Στα κλιμακώδη μονοπάτια του Αθώ, ο άνθρωπος καταλαβαίνει πόσο λίγο χρειάζεται να πλησιάσει στον Θεό. Ένα στενό μονοπάτι, μια πέτρα, η βαθιά θάλασσα και η σιωπή ενός μοναχού είναι μερικές φορές το πιο δυνατο κηρύγμα από πολλά λόγια. Εκεί, κάθε βήμα απαιτεί υπομονή, κάθε ανέβασμα μοιάζει με τη μάχη της ψυχής, και κάθε βημα θυμίζει πόσο εύκολα μπορεί κανείς να χαθεί όταν σταματά να κρατά τα μάτια του στον Χριστό.
Στην Ιερή Βουνο, δεν ανεβαίνεις απλα το βουνό. Ανεβαίνεις, σιγά-σιγά, προς τον εαυτό σου. Αφήνεις πίσω τον θόρυβο, την βιασύνη και τα πράγματα, που νόμιζες απαραίτητα, και ανακαλύπτεις ότι η ψυχή μπορεί να ζήσει με πολύ λίγα αν έχει τον Θεό. Και όταν βλέπεις έναν μοναχοφόρο να περπατάει μόνος σε μια πέτρα, με τη θάλασσα κάτω του και τον ουρανό μπροστά, φαίνεται ότι καταλαβαίνεις διαφορετικά τα λόγια: "Θεέ, στα χέρια σου η ζωή μου είναι." "Αθώς δεν υπόσχεται μια εύκολη ζωή, αλλά μια αληθινή, στην οποία η σιωπή γίνεται προσευχή, η αφέλεια γίνεται θυσία, και η μοναξία είναι γεμάτη από την παρουσία του Θεού."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου