβαλώντας τον δικό μας σταυρό σε αυτό το μονοπάτι. Πόση υπομονή χρειάζεται! Υπομένουμε τις δικές μας ασθένειες και αδυναμίες, και μετά εκείνες των κοντινών και των μακρινών. Πρέπει να μάθουμε να ανεχόμαστε τον εαυτό μας, να ανεχόμαστε τους άλλους. Και όλα αυτά είναι ο σταυρός, που μας εκπαιδεύει για τη Βασιλεία των Ουρανών, για την αιώνια ζωή, για την αιώνια χαρά.

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιάνκιν).

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ μας!

Είπε Γέρων, Ότι η ζωή είναι δύσκολη δεν είναι εξαίρεση, είναι ο κανόνας.Μόνον ο 20ος αιώνας πίστεψε ότι η ζωή είναι εύκολη και ευχάριστη, ένα όνειρο που δεν υπήρξε ποτέ στην Ιστορία ..

— Απόσπασμα από: Ζωντανοί Από τους Νεκρούς: Ομιλίες Την Μεγάλη Σαρακοστή (σ. 51) • Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζαχάρου).

Η Ορθόδοξη πίστη είναι μια αποκάλυψη από ψηλά. Η αποκάλυψη της πίστης έχει τρία συστατικά: αυτόν που δίνει, το δώρο και τον δέκτη. Αυτός που δίνει είναι ο Θεός· το δώρο είναι η χάρη του Αγίου Πνεύματος· και οι δέκτες είναι εκείνοι που πιστεύουν, οι Άγιοι και οι μαθητές των Αγίων.

Μιλώντας για το Ευαγγέλιο του Χριστού, ο Απόστολος Παύλος λέει «δεν είναι μετά τον άνθρωπο. Διότι ούτε το έλαβα από άνθρωπο, ούτε το δίδαξα, αλλά με την αποκάλυψη του Ιησού Χριστού. ’ Ο Χριστιανισμός δεν είναι εφεύρεση. Άλλες θρησκείες καυχιούνται ότι υπάρχει λογική και συνέπεια στα θρησκευτικά τους κείμενα. Με αυτόν τον τρόπο, περιορίζουν τις πεποιθήσεις τους στα στενά ανθρώπινα όρια της λογικής. Αν η θρησκεία είναι λογική, τότε πού είναι η παρέμβαση του Θεού; Αλλά κανένας ανθρώπινος νους δεν μπόρεσε να εφεύρει ότι ο Θεός είναι ταυτόχρονα Ένα και Τρία, ότι ο άπειρος, αιώνιος Θεός ήρθε στην ιστορία για να διακηρύξει τα μυστήρια της αιώνιας ζωής χωρίς να αποχωριστεί από την αιώνια Βασιλεία Του. Η Ορθόδοξη πίστη προϋποθέτει την ανάληψη του Σταυρού και τη σταύρωση της λογικής και της ψυχολογίας, που προσελκύει τη χάρη και τον φωτισμό, επισφραγίζοντας έτσι την αλήθεια της αποκάλυψης.

Σύμφωνα με τον Άγιο Σωφρόνιο, η θεολογία δεν είναι αφηρημένη διανοητική γνώση, αλλά βιώνεται ως κατάσταση στα πιο εσωτερικά μέρη της καρδιάς όταν ο Θεός είναι ευχαριστημένος να κατοικεί εκεί. «Η πνευματική γνώση νοείται ως κοινωνία στην ύπαρξη, ως ένωση στην ύπαρξη. »

— Απόσπασμα από: Ζωντανοί Από τους Νεκρούς: Ομιλίες Την Μεγάλη Σαρακοστή (σ. 51) • Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζαχάρου)

Βιβλίο αγοράς στο: essexmonastery.com

— Απόσπασμα από: Ταλαντευόμενοι στην αναζήτηση της Βασιλείας που δεν μπορεί να μετακινηθεί (σελ. 15-16) • Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζαχάρου)

Δεν χρειαζόμαστε καν σταθερότητα. Η αστάθεια που βιώνουμε μας διδάσκει ένα μεγάλο μυστήριο. Κάθε φορά που κατεβαίνουμε και νιώθουμε έρημοι, ταπεινωνόμαστε. Αν δεχτούμε αυτή την ταπεινότητα, ο Κύριος μας δίνει τη χάρη να ανυψωθούμε. Ωστόσο, δεν είμαστε σε θέση να διατηρήσουμε αυτή τη χάρη και κατεβαίνουμε ξανά. Έχουμε απεγνωσμένα ανάγκη να μάθουμε αυτό το μονοπάτι, κατεβαίνοντας στα βάθη της ερήμωσης και από εκεί ανεβαίνοντας στα ύψη της παρουσίας του Θεού, όπου χαιρόμαστε τη χάρη Του.

Αυτό το μονοπάτι οδηγεί από το σκοτάδι στο φως, από τον θάνατο στη ζωή, από την ερήμωση στην ευδαιμονία της ένωσης με το Πνεύμα του Κυρίου. Είναι το μονοπάτι του προσωπικού μας Πάσχα, το οποίο ζούμε κάθε φορά που πλησιάζουμε το Πρόσωπο του Χριστού. Όταν συνηθίσουμε την άνοδο από το λάκκο μας σε ένα μέρος πιο κοντά στον Χριστό, μυούμαστε στο μυστήριο του Πάσχα Του.

Επομένως, δεν πρέπει να απογοητευόμαστε ή να απογοητευόμαστε όταν είμαστε κάτω, αλλά πρέπει να επωφεληθούμε από το μεγάλο προνόμιο που μας προσφέρει για να κάνουμε μια νέα αρχή.  Δεν πρέπει να μειώνουμε την έμπνευσή μας ούτε να χάνουμε αυτή τη συνεχή αύξηση, αυτή την αέναη άνοδο, ώστε να μπορούμε να τραγουδάμε ένα νέο τραγούδι αγάπης και ευγνωμοσύνης ενώπιον του Κυρίου.

Πιστεύουμε ότι η έλλειψη σταθερότητάς μας είναι μια μεγάλη συμφορά και κατά καιρούς χάνουμε την ελπίδα και η καρδιά μας σπάει σε κομμάτια. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή πρέπει να φωνάξουμε από την καρδιά μας και να ομολογήσουμε τη φτώχεια και την εγκατάλειψή μας στον Θεό. Τότε ο Κύριος θα απλώσει αλάνθαστα το χέρι Του και θα μας οδηγήσει στο δρόμο. Τότε θα λάβουμε μια νέα αρχή, μια νέα χάρη, και θα προσευχηθούμε με νέα ευγνωμοσύνη στον Λυτρωτή μας.

Ούτε οι μεγάλοι άγιοι δεν μπόρεσαν να αποφύγουν την αστάθεια.

— Απόσπασμα από: Ταλαντευόμενοι στην αναζήτηση της Βασιλείας που δεν μπορεί να μετακινηθεί (σελ. 15-16) • Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζαχάρου)

Αγοράστε το βιβλίο στο: essexmonastery.com

ΤΟ ΑΠΌΔΕΙΠΝΟ.

ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΝ

Είναι μέσα στην φύσι του ανθρώπου ριζωμένο ένα αλλόκοτο πρωτόγονο συναίσθημα μπροστά στο φαινόμενο του ύπνου. Ο ζωντανός, ο εργαζόμενος, ο σκεπτόμενος, ο γεμάτος δραστηριότητα άνθρωπος, καμπτόμενος από την φυσιολογική κόπωσι, καταλαμβάνεται από μία ακατανίκητη ανάγκη να παραδοθή στην αγκάλη του ύπνου. Οι αισθήσεις, οι διανοητικές λειτουργίες, οι δυνάμεις του σώματος ατονούν και ο ζωντανός γίνεται σαν νεκρός. Εικών του θανάτου ο ύπνου. Ώρα που ενεδρεύουν οι πονηρές δυνάμεις του κόσμου τούτου, ορατές και αόρατες, για να κακοποιήσουν ή και απλώς να πειράξουν τον ανυπεράσπιστο άνθρωπο. Γι΄αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν θα υπάρχη ανθρώπινο όν που να μη αισθάνθηκε την ανάγκη, αφήνοντας προσωρινά τον κόσμο των ζώντων για να περάση στο μυστήριο της εικόνος του θανάτου, να στρέψη τον νου του στο Θεό του και να ζητήση από αυτόν προστασία και σκέπη.

Σ΄ αυτό το υπόβαθρο της ιδιωματικής προ του ύπνου προσευχής στηρίχθηκε και η πράξις της χριστιανικής Εκκλησίας, όταν έδιδε στην ατομική αυτή προσευχή την μορφή εκκλησιαστικής ακολουθίας. Η μετατροπή έγινε κατ’ αρχάς στις μοναχικές αδελφότητες, όπου τα πάντα, και ιδίως η προσευχή, ήσαν κοινά. Η κοινή αυτή προσευχή γινόταν στην ώρα της ιδιωτικής, δηλαδή αμέσως μετά το δείπνο και προ της κατακλίσεως. Γι’ αυτό και της εδόθη το όνομα «απόδειπνον» ή «απόδειπνα» και «προθύπνια». Αυτή θα αποτελέση το αντικείμενο της σημερινής εκπομπής μας, μετά την παρεμβολή των τριών εορτολογικών θεμάτων των προηγουμένων εκπομπών.

Είναι δε η ακολουθία του αποδείπνου μία πολύ μακρά ακολουθία. Το μήκος της δεν πρέπει να μας παραξενεύη. Είναι καθαρά μοναστηριακή και γνωρίζομε πόσο οι μοναχοί ήθελαν να παρατείνουν την προσευχή των, τόσο που, αν ήταν φυσικώς δυνατόν, δεν θα διέκοπταν ποτέ την δοξολογία του Θεού. Η είσοδός της όμως στους ενοριακούς ναούς και η χρήσις της από τους κοσμικούς ιερείς και τον λαό ωδήγησε γρήγορα σε αδιέξοδο. Έτσι κατά τον ΙΔ΄με ΙΕ΄ αιώνα αναγκάσθηκαν να κάμουν και μία επιτομή της, που ωνομάσθηκε, για να διακρίνεται από την αρχική εκτενή μορφή, «μικρόν απόδειπνον». Το άλλο , το πλήρες και παλαιό, ωνομάσθηκε τώρα «μέγα απόδειπνον». Είναι κοινός νόμος ότι τα νεώτερα πράγματα και τα συντομώτερα κερδίζουν γρήγορα έδαφος. Αυτό συνέβη και με το μικρό απόδειπνο. Το «μικρό΄και νεώτερο επεσκίασε το παλαιό και μεγάλο, και περιώρισε την τέλεσί του μόνο κατά τις νήστιμες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που λόγω της ιερότητος της περιόδου αυτής και της συντηρητικότητος των ακολουθιών της, μπορούσε να βαστάση το βάρος της εκτενούς αρχαϊκής ακολουθίας. Έτσι σήμερα έχομε την ευκαιρία να παρακολουθήσωμε την τέλεσι του μεγάλου αποδείπνου και στους ενοριακούς ναούς από την Δευτέρα ως την Πέμπτη των εβδομάδων της μεγάλης Νηστείας, τις δε Παρασκευές μαζί με τους χαιρετισμούς την ακολουθία του μικρού αποδείπνου. Στις υπόλοιπες εκτός της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ημέρες τελείται, κατ’ ιδίαν στα σπίτια από τους ιερείς και ευλαβείς λαϊκούς ή από κοινού στα μοναστήρια, το μικρό απόδειπνο.

Το θέμα του αποδείπνου είναι διπλό, ανάλογο προς την ώρα της τελέσεώς του˙ ευχαριστία δηλαδή κατά πρώτον και δοξολογία για την διέλευσι της ημέρας και δέησις για την «απρόσκοπο» και «ελευθέρα φαντασιών», κατά τον Μέγα Βασίλειο, ανάπαυσι κατά την επερχομένη νύκτα.¹

Με το πρώτο θέμα συμπλέκονται και άλλα συναφή. Μία ανασκόπησις των έργων της ημέρας γεννά ασφαλώς την ανάγκη για αίτησι συγγνώμης για τις ποικίλες παραβάσεις μας, ένα έντονο συναίσθημα μετανοίας. Η συναναστροφή με τους αδελφούς μας γέννησε ασφαλώς δυσαρέσκειες και ενδεχομένως προεκάλεσε αντιδικίες και μίση. Είναι καιρός όλα αυτά να επανορθωθούν με την αμοιβαία συγχώρησι και συνδιαλαγή. Με το δεύτερο πάλι θέμα συνδέεται η ομολογία της ορθής πίστεως, για να μας εύρη ο θάνατος στερεά εδρασμένους στην αληθή μαρτυρία και ομολογία, κατά τους Πατέρας. Και όλα αυτά τα θέματα κατακλείει και η δέησις για την ταχεία από τον ύπνο εξανάστασι για να μη σιγήση επί πολύ το στόμα που δοξολογεί τα «κρίματα» του Θεού.

Όπως και όλες οι ακολουθίες της Εκκλησίας μας έτσι και το απόδειπνο αποτελείται από ψαλμούς, ύμνους και ευχές. Όλα έχουν εκλεγή με βάσι τα ανωτέρω θέματα. Στα τρία μέρη του μεγάλου αποδείπνου και στην επιτομή των «καιριωτάτων» του μεγάλου , που περιέχονται στο ένα μέρος του μικρού, βρίσκει κανείς εκλεκτούς νυκτερινούς ψαλμούς, όπως ο 4ος με το «εν ειρήνη επί το αυτό κοιμηθήσομαι και υπνώσω», ο 6ος με το «λούσω καθ’ εκάστην νύκτα την κλίνην μου, εν δάκρυσί μου την στρωμνήν μου βρέξω», ο 12ος με το «φώτισον τους οφθαλμούς μου, μήποτε υπνώσω εις θάνατον», ο 30ος με το «εις χείράς σου παραθήσομαι το πνεύμα μου», ο 90ος με το «ου φοβηθήση από φόβου νυκτερινού.. . από πράγματος εν σκότει διαπορευομένου». Φράσεις γεμάτες βαθειά πίστι και εγκατάλειψι στο έλεος του Θεού. Θα βρή το περίφημο ψαλμό της μετανοίας, τον 50ο , το «Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου…», και κείμενα γεμάτα μετάνοια και συντριβή, όπως την προσευχή του Μανασσή βασιλέως της Ιουδαίας.

Από τις ευχές εκτός από την τόσο γνωστή ευχή προς την Θεοτόκο του μοναχού της Μονής της Ευεργέτιδος Παύλου «Άσπιλε, αμόλυντε…» και την σύντομο και περιεκτική «επικοίτιο» ευχή εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν του μοναχού Αντιόχου του Πανδέκτου «Και δος ημίν, δέσποτα, προς ύπνον απιούσιν ανάπαυσιν σώματος και ψυχής…», θα έπρεπε να μνημονεύσωμεν την θαυμασία ευχή που αποδίδεται στον Μέγα Βασίλειο «Κύριε, Κύριε, ο ρυσάμενος ημάς από παντός βέλους πετομένου ημέρας…». Αυτή συγκεφαλαιώνει κατά ένα απαράμιλλο τρόπο τα αιτήματα της προ του ύπνου προσευχής του πιστού. Δεν έχομε, δυστυχώς, καιρό να την διαβάσωμε και να την σχολιάσωμε. Βρίσκεται στα Ωρολόγια και σε όλα τα προσευχητάρια, που κυκλοφορούν μεταξύ των πιστών. Και μόνη η προσεκτική ανάγνωσί της, και μάλιστα στην προ του ύπνου προσευχή, είναι ικανή να γεμίση την ψυχή του ανθρώπου από τα πιο ιερά αισθήματα.

Το απόδειπνο περιλαμβάνει και την ψαλμωδία τροπαρίων και μάλιστα τριών αρχαίων ύμνων, που έχουν όμως παραλειφθή κατά την σύνταξι της ακολουθίας του μικρού αποδείπνου.

Ο πρώτος είναι μία εκλογή από την ωδή του Ησαϊου, που βρίσκεται στο 8ο και 9ο κεφάλαιο του ομωνύμου προφητικού βιβλίου της Παλαιάς Διαθήκης. Είναι ένας ύμνος θριάμβου και εγκαρτερήσεως. Ψάλλεται κατά στίχο κατά τον αρχαίο τρόπο, με εφύμνιο το «Ότι μεθ’ ημών ο Θεός». Κατά τον άγιο Πατέρα Μάρκο τον Ευγενικό ο ύμνος αυτός ψάλλεται στο απόδειπνο «κατά της των δαιμόνων ενεργείας… των εν νυκτί μάλιστα την πονηράν δύναμιν επιδεικνυμένων».²

«Μεθ’ ημών ο Θεός,

γνώτε έθνη και ηττάσθε.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Επακούσατε έως εσχάτου της γης.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός. ΄

Ισχυκότες ηττάσθε.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Εάν γάρ πάλιν ισχύσητε

και πάλιν ηττηθήσεσθε.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Και ήν αν βουλήν βουλεύσησθε,

διασκεδάσει ο Κύριος.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Και λόγον, όν εάν λαλήσητε,

ού μη εμμείνη εν υμίν.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Τον δε φόβον υμών ου μη φοβηθώμεν,

ούδ’ ού μη ταραχθώμεν.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Κύριον δε τον Θεόν ημών, αυτόν αγιάσωμεν

και αυτός έσται ημίν φόβος.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Και εάν επ’ αυτώ πεποιθώς ώ,

έσται μοι εις αγιασμόν.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Και πεποιθώς έσομαι επ’ αυτώ

και σωθήσομαι δι’ αυτού.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός».

Ο δεύτερος ύμνος είναι ένα αρχαϊκό πρωτοχριστιανικό ποιητικό κείμενο σε στίχους ενδεκασυλλάβους, που το βρίσκουμε και σε πάπυρο του ς΄ αιώνος. Δοξολογία αγγελική και ανθρωπίνη προς τον δημιουργό και δέησις συνυφαίνονται αρμονικά στο ωραίο αυτό υμνογράφημα:

«Η ασώματος φύσις, τα χερουβίμ,

ασιγήτοις σε ύμνοις δοξολογεί.

Εξαπτέρυγα ζώα, τα σεραφίμ,

ταις απαύστοις φωναίς σε υπερυψοί.

Των αγγέλων τε πάσα η στρατιά

τρισαγίοις σε άσμασιν ευφημεί.

Προ γάρ πάντων υπάρχεις, ο ών Πατήρ,

και συνάναρχον έχεις τον σον Υιόν.

Και ισότιμον φέρων Πνεύμα ζωής

της Τριάδος δεικνύεις το αμερές.

Παναγία παρθένε, μήτηρ Θεού,

οι του Λόγου αυτόπται και υπουργοί.

Προφητών και μαρτύρων πάντες˙ χοροί,

ως αθάνατον έχοντες την ζωήν.

Υπέρ πάντων πρεσβεύσατε εκτενώς,

ότι πάντες υπάρχομεν εν δεινοίς.

Ίνα πλάνης ρυσθέντες του πονηρού

των αγγέλων βοήσωμεν την ωδήν.

Άγιε, άγιε, άγιε, τρισάγιε Κύριε,

ελέησον και σώσον ημάς˙ αμήν».

Τέλος ένας τρίτος ύμνος λαϊκής εμπνεύσεως άς κατακλείση την εκπομπή μας. είναι γεμάτος κατάνυξι και σύντονο δέησι. Όλοι οι άγιοι προβάλλονται στον Θεό για πρεσβεία υπέρ ημών των αμαρτωλών:

«Παναγία δέσποινα Θεοτόκε,

πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Πάσαι αι ουράνιαι δυνάμεις

των αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων,

πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Άγιε Ιωάννη, προφήτα και πρόδρομε

και βαπτιστά του Κυρίου

ημών Ιησού Χριστού,

πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Άγιοι ένδοξοι απόστολοι,

προφήται και μάρτυρες και πάντες άγιοι,

πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Όσιοι , θεοφόροι Πατέρες ημών,

ποιμένες και διδάσκαλοι της οικουμένης,

πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Η αήττητος και ακατάλυτος

και θεία δύναμις του τιμίου και ζωοποιού σταυρού,

μη εγκαταλίπης ημάς τους αμαρτωλούς.

Ο Θεός, ιλάσθητι ημίν τοις αμαρτωλοίς

και ελέησον ημάς».

(22 Αυγούστου 1970)

Υ Π Ο Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Ε Ι Σ

1. Όροι κατά πλάτος, 37.

2. Εξήγησις της εκκλησιαστικής ακολουθίας, Περί του αποδείπνου.

(Από το βιβλίο του Ιω. Φουντούλη, Λογική Λατρεία, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήνα 1984).

Γιατί οι ασεβείς τα πάνε καλά; Πατήρ Ιωσήφ Τρίφα.

Γιατί οι ασεβείς τα πάνε καλά;

Γιατί οι ασεβείς τα πάνε καλά;... Γιατί οι δοκιμασίες και οι θλίψεις συνήθως πλήττουν όσους αναζητούν τον Κύριο και τη σωτηρία;... Γιατί όσοι ζουν αδιάφορα για τα πνευματικά πράγματα και βυθίζονται σε όλα τα πάθη και τις αμαρτίες φαίνονται πιο προστατευμένοι από τις δοκιμασίες;...

Ιδού ένα δελεαστικό ερώτημα. Αλλά δεν είναι δύσκολο να λυθεί. Θα χρησιμοποιήσουμε μια αναλογία.

Όταν κάποιος είναι άρρωστος, ο γιατρός δεν φείδει φαρμάκων, όσο πικρά κι αν είναι. Και, επιπλέον, στον άρρωστο δίνονται κάθε είδους απαγορεύσεις στο φαγητό και το ποτό (η λεγόμενη «δίαιτα»). Και ο άρρωστος δεν αναστατώνεται, γιατί πρόκειται για τη ζωή και την υγεία του.

Με αυτόν τον τρόπο περνούν οι πιστοί, τους οποίους ο Ουράνιος Γιατρός προστατεύει από την ασθένεια της αμαρτίας, από την ασθένεια της πνευματικής καταστροφής, μέσω «φάρμακων» και «απαγορεύσεων». μέσα από κάθε είδους προβλήματα και δοκιμασίες. Υπάρχουν όμως και άλλοι άρρωστοι, που δεν μπορούν πλέον να σωθούν. Ο γιατρός δεν τους ενοχλεί πλέον με φάρμακα και φάρμακα. Αντίθετα, κάνει αυτό που φαίνεται στην παραπάνω εικόνα. Σκύβει προς την οικογένεια και τους ψιθυρίζει: «Ο άρρωστος χάθηκε!... Σταματήστε να τον βασανίζετε με φάρμακα και δίαιτες... Δώστε του να φάει και να πιει ό,τι θέλει, γιατί είναι ήδη χαμένος!».

Σε αυτή την εικόνα, υπάρχουν οι άπιστοι, που «τα καταφέρνουν καλά». Αλλά το «καλό» τους είναι ο ψίθυρος του γιατρού: «Ας φάει ό,τι επιθυμεί η καρδιά του, γιατί είναι ήδη χαμένος!... Ας γευτεί όλες τις απολαύσεις του κόσμου, γιατί η σωτηρία του είναι ήδη χαμένη!»

Είθε ο Πανάγαθος Κύριος να μας φυλάξει από ένα τέτοιο «καλό»! Η μεγαλύτερη ατυχία για έναν γήινο άνθρωπο είναι όταν βυθίζεται στις αμαρτίες και «κάνει καλά». Όταν η Θεότητα δεν τον ενδιαφέρει πλέον. Όταν ο Ουράνιος Γιατρός τον αφήνει να «πίνει και να τρώει» ό,τι επιθυμεί η καρδιά του.

Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Ιωσήφ Τρίφα, 600 θρησκευτικές ιστορίες, Επιμ. Oastea Domnului, Sibiu 2007, σελ. 376-377

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 23

 

439. Ποια είναι τα καθήκοντα των υπηρετών;

Ερώτηση ενός ενορίτη: Ποια είναι τα καθήκοντα των υπηρετών;

Η απάντηση του ιερέα: Υπηρέτες με κάθε δυνατή επιμέλεια, αφοσίωση και ζήλο:

α) Είναι υποχρεωμένοι να εκπληρώνουν τις εντολές των κυρίων τους και τις εργασίες που τους έχουν ανατεθεί, φροντίζοντας όχι για το δικό τους όφελος, αλλά για το όφελος των κυρίων τους ( Εφεσ. 6:5-8 ). Οι δούλοι εκείνοι που αποκαλύπτουν τα μυστικά των κυρίων τους σε ξένους, βλάπτοντας την τιμή, τη δόξα ή τα συμφέροντά τους, διαπράττουν σοβαρές αμαρτίες. Όσοι τους συκοφαντούν και τους δυσφημούν, όσοι από αμέλεια, αμέλεια και κακία βλάπτουν τους κυρίους τους και δίνουν την περιουσία τους σε άλλους, αμαρτάνουν ακόμη περισσότερο.

β) Εφόσον η μοίρα των ανθρώπων εξαρτάται από τη θέληση και την τάξη της Θείας Πρόνοιας, οι υπηρέτες πρέπει επίσης να δείχνουν υπακοή, ακόμη και αν έχουν σκληρούς αφέντες ( Α΄ Κορινθίους 7:20 ).

γ) Εφόσον οι κύριοι είναι οι νόμιμοι ανώτεροι των δούλων τους, οι υπηρέτες πρέπει να δείχνουν σεβασμό και υπακοή, ακόμη και αν έχουν σκληρούς κυρίους ( Εφεσ. 6:5 · Κολ. 3:22 ).

δ) Οι υπηρέτες πρέπει να θεωρούν τους κυρίους τους ως ευεργέτες που τους παρέχουν τροφή και υποστήριξη. Επομένως, πρέπει να αγαπούν τους κυρίους τους, να είναι ευγνώμονες σε αυτούς και να προσεύχονται γι' αυτούς ( Α' Τιμ. 2:2 ).

δ) Είναι αυτονόητο ότι οι δούλοι δεν πρέπει να υπακούν στους κυρίους τους όταν θέλουν να τους κάνουν όργανα των παθών και των αμαρτιών τους ή όταν υποχρεούνται να κάνουν οτιδήποτε αντίθετο με τις εντολές του Κυρίου, τους εκκλησιαστικούς κανονισμούς και τα κρατικά διατάγματα. Είναι καλύτερο, όπως ο Ιωσήφ, να υποφέρει κανείς κάθε αντιξοότητα παρά να χάσει την ψυχή του ( Γέν. 39:8-9 ).

440. Τι θα πρέπει να παρακινεί τους υπαλλήλους να εκτελούν τα καθήκοντά τους;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι θα πρέπει να παρακινεί τους υπηρέτες να εκπληρώνουν τα καθήκοντά τους;

Η απάντηση του ιερέα: Οι υπηρέτες μπορούν να παρακινηθούν να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους προς τους κυρίους τους με:

α) ότι υπηρετώντας αυτούς, υπηρετούν τον ίδιο τον Χριστό, στον οποίο κάποια μέρα θα δώσουν λόγο για τα πάντα ( Εφεσ. 6:5 , Β΄ Πέτρου 2:18-19 )·

β) για χάρη του Θεού τιμούν και αγαπούν τους κυρίους τους και τους υπηρετούν, όταν θυμούνται ότι είναι θέλημα Θεού να βρίσκονται σε κατάσταση δουλείας ( Α΄ Κορινθίους 7:20 )·

γ) Ο Θεός είναι πανταχού παρών και βλέπει τα πάντα·

δ) Ο Χριστός έγινε φτωχός για χάρη μας και υπηρέτησε πρόθυμα·

δ) ότι δεν θα στερηθούν αμοιβή από τον Κύριο για τους κόπους τους, αν εκπληρώσουν πιστά και προσεκτικά τα καθήκοντα της κλήσης τους.

441. Ερώτηση ενός ενορίτη: Γιατί μας έδωσε ο Θεός λογική;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Γιατί μας έδωσε ο Θεός λογική;

Η απάντηση του ιερέα: Για να μην περιπλανιέται ο άνθρωπος στο σκοτάδι της δεισιδαιμονίας, της απιστίας, του συνεχούς σφάλματος και της άγνοιας του πρωτοτύπου του - του Θεού - ώστε να βλέπει και να κατανοεί την πηγή του ορατού και του αόρατου κόσμου· ώστε να κατανοεί την πηγή της φύσης, στην οποία μπορεί πάντα να βλέπει τον Θεό, σαν σε καθρέφτη. Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο λογική ώστε να κατανοεί και να εξετάζει επιμελώς τη δική του φύση και να διακρίνει σε αυτήν τις ιδιότητες και τις τελειότητες του Δημιουργού του. Στοχαζόμενοι με αυτόν τον τρόπο όλα όσα δημιουργήθηκαν στη φύση, μπορούμε να φτάσουμε στον ίδιο τον Θεό· για παράδειγμα, από πού λάβαμε την πηγή της ζωής μας; Γεννηθήκαμε από τους γονείς μας, αυτοί από άλλους γονείς, και ούτω καθεξής. Στοχαζόμενοι με αυτόν τον τρόπο, φτάνουμε στον πρώτο άνθρωπο· αλλά επειδή ο προπάτοράς μας Αδάμ δεν μπορούσε να δημιουργήσει ή να πλάσει τον εαυτό του, γνωρίζουμε ότι δημιουργήθηκε από τον Θεό.

442. Ποια είναι τα καθήκοντα των υπηκόων σε σχέση με τον κυρίαρχο;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι τα καθήκοντα των υπηκόων σε σχέση με τον κυρίαρχο;

Η απάντηση του ιερέα: Οι υπήκοοι πρέπει να έχουν τα ακόλουθα να πουν στον ηγεμόνα τους:

1) να αγαπάς ως πατέρα, αφέντη και προστάτη κάποιου, και να μην του λείπει όχι μόνο η περιουσία, η υγεία, αλλά και η ίδια η ζωή·

2) να έχει ευλαβικό και εγκάρδιο σεβασμό και πλήρη αφοσίωση σε αυτόν, την οποία να δείχνει παντού. Διότι ο ίδιος ο Θεός τον διόρισε και τον ενέδυσε με εξουσία και αξιοπρέπεια· είναι δούλος του Θεού· αυτός που τιμά τον Θεό δεν μπορεί παρά να τιμά τον βασιλιά ( Α΄ Πέτρου 2:14 ).

3) Πρέπει να δείχνουμε υποταγή και υπακοή όχι μόνο εξωτερικά και για να αποφύγουμε την τιμωρία για την ανυπακοή, αλλά και στη συνείδησή μας, δηλαδή, ακόμη και όταν δεν υπάρχει εποπτεία πάνω μας. «Πάσα ψυχή ας υποτάσσεται στις εξουσίες· διότι δεν υπάρχει εξουσία παρά μόνο από τον Θεό, και οι υπάρχουσες εξουσίες έχουν τεθεί από τον Θεό· πρέπει να υποτασσόμαστε, όχι μόνο για οργή, αλλά και για συνείδηση» ( Ρωμ. 13:1 ).

4) Οι υπήκοοι πρέπει να προσεύχονται για τον ηγεμόνα, ώστε ο Κύριος να διατηρήσει την υγεία του και να του δώσει δύναμη να επιτελέσει το μεγάλο του έργο, και να βάλει στην καρδιά του καλή φροντίδα για την εκκλησία και για όλους τους υπηκόους ( Α΄ Τιμ. 2:2 ).

5) Κάθε εντολή και οδηγία του ηγεμόνα πρέπει να εκτελείται με χαρά και πιστότητα, σαν να βρίσκεται ενώπιον του ίδιου του Θεού, και δεν πρέπει να επιτρέπει κανείς στον εαυτό του να καταδικάζει έστω και νοερά οποιαδήποτε ενέργεια, εντολή ή απαίτηση του ηγεμόνα. Ο ίδιος ο Θεός λέει: «Μη αγγίξετε τον χρισμένο μου» ( Ψαλμός 104:15 ).

443. Σε τι συνίσταται η αγάπη για την Πατρίδα;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Σε τι συνίσταται η αγάπη για την Πατρίδα;

Η απάντηση του ιερέα: Η αγάπη για την Πατρίδα, που συνήθως ονομάζεται πατριωτισμός, δεν συνίσταται απλώς σε ένα αίσθημα στοργής για την Πατρίδα, ούτε σε μίσος για άλλα κράτη και την υποβάθμισή τους, αλλά σε μια συνεχή και ενεργό προσπάθεια, όποτε είναι δυνατόν, να γίνεται ό,τι απαιτείται από τον κυρίαρχο και την ευημερία των πολιτών, να φροντίζεται για την εξάλειψη οτιδήποτε θα μπορούσε να βλάψει την αξιοπρέπεια και την εξουσία του κυρίαρχου, τα δικαιώματα και το όφελος των συμπατριωτών και την ευημερία της ίδιας της Πατρίδας, και να συμβάλλει στην ευημερία της Πατρίδας με το καλύτερο δυνατό τρόπο. Για τον σκοπό αυτό:

α) ο καθένας πρέπει να εκπληρώνει προσεκτικά όλα τα καθήκοντα και τις θέσεις που του έχουν ανατεθεί·

β) όλοι οφείλουν να σέβονται εξίσου τους δημόσιους νόμους και να καταβάλλουν στην κυβέρνηση τον φόρο υποτέλειας που αυτή απαιτεί, όποια και αν είναι η φύση του· να πληρώνουν πιστά δασμούς και φόρους και να πληρώνουν όλα τα άλλα τέλη και τέλη·

γ) Πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για την προώθηση τόσο της διατήρησης όσο και της κατάργησης των κρατικών φιλανθρωπικών ιδρυμάτων·

δ) Όταν ο κυρίαρχος και οι ανάγκες της πατρίδας το απαιτούν, να μην λυπάται ούτε την περιουσία, ούτε την υγεία, ούτε τη ζωή, αλλά να θυσιάζει τα πάντα για το καλό της πατρίδας.

δ) Τέλος, η αληθινή αγάπη για την Πατρίδα απαιτεί να βοηθάμε τους συμπατριώτες μας με κάθε μέσο, ​​ειδικά εκείνους που μπορούν να είναι χρήσιμοι στην Πατρίδα· και να σεβόμαστε και να αγαπάμε τους συμπατριώτες μας, όχι μόνο τους συγχρόνους μας, αλλά και τους προγόνους μας, οι οποίοι, με την ευφυΐα, τα κατορθώματά τους και τις θυσίες τους, ανέβασαν την Πατρίδα στην τωρινή της κατάσταση.

444. Ο Κύριος δεν αφήνει τα παιδιά των ελεημόνων χωρίς το έλεός Του.

Ερώτηση ενός ενορίτη : Σε ένα χωριό κοντά μας, ζει ένας άνθρωπος αρκετά εύπορος, αλλά τόσο γενναιόδωρος που μάλιστα δίνει ολόκληρη την περιουσία του στους φτωχούς και στην εκκλησία. Κάποιοι τον κατηγορούν για τα πάντα και λένε ότι αν πεθάνει, τα παιδιά του θα πάνε στον κόσμο. Δεν είναι αλήθεια ότι ο Κύριος Θεός δεν θα αφήσει τα παιδιά ενός τέτοιου ανθρώπου χωρίς το έλεός Του;

Η απάντηση του ιερέα : Είναι αλήθεια. Κοιτάξτε, θα σας πω μια ιερή ιστορία για το πώς όχι μόνο οι ίδιοι οι ελεημοσύνες, αλλά και τα παιδιά τους, δεν εγκαταλείπονται από τον Θεό. Ακούστε!

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων άκουσε ότι ένας νέος, ορφανός από πλούσιους γονείς, ζούσε σε άκρα φτώχεια. Ακούγοντας ότι αυτή η φτώχεια τον είχε βρει επειδή οι γονείς του είχαν σπαταλήσει γενναιόδωρα την περιουσία τους στους φτωχούς, και ότι η υπόλοιπη είχε λεηλατηθεί από απάνθρωπους κηδεμόνες, άκουσε ότι ο νέος ήταν καλοπροαίρετος, ευσεβής και δεν παραπονιόταν για την τύχη του. Ο άνθρωπος του Θεού αποφάσισε να του παράσχει βοήθεια, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε ο νέος να μην μπορεί να σκεφτεί αυτή την ελεημοσύνη. Κάλεσε τον οικονόμο του και, αφού πήρε όρκο μυστικότητας από αυτόν, τον διέταξε να συντάξει μια διαθήκη, που υποτίθεται ότι είχε συνταχθεί πριν από πολύ καιρό, στο όνομα κάποιου Θεόπέμπτου, στην οποία ο Πατριάρχης και το φτωχό ορφανό, ως συγγενείς του, ορίζονταν κληρονόμοι της περιουσίας. Με αυτό το έγγραφο, έστειλε τον οικονόμο στον νέο.

Ο οικονόμος εκτέλεσε τη θέληση του Πατριάρχη με τον ακόλουθο τρόπο: κάλεσε τον νεαρό άνδρα, προσποιούμενος ότι ήταν μόνος του, και του είπε: «Δεν ξέρεις ότι ο Πατριάρχης είναι συγγενής σου, κι όμως υποφέρεις σε τέτοια φτώχεια;» Ο νεαρός έμεινε έκπληκτος και θεώρησε τα λόγια του χλευαστικά. Αλλά ο οικονόμος, επιδεικνύοντας ένα κληρικό έγγραφο που προφανώς είχε βρει εκείνη την ημέρα, μεταξύ άλλων εγγράφων, είπε: «Αν εσύ, φίλε μου, ντρέπεσαι να αποκαλύψεις τον εαυτό σου στον άγιο, τότε θα σε καταγγείλω». Το ορφανό, που πλέον είχε ταυτοποιηθεί, χάρηκε και άρχισε να του ζητά να εξηγήσει αυτή τη σχέση στον Πατριάρχη.

Όταν ο οικονόμος ενημέρωσε τον Ιωάννη ότι η διαταγή του είχε εκτελεστεί, ο Πατριάρχης διέταξε να του φέρουν τον φτωχό νέο και, υποδεχόμενος τον ευγενικά, είπε: «Συγχώρεσέ με, καλέ μου νέο, που από άγνοια σε άφησα στη φτώχεια για τόσο καιρό. Θυμάμαι ότι ο θείος μου είχε έναν γιο, αλλά δεν ήξερε πού ήταν· και εσύ, με την πραότητά σου, δεν ήθελες να έρθεις σε μένα. Σε ευχαριστώ», συνέχισε, στρέφοντας προς τον οικονόμο, «που βρήκες το έγγραφο, αφαίρεσε αυτή την αμαρτία από την ψυχή μου και μου βρήκες έναν συγγενή».

Ο Άγιος Ιωάννης όχι μόνο έδωσε στον καλό νέο το μερίδιο που υποτίθεται ότι του είχε ανατεθεί στη διαθήκη, αλλά του αγόρασε και ένα σπίτι και όλα τα απαραίτητα. Τον πάντρεψε με μια ευγενή κοπέλα και του έδωσε μια τιμητική θέση. Αυτό το μυστικό μεταξύ του οικονόμου και του Πατριάρχη κρατήθηκε μέχρι τον θάνατό του. Ακόμα και τότε, ο γιος ευσεβών γονέων έμαθε ότι η ευτυχία του δεν οφειλόταν στη σχέση του με τον Πατριάρχη, αλλά σε Αυτόν που δεν θέλει να δει τους δίκαιους εγκαταλελειμμένους και το σπέρμα του να ζητιανεύει ψωμί ( Ψαλμός 37:25 ) .

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 22

 

433. Ποιες είναι οι αμαρτίες κατά της αλήθειας;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Ποιες είναι οι αμαρτίες κατά της αλήθειας;

Η απάντηση του ιερέα: Αμαρτήματα κατά των καθηκόντων της αλήθειας είναι:

1) Δολοπλοκία και απάτη. Αυτά τα δύο ελαττώματα αναφέρονται από τον Απόστολο Παύλο ( Α΄ Θεσσαλονικείς 4:6 , Εβραίους 4:13 ).

2) Κλοπή ή μυστική κλοπή αντικειμένου άλλου εν αγνοία του ιδιοκτήτη του.

3) Ληστεία, ή κάποιος που, όχι κλέβοντας αλλά με τη βία, ιδιοποιείται την περιουσία κάποιου άλλου. Η ληστεία διαφέρει από την κλοπή στο ότι προσβάλλει και τον πλησίον. Η ληστεία έχει πολλές μορφές: για παράδειγμα, η βίαιη είσοδος σε σπίτια, οι ληστείες, η βίαιη στέρηση δικαιωμάτων, όπως όταν οι αρχές καταχρώνται την εξουσία τους για να καταπιέζουν άλλους, ή όταν οι κατηγορούμενοι εξαπατούν το δικαστήριο με ψευδή μαρτυρία, ψευδή όρκο, κ.λπ. Ιδιαίτερα σοβαρή είναι η αμαρτία της αδικίας όταν ο μισθός των μισθωτών εργατών παρακρατείται ή μειώνεται παράνομα. Σύμφωνα με τα λόγια της Αγίας Γραφής, αυτή η αμαρτία κραυγάζει προς τον ουρανό. Ιδού, ο μισθός των εργατών που άροσαν τα χωράφια σας, που σας έχει φυλαχθεί, κραυγάζει· και οι κραυγές εκείνων που ψαχούλεψαν έχουν φτάσει στα αυτιά του Κυρίου των δυνάμεων ( Ιάκωβος 5:4 ). Και είναι πραγματικά τρομερό να βλέπεις όταν φτωχοί καλλιτέχνες, υπηρέτες, εργάτες, που μετά από σκληρή δουλειά περίμεναν την συμφωνημένη πληρωμή, ξαφνικά βρίσκονται εξαπατημένοι.

4) Τοκογλυφία—αυτή είναι η απαίτηση τόκων που υπερβαίνουν το νόμιμο όριο. Αυτό το ελάττωμα είναι μια μορφή κλοπής, καθώς επωφελείται επίσης από τις ατυχίες των άλλων. Η ιδιαίτερη σοβαρότητα αυτού του ελάττωμα έγκειται στην επιδίωξη παράνομου κέρδους από ανθρώπους που, σε δεινή θέση, αναγκάζονται να συμφωνήσουν σε οποιονδήποτε όρο, να αγοράσουν ό,τι χρειάζονται σε οποιαδήποτε τιμή.

5) Απιστία στις υποσχέσεις. Αυτό συμβαίνει όταν κάποιος σκόπιμα δεν τηρεί τις υποσχέσεις του. Κάποιος πρέπει να είναι ιδιαίτερα πιστός σε σημαντικά ζητήματα, αλλά δεν πρέπει να αθετεί τον λόγο του ακόμη και σε μικρές υποθέσεις, γιατί αυτό είναι από μόνο του ανέντιμο και συνεπάγεται κακές συνέπειες. Αυτός που είναι πιστός στα λίγα είναι πιστός και στα πολλά· και αυτός που είναι άδικος με τα λίγα είναι άδικος και στα πολλά ( Λουκάς 16:10 ). Όσοι παραμελούν να πληρώσουν τα χρέη τους αμαρτάνουν σοβαρά· όσοι αναλαμβάνουν χρέη χωρίς την ελπίδα ή την επιθυμία να τα αποπληρώσουν, καταστρέφουν τις υποχρεώσεις τους και εξαπατούν τους πιστωτές τους θα πρέπει να θεωρούνται απατεώνες και κλέφτες. Όσοι κακόβουλα δηλώνουν πτώχευση, ανίκανοι να πληρώσουν τα χρέη τους, αμαρτάνουν επίσης σοβαρά.

434. Τι λέει η Αγία Γραφή για την αιωνιότητα και την αμετάβλητη φύση του Θεού;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι λέει η Αγία Γραφή για την αιωνιότητα και την αμετάβλητη φύση του Θεού;

Η απάντηση του ιερέα. Ο ίδιος ο Κύριος Θεός αποκαλεί τον εαυτό Του αιώνιο στο βιβλίο του προφήτη Ησαΐα: «Εγώ είμαι ο πρώτος Θεός, και εγώ είμαι ο επόμενος» ( Ησαΐας 15:15 )· και σε άλλο σημείο: «Πριν από μένα δεν υπήρχε άλλος Θεός, ούτε θα υπάρχει μετά από μένα· για να γνωρίσετε και να πιστέψετε σε μένα, και να εννοήσετε ότι ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ» ( Ησαΐας 24:14 )· και επίσης: «Ο Θεός του Ισραήλ λέει: Εγώ είμαι ο πρώτος, και μετά από μένα δεν υπάρχει θεός όμοιός μου» ( Ησαΐας 44:6 )· ο προφήτης Δαβίδ τραγουδά για τον αιώνιο Θεό: «Πριν γίνουν τα βουνά ή η γη και οι κόσμοι, από τον αιώνα στον αιώνα, εσύ είσαι» ( Ψαλμός 89:3 ). Σαν να είχε πει τα εξής: Πριν δημιουργηθεί ο ορατός και ο αόρατος κόσμος, πριν δημιουργηθεί ο ήλιος, η σελήνη και τα αστέρια, όταν τίποτα από τα δημιουργημένα δεν είχε ακόμη αρχή ύπαρξής του, ο Κύριος ήταν από την αιωνιότητα, και είναι, και θα είναι μέχρι το τέλος του αιώνα. Και ο Θεός μίλησε στον Μωυσή, λέγοντας: Εγώ είμαι αυτός που είμαι. Σαν να είχε πει ο Κύριος τα εξής: «Εγώ είμαι ο υπάρχων από την αιωνιότητα και είμαι και θα είμαι μέχρι τη συντέλεια του αιώνα ». Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος, λέει ο Κύριος, και ο υπάρχων και ο ων και ο ερχόμενος ( Αποκ. 1:8 )· αυτό είναι το αιώνιο όνομά μου και η ανάμνησή μου σε όλες τις γενεές ( Έξοδ. 3:15 )· και ο προφήτης Δαβίδ λέει: «Συ, Κύριε, μένεις στον αιώνα, και η ανάμνησή σου σε όλες τις γενεές» ( Ψαλμ. 102:13 ).

434. Ο ανώτερος οφείλει να ακούει τα παράπονα όλων των υφισταμένων του.

Ερώτηση δημάρχου χωριού . Πολλοί από την κοινότητα που μου έχει εμπιστευτεί έρχονται σε μένα με διάφορα παράπονα: κάποια άξια μεγάλης προσοχής, κάποια λιγότερο. Ακούω μόνο τα πιο σοβαρά παράπονα· δεν δίνω σημασία στα λιγότερο σημαντικά. Δεν είμαι ένοχος γι' αυτό;

Η απάντηση του ιερέα: Είναι αμαρτία, φυσικά. «Διότι δεν υπάρχει έλεος σε εκείνον που δεν έχει δείξει έλεος, και το έλεος καυχιέται στην κρίση », λέει ο λόγος του Θεού. Ακούστε τους φτωχούς αν θέλετε ο Θεός να σας ακούσει.

Ορίστε ένα παράδειγμα αυτού.

«Μια μέρα, όταν ο Ιωάννης ο Ελεήμων πήγαινε στην εκκλησία, μια φτωχή γυναίκα τον σταμάτησε και, παραπονούμενη πικρά για τις προσβολές που της προκάλεσε ένας συγγενής, ζήτησε προστασία από τον Άγιο Πατριάρχη. Αλλά επειδή ήταν ήδη ώρα να ξεκινήσει η λειτουργία , αυτοί που συνόδευαν τον Ιωάννη τον συμβούλεψαν να ακούσει τη χήρα όταν θα επέστρεφε σπίτι. Αλλά ο άνθρωπος του Θεού απάντησε: «Θα με ακούσει ο Θεός αν δεν θέλω να την ακούσω;» Και δεν κουνήθηκε από το σημείο μέχρι που τακτοποίησε το θέμα και διέταξε τον παραβάτη να ικανοποιήσει την φτωχή γυναίκα.» 

435. Τι είναι η ειλικρίνεια;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι η ειλικρίνεια;

Η απάντηση του ιερέα: Ειλικρίνεια είναι η επιθυμία να ευθυγραμμιστούν οι εξωτερικές πράξεις κάποιου με την εσωτερική διάθεση της ψυχής. Αφήστε στην άκρη κάθε κακία, κάθε ψέμα, υποκρισία, φθόνο και κάθε συκοφαντία· ως νεογέννητα βρέφη, επιθυμήστε το γάλα του λόγου και το ανόητο γάλα ( Α΄ Πέτρου 2:1-2 ). Αυτή η ειλικρίνεια και η απλότητα της ψυχής πρέπει πάντα να συνδυάζονται με σύνεση. Επομένως, ο Σωτήρας μας προστάζει να είμαστε όχι μόνο απλοί σαν τα περιστέρια, αλλά και σοφοί σαν τα φίδια ( Ματθαίος 10:16 ).

436. Τι είναι η φιλοξενία;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι η φιλοξενία;

Η απάντηση του ιερέα: Φιλοξενία συμβαίνει όταν η αγάπη μας στρέφεται προς τους ξένους που ταξιδεύουν. Αυτό το καθήκον εκπληρώθηκε από όλους τους λαούς με ιδιαίτερο ζήλο και ήταν τόσο ιερό που η παραβίασή του θεωρήθηκε ανεξίτηλη ατίμωση. Η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη είναι γεμάτες με παραδείγματα αυτής της αρετής. Αλλά ακόμη και σήμερα, υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για την υποδοχή ξένων, όταν είτε η φτώχεια του ταξιδιώτη, είτε η στενότητα του τόπου, είτε άλλες συνθήκες τον εμποδίζουν να νοικιάσει ένα καταφύγιο για ξεκούραση. Ο Σωτήρας αποδίδει τις υπηρεσίες που παρέχονται στους ξένους στον Εαυτό Του: « Ξένος ήμουν, και με φιλοξενήσατε» ( Ματθαίος 25:35 ). Και ακόμα κι αν δεν υπάρχει ανάγκη να καλωσορίζουμε ξένους στο σπίτι μας, η αδελφική αγάπη απαιτεί να τους βοηθάμε με τις συμβουλές ή την προστασία μας.

437. Πρέπει οι Χριστιανοί να αγαπούν τους μη πιστούς;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πρέπει οι Χριστιανοί να αγαπούν τους μη πιστούς;

Η απάντηση του ιερέα: Ένας Χριστιανός πρέπει να αγαπάει τους αλλόθρησκους: δηλαδή, να τους φυλάει και να τους ελεεί, γιατί κάθε Χριστιανός, όποια και αν είναι η ομολογία του, λατρεύει τον ίδιο Θεό Πατέρα, τον οποίο λατρεύουμε κι εμείς, τον ίδιο Λυτρωτή, στον οποίο πιστεύουμε κι εμείς και του οποίου το όνομα φέρουν, το ίδιο Άγιο Πνεύμα, το οποίο και ομολογούμε· δέχεται και τιμάει το μυστήριο, ομολογώντας την αιώνια ζωή, την οποία αναζητά με τη ζωντανή πίστη στον Κύριο Ιησού και στο Ευαγγέλιό Του.

438. Πόσο δυνατή είναι η αγάπη για το χρήμα;

Ενορίτης . Ο γείτονάς μου, ένας συγγενής, αν και ήδη ηλικιωμένος, είναι τόσο τσιγκούνης και φιλάργυρος που δεν έχει ανάψει ποτέ κερί στην εκκλησία του Θεού, ούτε έχει δώσει ούτε δεκάρα ούτε ένα κομμάτι ψωμί σε ζητιάνο. Αυτός και η οικογένειά του ζουν στη φτώχεια, τρώγοντας και ταΐζοντάς τους με τα ελάχιστα ψωμιά. Η οικογένειά του λέει ότι έχει θάψει τα χρήματά του κάπου. Σε παρακαλώ, Πάτερ, να τον πείσεις (καθώς στέκεται ήδη πάνω από το φέρετρο) να μοιράσει τα χρήματά του στην οικογένειά του όσο ζει· γιατί αν πεθάνει χωρίς να τα ξεφορτωθεί, κανείς δεν θα τα λάβει και η οικογένειά του θα χαθεί.

Ιερέας: Πολύ καλά. Θα τον δω και, σχετικά με αυτό, θα τον νουθετήσω· αλλά δεν ξέρω αν θα με ακούσει, επειδή η φιλαργυρία είναι ένα άκαμπτο πάθος - ένα κακό.

Εδώ, θα σας πω μια ιερή ιστορία για το πόσο δύσκολο είναι να διορθώσετε έναν φιλάργυρο. Ακούστε.

«Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, μαθαίνοντας ότι ένας επίσκοπος ονόματι Τρωίλος ήταν πολύ φιλάργυρος και τσιγκούνης, τον κάλεσε στο νοσοκομείο για να επισκεφτεί τους φτωχούς και τους αρρώστους. Εκεί, παρατηρώντας ότι ο Τρωίλος είχε χρήματα μαζί του, του είπε: «Δάσκαλε! Τώρα είναι η ώρα και η ευκαιρία να παρηγορήσεις τους φτωχούς αδελφούς δίνοντάς τους ελεημοσύνη». Ο Τρωίλος, φοβούμενος ότι η τσιγκουνιά του θα αποκαλυπτόταν, άρχισε να μοιράζει χρυσό και, αφού μοίρασε σε όλους, ξόδεψε τριάντα λίτρα. Αλλά όταν επέστρεψε σπίτι, μετάνιωσε για την καλή του πράξη και ένιωσε τέτοια θλίψη που έπεσε στο κρεβάτι του. Λίγο αργότερα, ο Ιωάννης τον κάλεσε σε δείπνο, αλλά ο Τρωίλος δικαιολογήθηκε επικαλούμενος ασθένεια. Ο Ιωάννης μάντεψε τι του είχε συμβεί και γιατί, και, παίρνοντας μαζί του τριάντα λίτρα χρυσού, πήγε να τον επισκεφτεί. «Σου έφερα τα χρήματα που, κατόπιν αιτήματός μου, μοίρασες στο νοσοκομείο. Πάρε τα και γράψε με το ίδιο σου το χέρι: “Ο Κύριος ας μου δώσει την ανταμοιβή που σου οφείλεται”». Ακούγοντας αυτό, ο Τρωίλος θα μπορούσε να καεί από ντροπή, αλλά η δύναμη της πλεονεξίας είναι απίστευτη! Ο Τρωίλος, βλέποντας το χρυσό, έτρεμε από χαρά και αμέσως έγραψε: «Ελεήμων Θεέ, αντάμειψε τον Επίσκοπό μου Ιωάννη, Πατριάρχη Αλεξανδρείας, για το χρυσό που εγώ, ο αμαρτωλός, ο Τρωίλος, μοίρασα στο νοσοκομείο, γιατί μου το επέστρεψε». Αφού έλαβε τα χρήματα, ο Τρωίλος σηκώθηκε από το κρεβάτι του σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ και πήγε να δειπνήσει με τον Πατριάρχη.

Ο Ιωάννης, ενώ τον διασκέδαζε, προσευχήθηκε στην καρδιά του στον Θεό να τον θεραπεύσει από αυτή την τρομερή φιλαργυρία, και ο Θεός άκουσε την προσευχή του. Την επόμενη νύχτα, ο Τρωίλος είδε σε όνειρο ένα μεγαλοπρεπές σπίτι, απερίγραπτα στολισμένο, με την επιγραφή με χρυσά γράμματα πάνω από τις πύλες: «Η Κατοικία και η Αιώνια Ειρήνη του Επισκόπου Τρωίλου». Η καρδιά του Τρωίλου σκίρτησε από χαρά, αλλά ξαφνικά εμφανίστηκε ένας ευγενής και τρομερός άνδρας και μίλησε στους υπηρέτες εκεί: «Ο Κύριος όλου του κόσμου με διέταξε να σβήσω το όνομα του Τρωίλου και, στη θέση του, να γράψω το όνομα του Ιωάννη, Πατριάρχη Αλεξανδρείας, ο οποίος αγόρασε αυτό το σπίτι από αυτόν για τριάντα λίτρα χρυσού. Αλλάξτε λοιπόν την επιγραφή». Ο Τρωίλος φώναξε με τρόμο και οίκτο και ξύπνησε από τον ύπνο του. Συνειδητοποιώντας την πλήρη αξία του σπιτιού που είχε χάσει στον παράδεισο, άρχισε να κλαίει και να κατηγορεί τον εαυτό του για την αγάπη του για το χρήμα. Αφού περίμενε μόλις μέχρι το πρωί, πήγε στον ευλογημένο Ιωάννη και του είπε το όνειρο. Ορκίστηκε να διορθώσει τον εαυτό του και τήρησε τον όρκο του, γιατί από τότε και στο εξής ήταν γενναιόδωρος και ελεήμων με όλους». 

Έχετε δει τον πελαργό φέτος;

Ο Πελαργός – Ο Κήρυκας της Άνοιξης

Λέγεται ότι πριν από πολύ καιρό, όταν ο χειμώνας δεν έφευγε και το χιόνι σκέπαζε ανελέητα τα χωράφια, οι άνθρωποι κοίταζαν τον ουρανό κάθε πρωί, περιμένοντας ένα σημάδι.

Σε ένα χωριό στην άκρη ενός ήσυχου νερού, ζούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα που έλεγε στα παιδιά:

— Όταν έρθει ο πελαργός, να ξέρετε ότι η άνοιξη δεν είναι μακριά.

Τα παιδιά γέλασαν. Ο ουρανός ήταν ακόμα γκρίζος και το κρύο τους τσίμπησε τα μάγουλα. Αλλά μια μέρα, ακριβώς όταν ο ήλιος είχε τολμήσει να ζεστάνει τη γη για λίγες στιγμές, ακούστηκε ένα πλατύ, δυνατό χτύπημα.

Μια λευκή σκιά πέρασε πάνω από τα σπίτια.

Ο πελαργός επέστρεψε.

Έκανε έναν φαρδύ κύκλο πάνω από το χωριό και κάθισε στην παλιά φωλιά, χτισμένη στον στύλο μπροστά από το σπίτι της μεγαλύτερης γυναίκας. Οι άνθρωποι βγήκαν στις πύλες. Κάποιοι έκαναν το σημείο του σταυρού. Άλλοι χαμογέλασαν με δάκρυα στα μάτια τους.

Ο θρύλος λέει ότι ο πελαργός ήταν κάποτε ένα καλό κορίτσι, με αγνή καρδιά, που βοηθούσε τους πάντες. Όταν ένας σκληρός χειμώνας έφερε πείνα και βάσανα, προσευχήθηκε να φέρει την άνοιξη νωρίτερα. Ο Θεός άκουσε την ευχή της και την μετέτρεψε σε ένα λευκό πουλί με πλατιά φτερά, ώστε να μπορεί να πετάει πάνω από τα χωριά και να αναγγέλλει την άφιξη της ζεστασιάς.

Από τότε, ο πελαργός επιστρέφει στην ίδια φωλιά κάθε χρόνο. Δεν ξεχνά ποτέ τον δρόμο του. Και μαζί του, επιστρέφουν η ελπίδα, οι καρποί του χωραφιού και η χαρά των παιδιών.

Λέγεται επίσης ότι όπου ο πελαργός φτιάχνει τη φωλιά του, το σπίτι ευλογείται και η οικογένεια θα έχει γαλήνη.

Και ίσως όχι τυχαία, όταν βλέπουμε τον πρώτο πελαργό της άνοιξης, οι καρδιές μας γεμίζουν φως.

Έχετε δει τον πελαργό φέτος;

Η ΘΗΒΑΙΔΑ ΤΗΣ ΑΙΓΎΠΤΟΥ ΚΑΙ Η ΘΗΒΑΙΔΑ ΤΟΎ ΒΟΡΑ.

 

Η Βόρεια Θηβαΐδα στη Ρωσία δεν ήταν καθόλου κατώτερη από το αφρικανικό της πρωτότυπο. Οι κάτοικοι των παρθένων δασών της περιοχής του Βόλγα, σε πνευματική δύναμη, στη δύναμη των ασκητών τους και στο ύψος των επιτευγμάτων τους, ήταν ισάξιοι με τους πατέρες των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού. Αλλά όπως ακριβώς η αισθησιακή αφρικανική φύση, με τον λαμπερό, γαλάζιο ουρανό, τα πλούσια χρώματα, τον καυτό ήλιο και τις ασύγκριτες νύχτες με φεγγάρι, διαφέρει από τους ντελικάτους τόνους του βόρειου τοπίου μας, με την μπλε έκταση των λιμνών της και τις απαλές αποχρώσεις των φυλλοβόλων δασών της, με το σμαραγδένιο πράσινο της πρώιμης άνοιξης και την πλούσια παλέτα των χρυσοκόκκινων-καφέ τόνων τον Σεπτέμβριο, έτσι και η αγιότητα των πατέρων της αιγυπτιακής ερήμου διαφέρει - στοιχειωδώς, ταραγμένη και δυνατή, σαν λάβα που εκρήγνυται από ένα ηφαίστειο. Αυτή η αγιότητα, όπως η ζωντάνια της νότιας φύσης, διαφέρει από την αγιότητά μας, ήσυχη, μεγαλοπρεπής και κρυστάλλινη, τόσο φωτεινή και καθαρή όσο το λαμπερό, ήσυχο βράδυ μιας ρωσικής άνοιξης.

- Ιβάν Μιχάλοβιτς Κόντσεβιτς.

Την τέταρτη ημέρα του ιδίου μήνα η μνήμη του Οσίου Πατέρα μας Γερασίμου του Ιορδανίτη .

Την τέταρτη ημέρα του ιδίου μήνα η μνήμη του Οσίου Πατέρα μας Γερασίμου του Ιορδανίτη .

Ο Όσιος Γεράσιμος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ΄ Πωγωνάτου, γύρω στο έτος 670, όπως αναφέρει ο Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, ο οποίος έγραψε τον βίο του. Σύμφωνα όμως με το Ωρολόγιο, τοποθετείται στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαρκιανού (450 μ.Χ.).

Από παιδί είχε διαπαιδαγωγηθεί με τον φόβο του Θεού και, αφού έγινε μοναχός, πήγε στη βαθύτερη έρημο της Θηβαΐδας. Έφτασε σε τόσο υψηλό επίπεδο αρετής και απέκτησε τέτοια οικειότητα με τον Θεό, επειδή διατήρησε καθαρό το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν», ώστε είχε υπό την εξουσία του ακόμη και τα άγρια θηρία. Ένα λιοντάρι τον υπηρετούσε· εκτός από τις άλλες υπηρεσίες που του προσέφερε, είχε και το καθήκον να βόσκει τον γάιδαρο που μετέφερε το νερό στον Όσιο.

Κάποτε πέρασαν από εκεί κάποιοι έμποροι και, βλέποντας τον γάιδαρο μόνο του, τον έκλεψαν, ενώ το λιοντάρι κοιμόταν και δεν αντιλήφθηκε τίποτε. Το βράδυ επέστρεψε στον Όσιο χωρίς τον γάιδαρο, όπως συνήθιζε. Ο υπηρέτης του Οσίου, βλέποντας το λιοντάρι μόνο, είπε στον γέροντα ότι αυτό έφαγε τον γάιδαρο. Έτσι το ταλαίπωρο λιοντάρι καταδικάστηκε να κουβαλά στους ώμους του τις στάμνες και να φέρνει νερό από το ποτάμι αντί για τον γάιδαρο, για όσο διάστημα ο γάιδαρος έμενε στα χέρια των εμπόρων.

Όταν οι ίδιοι έμποροι πέρασαν ξανά από τον ίδιο δρόμο έχοντας μαζί τους και τον γάιδαρο, το λιοντάρι τον αναγνώρισε αμέσως. Όρμησε ξαφνικά εναντίον τους με δυνατό βρυχηθμό και εκείνοι, φοβισμένοι, έφυγαν. Έπειτα άρπαξε με τα δόντια του το καπίστρι του γαϊδάρου και τον τράβηξε. Τραβώντας τον γάιδαρο, έσυρε μαζί και όλες τις καμήλες που ήταν δεμένες σε αυτόν, και έτσι τις έφερε όλες στο κελί του Οσίου Γερασίμου. Χτυπώντας με την ουρά του την πόρτα του κελιού, έδειχνε σαν να πρόσφερε στον γέροντα θήραμα.

Ο γέροντας, βλέποντας το γεγονός, χαμογέλασε λίγο και είπε στον μαθητή του ότι άδικα κατηγορήθηκε από εμάς το αθώο λιοντάρι πως έφαγε τον γάιδαρο. Τώρα πρέπει να το απαλλάξουμε από τον κόπο της υπηρεσίας και να πάει να βοσκήσει στους συνηθισμένους του τόπους. Τότε το λιοντάρι έσκυψε το κεφάλι του σαν λογικό ον και, σαν να αποχαιρετούσε τον γέροντα, έφυγε για την έρημο. Κάθε εβδομάδα ερχόταν μία φορά και προσκυνούσε τον γέροντα.

Αφού ο γέροντας πέθανε, το λιοντάρι ήρθε πάλι, σύμφωνα με τη συνήθειά του, και ζητούσε να τον προσκυνήσει. Μη βρίσκοντάς τον, φαινόταν λυπημένο και ταραγμένο. Ο μαθητής του Οσίου, με διάφορους τρόπους, το έκανε να καταλάβει ότι ο γέροντας πέθανε. Τότε εκείνο θρηνούσε με χαμηλό βρυχηθμό τον θάνατό του και έδειχνε σαν να ζητούσε τον τάφο του. Όταν ο μαθητής το οδήγησε στον τάφο, το λιοντάρι έπεσε επάνω του και, αφού βρυχήθηκε δυνατά, ξεψύχησε από τον υπερβολικό πόνο της αγάπης του για τον γέροντα. Με αυτόν τον τρόπο δοξάζει ο Θεός όσους Τον δοξάζουν και κάνει τα θηρία να υποτάσσονται σε εκείνους που διατηρούν καθαρό το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν».

Σημείωση: Ο Όσιος Γεράσιμος, ως απλός και άκακος, εξαπατήθηκε από τον Μονοφυσίτη Θεοδόσιο. Όπως και άλλοι αναχωρητές (Πέτρος, Μάρκος, Ιούλλων και Σιλβανός), δεχόταν τη διδασκαλία περί συνουσίωσης και σύγχυσης των δύο ασύγχυτων φύσεων και ουσιών του Χριστού, παρότι επιτελούσε θαύματα. Αργότερα, όταν πήγε στον Ευθύμιος ο Μέγας, που τότε ησύχαζε στον Ρουβά, συζήτησε μαζί του για θέματα πίστης και διαπιστώθηκε ότι είχε πλανηθεί. Διορθώθηκε από τα θεόπνευστα λόγια του Αγίου Ευθυμίου, όπως και οι παραπάνω αναχωρητές.

Αναφέρεται επίσης ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ο οποίος, στον τέταρτο λόγο του προς τον Ιώβ, παραθέτει τα τολμηρά λόγια που είπε ο Ιώβ προς τον Θεό από ακακία, όπως: «Ποιος θα ορίσει κριτή ανάμεσά μας, για να μάθω πόσες είναι οι αμαρτίες μου, ώστε έτσι με έκρινε;» και «Θα μιλήσω μέσα στην πίκρα της ψυχής μου και θα πω στον Κύριο: Μη με διδάσκεις να ασεβώ. Γιατί με έκρινε έτσι;». Παρότι τα λόγια αυτά είναι φοβερά, λέει ότι προέρχονται από ακακία. Ο Θεός, γνωρίζοντας ότι δεν μιλούσε από κακία αλλά από αθωότητα —όπως μαρτυρεί λέγοντας «Ακόμη κρατιέται από την ακακία του»— δέχεται τα λόγια του Ιώβ, παρότι Τον καλεί σε κρίση.

Και προσθέτει, σαν να μιλά εκ μέρους του Θεού: Επειδή, λόγω της ακακίας σου, ξεπέρασες τα όρια της φύσης, αναγνώρισα την ακεραιότητά σου. Ακόμη κι αν κάποιος σφάλλει από ακακία, ο Θεός διορθώνει όσα γίνονται από ακακία.

Αυτά αναφέρθηκαν για να εφαρμοστούν και στον Όσιο Γεράσιμο και στους άλλους αναχωρητές, καθώς και στις δέκα χιλιάδες Οσίων, οι οποίοι από ακακία και άγνοια έπεσαν σε κάποια διδασκαλία που δεν συμφωνούσε με την κοινή πίστη της Εκκλησίας.

ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ