Τραϊάν Ιοάν Ντάντσι
Πριν από οκτώ ημέρες έκανα μια επέμβαση στα μάτια, αρκετά επώδυνη. Δόξα τω Θεώ, είμαι καλά και αναρρώνω. Ο γιατρός μου συνέστησε να μην βγω από το σπίτι για τουλάχιστον μια εβδομάδα, λόγω του ρεύματος, της σκόνης ή κάποιου μικροβίου. Παρέμεινα σιωπηλός, αλλά εν τω μεταξύ, προσπάθησα να ψάξω για κάποια οικοδομικά υλικά που χρειαζόμαστε αυτή την άνοιξη. Πριν από μερικά χρόνια σας είπα για μια εμπειρία με κάποια οικοδομικά υλικά: Είχα ορίσει μια τιμή με έναν κύριο, και όταν έφτασα και είδε ότι ήμουν ιερέας, την αύξησε σημαντικά. Έχω ξεχάσει αυτή την εμπειρία στο μεταξύ - δόξα τω Θεώ, υπάρχουν πολλά αυτού του είδους. Για περίπου δύο χρόνια έψαχνα για πέτρα, περίπου 500 τετραγωνικά μέτρα, για πλακόστρωση γύρω από την εκκλησία, δίπλα στον τοίχο. Άλλο είναι η τιμή στο διαδίκτυο, άλλο όταν τηλεφωνείς... Τέλος πάντων. Βρήκα μια εταιρεία, τηλεφώνησα, συμφωνήσαμε σε μια τιμή. Του ζήτησα να μην με πάρει στο δρόμο για το τίποτα και μετά να αλλάξει τη συμφωνία. Μου είπε ότι ήταν σοβαροί άνθρωποι. Δεν ήταν από την περιοχή μας, ο δρόμος ήταν αρκετά μακρύς. Πριν από δύο μέρες έπρεπε να πάω να μου βγάλουν τα ράμματα και συνέδεσα αυτό το ταξίδι με μια επίσκεψη στην εταιρεία. Έφτασα πριν το κλείσιμο. Κάποιος στην αυλή με έστειλε στον προϊστάμενο, στο γραφείο. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα μέσα. Ήταν ο προϊστάμενος και μερικοί άλλοι άνθρωποι. Τους είπα γεια. Κοιτάχτηκαν και άρχισαν να γελούν. Συνειδητοποίησα ποιος ήταν ο προϊστάμενος, επειδή καθόταν στο γραφείο και οι άλλοι ήταν όρθιοι. Είχα, φυσικά, ένα μικρό μπλε χρώμα γύρω από το μάτι μου, από το χειρουργείο. Ένας είπε γελώντας: «Ο ιερέας δέχτηκε ξυλοδαρμό...» και όλοι ξέσπασαν σε γέλια. Είπα στον προϊστάμενο ότι του είχα μιλήσει στο τηλέφωνο για την πέτρα και ότι είχα έρθει να δω τα προϊόντα. Μου απάντησε ότι δεν είχε άλλη πέτρα για μένα. Έκανε άλλο ένα αστείο και γέλασαν ξανά. Χαμογέλασα κι εγώ - γιατί είναι ωραίο να χαμογελάς. Τους ευχαρίστησα για τη «φιλοξενία» τους, βγήκα έξω και έφυγα. Και, αυτό που με εξέπληξε κι εμένα, παρέμεινα πολύ ήρεμος. Μετά τον μακρύ και μάλλον δύσκολο χειμώνα, σκέφτηκα ότι ίσως μια τέτοια επένδυση, αυτή τη στιγμή, θα ήταν δύσκολη για εμάς. Είπα στον εαυτό μου: ίσως έτσι λειτούργησε ο Θεός. Σίγουρα θα κανονίσει να πετύχουμε με κάποιο τρόπο. Αλλά ένα ερώτημα παραμένει, κοιτάζοντας τι συμβαίνει γύρω μας: γιατί δεν μπορούμε πλέον να φερθούμε ανθρώπινα ο ένας στον άλλον; Λοιπόν, είμαι ιερέας. Αλλά δεν είμαι κι εγώ άνθρωπος;! Μπορείς να είσαι οτιδήποτε, αλλά εφόσον είσαι άνθρωπος, πρέπει να φέρεσαι ανθρώπινα και στον άλλον. Τίποτα περισσότερο. Αν τον κοροϊδεύεις, νομίζεις ότι είσαι ανώτερός του; Εδώ έρχονται στο μυαλό τα λόγια του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: «Τίποτα δεν εξοργίζει τον Θεό τόσο όσο το να κοροϊδεύεις τον πλησίον σου». Έχω συνηθίσει τους ανθρώπους να γελούν, να φωνάζουν άσχημα πράγματα ή ακόμα και να βρίζουν. Αυτό δεν είναι που με πληγώνει. Η υποβάθμισή τους με πληγώνει. Με πληγώνει που αυτοί οι άνθρωποι κάνουν παιδιά, και τα παιδιά θα μάθουν από αυτά που βλέπουν. Γιατί, χωρίς να το καταλαβαίνουν, αυτό που κάνουμε σήμερα γίνεται μάθημα για το αύριο.
Πληγώνομαι από την απανθρωπιά. Την έλλειψη αγάπης. Την έλλειψη σεβασμού. Κι όμως, η απάντηση δεν βρίσκεται στην κακία, αλλά στην επιστροφή στη φύση. Όπως λένε οι Πατέρες: «Τίμα τον άνθρωπο και θα βρεις τον Θεό». Πόσο όμορφο είναι να είσαι άνθρωπος... τίποτα περισσότερο: ένας άνθρωπος με ανθρώπινη φύση. Ας είμαστε άνθρωποι. Αυτό είναι όλο!
Και έχω δεκάδες εμπειρίες από αυτό, γι' αυτό ανατριχιάζω με όσα συμβαίνουν γύρω μου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου