Ἡ κορυφαία ἀρετὴ τοῦ Ἁγίου
ἦταν ἡ διάκριση.
Δὲν ἐπέβαλλε πνευματικοὺς κανόνες,
ἀλλὰ καθοδηγοῦσε
μὲ τρόπο ποὺ ἐλευθέρωνε.
Ἤξερε πότε νὰ σιωπήσει,
πότε νὰ μιλήσει,
πότε νὰ χαμογελάσει.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ποιμαντική του,
καθαρὰ ἐξατομικευμένη καὶ χριστοκεντρική,
δὲν ἦταν ἐξουσιαστικὴ ἀλλὰ
θεραπευτική.
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἦταν
παιδαγωγὸς διακρίσεως.
Ἡ διακριτική του ποιμαντικὴ
ἐπικεντρωνόταν
στὰ φλέγοντα ζητήματα τοῦ γάμου
καὶ τῆς οἰκογένειας.
Ἐνδιαφερόταν γιὰ τὶς βαθύτερες προσωπικὲς σχέσεις
τοῦ ἀνδρογύνου,
γιὰ τὰ φανερὰ καὶ ἀσυνείδητα
προβλήματα,
ἐνῷ μὲ ἰδιαίτερη προσοχὴ
καὶ ἀγάπη ἀντιμετώπιζε
τὰ «μπερδεμένα» παιδιά,
ὅπως τὰ ἀποκαλοῦσε.
Πρωτοπρεσβυτέρου Χριστοφόρου Χρόνη
Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης:
Ἡ ποιμαντικὴ φροντίδα γιὰ τὸν πλησίον
καὶ ἡ ἁγιότητα ὡς ἀπάντηση στὸν
μετανθρωπισμὸ καὶ τὴν τεχνητὴ νοημοσύνη (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Ἡ θεολογία τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου"
Τεῦχος 386, Μάρτιος 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου