Λούκας
Ο Λούκας είναι ένα αγοράκι τεσσάρων ετών. Όταν ήταν τριών, οι γιατροί διέγνωσαν ότι έπασχε από νευροβλάστωμα —την πιο επιθετική μορφή καρκίνου— με πολλαπλές μεταστάσεις. Οι γονείς του ήταν συντετριμμένοι από τη θλίψη. Ωστόσο, στράφηκαν με θέρμη στην προσευχή. Επισκέφθηκαν εκατοντάδες μοναστήρια και εκκλησίες, αναζητώντας ιερείς. Προσεύχονταν ακατάπαυστα. Ταξίδεψαν στην Εύβοια για να προσκυνήσουν τα λείψανα του Αγίου Ιωάννη, ενώ ήρθαν και σε εμάς για να προσκυνήσουν τα λείψανα του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου. Διατηρούσαν συνεχή επικοινωνία μαζί μου.
Το παιδί βρισκόταν σε κρίσιμη κατάσταση· είχε πολλαπλές μεταστάσεις και υποβαλλόταν σε εξαντλητικές θεραπείες. Ο μυελός των οστών του είχε καταστραφεί. Ταξίδεψαν σε νοσοκομείο της Βαρκελώνης. Ο Dani Cech και ο πατέρας Lungu από το Fălticeni απηύθυναν έκκληση και συγκέντρωσαν τα απαραίτητα χρήματα.
Ακολούθησε η χειρουργική επέμβαση. Οι όγκοι αφαιρέθηκαν. Το παιδί φαινόταν να αναρρώνει. Όμως, λίγες μέρες αργότερα, βυθίστηκε ξανά στο βαθύ πόνο. Χειρουργήθηκε εκ νέου και του αφαιρέθηκε το ένα νεφρό.
Οι δύστυχοι γονείς έκλαιγαν... Μου έστειλαν ένα βίντεο όπου το πολύτιμο παιδί τους απήγγελλε την Κυριακή Προσευχή. Τους ενθάρρυνα διαρκώς, λέγοντάς τους ότι ο Λούκας ήταν ήρωας, ότι θα τα κατάφερνε και ότι όλα θα πήγαιναν καλά.
Οι γιατροί είχαν δηλώσει ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτα άλλο —ωστόσο, ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος και ένας ταπεινός ιερέας από την Κωνστάντζα τούς διέψευδαν συνεχώς.
Στη συνέχεια, ξεκίνησε η ανοσοθεραπεία.
Λούκας είναι και το όνομα του δικού μου γιου. Έτσι, κάθε φορά που μνημόνευα το παιδί μου κατά την Προσκομιδή, ανέφερα και το όνομα του άρρωστου παιδιού.
Σήμερα, οι γονείς του μού έγραψαν ξανά. Ο μικρός Λούκας βρίσκεται σε πλήρη ύφεση. Αναρρώνει δυναμικά. Τρώει. Μιλάει. Γελάει.
Όταν πονούσε πολύ μετά το χειρουργείο, ο πατέρας του τού είπε να δείξει θάρρος. Το παιδί τον κοίταξε επίμονα και είπε: «Ξέρεις τι σημαίνει να έχεις θάρρος; Να γυρίσεις σπίτι υγιής».
Είχαν μια μικρή εικόνα του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου —την οποία τους είχα δώσει εγώ— και την τοποθέτησαν κάτω από το μαξιλάρι του παιδιού στο νοσοκομείο. Το πήραν μάλιστα μαζί του στο χειρουργείο. Οι γιατροί ήθελαν να το απομακρύνουν, λέγοντας: «Κυρία μου, δεν επιτρέπεται να παραμείνει κανένα αντικείμενο από έξω πάνω στο χειρουργικό τραπέζι». Η γυναίκα απάντησε: «Χωρίς αυτή την εικόνα, δεν θα μπορέσετε να κάνετε τίποτα». Ο γιατρός έκανε τον σταυρό του και δέχτηκε την εικόνα του Αγίου Ιωάννη.
Είναι μια ιστορία για το μαρτύριο. Για τον πόνο. Για την άπειρη αγάπη που ο Θεός χύνει στις καρδιές των γονιών. Για την ακλόνητη αποφασιστικότητα να νικηθεί ο θάνατος μέσω Εκείνου που αναστήθηκε.
Κι εγώ συγκινήθηκα μέχρι δακρύων όταν έμαθα ότι ανάρρωσε.
Δόξα τω Θεώ και αιώνιες ευχαριστίες στον Άγιο Ιωάννη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου