Γέροντα, έχεις δει ποτέ τον Χριστό;

— Γέροντα, έχεις δει ποτέ τον Χριστό;

— Ναι, Πάτερ, τον έχω δει, απάντησε χαμηλόφωνα, με μεγάλη ευσέβεια και με εκείνη την θλίψη που δεν μπορείς να μιμηθείς.

— Και πώς είναι ο Χριστός, Γέροντα;

— Πάτερ, ο Χριστός είναι όπως μας δείχνει το Ευαγγέλιο: δίκαιος, αγαθός, πράος, απλός και κοντά στον άνθρωπο. Δεν επιβάλλεται, δεν πληγώνει, δεν απαιτεί με τη βία. Έρχεται εν ειρήνη και παραμένει εκεί που βρίσκει καθαρή καρδιά.

Έκπληκτος, τον ρώτησα περαιτέρω:

— Και πότε συνέβη αυτό; Πότε τον είδες;

Ο γέροντας χαμήλωσε τα μάτια του. Δάκρυα είχαν ήδη μαζευτεί μέσα τους.

— Πάτερ, είδα τον Χριστό όταν έμαθα να αγαπώ χωρίς να περιμένω τίποτα σε αντάλλαγμα. Όταν άδειασα τον εαυτό μου από τον εαυτό μου, από τη θέλησή μου, από τις αξιώσεις μου, από την επιθυμία να ανταμειφθώ. Έδωσα ό,τι μπορούσα και δεν ζήτησα τίποτα περισσότερο από τους ανθρώπους. Και τότε ακριβώς ήρθε.

Τότε είπε απαλά:

— Ο Χριστός έρχεται όταν αρχίσεις να Του μοιάζεις.

Αυτά τα λόγια έχουν μείνει βαθιά χαραγμένα στην καρδιά μου. Επειδή η αληθινή αγάπη δεν υπολογίζει και δεν παρακολουθεί το καλό που έχει γίνει. Δεν ρωτάει: «Τι παίρνω;» Η αγάπη προσφέρει τον εαυτό της, θυσιάζεται, υπομένει, συγχωρεί και συνεχίζει να αγαπάει ακόμα και όταν πληγώνεται. Μπορεί να προδοθεί και όμως να μην μισήσει. Μπορεί να σταυρωθεί και όμως να προσεύχεται για αυτόν που την πλήγωσε.

Το να αγαπάς αληθινά σημαίνει να αφήνεις κάτι από τον εαυτό σου να πεθάνει, ώστε ο Χριστός να μπορεί να ζήσει περισσότερο μέσα σου. Σημαίνει να μπορείς να πεις στον άλλον, χωρίς θόρυβο και χωρίς υπερηφάνεια: «Πάρε τον παράδεισό μου και δώσε μου την κόλασή σου».

Ίσως ακριβώς όταν κάποιος παύει να ζει για τον εαυτό του, αρχίζει πραγματικά να βλέπει τον Χριστό.

— Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, από το βιβλίο «Ζωή χωρίς Συνταγές»