"Οἱ Δύο Ἐλευθερίες"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ὁ παπποῦς Στέργιος κράτησε σφιχτὰ τὰ χεράκια τῶν ἐγγονιῶν του, τῆς Μαρίας καὶ τοῦ Γιώργου, καθὼς ἀνέβαιναν τὰ σκαλιὰ τῆς ἐκκλησίας. Ἦταν 25 Μαρτίου, καὶ ὁ ἥλιος ἔλαμπε σὰν νὰ χαιρόταν κι ἐκεῖνος τὴ διπλῆ γιορτή.
Μέσα στὸν ναό, οἱ φωνὲς τῶν ψαλτῶν ἀνέβαιναν σὰν καπνὸς θυμιάματος: «Τὴ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ...» Τὰ μάτια τοῦ γέρου Στέργιου ὑγράθηκαν. Θυμήθηκε τὸν δικό του παπποῦ ποὺ τοῦ εἶχε πεῖ: «Παιδί μου, σήμερα γιορτάζουμε δύο ἐλευθερίες: τὴν ἐλευθερία τῆς ψυχῆς κι αὐτὴ τῆς πατρίδας».
Στὴν πλατεῖα, στεφάνια τοποθετήθηκαν μὲ σεβασμό. Ὁ ἐθνικὸς ὕμνος ἀκούστηκε βροντερός, κι ὁ μικρὸς Γιῶργος σήκωσε τὸ χεράκι του στὸν μέτωπό του, μιμούμενος τοὺς στρατιῶτες.
Ἡ παρέλαση πέρασε μπροστά τους: σημαῖες, στολές, βήματα συντονισμένα. Ἡ Μαρία τράβηξε τὸ μανίκι τοῦ παπποῦ: «Παπποῦ, γιατί κλαῖς;»
Ἐκεῖνος χάϊδεψε τὰ μαλλιά της: «Ἀπὸ χαρά, κορίτσι μου. Ποὺ εἶσαι ἐλεύθερη νὰ ρωτᾶς».
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ ἐλευθερία δὲν εἶναι μόνο δικαίωμα, εἶναι κληρονομιὰ ποὺ περνάει ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ μὲ εὐλάβεια καὶ εὐγνωμοσύνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου