ΕΥΘΑΛΗΣ ΒΛΑΣΤΟΣ - ΕΠIΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ 7

Κληρονομικότητα και Θεία Χάρη.
Ποίο πράγμα έχει μεγαλύτερη σημασία στην εξέλιξη και την πρόοδο του κάθε ανθρώπου, ή κληρονομικότητα ή ή αγωγή και ή εκπαίδευση;
- Σίγουρα παίζει μεγάλο ρόλο ή αγωγή. Σημαντικότατη ή προσφορά της εκπαιδεύσεως στον πολιτισμό μας. Κτίζει την πρόοδο του ανθρώπινου γένους.
- Πρέπει όμως να τονίσουμε ότι μεγάλο ρόλο παίζει και ή κληρονομικότητα για το κάθε άτομο, υπό τα ίδια δεδομένα αγωγής. Με την ίδια προσφορά εκπαιδεύσεως και αγωγής δύο άτομα με διαφορετική κληρονομικότητα θα παρουσιάσουν τεράστιες διαφορές. Θα έλεγα ότι κατά το ενενήντα τοις εκατόν παίζει ρόλο ή κληρονομικότητα και δέκα τοις εκατόν ή αγωγή. Το τονίζω, υπό τα ίδια δεδομένα περιβάλλοντος, οικογένειας, σχολείου, κοινωνίας, πλούτου, φτώχειας.
- Υπάρχουν περιπτώσεις οπού τα παιδιά και τα εγγόνια κάνουν τα
ίδια πράγματα πού έκαναν και οι γονείς, Υποπίπτουν στα ίδια αμαρτήματα χωρίς να γνωρίζουν την προϊστορία και τα λάθη των γονέων και
των παππούδων.
- Κάθε δένδρο κάνει το δικό του καρπό. Ή θεία Χάρη όταν έρχεται
στον άνθρωπο κάνει τα αδύνατα δυνατά Δεν δικαιολογείται κανείς να
λέγει για τα ελαττώματα του ότι έτσι είναι ό χαρακτήρας μου και δεν
αλλάζει. Αυτό είναι πρόφαση για να μη προσπαθεί κανείς, με τη βοήθεια του Θεού να βελτιώσει τον εαυτό του.
Ή σαρξ και ή πλαξ.
- Το πρόβλημα της γενετησίου ορμής λύεται μόνο με το θάνατο του
ανθρώπου. Το πρόβλημα σαρξ το λύνει μόνο ή πλαξ.
- Θα είσαι παντρεμένος και θα περπατάς έχοντας δίπλα τη σύντροφο σου. Όμως όταν συναντάς άλλη κοπέλα, το μυαλό σου θα πηγαίνει στην αμαρτία. Κι αυτό πού χρειάζεται είναι πνευματική εγρήγορση,
προσοχή και προσευχή.
Όταν συναντηθούν δύο ανδρόγυνα, συμβαίνει το έξης: ' Ο άνδρας κοιτάζει τη γυναίκα του αλλού. Αντίθετα ή μία γυναίκα κοιτάζει το ντύσιμο της άλλης. Είναι μία από τις διαφορές ανδρός και γυναικός.
Υπάρχει διαφοροποιημένη λειτουργικότητα αλλά εναρμονισμένη σε ένα σύνολο. Δεν υπάρχει διαφορά στην τιμή, το σεβασμό, την προσωπικότητα, την ελευθερία ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα Υπάρχουν όμως διαφορές στην αποστολή του κάθε φύλου. 'Ο Θεός δεν έκανε μόνο ένα φύλο. Ισχύει το ομότιμο ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα, όπως λέγει ό μέγας πατήρ της Εκκλησίας μας Ιωάννης ό Χρυσόστομος:
- Μέχρι τη γέννηση του Κυρίου μας, λέγει ό άγιος πατήρ, ό άνδρας
υπερείχε της γυναικός, διότι εκ του ανδρός γυνή άνευ γυναικός βλάστησε. Ή πρώτη γυναίκα προήλθε από το πλευρό του Αδάμ χωρίς να
παρεμβληθεί γυναίκα
- Με τη γέννηση του Κυρίου μας, βλάστησε εκ της γυναικός ανήρ
άνευ ανδρός. Εκ της Παναγίας μας εγεννήθη ό Κύριος, ό ανήρ ασπόρως, άνευ της συμμετοχής ανδρός.
Σε άλλη περίπτωση ό ίδιος πατήρ λέγει:
- Ό Θεός πήρε από την πλευρά του Αδάμ και έπλασε τη γυναίκα.
Δεν πήρε από το κεφάλι, για να μη τον κυβερνά. Δεν έλαβε από τα πόδια, για να μην την ποδοπατά. Πήρε από την πλευρά πού είναι κοντά
στην καρδιά, για να την αγαπά.
Ο Μέγας Βασίλειος στο εγκώμιο της αγίας μάρτυρος Ιουλίττας λέγει:
- Ό Θεός δεν πήρε από τον άνδρα μόνο σάρκα για να δημιουργήσει τη γυναίκα, για να μη γίνει μαλθακή και χαύνη. Έλαβε και οστού,
για να της δώσει σθένος και αντοχή. Να την κάνει να είναι τρυφερή και
δυνατή. Ευαίσθητη και καρτερική.
Παραδείσια κατάσταση και γενετήσια λειτουργία
Στην περίπτωση πού ό άνθρωπος δεν αμάρτανε στον Παράδεισο
πώς θα γινόταν ή διαιώνιση του είδους; Ρωτούσαμε τον Γέροντα
- Τότε θα γινόταν και πάλι ή λειτουργία της γεννήσεως νέων ανθρώπων αλλά απαθώς. Δεν θα υπήρχε ζήτημα αμαρτίας όπως στον πεπτωκότα άνθρωπο. Θα γινόταν, για παράδειγμα, όπως σήμερα φοράει
κανείς το σακάκι του και δεν νιώθει ότι πράττει κάτι το επιλήψιμο.
Οι Πατέρες λένε για την γενετήσια ορμή, ότι έχουμε την φυσική κίνηση των μελών πού δεν είναι εφάμαρτος. Έχουμε όμως και την πειρασμική και με δική μας ευθύνη εκτροπή αυτής της λειτουργίας έξω από τα φυσικά της όρια, πού είναι παρά φύσιν κατάσταση. Τότε γίνεται στιγμιαία ηδονή και μόνιμη κατάσταση πίκρας.

Νεανικοί δεσμοί
Ένας νέος πήγε να μιλήσει με το Γέροντα για το μεγάλο ζήτημα πού τον απασχολούσε. Αυτό δεν ήταν άλλο από το ζήτημα του δεσμού που θα μπορούσε να έχει κάποιος νέος η νέα Ό συγκεκριμένος νεαρός συμπαθούσε μια καλή κοπέλα και ρωτούσε:
- Είναι κακό και δεν πρέπει να συνδεθώ μαζί της; Τί λέγει ό Χριστός
για την βαθιά ειλικρινή αγάπη δύο νέων ανθρώπων;
Ό Γέροντας άρχισε μαζί του μια συζήτηση πού κράτησε περίπου δύο ώρες. Δεν είπε δογματικά και επιτακτικά αυτό πού λέγει ή Εκκλησία, αυτό πού λέγει ό Χριστός, αυτό πού συμφέρει στον άνθρωπο.
Με μεθοδικότητα και σύστημα έθετε ένα - ένα τα ερωτήματα του ζητήματος και με σοφία οδηγούσε τον νέο να εξαγάγει εκείνος τα σωστά και λογικά συμπεράσματα στο τέλος ό νέος έγινε διδάσκαλος του εαυτού του με τη χειραγωγία του σοφού πνευματικού του και ευέλικτου συζητητή.
Έφυγε σοφότερος και συνετισμένος με την απόφαση να αφήσει επί του παρόντος το ζήτημα του δεσμού και να κοιτάξει τις σπουδές του.
Τα επιχειρήματα του Γέροντος πάνω στο δύσκολο αυτό ζήτημα ήσαν τα εξής:
- Θα ήθελες ή νέα πού θα παντρευτείς να σε αγαπά;
- Ασφαλώς ό καθένας θα το ήθελε πολύ.
- Θα ήθελες και συ να την αγαπάς αληθινά;
- Μα και πάλι δεν θέλει ερώτημα, ό καθένας επιθυμεί να αγαπά και
να αγαπιέται ειλικρινά από το σύντροφο της ζωής του.
- Θα ήθελες ή νέα αυτή να έχει πάει, με άλλους άνδρες νωρίτερα από
σένα, και αυτοί να έρχονται και να σου λένε: «'Εμείς για τόσο διάστημα είχαμε σαρκική σχέση με τη γυναίκα σου. Την είχαμε φιλενάδα».
Μήπως θα προτιμούσες να είναι αγνή;
- Ναι, το άριστο και επιθυμητό αυτό είναι.
- Εκείνη δεν θέλει το ίδιο για σένα, δηλαδή να μην έχεις πάει με άλλες γυναίκες;
- Ναι, οπωσδήποτε.
- Όταν ξεκινάς κάποιο δεσμό, υπάρχει ό άμεσος κίνδυνος να αμαρτήσεις, να ερωτευθείς, χωρίς να βρεις την γνήσια ανταπόκριση στα αισθήματα σου και να χωρίσεις.
- Αυτό θα σε οδηγήσει στο γάμο σου όχι αγνό και καθαρό.
- Το ίδιο θα συμβεί και με την κοπέλα πού θα έχει το ίδιο πρόβλημα
-Άρα, αυτό πού θέλει ό Χριστός είναι το ίδιο με αυτό πού εύχεσαι
και επιθυμείς και συ. Ταυτίζεται το καλό, όπως μας το δίδει το στόμα του
Κυρίου, με το καλό όπως εσύ το θέλεις. Όπως και όλοι οι νέοι και νέες
το ίδιο επιθυμούν.
Δεν έχεις λοιπόν παρά με τη Χάρη του Θεού να προσπαθήσεις να
κάνεις πραγματικότητα τον αγνό γάμο. Να αποκτήσεις το ιδανικό της
αγάπης.
- Ποιο είναι αυτό;
- Το ιδανικό της αγάπης είναι ή αγνότητα.
- Ή ακρόπολη του κάλλους πάλι είναι ή αγνότητα
Οι σχέσεις γονιών και παιδιών.
Ό Γέροντας ήθελε ό χριστιανός να είναι τέλεια προσωπικότητα Να έχει και βούληση μαζί με τις άλλες αρετές. Να μη μετακινείται άβουλος και ασταθής όπως τα πλατανόφυλλα από άποψη σε άποψη. Να μην αλλάζει κατεύθυνση σαν τον Εύριπο, πού κάθε έξι ώρες αλλάζει ροή και κατεύθυνση.
Να έχει εξουσία στον εαυτό του, να μην κάνουν κουμάντο οι άλλοι γι' αυτόν. Να μην τον θεωρούν ανίκανο να αποφασίζει για την ζωή του και τα προβλήματα του. Να μην είναι θύμα των κοσμικών, ισχυρών συγγενών του.
- Είναι λάθος ή καλύτερα απαράδεκτο οι γονείς να μη μιλάνε, όταν
τα παιδιά τους τρέχουν στα κέντρα διαφθοράς και γυρίζουν πολύ αργά
στο σπίτι.
- Όταν όμως κάποιο από τα παιδιά είναι ευσεβές, τότε του κάνουν
το βίο αβίωτο με τη γκρίνια τους. Αν αυτό πάει σε καμιά αγρυπνία ή
σε κάποια πνευματική συνάντηση, του επιτίθενται γιατί άργησε. Ακόμη
και σε μεγάλες ηλικίες αυτή ή τακτική είναι συνηθισμένη.
- Πρέπει οι ευλαβείς νέοι να αγαπούν τους γονείς τους, να τους σέβονται και να τους υπακούουν. Να μην τους δίδουν όμως το δικαίωμα
να τους αντιμετωπίζουν σαν να είναι διανοητικώς καθυστερημένοι, σαν
να είναι νήπιου. Να απαιτούν και να επιβάλλουν το σεβασμό και να κάνουν αποδεκτό ότι έχουν τη δική τους βούληση, απόφαση και ελεύθερη ισχυρή προσωπικότητα

Άπιστοι, δεν είστε άπιστοι είστε εύπιστοι.
Συχνά μας ανέφερε περιστατικά οπού οι άθεοι, οι άπιστοι, οι εχθροί της πίστεως μνημονεύουν πράγματα πού είναι ανόητα, για να γελοιοποιήσουν την πίστη, για να πολεμήσουν την ευσέβεια στα περιστατικά αυτά διαφαινόταν καθαρά πώς οι ανόητοι άπιστοι προσπαθούσαν να απορρίψουν τη βέβαια πραγματικότητα της πατρικής παρουσίας του Θεού, της ακοίμητης μέριμνας για τα παιδιά του, της θείας Προνοίας για τα αγαπητά του δημιουργήματα
Μνημόνευε τη διαρκή δραστηριότητα της θείας Προνοίας και την απόρριψη της από τους άθεους με την επίκληση βλακωδών επιχείρημα-των. Με την παραδοχή της θεάς τύχης και του κισμέτ, του πεπρωμένου. Με απόψεις δηλαδή των υπανάπτυκτων πνευματικώς λαών και ανθρώπων.
Μας διηγείτο τέτοια ανόητα κατασκευάσματα της φαντασίας και κατόπιν σαν επισφράγισμα μας έλεγε τα χαρακτηριστικά λόγια του Πασκάλ:
-«Άπιστοι, δεν είστε άπιστοι. Είστε οι πιο εύπιστοι. Πιστεύετε τα πιο
απίθανα, τα πιο ανόητα, τα πιο αδύνατα πράγματα, για να απορρίψετε
ένα: το θαύμα».

Ή Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία
Ή Ορθοδοξία, έλεγε, δεν είναι θρησκεία αλλά μια σωστική λέμβος. Είναι ένα μεγάλο καράβι το όποιο ταξιδεύει προς στον ουρανό. Όποιος βρίσκεται μέσα σε αυτό το σκάφος θα φθάσει με μοναδική ασφάλεια στο λιμάνι του Παραδείσου.
Στο Ευαγγέλιο καταγράφονται τα λόγια του Κυρίου με την παραβολή του Ασώτου γιου, ή καλύτερα του Εύσπλαχνου Πατέρα Αποκαλύπτεται ή ευχάριστη πραγματικότητα της αγάπης του Πατέρα, ή θυσία του Υιού του.
Στην παραβολή αυτή αυτό πού θλίβει τον Πατέρα είναι ή φυγή του γιου του πού δεν θέλει να είναι πια γιος του. Δεν δίδει την ευκαιρία στον Πατέρα του να τον αγαπά αποτελεσματικά. Προσβάλλει τον Πατέρα στερώντας του την υιική παρουσία
Πώς θα μπορούσε να επανορθώσει αυτή την προσβολή παρά με την επιστροφή του; Χωρίς αυτή την επιστροφή δεν θα μπορούσε να κατανοηθεί ή άφεση. Ή μάλλον ό Πατέρας τον είχε συγχωρήσει από την αρχή, αλλά ή συγχώρεση δεν κατόρθωσε να κτυπήσει αποτελεσματικά την αμαρτία του γιου παρά με την επιστροφή και δια της επιστροφής του. Με αυτή την επιστροφή έχουμε τη σωτηρία και ευτυχία του γιου.

Ό Μωάμεθ και ή σχέση του με την αλήθεια
Οι μουσουλμάνοι πρέπει να πιστέψουν στο Χριστό η να πετάξουν και το Μωάμεθ στον κάλαθο των αχρήστων με βάση το Κοράνιο.
-Ένας προφήτης, δηλαδή αντιπρόσωπος του Θεού, δεν λέγει ψέματα, διαφορετικά είναι ψεύτης και απατεώνας και όχι προφήτης.
Σύμφωνα με τους μουσουλμάνους:
- Ό Μωάμεθ είναι προφήτης.
- Ό Μωάμεθ λέγει ότι ό Χριστός είναι προφήτης.
Ό Χριστός όμως λέγει ότι κανείς δεν μπορεί να σωθεί και να πάει
στον Πατέρα του παρά μέσω Εκείνου. Αυτά τα λόγια τα είπε ό Χριστός μας πού έζησε εξακόσια περίπου χρόνια πριν από το Μωάμεθ.
α) Αν ό Μωάμεθ λέγει την αλήθεια, σημαίνει ότι οι μουσουλμάνοι πρέπει να πιστέψουν το Χριστό σαν προφήτη, αφού τους το λέγει ό Μωάμεθ.
Πιστεύοντας όμως το Χριστό σαν προφήτη πρέπει να δεχθούν ότι αυτός λέγει την αλήθεια Πρέπει δηλαδή να πιστέψουν ότι σωτηρία έχουν μόνο με τον Χριστό. Άρα πρέπει να απορρίψουν τον Μωάμεθ σαν περιττό.
β) Αν ό Χριστός λέγει ψέματα στην συγκεκριμένη περίπτωση, μη γένοιτο, δεν είναι προφήτης, αρά ό Μωάμεθ λέγει ψέματα. Τότε όμως ό Μωάμεθ σαν ψεύτης δεν μπορεί να είναι προφήτης. Άρα πρέπει να απορριφθεί και πάλι.

ΕΥΘΑΛΗΣ ΒΛΑΣΤΟΣ - ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ 6

Δεν πετροβολούν τον Όλυμπο.

Κάποτε μερικοί φοιτητές έστειλαν ένα γράμμα σε ένα Επί­σκοπο με ύφος όχι τόσο ευπρεπές. Το θέμα έφθασε στο Γέροντα για να διευθετήσει τη διαμάχη μεταξύ των δύο πλευρών.
- Παιδιά, έλεγε ό Γέροντας, μπορεί να έχετε και κάποιο δίκαιο στην περίπτωση σας αλλά δεν έπρεπε να μιλήσετε με αυτό το ύφος.
- Μα πάτερ Έπιφάνιε και σεις κάποτε μιλήσατε με ύφος πιο απόλυ­το σε κάποιον ιεράρχη λέγοντας ότι συμπεριφέρθηκε σαν άλλος πάπαςη σαν άλλος Λουδοβίκος ιδ'. Γιατί σε μας λέτε αυτά τα πράγματα;
- Ναι, είναι αλήθεια αλλά ήταν λάθος μου, όπως και το δικό σας.Πρέπει να είμεθα και σοφοί, ευγενικοί και καλοσυνάτοι, όχι μόνο ενθουσιώδεις και αποφασιστικοί. Πρέπει να έχομε όλες τις αρετές χωρίςνα καταργούμε μερικές για να αποκτήσουμε δήθεν κάποιες άλλες.
- Δεν μιλάμε έτσι σε ένα γέροντα Επίσκοπο πού λευκάνθηκε στηνδιακονία ίου Χριστού, πού είναι ξεχωριστό πρόσωπο μέσα στην ιεραρ­χία της Εκκλησίας μας.
- Δεν πετροβολούν τον Όλυμπο παιδιά μου. Να είστε προσεκτικοίκαι να γράψετε ένα γράμμα να επανορθώσετε το λάθος της αγένειαςσας.
Μου έσπασε το κεφάλι.
Κάποτε πήγε για εξομολόγηση στους Τρεις Ιεράρχες ένα νέο μέλος χριστιανικής νεολαίας. Εκεί άρχισε μια συζήτηση για διάφορα θέματα αλλά κυρίως για τα σαρκικά αμαρτήματα
- Γιατί πάτερ Έπιφάνιε να απαγορεύεται αυτό και εκείνο και το άλλοόταν γίνονται από αγάπη, ρωτούσε ό νέος για τα διάφορα σαρκικά παραπτώματα;
- Παιδί μου γιατί το είπε ό Χριστός και συγχρόνως δεν είναι , πραγματική αγάπη αυτά πού λες, αλλά σαρκικό φρόνημα
- Και που το λέγει το Ευαγγέλιο αυτό το πράγμα με σαφήνεια; έλεγεκαι επιχειρηματολογούσε ό νέος.

Ή συζήτηση ήταν μακρά και κοπιώδης, γιατί ό νέος δεν ήθελε να αντιληφθεί την πραγματικότητα ότι ό Χριστός θέλει καθαρότητα βίου σε κάθε τομέα προ πάντων δε στον σαρκικό.
- Άκουσε παιδί μου, του είπε στο τέλος, αφού δεν μπορούσε να τονπείσει. Είναι τίμιο να πεις ότι δεν έχω την δύναμη να απαλλαγώ από αυ­τό το πάθος. Να με ελεήσει ό Θεός. Είναι λάθος όμως να κάνεις δόγματα αμαρτήματα σου και μάλιστα να το κάνεις αυτό σημαία σου και ναπροσπαθείς να το διαδώσεις και σε άλλους.
Αργότερα μας έλεγε:
- Ήταν τόση ή επιμονή του, πού επί πολύ χρόνο μου έσπασε το κε­φάλι με την αμαρτωλή επιμονή του.

Γιατί δεν τηλεφώνησες;
Κάποιο από τα πνευματικά του τέκνα του είπε:
- Γέροντα είσθε ψυχρός άνθρωπος, δεν έχετε συναίσθημα
- Όχι παιδί μου, το αντίθετο συμβαίνει και πολλές φορές στεναχωρούμαι πολύ με τα ζητήματα σας. Πολύ αγαπώ τα παιδιά μου και μου λείπουν όταν για κάποιο λόγο βρίσκονται σε κάποια μακρινή εργασία.
Ένα πνευματικό του τέκνο έφυγε για το χωριό του για θερινές δια­κοπές. Έμεινε κάποιο διάστημα και όταν συνάντησε τον Γέροντα, αυ­τός του είπε:
- Παιδί μου, γιατί δεν έκανες ένα τηλεφώνημα; Δεν αισθάνθηκες τηνέλλειψη του Γέροντα σου; Δεν φαντάσθηκες ότι θα έχω αγωνία πώς ταπάς εκεί χωρίς την παρουσία του πνευματικού σου και την καθοδήγησητου;
- Γέροντα ξέρετε τα τηλέφωνα ήταν δύσκολα., προσπάθησε να βρεικάποια δικαιολογία για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα
Ήταν φανερό ότι πολύ αγαπούσε τα πνευματικά του τέκνα και ήθελε να τα έχει κοντά του.

Τα μισά άσπρα μου γένεια
Στις αγωνίες και τα προβλήματα των πνευματικών του τέκνων συμ­μετείχε και προσπαθούσε να δώσει λύση για το κάθε ζήτημα Δεν ήταν καθόλου αδιάφορος αλλά τον έτρωγε ή θλίψη για ορισμένα προβλήμα­τα πού θα ήθελε να έχουν καλύτερη έκβαση.
- Δεν θέλω να ταλαιπωρούνται τα πνευματικά μου τέκνα με τις ατα­ξίες τους. Κάνουν μεγάλη ζημιά στον εαυτό τους κατά την σωκρατικήάποψη: «Τον εαυτόν μη παραβλάψαντα ουδείς δύναται παραβλάψαι».
Έπιανε τα ψαρά γένεια του και έλεγε:
- Τις βλέπετε αυτές τις άσπρες τρίχες; Τα δικά σας προβλήματα και οι στεναχώριες τις έκαναν έτσι πριν από την ώρα τους. Τα μισά άσπρα γένεια μου τα δημιούργησε το τάδε πρόβλημα και τα αλλά μισά τα υπόλοι­πα προβλήματα
Στο τελευταίο διάστημα της ασθενείας του, πού πονούσε συχνά και υπέφερε πολύ, μας έλεγε.
- Σας παρακαλώ να προσέχετε. Να μη με στεναχωρείτε, διότι βλέπε­τε πόσο υποφέρω. Όποιο παιδί μου δεν με ταλαιπωρεί θα το αγαπώ πολύ, διότι πλέον δεν έχω την αντοχή των προηγουμένων χρόνων.
Πράγματι πόσες ταλαιπωρίες είχε από τα συνεχή ζητήματα πού δεν απέλειπαν μέχρι τις τελευταίες ήμερες πού είχε κάποια δύναμη το ασθενικό σαρκίο του!
Δεν τον εκμεταλλεύομαι.
Πολλά από τα στενά πνευματικά του τέκνα τον βοηθούσαν ποικιλοτρόπως στην ιερατική του διακονία
Αλλά τον μετέφεραν οπού χρειαζόταν, αλλά τον βοηθούσαν στο σπίτι, αλλά σε εξωτερικές εργασίες, αλλά στις εκκλησιαστικές υποθέ­σεις, αλλά βοηθούσαν πρόσωπα για τα όποια ό Γέροντας είχε ιδιαιτέρα μέριμνα Αλλά στα ζητήματα της υγείας του, αλλά στα ζητήματα των συγγραφών του, αλλά στις ποικίλες δραστηριότητες πού είχε σαν αει­κίνητος και ανεπανάληπτος κληρικός.
Για κάποιο διάστημα ένα από τα στενά πνευματικά του τέκνα, ό Χ. τον βοηθούσε σε κάποιο τομέα Ή βοήθεια του ήτο πραγματικά μεγά­λη. Βλέποντας αυτό κάποιο άλλο παιδί, ό Ψ. σκέφθηκε ότι ό Γέροντας εκμεταλλεύεται τον νέο εκείνο. Φρόντισε να αποκαλύψει αμέσως τη σκέ­ψη του και τον κακό λογισμό του.
- Γέροντα, νομίζω ότι γίνεται μια εκμετάλλευση στον άνθρωπο αυτό από το άτομο σας, είπε ό Ψ.
- Παιδί μου, απάντησε εκείνος, κατ' αρχάς σε ευχαριστώ διότι αυτότο οποίο σκέφθηκες μου το αποκάλυψες για να λάβεις την απάντησηπού είναι απαραίτητη. Αυτό θα σε βοηθήσει και συ να μη εκμεταλλεύε­σαι κανένα, αλλά και να μη σκέφτεσαι άσχημα για τον Γέροντα σου.
- Κάθισε να μετρήσουμε τί διαθέτει αυτό το παιδί για μένα με κάθεείδος προσφοράς.
Έγινε μία λεπτομερής καταμέτρηση των προσφορών του νέου Χ προς τον Γέροντα.
- Τώρα κάθισε να καταγράψεις καλά στην καρδιά σου τί προσφέρωαπό την πλευρά μου στον νέο αυτό, όχι στον πνευματικό τομέα αλλάστον καθαρά υλικό.
Άρχισε ή αναφορά πραγμάτων πού δεν τα είχε καν υποψιασθεί ό Ψ. Όταν τελείωσε ή ανάλυση όλων αυτών των παροχών, ό Ψ είπε με ταπείνωση:
- Να με συγχωρείτε πού έβαλα τέτοιο κακό λογισμό. Έπρεπε ναγνωρίζω ότι πάντοτε δίδετε πολύ περισσότερα από όσα λαμβάνετε.
Θα λέγαμε ότι για εκείνον ίσχυαν τα λόγια της θείας Αλεξάνδρας πού έλεγε:
- Υπάρχουν άνθρωποι ευγενείς και λεπτοί στον χαρακτήρα πού αντους προσφέρεις ένα αυγό θα σου φέρουν μια κότα αν τους δωρίσειςμια κότα θα σου φέρουν ένα κοπάδι από αυτές.

Ή Άρτεμις και ή Αθηνά
Για το ζήτημα του σαρκικού πολέμου ό μακαριστός Γέροντας συχνά μνημόνευε το μύθο της Αφροδίτης, της Αρτέμιδος και της Αθήνας.
Ή Αφροδίτη, κατά το μύθο, ρωτά τον γιο της τον Έρωτα γιατί το­ξεύει όλους τους θεούς και τους θνητούς, εκτός από την Αθηνά και την Άρτεμη.
- Όλους τους πλησιάζω και τους τοξεύω με τα βέλη μου.-Όμως τηνΑθήνα, όταν προσπαθώ να την πλησιάσω, κουνά απειλητικά το κεφά­λι της με την περικεφαλαία και φοβάμαι να την πλησιάσω. Την Άρτεμηδα μπορώ να την βρω πουθενά με το κυνήγι της τρέχει από δασός σεδάσος.
Ό μύθος φανερώνει ότι για να μην πέσει κανείς στα δίκτυα των σαρκικών παθών πρέπει να κρατά απόσταση και να έχει αρκετές απασχολήσεις.

Καθυστερούσε ή αστυνομία
Ό Γέροντας συχνά μνημόνευε περιστατικά παρανόμων πράξεων καιανόμων μεθοδεύσεων πού έκαναν μερικοί για να κάνουν δήθεν το κα­λό. Μας τόνιζε ότι ό σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα Δεν συμφωνούσε κα­θόλου με άνομες πράξεις, δηλαδή πού αντίκεινται στην ηθική, έστω καιαν δεν τις απαγορεύει ό νόμος.
Κάποτε ένας νεαρός δέχθηκε να συμμετάσχει σε μια πράξη παγιδεύσεως κάποιου με σκοπό να έλθει ή αστυνομία και να συλληφθεί εκείνος πού παρανομούσε συστηματικώς.
Όλα οργανώθηκαν κανονικώς και το σχέδιο μπήκε σε εφαρμογή. Όμως τη συγκεκριμένη ώρα πού έπρεπε να εμφανισθεί ή αστυνομία για κάποιο λόγο, η εμπόδιο, π πειρασμική πλεκτάνη ή αστυνομία καθυστε­ρούσε να παρουσιασθεί ο νεαρός θέλοντας και μη υποχρεώθηκε να συμμετάσχει στην παράνομη διαδικασία με απροσμέτρητες συνέπειες. Ένιωσε μέσα του τη δυστυχία της αμαρτίας και τη μόνιμη πικρία της πράξεως.
-Παιδιά μου, έλεγε, να μη δέχεσθε με καμιά αιτιολογία να συμμετάσχετε σε παράνομη πράξη η σε άνομη ενέργεια

Ούτε στα μικρότερα σαρκικά
Το ζήτημα της γενετησίου ορμής είναι κεντρικό στη ζωή του ανθρώ­που. Ό πονηρός χρησιμοποιεί αυτή τη λειτουργία ώστε να παγιδεύει τον άνθρωπο. Με μέσο και όργανο την μεγάλη δύναμη της σαρκός οδηγεί τον άνθρωπο στην αμαρτία, τη διαφθορά και την ανηθικότητα.
Επειδή ή γενετήσιος ορμή είναι το πιο ισχυρό ένστικτο μετά το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως, πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν είναι δυνα­τόν ένας νέος η μια νέα να κρατηθούν αγνοί μέχρι το γάμο τους.
Ή αλήθεια, ή κραυγαλέα και φωτεινή πραγματικότητα είναι ότι πολ­λοί χριστιανοί ζουν αγνά, είτε ισοβίους είτε μέχρι το γάμο τους αναλό­γως με την απόφαση τους. Κάνουν το θέλημα του Θεού πού είναι μεγά­λο συμφέρον και για τους ιδίους.
- Παιδί μου, έλεγε ό Γέροντας συχνά, πολλοί νέοι μένουν αγνοίμέχρι το γάμο τους. Όμως πρέπει να πω υπάρχουν και νέοι πού δενέπεσαν μέχρι το γάμο τους ακόμη και στο πιο μικρό σαρκικό αμάρτημα.Είναι πράγματι ευλογημένα παιδιά
- Ή αγνότητα των νέων, καθώς και ή ισόβια αφιέρωση νέων ανθρώ­πων στο Θεό είναι ένα ζωντανό και μόνιμο θαύμα μέσα στον κόσμο.Μάλιστα δε μέσα στον σύγχρονο πολιτισμό με τις πανσεξουαλικέςθεωρίες και με την αύξηση της δυνατότητας για την αμαρτία
- Τρία είναι τα μεγαλύτερα θαύματα της πίστεως μας. Το πρώτο ήΑνάστασης του Κυρίου μας. Το δεύτερο ή δημιουργία και ή επέκτασητης Εκκλησίας παρά τους διωγμούς και τα αδύναμα ανθρώπινα μέσαπού χρησιμοποίησαν οι αγράμματοι αλιείς, πού έγιναν λέοντες πυρπνέοντες. Το τρίτο είναι ή αφιέρωση πολλών ανθρώπων στον Κύριο καιή νίκη και ή επιβολή τους στην ισχυρότατη γενετήσια ορμή.

Το Αίμα του Αμνού της Θείας Μεταλήψεως και το “βδέλυγμα της ερημώσεως”.

–«Το Αίμα του Αμνού της Θείας Μεταλήψεως[1] συντηρεί την ψυχή βαθύτατα και στηρίζει τον κόσμο να στέκεται στα πόδια του. […] Ιδού γιατί όλος ο κόσμος θα έπρεπε να είναι στη Θεία Λειτουργία, διότι η παράταση της ζωής του είναι δώρο της Θείας Λειτουργίας. […] Συνεπώς όσο καιρό θα υπάρχουν άνθρωποι που θα ζητούν τη μετάνοια και τη Θεία Κοινωνία, ο σατανάς δεν θα έχει δύναμη. Τον εμποδίζει η δύναμη του Θεού. Αλλά, αφ’ ότου σκοτεινιάσει υπερβολικά ο νους των ανθρώπων, ώστε να αρνούνται με τη θέλησή τους τη Θεία Λειτουργία, λόγω της απιστίας τους, τις ημέρες εκείνες θα καταπαύσει να τελείται η θυσία αυτή και θ’ αρχίσει το “βδέλυγμα της ερημώσεως”».

[1] Ο Χριστός ονομάζεται «αμνός» (=αρνί) από τον Ησαΐα και «Αρνίον εσφαγμένον» στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, αφενός για την αγνότητα της ψυχής Του και αφετέρου διότι πρόσφερε τον εαυτό Του θυσία, όπως θυσίαζαν τα αρνιά, χωρίς να αντιδράσει καθόλου κατά το βασανισμό και τη θανάτωσή Του. Η θυσία του Χριστού επαναλαμβάνεται αναίμακτα (=χωρίς αίμα) κατά τη Θεία Μετάληψη, καταργώντας τις αιματηρές θυσίες της Παλαιάς Διαθήκης και όλων των «παλαιών θρησκειών».

Έγραφε: «Οι παλαιότεροι προσεύχονταν γι’ αυτούς που τους βασάνιζαν και τους κρατούσαν δεμένους στα πόδια και ευλογούσαν αυτούς που πήγαιναν για το θάνατο. […] Είναι αλήθεια ότι δεν είναι κατά φύσιν ν’ αγαπάς με όλη σου την καρδιά αυτόν που σε σκοτώνει με διάφορους τρόπους, αλλά είναι πάνω από τη φύση σου. Αυτή είναι η έννοια της αληθινής μετάνοιας: επανάκτηση της άνευ όρων αγάπης, επιστροφή απ’ όλες τις αμαρτίες προς τον ένα Θεό και όλους τους ανθρώπους. Όσες φορές γίνεται το θαύμα αυτού του μυστηρίου, τότε λέμε ότι η θεία χάρη εργάζεται την επιστροφή των ανθρώπων στην αθωότητα των νηπίων» – «Όποιος θέλει να νικήσει τον κόσμο, ας προσεύχεται στον Πατέρα ή μυστικά ή με το νου του για όποιον ζει στο σκοτάδι της άγνοιας και της αμαρτίας. Η υπομονή στην πίεση του κακού, η συγχώρηση των αδελφών μας και η μυστική προσευχή γι’ αυτούς ενώπιον του Θεού είναι οι πνευματικές δυνάμεις, με τις οποίες μεταστρέφουμε προς το καλύτερο τον κόσμο με τις κακίες του. Επιμένοντας σ’ αυτό το έργο μπορείς να γίνεις αιτία σωτηρίας και των εκ του κόσμου αδελφών σου» – «Αν εξετάσεις με ειλικρίνεια τον εαυτό σου, μπορεί να διαπιστώσεις ότι δεν ήσουν ελεήμων με τους πτωχούς, τους μικρότερους αδελφούς του Θεού, διότι δεν τους έδωσες να φάνε, δεν τους έντυσες, δεν τους υποδέχτηκες όταν ήλθαν κοντά σου σαν ξένοι, δεν τους επισκέφθηκες όταν ήσαν στη φυλακή, ενώ μόνο γι’ αυτό το έργο ήλθες σ’ αυτή την ολιγόχρονη ζωή» –

Βλ. Γέροντος Αρσενίου Μπόκα, Βίος, Λόγοι, Νουθεσίες (μτφρ. από τα ρουμανικά υπό μοναχού Δ.), εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 2004.

ΕΥΘΑΛΗΣ ΒΛΑΣΤΟΣ - ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ 5

Ό επιστρέψας αμαρτωλών καλύψει πλήθος αμαρτιών.

Η θεία Αλεξάνδρα είχε μέσα της το γνήσιο ιεραποστολικό ζή­λο πού της έδωσε τη δύναμη να αφιερώσει τον εαυτό της σε αυτό το έργο κοντά στον ανεψιό της τον Γέροντα και να δια­κονεί το έργο της εσωτερικής ιεραποστολής στη νεολαία
Πολλές φορές την ακούγαμε με περίσκεψη να ωθεί προς το έργο της φιλαδελφίας πολλούς από μας, πάντοτε με διά­κριση και προσοχή.
Τρέξτε, μας έλεγε, να σώσετε καμιά ψυχή. Τρέξτε, μη σταματάτε.Τότε θα καλύψετε πλήθος αμαρτιών σας. Μη φείδεσθε κόπων και μόχ­θων τώρα πού είσθε νέοι. Θα έρθει εποχή πού θα γεράσετε και δεν θα μπορείτε να κάνετε τίποτε,
Βλέπετε αυτά τα κουτσοπόδαρα (ήταν χωλή από το ένα της πόδι) αυτά πού μοιάζουν με καλώδια, όταν έπρεπε δεν σταματούσαν καθό­λου. Τώρα δεν λέω ότι έχασα τα νιάτα μου χωρίς να προσφέρω κάτι.Τρέξτε οπού μπορείτε να προσφέρετε βοήθεια Χριστού σ' αυτούς πού το έχουν ανάγκη.

Αποχή από τη Θεία κοινωνία
Στην πνευματική καθοδήγηση διέκρινε το Γεράνια ή σύνεση και ή επιείκεια Όταν όμως χρειαζόταν να πάρει πιο ριζικές και καταλυτικές αποφάσεις δεν δίσταζε, για το καλό των πνευματικών του τέκνων.
Μία κοπέλα εξομολογείτο σ' εκείνον και ελάμβανε εκτός από την ά­φεση των αμαρτιών και συμβουλές για την πορεία της ζωής της. Ανά­μεσα στα προβλήματα της ζωής της ήταν και το κάπνισμα Σε μια εξο­μολόγηση όμως τα πράγματα ήλθαν για εκείνη λίγο ανάποδα.
Παιδί μου, είπε ό Γέροντας, βλέπω ότι στο θέμα του καπνίσματος δεν λαμβάνεις καμιά μέριμνα και δεν κάνεις καμιά ουσιαστική προσπά­θεια
Ναι Γέροντα, απάντησε εκείνη, είναι δύσκολο και δεν μπορώ να το απαρνηθώ.
Ξέρεις, παιδί μου, ότι είναι φθορά της υγείας μας και δεν έχεις αυτό το δικαίωμα Τον εαυτό σου δεν τον έκανες εσύ για να τον φθείρεις χωρίς αιτία Έχεις την χρήση και όχι την κτήση του εαυτού σου. Όπως στο σπίτι του πατέρα σου έχεις την δυνατότητα να μένεις αλλά δεν έχεις δικαίωμα να το καταστρέψεις και να το κάψεις έτσι και με το σώμα σου. Δεν θα κοινωνήσεις για αυτό το λόγο για ένα συγκεκριμένο διάστημα και φυσικά θα κόψεις το τσιγάρο.
Ούτε φωτιά να έπεφτε επάνω της δεν θα ένιωθε τόσο άσχημα με τον βαρύ πράγματι κανόνα Τί να κάνει όμως, έκανε σοβαρή προσπάθεια και απαλλάχθηκε από το καταστρεπτικό πάθος της.

Θα σωθώ;
Συχνά προβάλλει στα χείλη πολλών ανθρώπων το ερώτημα
- Θα μπω στον παράδεισο; Θα κερδίσω τη βασιλεία των ουρανών καιθα ζήσω αιώνια στην αγκαλιά του Θεού;
Στο ερώτημα αυτό ή θεία Αλεξάνδρα απαντούσε:
-Ναι, θα σωθούμε και μάλιστα πρώτη εγώ κι ας είμαι βρωμόσκυλο.Θα σωθούμε, διότι ό παράδεισος δεν είναι για τα πουλιά και για τα ζώααλλά για μας, τα παιδιά του Θεού.
Το ερώτημα αυτό είχε κάνει και κάποιος γέρος, πάνω από ογδόντα ετών, πού είχε πάει να εξομολογηθεί στο Γέροντα για πρώτη φορά στους Τρεις Ιεράρχες,
Πάτερ, έζησα τόσα χρόνια μακριά από το Χριστό. Τώρα εξομολο­γήθηκα και θα κοινωνήσω. Αυτά μου εξασφαλίζουν τη σωτηρία; Ρώτη­σε με κάποια αμφιβολία
- Ναι, παππού, μην αμφιβάλλεις καθόλου, απάντησε με σταθερότητακαι σαφήνεια ό Γέροντας. Τώρα έχεις στο τσεπάκι το διαβατήριο για τονπαράδεισο. Μόνο πρόσεχε μη σου πέσει βγαίνοντας έξω, συνέχισε μενόημα, για να τονίσει ότι ό διάβολος ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις προσπαθεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στα δίκτυα του και να τον γκρεμίσει στα βάθη της κολάσεως. Ποτέ δεν είμαστε εξασφαλισμένοι αν δεν προσέχουμε και δεν κρατάμε την πανοπλία της χάριτος του Θεού.

Να γίνει το δικό σας.
Σε μερικές περιπτώσεις ή επιλογή αποφάσεως γίνεται ανάμεσα σε δύο η και περισσότερα ενδεχόμενα. Στις περιπτώσεις πού το ένα ενδε­χόμενο ήταν το ηθικό και τα αλλά άνηκαν στην κατηγορία των εφαμάρτων καταστάσεων ό Γέροντας φυσικά ήταν ανυποχώρητος στην επι­λογή του αγαθού δρόμου.
Μερικές φορές όμως υπήρχαν θέματα δευτερεύοντα, πού ήταν όλες οι επιλογές καλές. 'Ωστόσο ό Γέροντας πρότεινε μία επιλογή από όλες- Παιδί μου, έλεγε, θα κάνεις αυτό, διότι έχει πολλά πλεονεκτήματα
και οφέλη για σένα
- Μα Γέροντα, απαντούσε το πνευματικό του τέκνο, θα επιθυμούσανα κάνω το άλλο πού μου φαίνεται πιο συμφέρον για μένα
Πολλές φορές ό Γέροντας πρότεινε να γίνει κλήρωση. Τονίζουμε Ι­διαιτέρως όχι σε θέματα βασικά, αλλά δευτερεύοντα, όπως π.χ. ποιο ό­νομα θα λάβει κάποιος υποψήφιος άγαμος κληρικός η μοναχός. Όταν γινόταν κλήρωση, πάντοτε συνέβαινε να βγει ή δική του επιλογή η ή δι­αφαινομένη επιθυμία Ή κλήρωση γινόταν με μικρούς κλήρους πού τοποθετούσε πάνω στο ιερό Ευαγγέλιο στο προσευχητάριο του, μπρο­στά στον Εσταυρωμένο. Ό Γέροντας ευλογούσε τους κλήρους και το πνευματικό του τέκνο επέλεγε έναν από αυτούς. Από ένα σημείο λοι­πόν και πέρα γινόταν ή έξης συζήτηση:
Παιδί μου, αυτό πρέπει να γίνει.
Γέροντα, θα προτιμούσα να αποφασίσουμε το άλλο.
Καλά, παιδί μου, τότε ας το κάνουμε θέμα θεοδικίας και να βάλου­με κλήρο.
Όχι» όχι Γέροντα, διότι τότε ξέρω ότι θα γίνει αυτό πού εσείς θέ­λετε, έλεγε ό συνομιλητής του. Καλύτερα εξ υπαρχής να γίνει το θέλη­μα σας.
Μπράβο, παιδί μου, ό Θεός να στηρίζει τον αγώνα σου και τις απο­φάσεις σου.
Να είναι ευλογημένο Γέροντα, με τις ευχές σας.

Μετά θάνατον υπενθύμιση
Ό Γέροντας, όταν βρισκόταν στις τελευταίες του στιγμές, θέλησε να αφήσει και κάποιο αντικείμενο ως ευλογία για τα στενά του πνευματικά τέκνα κάλεσε λοιπόν κάποιο από τους κληρικούς πού ήταν κοντά του και του είπε:
Παιδί μου, γράψε σε ένα χαρτί τα δώρα πού αφήνω στον καθένα σας. Άρχισε από τους κληρικούς και μοναχούς. Σε αυτούς έγραψε να δοθεί κάποιο ράσο η άμφιο η διακριτικό κτλ. Στη σαρκική του οικογέ­νεια άφησε επίσης μερικά από τα αντικείμενα του γραφείου του. Στα υ­πόλοιπα παιδιά του, επειδή ό Θεός του έδωσε πολλά, δεν είχε τη σωμα­τική αντοχή σε ένα - ένα να δίνει συγκεκριμένο αντικείμενο. Απλώς παρήγγειλε να γράψουν τα ονόματα όλων και κατόπιν υπέδειξε μια σει­ρά από εικόνες η άλλα ενθύμια από το γραφείο του, τα οποία θα δίνο­νταν σε όλους ως ευλογία Όταν πέρασαν αρκετές ήμερες από την κοίμηση του Γέροντα, έγινε ή αποστολή των ευλογιών του. Έλαβαν οι συγγενείς, οι κληρικοί, οι μοναχοί και κατόπιν με τη σειρά εστάλησαν τα μικροαντικείμενα στους λαϊκούς, τα οποία, σημειώνουμε, δεν είχαν ορισθεί συγκεκριμένα από το Γέροντα, αλλά ομαδικά
Σε ένα πνευματικό του τέκνο στάλθηκε ένα δώρο πού οι αδελφοί έ­κριναν ότι έπρεπε να σταλεί. Σε λίγες ήμερες ό αποδέκτης μας τηλεφώ­νησε:
Πατέρες, ρωτούσε ό αδελφός καταστενοχωρημένος, ό Γέρονταςόρισε να λάβω αυτό το συγκεκριμένο αντικείμενο;
"Όχι αδελφέ μου, έλαβε την απάντηση, αλλά ή επιλογή έγινε μεσειρά χωρίς κανένα λόγο από τους πατέρες και αδελφούς πού ανέλα­βαν αυτό το διακόνημα γιατί όμως αυτό το ερώτημα και αυτή ή μεγάλη λύπη;
Να, ξέρετε, αυτό το αντικείμενο, είπε εμπιστευτικά, είναι για μέναδυσάρεστο γιατί αυτό ακριβώς το πράγμα μου υπενθυμίζει ένα παλαιόμου λάθος, πού έκανα σε κάποια φάση της ζωής μου. Στεναχωρήθηκαπολύ διότι νόμισα ότι ό Γέροντας και από τον τάφο του ήθελε να μουφέρνει στη μνήμη μου εκείνο το συμβάν.
Ηρέμησε, αδελφέ μου. Ό Γέροντας ποτέ δεν θα σκεπτόταν κατ'αυτό τον τρόπο να ανοίγει παλαιές πληγές. Ή ευγένεια της ψυχής τουδεν θα δεχόταν ούτε να σκεφθεί κάτι τέτοιο, όχι για σένα αλλά για τονκαθένα μας με το κάθε του λάθος και την κάθε αβλεψία Για να μη νιώ­θεις έστω και έμμεσα αυτό το λογισμό, να ταχυδρομήσεις το αντικείμε­νο πού κρατάς και να λάβεις κάτι άλλο από τα υπάρχοντα δώρα
Σας ευχαριστώ πατέρες, απάντησε ευχαριστημένος ό αδελφός.Έτσι είναι καλύτερα, για να μη νιώθω ότι ό Γέροντας με ελέγχει και απότον τάφο του.

ΕΥΘΑΛΗΣ ΒΛΑΣΤΟΣ - ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ 4

Και να θέλω ν' αμαρτήσω δεν μπορώ.
Ο Άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος λέγει ότι εύκολα μπορείς να αποφύγεις μια οποιαδήποτε αμαρτία αν αποφύγεις το πλαίσιο της. Παράδειγμα, αν δεν πάς σε ημέρα νηστείας σε τραπέζι με πολλά αρτύσιμα φαγητά, δεν καταλύεις την νη­στεία Λέγεις απλώς δεν έρχομαι και τελείωσες με το πρό­βλημα Αν όμως πάς στο τραπέζι και παρατίθενται τα νόστι­μα και προκλητικά φαγητά, τότε θα είναι δύσκολο να κρατή­σεις την νηστεία, διότι έχεις να παλέψεις με πολλούς εχθρούς: Πρέπει να νικήσεις την πείνα σου, τη γαστριμαργία σου, τα ειρωνικά σχόλια των άλλων πού θα σε ωθούν να καταλύσεις την νηστεία και να μη παρι­στάνεις τον άγιο.
- Ή ζωή μου, έλεγε ό Γέροντας, είναι έτσι οργανωμένη, πού δεν υπάρχει το πλαίσιο για να μπορεί να αμαρτήσεις. Το πρόγραμμα της ημέρας είναι πλήρες με πνευματικές εργασίες. Το σπίτι μου είναι όλη μέρα ανοικτό και οι κινήσεις μου έξω από αυτό πάντοτε με συνοδό σεκάθε περίπτωση.
- Και στο σπίτι μου, όταν κλείνω την πόρτα δεν υπάρχει καμιά στε­γανότητα, διότι τα στενά πνευματικά μου παιδιά πού μένουν στην ίδια πολυκατοικία -Μακεδονίας 24·- έχουν κλειδί, για να μπορούν να μπουν ανά πάσα στιγμή, αν κάτι χρειαστούν ή εκείνα η εγώ, συνέχιζε. Και ναθέλω, δεν μπορώ να κάνω οποιαδήποτε αμαρτία

Αν δεν ερχόσαστε, θα είχα αμαρτήσει
Ό Γέροντας ήτο άνθρωπος του Θεού και έκανε πράγματα πού τον φώτιζε Εκείνος να κάνει. Ήταν φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα και καθοδηγείτο από τη Χάρη του Κυρίου. Μερικές φορές έκανε επισκέψεις εκεί οπού ή πνευματική του διακονία το απαιτούσε. Κάποτε έκανε μία επίσκεψη σε κάποιο φοιτητή. Όταν ό νέος είδε το Γέροντα, ιδιαίτερα χάρηκε και συγκινήθηκε.
- Γιατί, Γέροντα κάνατε αυτή την επίσκεψη, ρώτησε;
- Δεν είχα παιδάκι μου, κανένα ιδιαίτερο λόγο. Έτσι απλά σκαφθεί­κα να περάσω να δω τί κάνεις.
Ξέρετε, Γέροντα είπε εκείνος με ιδιαίτερη συγκίνηση, ό Θεός σας έστειλε. Αν δεν είχατε έλθει, είχα πάρει την απόφαση να αμαρτήσω... Σίγουρα δεν ητο τυχαία ή επίσκεψη αυτή.

Θ3. ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΗΣ
Βλασφημία στο στρατό
Ή σύνεση τον διέκρινε στην επίλυση των προβλημάτων πού προέ­κυπταν στο στρατό. Γνώριζε να δίδει σωστές κατευθύνσεις στα θέματα πού έχουν ιδιαίτερες δυσκολίες. Πώς πρέπει να γίνεται ή νηστεία στο στρατόπεδο, πώς να αντιμετωπίζονται οι βλασφημίες, πώς να γίνεται ή συνεργασία των ευσεβών νέων με τους κοσμικούς συναδέλφους τους και τους ανωτέρους τους, δεδομένου ότι εκεί εφαρμόζεται ό άκαμπτος στρατιωτικός κώδικας.
- Γέροντα, κάποιος ανώτερος μου βλασφήμησε τα θεία έλεγε κάποιο από τα παιδιά του. Ετοίμασα αυτή τη μηνυτήρια αναφορά και σκέπτο­μαι να την υποβάλω αύριο
- Παιδί μου, καλά την έγραψες, αλλά να μη την καταθέσεις αύριο.Φρόντισε να μάθει αυτός ό κύριος ότι θα προχωρήσεις το θέμα και μετά βλέπουμε.
Το γεγονός έληξε, διότι ό παραβάτης έμαθε τον κίνδυνο της αναφο­ράς και εμφανίστηκε μετά από λίγες ημέρες και ζήτησε συγνώμη με τα­πείνωση. Έτσι δεν χρειάστηκε να δημιουργηθεί ένα διαρκές πρόβλημα και ένα μίσος ανάμεσα στον ευσεβή νέο και τον ανώτερο του με απρό­βλεπτες συνέπειες.

Μεσάνυκτα στο εξομολογητήριο
Μετά την εξομολόγηση ό Γέροντας πήγαινε στους προσφιλείς ασθενείς του, μετά τις 8 μ.μ. Μετά και την επίσκεψη στα νοσοκομεία αν υπήρχε λίγος χρόνος, έβγαινε κάποια μικρή βόλτα με το αυτοκίνητο πού τον μετέφερε και κατ' αυτόν τον τρόπο ξεκουραζόταν κάνοντας μια μικρή χαλάρωση, γιατί στο σπίτι τον περίμενε νέα εργασία Με το τηλέ­φωνο ανέπαυε ψυχές πού ήθελαν μια επικοινωνία και είχαν κάποιο πρό­βλημα Ένα βράδυ βρέθηκε στο δρόμο τους ένας σμηνίτης πού έκανε νόημα να τον πάρουν μαζί τους.
- Γιατί, παιδί μου, δεν πήρες τον σμηνίτη αφού σου έκανε νόημα, ρώτησε τον οδηγό, όταν πήρε είδηση τον νεαρό να περιμένει κάποιον να τον παραλάβει και να τον μεταφέρει στην Αθήνα
-Ξέρετε, Γέροντα δεν νομίζω ότι πρέπει να τον πάρουμε, διότι είναι επικίνδυνο, είπε ό οδηγός με απάθεια
- Όχι, παιδί μου, σταμάτησε και γύρισε πίσω, διότι αυτό το πράγμα είναι σκληρότητα από μέρους μας, και δεν μπορώ να το δεχθώ.

Σε λίγο το αυτοκίνητο επιστρέφει και παίρνει τον νεαρό. Κατά τη διαδρομή ό Γέροντας δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Διαπί­στωσε ότι ό ξένος τους είχε πνευματικά ενδιαφέροντα και άρχισε να του μιλά με τον γνωστό απολογητικό του τρόπο. Με ατράνταχτα επιχειρή­ματα του υπεδείκνυε το δρόμο της μετανοίας και εξομολογήσεως.
- Καλά, πάτερ, δίκαιο έχετε, είπε, θα βρω κάποια ευκαιρία και θα πάω να τακτοποιήσω την συνείδηση μου με τον Θεό.
- Παιδί μου, αν σκεφθείς-ότι ή συνάντηση μας δεν ήταν τυχαία αλλά της πρόνοιας του Θεού για τη σωτηρία σου, τότε γιατί να αναβάλλεις αυτό πού μπορείς να κάνεις αυτή τη στιγμή;
Να σημειώσουμε ότι θα πρέπει ή ώρα να ήταν περίπου 11 το βράδυ και ό κόπος της ημέρας σημαντικός για τον Γέροντα Σε λίγο πείθει τον νεαρό και μέσα στην προχωρημένη αυτή ώρα πηγαίνει στους Τρεις Ιε­ράρχες, σε μια περιοχή πού είναι αρκετά δύσκολη τα βράδια
- Γιατί, Γέροντα, αργήσατε; τον ρωτήσαμε όταν ήλθε στο σπίτι.
- Παιδί μου, μπορούσα να αφήσω μια ψυχή πού ό Θεός μου έστειλε να μη τη βοηθήσω επειδή πέρασε ή ώρα ή ήμουν κουρασμένος; Όχι, γιατί αυτή τη στιγμή ό Θεός έστειλε την πρόσκληση για μια ψυχή για την οποία ό Χριστός μας σταυρώθηκε.

Θέμα πέντε λεπτών
Ή ποιμαντική του διακονία είχε συνεχώς επιτυχίες. Κάθε φορά πού έπρεπε να κάνει μια προσπάθεια να φέρει κάποιο αμαρτωλό πού του έστελνε ό Θεός στο δρόμο της μετάνοιας και εξομολογήσεως έκανε προσευχή και κατόπιν με τρόπους πού μόνο ή σοφία του ανακάλυπτε προσπαθούσε να οδηγήσει τον άνθρωπο στους μυστικούς δρόμους του θείου ελέους.
Την Ιερά Μονή Κεχαριτωμένης είχε επισκεφθεί κάποιος άνδρας πού ήταν βαριά άρρωστος. Έπασχε από ανίατη ασθένεια και σε σύντομο χρονικά διάστημα κατά τα ιατρικά δεδομένα θα έφευγε από τον κόσμο αυτό. Όμως δεν ήταν άνθρωπος πού είχε τακτοποιήσει τον εαυτό του από τα χρέη και τις εκκρεμότητες της κοσμικής ζωής.
Είναι γνωστό πόσο δύσκολο είναι να προτείνεις εξομολόγηση σε κάποιο κοσμικό άνθρωπο, όταν αυτός βρίσκεται στο κατώφλι του θανά­του.
Ό Γέροντας ένα απόγευμα πήγε στον ασθενή και του είπε:
- Παιδί μου, τί θα έλεγες να πηγαίναμε μια μικρή βόλτα;
- Σας ευχαριστώ, πάτερ, απάντησε εκείνος και δέχθηκε την αθώα πρόταση.
Ξεκίνησαν περπατώντας και συζητώντας διάφορα θέματα της καθη­μερινής πραγματικότητας. Ό Γέροντας μιλούσε με αγάπη και οικειότητα Μέσα του όμως προσευχόταν ό Κύριος να στείλει τη χάρη του σε αυτή την ψυχή. Σε μια στιγμή ή συζήτηση έφθασε στα θέματα της Μο­νής.
- Παιδί μου, είπε ό Γέροντας, αύριο θα γίνει θεία λειτουργία στο μο­ναστήρι μας. Νομίζω ότι θα ήταν καλό να κοινωνήσεις. Ή πρόταση ή­ταν εντελώς απλή και τυπική, χωρίς κανένα στοιχείο φόβου η συνδυα­σμένη με τη σοβαρότητα της υγείας του ανθρώπου. Μίλησε όπως θα μι­λούσε κανείς σε κάποιον πού κοινωνεί τακτικά και μετά από κατάλλη­λη προετοιμασία Απλή και εκ βάθους καρδίας υπήρξε ή απάντηση του συνομιλητού.
- Πάτερ Έπιφάνιε, πολύ θα το ήθελα να κοινωνήσω, αλλά δεν επιτρέπεται χωρίς να τακτοποιήσω τον εαυτό μου με εξομολόγηση να κάνω κάτι τέτοιο. Χρειάζεται προετοιμασία πού δεν έχω κάνει.
- Παιδί μου, αυτό είναι πολύ εύκολο και κρατά μόνο πέντε λεπτάΝα, σε αυτήν την πέτρα αν καθίσουμε, θα μου πεις αυτά πού ήδη ξέρω και το μυστήριο τελείωσε, αρκεί να το θέλεις. Ή θεία χάρις άνοιξε δρό­μο μετανοίας στον άνθρωπο εκείνο και σε λίγα λεπτά μέσα στο δρόμο δόθηκε το εισιτήριο για τον ουρανό σε μια ψυχή για την οποία ό Χρι­στός έχυσε το αίμα του πάνω στο Σταυρό.
Την άλλη μέρα ό εξομολογηθείς κοινώνησε πριν τελεστεί ή αναίμακτος θυσία από τον 'Αμνό πού φυλάσσεται στην Αγία Τράπεζα, διότι δεν μπορούσε να περιμένει μέχρι την στιγμή της θείας κοινωνίας λόγω του βεβαρημένου της υγείας του. Μετά από λίγο διάστημα έφυγε από τον κόσμο, αφού και άλλες φορές προσήλθε στο μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως και Θείας κοινωνίας.
Αρχιμανδρίτης ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΑΡΓΥΡΗΣ

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ

ΤΑ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ

ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ

Αν και δεν τα πολυκαταφέρνω να γράφω -ποτέ δεν ήμουν καλός στο γράψιμο-, θα προσπαθήσω να το κάνω. θα προσπαθήσω να γράψω, γιατί, όπως ανέφερα και στο βιβλίο-αφιέρωμα για τον Γέροντα, σχε­δόν ότι έχει συμβεί μέχρι τώρα στη ζωή μου το χρωστάω πρώτα στον Άγιο Θεό και υστέρα σ' αυτόν τον άνθρωπο, τον Γέροντα Αμβρόσιο, αλλά και στη Γερόντισσα Παρθενία, την ηγουμένη της Ιεράς Μονής Δαδίου.
Υπήρξα ορφανό παιδί από μάνα, ορφανό και από οικογένεια. Φτωχό, ξυπόλητο, γυμνό, νηστικό, ταλαιπωρημένο, κατατρεγμένο, από πέντε χρονών εργάτης σε δουλειές των συγχωριανών. Πρώτη δουλειά, βοηθός στου κυρ-Κώστα το κουρείο. Με ανέβαζε σ' ένα σκαμνί για να ξεσκονίζω τους πελάτες πού μου 'διναν μιά-δυό δεκάρες ο καθένας, για να τις κάνω πολλές, ένα πενηνταράκι με μια δραχμή, και να πάω δίπλα, στου Ποντικά του συχωρεμένου την ταβέρνα, να μου δώσει μια φέτα ψωμί και μια φέτα σαλάμι, για να χορτάσω την πείνα μου.
Δούλεψα και στο καφενείο του Δεληγιάννη. και σε κάτι σοφατζήδες από τη Λειβαδιά. Πουλούσα και εφημερίδες. Ό κυρ-Παναγιώτης, πολύ καλός άνθρωπος, με φόρτωνε με ένα δέμα και γυρνούσα όλο το χωριό, για να πού­λησω. Στο τέλος, το κέρδος ήταν μιάμιση δεκάρα το κομμάτι. Τότε γνώρισα και τους συγχωριανούς με τ' όνομά τους και τι εφημερίδα διάβαζε ο καθέ­νας. Δούλεψα και στο κρεοπωλείο του μπάρμπα Θανάση. Πέρασα καλά μα­ζί του. Μου έδινε μεσημεριανό και κάθε Σάββατο κάμποσα ψάρια κοκκάλια.
και στου Μέρμηγκα δούλεψα, στην ταβέρνα «Ή Κληματαριά», απέναντι απ' του Θωμά. Μ' έβαζε να ψήνω με τις ώρες τα αρνιά στη σούβλα και να σερβίρω τους πελάτες. και εδώ πέρασα καλά, γιατί είχα εξασφαλίσει τον επι­ούσιο, αλλά ήταν πολύ κουραστικά, δεν άντεχα το ξενύχτι. και στην κυρά Μπάνιου που είχε αποθήκη με μπύρες και κρασιά και αναψυκτικά, και σ' αυτή δούλεψα. Με έζευε, σαν τα ζωντανά, με ένα κάρο φορτωμένο με κιβώτια και βαρέλια, και τα μοίραζα στις ταβέρνες του χωριού. Μια φορά με πήγε και στο δάσκαλο, γιατί νόμισε ότι της έκλεψα τα χρήματα, ενώ ή ίδια είχε κάνει λά­θος. Βέβαια ποτέ δεν ζήτησε συγνώμη, Θεός συγχωρέστηνα.
Τελευταία, από τα έντεκα χρόνια μέχρι τα δεκατέσσερα, τα πράγματα δυ­σκόλεψαν περισσότερο. Αναγκάστηκα να φορτώνω και να ξεφορτώνω φορτηγά αυτοκίνητα με τον Τάκη τον Καραβά (φίλος πολύτιμος). Τα υλικά ήτανε κυρίως κιβώτια με μπύρες, αναψυκτικά, κρασιά και τσουβάλια με τσι­μέντο, θυμάμαι χαρακτηριστικά, τα τσουβάλια ζύγιζαν πενήντα κιλά και εγώ πήγαινα τριάντα.
Σε ένα από τα ξεφορτώματα είχα τόσο πολύ κουραστεί, πού με λυπήθη­κε ή γυναίκα του αφεντικού (Ώρα της καλή!), ή κυρά Δούλα. Την άλλη μέ­ρα με κάλεσε και με ρώτησε αν θέλω να φύγω από το χωριό και από τη δυ­στυχία και να πάω να μάθω γράμματα. Πέταξα από τη χαρά μου και της είπα: «Ποιος τυφλός δεν θέλει το φως του;» "Από δουλειές ήξερα. Τα γράμματα όμως τα είχα φορτώσει στον κόκορα.
Μ' έστειλε σε φροντιστήριο με τη συνδρομή και άλλων κυριών του χωριού. Παρακάλεσε και τους καθηγητές να με βοηθήσουν να πάρω το απο­λυτήριο της τρίτης τάξης του Γυμνασίου. Έτσι ήταν τότε. Ή ίδια είχε συ­νεννοηθεί και με τον αείμνηστο Μητροπολίτη Φθιώτιδος, τον Δαμασκηνό, τον φιλάνθρωπο, να με βοηθήσει. Πόσοι ευεργέτες!...
Ό Μητροπολίτης έδωσε μια σπουδαία λύση. Είπε στην κ. Λουλά να με στείλει στην Παρθενία, την Ηγουμένη του Μοναστηριού. Φρόντιζε και αλλά ορφανά, θα φρόντιζε και μένα. Έτσι, στις 5 Αυγούστου 1966, παραμονή της γιορτής του Μοναστηριού, νηστικός, σχεδόν γυμνός και ξυπόλητος, πηγαί­νω στο Μοναστήρι με τα πόδια, μια απόσταση 5 χιλιομέτρων. Ή Ηγουμέ­νη με καλοδέχτηκε και χωρίς πολλές κουβέντες και χωρίς να το καλοκαταλάβω, βρέθηκα σαν τον άσωτο υιό με καινούργια ρούχα και παπούτσια στην τραπεζαρία της Μονής για φαγητό.
Από εκείνη τη μέρα ή Γερόντισσα έγινε ή ΜΗΤΕΡΑ και εγώ το παιδί της. Τότε γνώρισα και τον μεγάλο μου ευεργέτη, τον ΓΕΡΟΝΤΑ! Τον άνθρωπο, πού έγινε το πρότυπο του πατέρα, του ιερέα, του πνευματικού. Τότε γνώρι­σα για πρώτη φορά τον άνθρωπο τον άκακο, τον ταπεινό, τον απλό, τον ελε­ήμονα, τον φιλάνθρωπο.
Αλήθεια, δεν θυμάμαι καμία φορά να υψώσει τη φωνή του! Καμιά φορά να διεκδικήσει κάτι για τον εαυτό του. Λίγα, ελάχιστα ρούχα διέθετε, αυτά πού του έδιναν οι μοναχές. Ποτέ, μα ποτέ, δεν στολίστηκε εξεζητημένα, φα­νταχτερά. Τον ανάγκαζαν πολλές φορές να φορέσει κάτι καινούργιο. Έκα­νε απόλυτη υπακοή στην Ηγουμένη. Έλεγε: «Ή Ηγουμένη είναι ή μάνα της Μονής. Ή Ηγουμένη έχει την ευθύνη. Αυτή είναι ο αρχηγός. Αυτή θα δώσει λόγο στον Θεό για το Μοναστήρι».
Ήταν αεικίνητος. Εργαζόταν συνεχώς. Όσο άντεχε, φρόντιζε τους κή­πους, τα παρτέρια, φύτευε δένδρα, έχτιζε πεζούλια, δεν ησύχαζε καθόλου. Όταν κατέβαινε στην Αθήνα, πήγαινε στο Μοναστηράκι και αγόραζε πα­λιά εργαλεία, με τα οποία έκανε επισκευές στο Μοναστήρι. Θα έλεγα πώς εκείνος ήταν ο ανακαινιστής της Μονής.
Όταν σταματούσε τις δουλειές, αποσυρόταν στο κελί του, ένα δωμάτιο γεμάτο βιβλία, εικόνες και κομποσκοίνια, και εκεί όλο διάβαζε. Διάβαζε την Αγία Γραφή από τη μετάφραση του Βάμβα. Διάβαζε τον Ευεργετινό και αλλά. Έλεγε και σε μένα να διαβάζω, γιατί το διάβασμα φωτίζει το νου. Έκανε και κομποσκοίνι με τις ώρες, πού νόμιζες ότι είναι φευγάτος σε άλλον κόσμο.
Όταν τέλειωσα την Εκκλησιαστική Σχολή Λαμίας, με φιλοξένησε εκείνο το καλοκαίρι στην Αθήνα, στο Παγκράτι, για να κάνω φροντιστήριο και να προετοιμαστώ για τις Πανελλήνιες. Εκεί, στην Αθήνα, γνώρισα τον Γέροντα πραγματικά. Εκεί είδα το μεγαλείο της ψυχής και συνάμα την απλό­τητα. Τη δόξα και την ταπεινότητα. Έτρωγε σχεδόν καθημερινά κολοκύθια νερόβραστα και, όταν ήθελε κάτι να μου πει, με τάιζε και μένα κολοκύθια και μου έλεγε: «Όταν τρώμε, δεν σκύβουμε πάνω στο πιάτο. Κρατάμε ίσιο το κορμί και κοιτάζουμε τους συνδαιτυμόνες».
Τον καιρό των Πανελληνίων ήρθε μαζί μου στη Θεσσαλονίκη για συμπαράσταση. Ύστερα πήγαμε για 15 μέρες στο Αγιον Όρος. Γυρίσαμε με τα πόδια ‘όλα τα Μοναστήρια κάτω από άθλιες συνθήκες εκείνο τον καιρό. Σε ένα Μοναστήρι, για στρωσίδια στρώσαμε εφημερίδες και ακουμπήσαμε να κοιμηθούμε. Πιο πολύ μείναμε στο αγαπημένο του Κουτλουμούσι, εκεί πού μόνασε για είκοσι ολόκληρα χρόνια. Μου γνώρισε και τον από παλιά φίλο του Γέροντα Πορφύριο, ο όποιος μου είπε ότι θα γίνω Ιερέας.
Είναι τόσα πολλά πού έζησα κοντά του, για τα όποια χρειάζεται χρόνος και χώρος πολύς για να τα γράψω. Θα αναφέρω ένα τελευταίο γεγονός, πού συνέβη λίγο πριν την αναχώρηση του.
Κάποια στιγμή, του συνέβη ένα επεισόδιο αναχώρησης. Τότε με κάλεσε ή Ηγουμένη, ή Γερόντισσα Γαλήνη, να τη βοηθήσω να τον ντύσουμε. Κάτι όμως μου έλεγε ότι δεν πέθανε και θα πρέπει να τον κοινωνήσω. Πήρα τη Θεία Κοινωνία, ανέβηκα στο κελί του και μόλις μπήκα στο δωμάτιο του, άνοι­ξε τα μάτια, κατάλαβε τι επρόκειτο να γίνει, έκανε το σταυρό του, κοινώνη­σε όπως πάντα με λαχτάρα και αναστήθηκε. Στη συνέχεια με όλες τις αδελ­φές και άλλους χριστιανούς, πού είχαν έρθει για να δούνε το τέλος, τελέ­σαμε το μυστήριο του Ευχελαίου, με αποτέλεσμα ο Γέροντας να επανέλθει στη φυσιολογική του κατάσταση και να ζήσει πάνω από ένα χρόνο ακόμη.
Στο διάστημα αυτό τον επισκέφθηκα πολλές φορές. Την τελευταία φορά όμως, λίγο πριν αναχωρήσει, με ανάγκασε να καθίσω στην καρέκλα του, το κάθισμα πού χρησιμοποιούσε ο ίδιος να κάθεται τον καλό καιρό, και μου είπε επιτακτικά: «Κάτσε εκεί, αυτό είναι δικό σου».
Βέβαια, τι εννοούσε «είναι δικό σου» δεν το κατάλαβα ακόμη. Ή δική μου ερμηνεία είναι απάντηση στον πόθο και στην αγάπη πού είχα και έχω για το μοναστηράκι μας. Στην επιθυμία να αξιωθώ κάποια στιγμή να γυρίσω πίσω και να προσφέρω το αντίδωρο της αγάπης και της ζωής. Να διακονή­σω εκεί, ελεύθερος από άλλες φροντίδες, όπως είχα ονειρευτεί όταν πότιζα με ιόν Γέροντα τα περιβόλια, τους κήπους, τα λουλούδια. Όταν άρμεγα τις κατσίκες, όταν τάιζα τις κότες. Όταν ανέβαινα στα πανύψηλα έλατα και φώ­ναζε ή Ηγουμένη. Να γυρίσω σπίτι μου, στο Μοναστήρι της Παναγιάς. Να ξαναζήσω εκείνες τις ομορφιές. Να ξαναγίνει ή Μονή Δαδιού ένας ευλογη­μένος τόπος, οπού θα ξαποσταίνουν οι στρατοκόποι της ζωής και τα ορφα­νά του κόσμου.
τι άλλο να γράψω για το Γέροντα! Για την οσιότητά του και για τα κα­τορθώματα του ας γράψουν και ας μιλήσουν οι άλλοι. Ό ίδιος ας μείνω μό­νο στα απλά, στα ανθρώπινα, στον άνθρωπο πατέρα Αμβρόσιο και να τον ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου για όλα όσα μου πρόσφερε.
Τον ευγνωμονώ και τον παρακαλώ εκεί πού βρίσκεται τώρα να εύχεται και για τους αδελφούς πού είμαστε ακόμη στο δρόμο...
Την ευχή σου, πολυσέβαστε Γέροντα.

ΓΙΝΕ ΕΝΑ ΖΩΝΤΑΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ……ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΔΑΝΙΗΛ ΣΑΠΙΚΑ, ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Ο Αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Λάζαρης, Γέρων της Ί. Μ. Δαδιού Αμφίκλειας και πνευματικός μου πατέρας, με τον βίο και την πολιτεία του, μας δίδαξε τα πιο κάτω πνευματικά θέματα:

Αυταπάρνηση. Κάνε αυτό που ο Χριστός είπε σε όλους μας να κά­νουμε: Σταμάτα να ψάχνεις για τη δική σου ευχαρίστηση και τη δική σου ταυτότητα.
Να προσεύχεσαι. Καθώς πετάς μακριά σου τους κοσμικούς περισπασμούς, γύρνα στην προσευχή και την αληθινή στήριξη. Άλλα κα­τάλαβε ότι, μέχρι να μάθεις να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου ολοκληρωτικά, να απαρνείσαι τις επιθυμίες σου και να ακολουθείς τον κανόνα της νοερής προ­σευχής, οι απαντήσεις στις προσευχές το πιθανότερο θα είναι φαντασιώσεις εκπλήρωσης των επιθυμιών σου και όχι του θελήματος του Θεού.
Να μελετάς. Διάβαζε και μελέτα σαν να εξαρτάται ή ζωή σου άπ' αυτό, διότι πράγματι έτσι είναι.
Να κατανοείς. Κατάλαβε την αγάπη. Κατάλαβε ότι ο μυστικός χριστιανισμός δεν άφορα στη γνώση για τη γνώση. Δεν είναι θέμα με­γάλης νοητικής ικανότητας. Δεν είναι θέμα ανταλλαγής επιχειρημάτων στο διάλογο με τους άλλους. Δεν είναι θέμα του να εκδηλώσεις την αγιότητα σου, για να τη δουν οι άλλοι και να θαυμάσουν. Δεν είναι θέμα οράσεων και εκστάσεων. Είναι απλά θέμα κένωσης του εαυτού και αγνής αγάπης. Για ν' αγκαλιάσει μία ψυχή με την αγάπη Του, ο Θε­ός δεν κοιτά το μεγαλείο της, αλλά το μεγαλείο της ταπείνωσης της.
Δες λοιπόν τον εαυτό σου σαν ένα τίποτα. Βάλε τον εαυτό σου στην υπηρεσία όλων. Δώσε όλα όσα έχεις και γίνε ένα ζωντανό πα­ράδειγμα αυτής της Θείας Χάρης και Δόξας, πού με τόση λαχτάρα επι­θυμείς. Νιώσε τον πόνο και τη θλίψη όλης της αμαρτίας πού υπάρχει στον κόσμο γύρω σου, αλλά μην ασχολείσαι με ό,τι κάνουν οι άλλοι - αντί γι' αυτό, εστίασε στο δικό σου πόθο για ταπεινή αγνότητα της καρδιάς. Διότι όπως ή αμαρτία είναι ή τιμωρία για την αμαρτία, ή αγά­πη είναι ή ανταμοιβή για την αγάπη.
Πάνω από όλες τις Χάρες και όλα τα δώρα του Αγίου Πνεύματος που ο Χριστός δωρίζει στους φίλους του, είναι ή Χάρη της υπέρβασης του εαυτού και ή θεληματική αποδοχή για την Αγάπη του Χριστού όλης της οδύνης, των τραυμάτων, της ταλαιπωρίας και της περιφρόνη­σης, διότι σε όλα τα άλλα δώρα του Θεού δεν μπορούμε να δοξα­στούμε, βλέποντας ότι δεν προέρχονται από εμάς, αλλά από το Θεό.
Άλλα στο σταυρό των δοκιμασιών και των θλίψεων μπορούμε να δοξαστούμε, διότι, όπως λέει πάλι ο Απόστολος, «Δεν θα καυχηθώ παρά μόνο στο Σταυρό του Κυρίου Ιησού Χριστού».
Είναι τόσο απλό, αλλά και τόσο απαιτητικό. Να γιατί θα δεις τόσοπολλούς «Χριστιανούς» να σε χαιρετούν κουνώντας το χέρι ευτυχισμένα, ενώ οδηγούν τα ακριβά τους αυτοκίνητα

Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ Η ΕΝΑΡΕΤΗ ΧΗΡΑ

Το αληθινό γεγονός πού καταγράφουμε έγινε γύρω στο 1940, πριν από την έναρξη του πολέμου.
Ένας ιερεύς ο παπα- Θεόδωρος κλήθηκε για να κοινωνήσει δύο χριστιανούς ετοιμοθάνατους. Έναν πλούσιο, σκληρό και φιλάργυρο και μια ενάρετη χήρα, πού μεγάλωσε μόνη της, με τιμιότητα και σωφροσύνη, σκληρό αγώνα και φτώχεια πολλή, εκείνα τα χρόνια, οκτώ παιδιά!!!
Ό παπα-Θεόδωρος πήρε μαζί τον διάκονο του, τον πατέρα Λαυρέντιο. Μπροστά ο νεωκόρος, στο πλάι ο διάκονος και ο ιερεύς με το άγιο Ποτήριο, ασκεπής και με τον Αέρα στους ώμους, (όπως εσυνηθίζετο τότε), πήγαν πρώτα στο σπίτι του πλούσιου, αλλά αυτός ούτε καν ήθελε να ακούσει για Θεία Κοινωνία! Μόνο φώναζε:
-Δεν είμαι εγώ για θάνατο!
Έγινε ένας διάλογος, όσο ήταν δυνατόν, μεταξύ του ιερέως και του άρρωστου, αλλά αυτός ήταν ανένδοτος, δεν ήθελε να κοινωνήσει.
Λέγει τότε ο διάκονος, ο πατήρ Λαυρέντιος:
-Πάτερ Θεόδωρε, μου δίνετε, σας παρακαλώ το άγιο Ποτήριο, να πάω να κοινωνήσω την ετοιμοθάνατη κυρία Μαρία και εσείς να συζητήσετε με τον ασθενή μέχρι να γυρίσω! και, εάν έχει πεισθεί, να τον κοινωνήσομε μετά;
-Να πας παιδί μου, με τις ευχές μου.
' Ο νεωκόρος μπροστά με το λαδοφάναρο και πίσω ο διάκονος με την Θεία Κοινωνία έφθασαν σε ένα φτωχικό σπιτάκι. Μπήκαν μέσα και είδαν γύρω από το κρεβάτι της κυρα-Μαρίας να παρευρίσκονται τα παιδιά, τα εγγόνια, οι λοιποί συγγενείς της και όλοι να κλαίνε για την υπέροχη αυτή μητέρα, γιαγιά και συγγενή.
Μόλις προχώρησε λίγο ο διάκονος, έμεινε ακίνητος! Τι είδε; Ανείπωτο θέαμα! Περικυκλωμένη δεν ήταν μόνο από ανθρώπους ή αγιασμένη αυτή ψυχούλα, αλλά και από δεκάδες Αγγέλους και Αρχαγγέλους, πού συνωστίζονταν μέσα στο δωμάτιο ποιος θα πρώτο-χαϊδέψει και ποιος θα πρώτο-απαλύνει και θα πρώτο-σφουγγίσει τον ίδρωτα αυτής της υπερευλογημένης μάνας!
και δεν ήταν μόνο αυτό!!! Ακριβώς πάνω από το κεφαλάκι της, στο προσκεφάλι της δηλαδή, ήταν ή Υπεραγία Θεοτόκος, ή οποία με ένα θεούφαντο μαντήλι της σκούπιζε τον ίδρωτα του πυρετού από το μέτωπο της. Τα δε χείλη της ετοιμοθάνατης ψιθύριζαν: «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε».
και-ω του θαύματος- όλοι οι Άγγελοι έπεσαν "μπρούμυτα" και προσκύνησαν το εισερχόμενο πανάγιο Ποτήριο πού είχε μέσα το τίμιο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου! Όλες οι Αγγελικές Δυνάμεις!
και ή Ύπεραγία Θεοτόκος, κατά έναν ακατάληπτο τρόπο, ασπάσθηκε το άγιο Ποτήριο και οδήγησε τον διάκονο να κοινωνήσει την ετοιμοθάνατη.
Μετά τη Θεία Κοινωνία οι Άγγελοι πήραν, την ψυχή αυτής της ευλογημένης μάνας, την παρέδωσαν στα χέρια της Παναγίας και όλοι μαζί ανήλθαν στον Ουρανό.
Άστραψε ο τόπος, μοσχοβόλησε το δωμάτιο και ο διάκονος με φόβο και χαρά απερίγραπτη και αγαλλίαση έφυγε...και επέστρεψε στο σπίτι του πλουσίου... Μπήκε μέσα και τον κατέλαβε ρίγος! γιατί γύρω από το κρεβάτι, του φιλάργυρου αυτού ανθρώπου, βρίσκον­ταν εκατοντάδες δαίμονες, οι όποιοι με τρίαινες φοβερές κατατρυπούσαν το σώμα του σε διάφορα σημεία: στα γόνατα, στα πόδια, στα χέρια, στις παλάμες, στην κοιλιά, στο λάρυγγα, στα μάτια, στο κεφάλι...Με όσα μέλη αμάρτησε, πάνω σ' αυτά τρυπούσαν οι δαίμο­νες. Ούρλιαζε, φώναζε ο ταλαίπωρος πλούσιος.
Παρέδωσε το άγιο Ποτήριο τρέμοντας, στα χέρια του ιερέως, ο διάκονος, και από τον τρόμο του λιποθύμησε...
Ό ιερεύς εις μάτην προσπαθούσε να πείσει τον πλούσιο να "ετοιμαστεί" για το τέλος! Αυτός τίποτα! Πέθανε τελικά χωρίς Θεία Κοινωνία και χωρίς Εξομολόγηση.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ Π. ΣΥΜΕΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

Υπάρχει μια συγκλονιστική μαρτυρία από έναν Αγιορείτη, τον πατέρα Συμεών, πού κατάγεται από το Περού.
Όταν ήταν μικρός, ή μητέρα του στο Περού του έλεγε:
-Εσύ, όταν θα μεγαλώσεις, θα φορέσεις μαύρα. Δεν ξέρω τι θα είναι αυτά τα μαύρα. Θα ζήσης σ' ένα μέρος, πού δεν θα είναι νησί, και μόνο με βάρκα θα πηγαίνεις εκεί.
Μεγάλωσε, σπούδασε και γύρισε όλον τον κόσμο. Πήγε και στο Παρίσι, εκεί γνώρισε έναν' Ορθόδοξο μοναχό, και ελκύστηκε στην Ορθοδοξία, γιατί ήταν παπικός.
Ταξίδεψε στο Άγιον Όρος κι εκεί ο Θεός έκαμε το θαύμα του! Βαπτίσθηκε, έγινε μοναχός με το όνομα Συμεών και αργότερα ιερεύς.
Ύστερα από αρκετά χρόνια, πήγε στην πατρίδα του, στο Πε­ρού, όπου κατήχησε και βάπτισε την μητέρα του σε μια λίμνη. Τρεις φορές την έπιασε, την βούτηξε μέσα στο νερό και την σή­κωσε. Μετά την τρίτη ανάδυση, σηκώθηκε ή μητέρα του ψηλά και φορούσε έναν ωραιότατο λευκό χιτώνα, έμεινε για μια στιγμή ακί­νητη... κι ύστερα έπεσε κάτω και λιποθύμησε.
Τα αδέλφια του, όρμισαν να τον λυντσάρουν γιατί νόμισαν ότι τη μάνα τους την έπνιξε ο αδελφός τους, ο καλόγερος. Μόλις όμως πλησίασαν κοντά, άρχισε να σηκώνεται ή γυναίκα και είπε τα έξης:
-Μετά την τρίτη κατάδυση και ανάδυση, όταν σηκώθηκα, άστρα­ψε όλος ο τόπος και γέμισε όλος από φως, μια υπέρλαμπρη φωτο­χυσία. Αυτό το φως με έντυσε με ενδύματα ολόχαρο, ολόφωτε ίνα, ολόλαμπρα. Αυτό το φως μπήκε και μέσα μου, με πλημμύρισε ολό­κληρη, με έπνιξε, με κατέφαγε, με εξαύλωσε, μέσα και έξω και με έκανε κυριολεκτικά φωτοφόρο.
Ήταν δε τόσο δυνατό το φως και τόσο δυνατή ή συγκίνησης πού την κυρίευσε από αυτήν την πλημμύρα της φωτοχυσίας, πού δεν άντεξε και λιποθύμησε. Αυτά τα διηγείτο ο ίδιος ο πατήρ Συ­μεών, σε ευλαβείς προσκυνητές.
Να τα θαύματα, πού γίνονται στο Μυστήριο του αγίου Βαπτί­σματος.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΤΟΥ OSTROG

Ο Άγιος Βασίλης του Ostrog (Serbian: Свети Василије Острошки, Sveti Vasilije Ostroški) είναι άγιος στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία Ήταν Επίσκοπος Zahumlje στο Ερζεγοβίνη. Γεννήθηκε στην Popovo Selo, Ερζεγοβίνη στις 12 Δεκεμβρίου 1610, και έγινε μοναχός στο μοναστήρι της Κοίμησης Tvrdoš κοντά στο Τρέμπινιε.
Τον διακατείχε μεγάλη ταπεινοφροσύνη με αποτέλεσμα να μην ζητά να καταλάβει μεγάλα εκκλησιαστικά αξιώματα. Λόγω τις ευλάβειας του και παρά την θέληση του εξελέγη Μητροπολίτης Zahumlje και Skenderia . Μετά το θάνατό του το 1671 ήταν θαμμένος στο Ostrog Μονή που είχε ιδρυθεί στο Μαυροβούνιο, καθώς και ο τάφος ήταν μέσα σε μια σπηλιά-εκκλησία .
Γρήγορα έγινε ένας τόπος προσκυνήματος για τους Χριστιανούς (και των Ορθόδοξων και ρωμαιοκαθολικών) και οι μουσουλμάνοι που από τις εκθέσεις των συμβαίνουν θαύματα με την μεσολάβηση του αγίου. Το Μοναστήρι της Ostrog είναι πλέον ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα στα Βαλκάνια, καθώς συγκεντρώνουν μεγάλο αριθμό προσκυνητών ιδιαίτερα την Πεντηκοστής. Ο Άγιος Βασίλειος του Ostrog εορτάζει στο σερβικό ημερολόγιο στις 29 του ΑΠΡΙΛΗ.

ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ-ΤΟ ΙΕΡΟ ΒΗΜΑ

Μέχρις εδώ εξετάσαμε τα εις τον κυρίως Ναόν ευρισκόμενα. Και τώρα ας εισέλθωμεν εντός του Ιερού Βήματος εις τα Αγια των Αγίων.
Ότι βλέπομεν εδώ, αντικείμενα Και σκεύη, σχεδόν όλα, μας ενθυμί­ζουν την Γέννησιν, τήν Ζωήν, το Έργον, το Πάθος Και την Ανάστασιν του Κυρίου.
Αριστερά βλέπομεν μίαν μεγάλη αχιβάδα.
Και έτσι λέγεται· Αχι­βάδα . Ό χώρος αυτός συμβολίζει την Θεοτόκο. Αυτό μας λέγει εις τον «Ακάθιστον Υμνον» ο Ρωμανός ο Μελωδός: «Ευρύχωρον σκήνωμα του Λόγου χαίρε, Άχραντε κόχλος (Αχιβάδα) ή τον θείον Μαργαρίτην προαγάγουσα». Ήτοι, εσύ Παναγία Άχραντε, είσαι ή ευρύχωρος Και μεγάλη κατοικία του Λόγου του Θεού. Χαίρε εσύ οπού είσαι Κό­χλος , ή Αχιβάδα εκείνη ή οποία μας έφερε Και μας προσέφερε τον θείον Μαργαρίτην, δηλαδή τον Χριστόν.
Ακόμη το μέρος αυτό συμβολίζει το Σπήλαιον, στο οποίον εγεννήθη ο Χριστός. Εκεί υπάρχει το άγιον Δισκάριον (θα αναφερθώμεν κατωτέρω εις όλα τα ιερά σκεύη).
Το Δισκάριον εικονίζει την Φάτνην.
Υπάρχει ο Αστερίσκος.
Αυτός εικονίζει τον Αστέρα, ο όποιος οδή­γησε τους Μάγους.
Υπάρχει ή Λόγχη, ή οποία εικονίζει την λόγχην εκείνη με την οποίαν εξεκέντησαν την Παναγίαν Πλευράν του Κυρίου Και εξήλθε αίμα Και ύδωρ.
Υπάρχει ο Σπόγγος, ο όποιος δηλοί τον σπόγγον εκείνον με τον όποιον πότισαν χολήν Και όξος τον Κύριον επί του Σταυρού.
Υπάρχει ή αγία Λαβίδα.
Αυτή είναι ένα κουταλάκι, σχεδόν επίπεδο άνευ κοιλώματος διότι εάν έχει κοίλωμα δεν είναι εύκολο στην μετάδοσιν. Και αυτό πρέπει να το προσέχουν πολύ οι ιε­ρείς.
Εις το έκτον κεφάλαιο του Ησαίου αναφέρεται ένα σπουδαίων όράμα, το όποιον είδε ο Ησαΐας. Είδε τον Κύριον εις ένα μεγάλο Και υψηλό θρόνο καθήμενο Και γύρω του υπήρχε πλήθος αγγέλων.
Εις το βάθος υπήρχε μία μεγάλη πυρά, φωτιά.
Πλησιάζει, προς αυτήν, λέ­γει ένα Χερουβείμ, ένας Άγγελος Και λαμβάνει, πιάνει έναν άνθρακα, ένα κάρβουνο αναμμένο με μίαν λαβίδα Και εγγίζει με αυτό το αναμμένο κάρβουνο, τα χείλη του Ησαίου, Και κατ' αυτόν τον τρόπον εκαθαρίσθη από τάς αμαρτίας του ο προφήτης.
Ή λαβίς λοιπόν εκείνη προεικόνιζε την Παναγίαν ή οποία μας έφερε τον άνθρακα Χριστόν, τον όποιον δεχόμεθα Και περικαθαίρει τάς αμαρτίας ημών. Αυτό ανα­φέρεται εις ένα ύμνο τον όποιον ψάλλει ή Εκκλησία μας εις την εορτή της Υπαπαντής, 2 Φεβρουαρίου όπου λέγει: «Ή Λαβίς ή μυστική, ή τον Άνθρακα Χριστόν συλλαβούσα εν γαστρί συ υπάρχεις Μα­ριάμ».
Εις την κόγχην της Προθέσεως υπάρχει ακόμη το Άγιον Ποτήριον, το όποιον δήλοι το ποτήριον εκείνο της Μ. Πέμπτης με το όποιον κοινώνησε τους Μαθητάς του ο Κύριος.
Υπάρχει το Ειλητόν, ένα ύφασμα τετράγωνο το όποιον συμβολίζει την Σινδόνα.
Υπάρχει ο Αήρ.
Αυτό είναι ένα άλλο κομμάτι υφάσματος το όποιον εικονίζει την πέτρα, τον λίθο του Παναγίου Τάφου.
Εις το κέντρο του ιερού Βήματος ευρίσκεται ή Αγία Τράπεζα. Αύτη συμβολίζει:
α' την τράπεζα του ανωγείου εκείνου του Μυστικού Δείπνου,
β' τον φρικτό Γολγοθά και
γ' τον Πανάγιο Τάφο του Κυ­ρίου .
Επάνω εις την άγίαν τράπεζα ευρίσκεται μονίμως το Σώμα του Κυρίου εις θήκην εκ χρυσίου ονομαζόμενο Αρτοφόριο.
Το Σώμα αυτό προέρχεται από τον καθαγιασμό της Μ. Πέμπτης Και φυλάσσε­ται δια τάς εκτάκτους περιστάσεις, δηλαδή δια αιφνίδιους θανάτους των πιστών. Επάνω εις την Αγίαν τράπεζα υπάρχει το Αντιμήνσιον.
Το Αντιμήνσιον είναι ένα τεμάχιο υφάσματος, χρώματος βυσσινί, 80χ 50 πό­ντους περίπου, καλώς διασκευασμένων με κεντημένας παραστάσεις, την Σταύρωσιν, την Αποκαθήλωσιν Και αλλάς. Φέρει δε Και τεμάχιο Λειψάνου Αγίου τινός.
Το Αντιμήνσιον αυτό εγκαινιάζεται ομού κατά την ώραν των εγκαι­νίων του Ιερού Ναού.
Το Αντιμήνσιον υπάρχει μονίμως επάνω εις την Αγίαν τράπεζα Και οσάκις τελείται Θ. Λειτουργία εφαπλεί -απλώνει- τούτο ο Ιερεύς εις το κέντρο της Αγίας Τραπέζης Και επάνω εις αυτό τοποθετούνται τα Τίμια Δώρα, κατά την μεγάλη λεγόμενη είσοδον τούτων, δια της Ωραίας Πύλης. Άτινα Και μετουσιούνται, μετά ταύτα εις Σώμα Και Αίμα Χριστού.
Το Άντιμήνσιον χρησιμεύει εις το έξης:
Προκειμένου να τελεσθεί θεία Λειτουργία είναι απαραίτητο να πα­ρίσταται εις αυτήν Επίσκοπος άνευ του οποίου δεν τελείται Θεία Λει­τουργία ποτέ.
Επειδή όμως δεν είναι ποτέ δυνατόν να παρίσταται ο Μητροπολί­της εις όλους τους Ναούς, δια την τέλεσιν της Θ. Λειτουργίας, χρησι­μοποιούν το Άντιμήνσιον αυτό οι ιερείς, το όποιον εκπροσωπεί τον Επίσκοπο. Διό Και άνευ αυτού δεν τελεί ουδείς Ιερεύς ποτέ Θ. Λειτουργία.
Το Άντιμήνσιον χρησιμοποιείται ακόμη προκειμένου να τελεσθεί Θ. Λειτουργία εις την ύπαιθρο -εν ώρα ανάγκης- ή εις Στρατόπεδο, ή εις Νοσοκομείων, ή εις πλοία Και αλλαχού.
Το Άντιμήνσιον μετά το πέρας της θ. Λειτουργίας φυλάσσεται Και πάλιν επάνω εις την Αγίαν τράπεζα, καλυπτόμενον δια του Ιερού Ευαγγελίου.
Υπάρχει ακόμη ή επτάφωτος Λυχνία.
Ενθυμίζει εκείνη την οποίαν είχε παραγγείλει ο Θεός εις τον Μωυσήν να κατασκευάσει εις τον πρώτον εκείνον Ναόν.
Όπισθεν της Αγίας Τραπέζης υπάρχει μονίμως ο Τίμιος Σταυρός μετά του Εσταυρωμένου ύπενθυμίζων συνεχώς τον Γολγοθά.
Και επάνω εις την κόγχην του Ιερού δεσπόζει ή είκών της Παναγίας μας ή «Πλατυτέρα». Ή ελπίς πάντων των χριστιανών.
Εντός του ιερού υπάρχει ακόμη Και το θυμιατήριον.
Αυτό εικονί­ζει δογματικάς αληθείας της πίστεως μας.
Ήτοι αί τέσσαρις αλύσεις εικονίζουν τους τεσσάρας Ευαγγελιστάς.
Τα δώδεκα κουδουνάκια συμβολίζουν τους δώδεκα Αποστόλους οι όποιοι αφύπνισαν με το κή­ρυγμα των την ανθρωπότητα.
Το κάτω κοίλωμα εικονίζει την Θεοτόκο.
Ή φωτιά τον Χριστόν.
Το θυμίαμα το Άγιον Πνεύμα.
Το άνω κοίλωμα εικονίζει τον ουρανό Και τον Θεόν Πατέρα.
Και τέλος, έχει Και εις το επάνω μέρος τον Σταυρόν του Κυρίου.
Άλλο ιερόν αντικείμενο είναι τα λεγόμενα «Δίκηρα» Και «Τρίκηρα»-
Αυτά χρησιμοποιούνται όταν χοροστατεί εις τάς ακολουθίας Και δη εις την Θείαν Λειτουργία Επίσκοπος.
Από αυτά το μεν Δίκηρον συμβολίζει τάς δύο φύσεις του Χριστού, το δε τρίκηρον την Παναγία Τριάδα.
Αυτά λοιπόν τα ιερά σκεύη Και σύμβολα, καθώς Και αλλά μικρό­τερα, υπάρχουν εις το ιερόν Βήμα. Τίποτα δεν είναι περιττόν εις τον Ναόν Και τίποτα δεν έχει τοποθετηθή άνευ λόγου Και μελέτης εντός αυτού.

ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΤΑΥΓΕΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ

THE MONASTERY DECANI SERBIA

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ DECANI βρίσκεται στο δυτικό τμήμα που διοικεί ο ΟΗΕ στη σερβική επαρχία του Κοσσυφοπεδίου και METOHIA,
Χτίστηκε μεταξύ 1327 και 1335 από τη σέρβο βασιλιά STEPHEN DECANI και ήταν αφιερωμένο στην Ανάληψη του Κυρίου. Το μοναστήρι είναι στη γραφική κοιλάδα του ποταμού BISTRICA και περιβάλλεται από τα βουνά και τα δάση της οροσειράς PROKLETIJE. Είναι το μεγαλύτερο και καλύτερα διατηρημένο μεσαιωνικό μοναστήρι στη Σερβία. Κατά την πολυτάραχη ιστορία της Μονής ήταν ένα σημαντικό πνευματικό κέντρο με καλλιτεχνική και πνευματική δραστηριότητα. Αν και το μοναστήρι υπέστη ζημιές από την τουρκική κατοχή, η εκκλησία έμεινε πλήρως διατηρημένα με όμορφες αγιογραφίες του 14ου αιώνα. Σήμερα, μια νεαρή αδελφότητα των 30 μοναχών ζει στη μονή συνεχίζοντας την παλιά παράδοση αιώνων του παρελθόντος. Η αδελφότητα έχει αναπτύξει διάφορες δραστηριότητες: Ξυλογλυπτική, Αγιογραφία, εκδόσεις βιβλίων και δραστηριοποιείται επίσης στην Ιεραποστολή. Η όμορφη μοναστική υπηρεσίες εξυπηρετούνται σύμφωνα με το τυπικό του Αγίου Όρους. Η Μονή έχει επιβιώσει μετά τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου (1998-2000) και η Αδελφότητα σήμερα ως ένα απομονωμένο νησί μεταξύ Σερβικής Ορθοδοξίας και εχθρικό Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου μουσουλμανικού πληθυσμού. Το μοναστήρι επιβιώνει μόνο χάρη στην προστασία των ιταλικών δυνάμεων που έχουν μπλοκάρει κάθε πρόσβαση προς το μοναστήρι. Εκτός από όλα αυτά η Μονή εξακολουθεί να προσελκύει πολλούς επισκέπτες από τη διεθνή αποστολής των Ηνωμένων Εθνών και την ΚFOR. Χάρη στην ΚFOR και με στρατιωτική συνοδεία περιστασιακά επισκέπτονται τη Μονή και προσκυνητές των Σέρβων από το Κοσσυφοπέδιο και την Κεντρική Σερβία.

MONT ATHOS LA REPUBLIQUE DES MOINES

ΑΓΙΑΣΜΑ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΠΕΛΛΑΣ-ΧΩΡΙΟ ΘΗΡΙΟΠΕΤΡΑ

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΝ

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΝ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ
ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ
Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, πάντοτε νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ψαλμός 142
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαιτὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου.
Καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου πᾶς ζῶν.
Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου˙ ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου.
Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκροὺς αἰῶνος˙ καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμα μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου.
Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων.
Διεπέτασα πρὸς Σὲ τάς χεῖρας μου˙ ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι.
Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου.
Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον.
Ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωΐ τὸ ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοὶ ἤλπισα.
Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς Σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου.
Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε˙ πρὸς Σὲ κατέφυγον˙ δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά Σου, ὅτι Σὺ εἶ ὁ Θεός μου.
Τὸ πνεῦμα Σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με.
Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου, ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου. Καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου, καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου˙ ὅτι ἐγὼ δοῦλός Σού εἰμι.
Ἦχος δ.΄
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον Αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Παρά Κυρίου ἐγένετο αὔτη, και έστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Τροπάρια.
Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῷ Ἱεράρχῃ τοῦ Χριστοῦ Νεκταρίῳ τῷ δοξασθέντι δωρεαῖς οὐρανίαις, προσπέσωμεν κραυγάζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς˙ Ἅγιε Νεκτάριε, Ὀρθοδόξων προστάτα, πάσης ἡμᾶς λύτρωσαι, συμφορᾶς καὶ ἀνάγκης, καὶ πειρασμῶν καὶ νόσων χαλεπῶν τούς καταφεύγοντας, Πάτερ, τῇ σκέπῃ σου.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι. Τὸ αὐτό.
Ὡς εἰληφὼς παρὰ θεοῦ ἐξουσίαν τοῦ θεραπεύειν τάς δεινὰς καχεξίας, τῶν προσιόντων, Πάτερ τοῖς λειψάνοις σου, ἴασαι δεόμεθα, τοὺς δεινῶς θλιβομένους, νόσοις καὶ παθήμασι καὶ πικραῖς ἀλγηδόσι καὶ ἐν εἰρήνῃ φύλαττε ἡμάς, ταῖς σαῖς πρεσβείαις, Νεκτάριε Ὅσιε.
Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε, τάς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι˙ εἰ μὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τὶς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνωνϗ Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρουςϗ Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ Σοῦ˙ Σούς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ψαλμός 50
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με.
Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διὰ παντός.
Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον, καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε.
Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου.
Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι.
Ραντιεῖς με ὑσσώπῳ καὶ καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι.
Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα.
Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον.
Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεὸς καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου.
Μὴ ἀπορρίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου, καὶ τὸ Πνεῦμά Σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ.
Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου, καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με.
Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ Σὲ ἐπιστρέψουσι.
Ρύσαὶ με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τὴν δικαιοσύνην Σου.
Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν Σου.
Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν˙ ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις.
Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον˙ καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει.
Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ.
Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα.
Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν Σου μόσχους.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄
Ὑγρὰν διοδεύσας.
Πληγεὶς τῇ κακίᾳ τοῦ δυσμενοῦς, τῇ σῇ ἀντιλήψει, καταφεύγω ἀναβοῶν. Εἰρήνευσον Πάτερ, τὴν ζωήν μου, καὶ τὴν κατ’ ἄμφω ὑγείαν μοι δώρησαι.
Ἁγίως ἀνύσας σου τὴν ζωήν, ἀεὶ ἁγιάζεις, καὶ λυτροῦσαι παντὸς κακοῦ, Νεκτάριε Πάτερ θεοφόρε, τοὺς προσιόντας τοῖς θείοις λειψάνοις σου.
Θαυμάτων δυνάμεις ὡς ἐνεργῶν, θεράπευσον, Πάτερ, ἀσθενείας ὀδυνηράς, τῶν τὴν σὴν βοήθειαν ζητούντων θαυματουργὲ Ἱεράρχα Νεκτάριε.
Θεοτοκίον.
Ὡς Μήτηρ φιλεύσπλαγχνος τοῦ Θεοῦ, φιλάγαθε Κόρη, εὐσπλαγχνίσθητι ἐπ’ ἐμοί, καὶ βλάβης μὲ πάσης καὶ μανίας, τοῦ ἀοράτου ἀπάλλαξον ὄφεως.
ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Νοσημάτων παντοίων, καὶ χαλεπῶν θλίψεων, καὶ ἐπηρειῶν ὀλεθρίων, καὶ ἐπιθέσεων, τοῦ ἀρχεκάκου ἐχθροῦ, ὡς συμπαθὴς Ἱεράρχης, ἀσινεῖς διάσωζε, τοὺς σὲ γεραίροντας.
Νέκταρ ἄϋλον θεῖον, τῆς θεϊκῆς χάριτος, ἧς παρὰ Θεοῦ ἐκομίσω βλύζει ἑκάστοτε, ἡ θεία κάρα σου, καὶ τῶν παθῶν τὴν πικρίαν, ἀπελαύνει Ἅγιε, ἐκ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Ἐν ὀδύναις καὶ πόνοις, καὶ θλιβεραῖς μάστιξι, Πάτερ, τὴν ζωήν μου ἀνύων, πρὸς σὲ κατέφυγον˙ μὴ οὖν παρίδῃς με, ἀλλὰ τῇ σῇ ἐπισκέψει, ἐκ τῶν συνεχόντων μὲ. δεινῶν ἀπάλλαξον.
Θεοτοκίον
Καταφύγιον κόσμου, καὶ ἀρραγὲς στήριγμα, Κεχαριτωμένη Παρθένε, τοὺς καταφεύγοντας, ὑπὸ τὴν σκέπην Σου, τῶν πολυπλόκων σκανδάλων, τοῦ δολίου δράκοντος, σκέπε καὶ φύλαττε.
Διάσωσον ἐκ πάσης βλάβης καὶ θλίψεως, Ἱεράρχα, τοὺς ἐν πίστει τῇ σῇ πρεσβείᾳ προστρέχοντας, καὶ σὲ τιμῶντας, Νεκτάριε θεοφόρε.
Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ, Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.

(Μνημονεύομεν ἐκείνους δι΄οὕς ἡ Παράκλησις τελεῖται)
Ἦχος β΄.Πρεσβεία θερμή.
Πηγὴ δαψιλής, ἰάσεων ἐν Πνεύματι, ἐδείχθη σοφέ, ἡ θήκη τῶν λειψάνων σου, ἰᾶται γὰρ τοὺς πάσχοντας, καὶ ὑγείαν καὶ ῥῶσιν χαρίζεται, τοῖς προσιοῦσιν ἐν πίστει θερμῇ Νεκτάριε Πάτερ ἱερώτατε.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Τὴν Μονήν σου Νεκτάριε, πάσης ἐπηρείας ἀνεπηρέαστον, τοῦ δολίου πολεμήτορος, Πάτερ διατήρει τῇ σῇ χάριτι.
Ἀσθενεῖς τοὺς προστρέχοντας, Πάτερ πανταχόθεν τῇ θείᾳ Μάνδρᾳ σου, θεραπείας καταξίωσον, καὶ τὴν λύπην τούτων διασκέδασον.
Ρῶσιν δίδου καὶ ἴασιν, τὴν κατὰ ψυχὴν καὶ σῶμα Νεκτάριε, καὶ πταισμάτων ἀπολύτρωσιν, τοῖς εἰλικρινῶς σε μακαρίζουσι.
Θεοτοκίον
Ἴθυνόν με Πανάμωμε, πρὸς τῆς μετανοίας ὁδὸν σωτήριον, καὶ παθών μου τὰ σκιρτήματα, νέκρωσον εἰς τέλος καὶ ἀφάνισον.
Ὠδή ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Εὗρέ σε θερμόν, ἀντιλήπτορα ἡ Αἴγινα διὰ τοῦτο σου τῇ χάριτι ἀεί, καταφεύγει καὶ λυτροῦται πάσης θλίψεως.
Ἤρεμον ζωήν, διανύειν καὶ ἀτάραχον, ἀπὸ πάσης τοῦ ἐχθροῦ ἐπιβουλῆς καταξίωσον ἡμᾶς, Πάτερ Νεκτάριε.
Μέγαν σέ φρουρὸν καὶ προστάτην, πάτερ Ὅσιε, κεκτημένη ἡ Μονή σου, ἡ σεπτή, ἐγκαυχᾶται τῇ ταχείᾳ ἀντιλήψει σου.
Θεοτοκίον
Ἄχραντε Ἁγνή, τοῦ Θεοῦ Μῆτερ ἀπείρανδρε, τοὺς ἐλπίζοντας τῇ σκέπῃ σου ἀεί, ἀνωτέρους πάσης βλάβης διατήρησον.

ᾨδὴ στ ΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ.
Σωμάτων, καὶ τῶν ψυχῶν τάς ὁδύνας, ἐπικούφισον Νεκτάριε Πάτερ, τῶν πρὸς τὴν σὴν ἀφορώντων πρεσβείαν καὶ τάς καρδίας ἡμῶν χαρᾶς πλήρωσον, καὶ ἀθυμίας χαλεπῆς, ἐξ ἡμῶν τὴν ὁμίχλην διάλυσον.
Ρυσθῆναι πειρατηρίων, παντοίων καὶ σκανδάλων τοῦ ἐχθροῦ ὀλεθρίων, καὶ ἀναγκῶν καὶ στενώσεων πλείστων, τὸν Πανοικτίρμονα Λόγον ἱκέτευε, Νεκτάριε θαυματουργέ, τοὺς προστρέχοντας πίστει τῇ σκέπῃ σου.
Ὑψόθεν ὡς συμπαθὴς ἐποπτεύων, καὶ ἀπαύστως προστατεύων μὴ παύσῃ τῆς ἱερᾶς σου Μονῆς θεοφόρε, τῆς κεκτημένης ὡς μέγα θησαύρισμα, Νεκτάριε θαυματουργέ, τὴν σορὸν τῶν ἁγίων λειψάνων σου.
Θεοτοκίον.
Σωτῆρα καὶ Λυτρωτὴν τῶν ἀνθρώπων, τὸν φιλάνθρωπον κυήσασα Λόγον, σῶσον με Κόρη τῇ σῇ προστασίᾳ, τῆς πονηρᾶς τυραννίδος τοῦ χείρονος, καὶ νεύρωσόν μου τὴν ψυχήν, πρὸς ἐπίδοσιν βίου βελτίονος.
Διάσωσον ἐκ πάσης βλάβης καὶ θλίψεως Ἱεράρχα, τοὺς ἐν πίστει τῇ σῇ πρεσβείᾳ προστρέχοντας, καὶ σὲ τιμῶντας, Νεκτάριε θεοφόρε.
Ἄχραντε ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παρρησίαν.
Και πάλιν δέησις.
Κύριε ἐλέησον (12 φορές)
Κοντάκιον.
Ἦχος β΄.Προστασία τῶν Χριστιανῶν.
Πεπτωκότων ἐπανόρθωσις γέγονας, καὶ τῶν κλονουμένων Νεκτάριε στήριγμα, ἐν ὑστέροις τοῖς καιροῖς παρὰ Κυρίου δοξασθεὶς˙ ἀλλὰ πάντοτε καὶ ἡμᾶς, τῶν ἐν τῷ βίῳ πειρασμῶν ἀνωτέρους διάσωζε, ἄφεσιν τῶν πταισμάτων, καὶ ρῶσιν καὶ σωτηρίαν, αἰτούμενος παρὰ Θεοῦ, Ἱεράρχα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Προκείμενον.
Οἱ ἱερεῖς Σου Κύριε ἐνδύσονται δικαιοσύνην…
Στίχ. Τίμιος ἐναντίον Κυρίου…
Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην.

Εἶπεν ὁ Κύριος. Ἐγώ εἰμί ἡ θύρα˙ δι’ ἐμοῦ ἐὰν τὶς εἰσέλθῃ σωθήσεται, καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται καὶ νομὴν εὑρήσει. Ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται εἰ μὴ ἵνα κλέψῃ, καὶ θύσῃ καὶ ἀπωλέσῃ˙ ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν. Ἐγώ εἰμι ὁ Ποιμὴν ὁ καλὸς˙ ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων˙ ὁ μισθωτὸς δέ, καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ εἰσί τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει˙ καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτά, καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα. Ὁ δὲ μισθωτὸς φεύγει ὅτι μισθωτός ἐστι καὶ οὐ μέλλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων. Ἐγὼ ειμί ὁ Ποιμὴν ὁ καλὸς˙ καὶ γινώσκω τὰ ἐμά, καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν. Καθὼς γινώσκει με ὁ Πατὴρ κἀγὼ γινώσκω τὸν Πατέρα καὶ τήν ψυχήν μου τίθημι ὑπὲρ τῶν προβάτων. Καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω, ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης˙ κἀκεῖνα με δεῖ ἀγαγεῖν, καὶ τῆς φωνῆς μου ἀκούσουσι, καὶ γενήσεται μία ποίμνη εἷς ποιμήν.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.
Ταῖς τοῦ Ἱεράρχου πρεσβείαις, ἐλεήμων, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεήμων, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχ. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Νέον ἄστρον πέφηνας, τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἐν ἐσχάτοις ἔτεσι, βίου καθαρότητι λάμψας Ὅσιε, νοηταῖς λάμψεσι, τῶν ἐν σοὶ χαρίτων, καταυγάζων τάς ψυχὰς ἡμῶν, καὶ τῶν ἰάσεων, ταῖς μαρμαρυγαῖς λύων πάντοτε, Δαιμόνων τὴν σκοτόμαιναν, καὶ ἀρρωστημάτων τὴν ζόφωσιν ὅθεν σοί βοῶμεν. Μὴ παύσῃ ἐκλυτρούμενος ἡμᾶς, ἐπηρειῶν τοῦ ἀλάστορος, καὶ παντοίων θλίψεων.
Ὁ Ἱερεὺς.
Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαόν Σου, καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν Σου˙ ἐπίσκεψαι τὸν κόσμον Σου ἐν ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς, ὕψωσον κέρας Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων, καὶ κατάπεμψον ἐφ’ ἡμᾶς τὰ ἐλέη Σου τὰ πλούσια˙ πρεσβείαις τῆς Παναχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας˙ δυνάμει τοῦ Τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ˙ προστασίαις τῶν τιμίων, ἐπουρανίων Δυνάμεων Ἀσωμάτων˙ ἱκεσίαις τοῦ Τιμίου ἐνδόξου,Προφήτου, Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου˙ τῶν Ἁγίων ἐνδόξων καὶ πανευφήμων Ἀποστόλων˙ τῶν ἐν Ἁγίοις Πατέρων ἡμῶν μεγάλων Ἱεραρχῶν καὶ οἰκουμενικῶν Διδασκάλων, Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ἀθανασίου καὶ Κυρίλλου, Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας˙ Νικολάου τοῦ ἐν Μύροις, Σπυρίδωνος ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος, τῶν θαυματουργῶν˙ τῶν Ἁγίων ἐνδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος καὶ Θεοδώρου τοῦ Στρατηλάτου˙ τῶν Ἱερομαρτύρων Χαραλάμπους καὶ Ἐλευθερίου˙ τῶν Ἁγίων ἐνδόξων καὶ καλλινίκων Μαρτύρων, τῶν Ὁσίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, (τοῦ Ἁγίου τοῦ Ναοῦ), τῶν Ἁγίων καὶ Δικαίων Θεοπατόρων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης, (τοῦ Ἁγίου τῆς ἡμέρας) καὶ πάντων Σου τῶν Ἁγίων, ἱκετεύομέν Σε, μόνε πολυέλεε Κύριε, ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν δεομένων Σου καὶ ἐλέησον ἡμᾶς.

Κύριε ἐλέησον. (12 φορές)

Ὠδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἀλγηδόνων ποικίλων, πειρασμῶν καὶ κινδύνων καὶ περιστάσεων, καὶ φθόνου καὶ κακίας, ἀνθρώπων κακοτρόπων, ἀσινεῖς διαφύλαττε, τοὺς σὲ τιμῶντας ἀεί, Νεκτάριε παμμάκαρ.
Ἰατρεύων ἀπαύστως, χαλεπὰς ἀσθενείας Πάτερ Νεκτάριε, τῶν πίστει προσιόντων, τοῖς θείοις σοῦ λειψάνοις, ἀρωγὸς ἐτοιμότατος, ἐν τοῖς ἐσχάτοις καιροῖς, τῶν εὐσεβούντων ὤφθης.
Γέρας ἔνθεον ὤφθης, καὶ διάδημα νέον, Πάτερ Νεκτάριε, τῇ νήσῳ τῆς Αἰγίνης, ἥτις ἀεὶ προστρέχει, τῇ πρεσβείᾳ σου Ἅγιε, καὶ τῆς εὐνοίας τῆς σῆς, τρυγὰ τάς ἀντιλήψεις.
Θεοτοκίον.
Ἐντολῶν με πρὸς τρίβον, τοῦ ἐκ Σοῦ σαρκωθέντος Κόρη, ὁδήγησον, πυλῶν τῆς ἁμαρτίας, ἐξαίρουσα Παρθένε, τὴν ροπὴν τῆς καρδίας μου, ἵνα ὑμνῷ Σε ἀεί, σωθεὶς τῇ χάριτί Σου.

Ωδή η΄. Τον Βασιλέα.
Ροῦν τῆς κακίας, τὸν κατακλύζοντα Πάτερ, τῆς καρδίας μου τοὺς αὔλακας εἰς τέλος, ξήρανον δυνάμει τῶν θείων πρεσβειῶν σου.
Ἀσθενειῶν σε, θεραπευτὴν ἐγνωκότες, καταφεύγομεν τῇ Κάρᾳ σου τῇ Θείᾳ ἵνα λυτρωθῶμεν, μαστίγων ἐπωδύνων.
Σκέπε ἀπαύστως, τὴν σὴν Μονὴν τὴν Ἁγίαν, καὶ πρυτάνευε αὐτῇ τῇ σῇ πρεσβείᾳ Πάτερ Ἱεράρχα, τάς Πατρικὰς σου δόσεις.
Θεοτοκίον.
Ἴασαι Κόρη, τὴν ἀσθενοῦσαν ψυχήν μου, τῇ τοῦ ὄφεως κακίστῃ ἐπηρείᾳ καὶ καταύγασον με, φωτὶ τῆς ἀπαθείας.
Ωδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Μανίας ἡμᾶς ῥῦσαι, ἐχθροῦ τοῦ ἀοράτου καὶ τῶν ἐν βίῳ δεινῶν περιστάσεων,τοὺς καταφεύγοντας Πάτερ ὑπὸ τὴν σκέπην σου.
Ὀδύνης ψυχικῆς με, καὶ τῶν ἀλγημάτων, τῶν ἐν τῷ σώματι Πάτερ ἀπάλλαξον, τῇ ἐκ Θεοῦ σοι δοθείσῃ πλουσίᾳ χάριτι.
Ὑπὲρ τῆς εὐαγοῦς σου, Μάνδρας ἐκδυσώπει, καὶ τῆς Αἰγίνης Χριστὸν τὸν φιλάνθρωπον, καὶ τῆς Ἑλλάδος ἁπάσης Πάτερ Νεκτάριε.
Θεοτοκίον.
Ὑμνοῦμέν σου τὴν χάριν, Κεχαριτωμένη˙ σὺ γὰρ ἀπαύστως ὡς μήτηρ φιλόστοργος, σκέπεις καὶ τρέφεις καὶ θάλπεις ἡμᾶς ἑκάστοτε.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβίμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν˙ τὴν ὄντως Θεοτόκον Σὲ μεγαλύνομεν.
Τὴν ὑψηλοτέραν τῶν οὐρανῶν, καὶ καθαρωτέραν λαμπηδόνων ἡλιακῶν, τὴν λυτρωσαμένην, ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας, τὴν Δέσποιναν τοῦ κόσμου, ὕμνοις τιμήσωμεν.
Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή˙ πρὸς Σὲ καταφεύγω, τὴν Κεχαριτωμένην˙ ἐλπὶς ἀπηλπισμένων, Σύ μοι βοήθησον.
Δέσποινα καὶ μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ, δέξαι παρακλήσεις, ἀναξίων Σῶν ἱκετῶν, ἵνα μεσιτεύσῃς πρὸς τὸν ἐκ Σοῦ τεχθέντα˙ Ὦ Δέσποινα τοῦ κόσμου γενοῦ μεσίτρια.
Ψάλλομεν προθύμως Σοι τὴν ὠδήν, νῦν τῇ πανυμνήτῳ, Θεοτόκῳ, χαρμονικῶς, μετὰ τοῦ Προδρόμου, καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, δυσώπει Θεοτόκε, τοῦ οἰκτειρῆσαι ἡμᾶς.
Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν, τῶν μὴ προσκυνούντων, τὴν εἰκόνα Σου τὴν σεπτήν, τὴν ἱστορηθεῖσαν, ὑπὸ τοῦ Ἀποστόλου, Λουκᾶ ἱερωτάτου, τὴν Ὁδηγήτριαν.

Μεγαλυνάρια.

Τὸν τῆς εὐσεβείας νέον πυρσόν, καὶ τῆς Ἐκκλησίας τὸν φωστῆρα τὸν φαεινόν, τὸν θερμὸν προστάτην, καὶ ἔφορον Αἰγίνης, Νεκτάριον τὸν θεῖον ὕμνοις τιμήσωμεν.
Χαίρεις ὁ νεόρρυτος ποταμὸς ὁ τὰ νεκταρώδη τῶν χαρίτων τῶν θεϊκῶν, ρεῖθρα πελαγίζων, τῇ θείᾳ ἐπομβρίᾳ, Χριστοῦ τῇ Ἐκκλησίᾳ Πάτερ Νεκτάριε.
Λάμψας ἐν τῷ ὕψει τῶν ἀρετῶν, ἐν ἐσχάτοις χρόνοις, ὥσπερ λύχνος θεολαμπής, νοητῶς λαμπρύνεις, πιστῶν τάς διανοίας, τῇ καθαρᾷ ζωῇ σου Πάτερ Νεκτάριε.
Χαίρεις τῆς Αἰγίνης ὁ θησαυρός, καὶ τῶν Ὀρθοδόξων, ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθὸς˙ χαίροις τῆς Ἑλλάδος ἀγλάϊσμα τὸ Νέον, Νεκτάριε παμμάκαρ ἡμῶν τὸ στήριγμα.
Τῇ σῇ προστασίᾳ τῇ πατρικῇ, τὴν σεπτὴν Μονήν σου, διαφύλαττε ἀβλαβῆ, Νεκτάριε Πάτερ, καὶ πλήρου τάς αἰτήσεις, τῶν εὐλαβῶς τελούντων τὴν θείαν μνήμην σου.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τῷ σωθῆναι ἡμᾶς.

Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (τρίς)

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἰλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν. Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.
Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά Σου. Ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου. Γεννηθήτω τὸ θέλημά Σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον. Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν. Καὶ μὴ εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρύσαι ἡμὰς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι Σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία, καὶ ἡ δύναμις, καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρός, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ἀπολυτίκιον.
Σηλυβρίας τὸν γόνον καὶ Ἑῴας τὸ καύχημα, τῆς Ὀρθοδοξίας τὸν Στῦλον, καὶ Αἰγίνης τὸ ἔρεισμα. Νεκτάριον ὑμνήσωμεν πιστοί, ὡς νέκταρ γὰρ ἀνέβλυσεν ἡμῖν, ἐκ πηγῶν τοῦ Σωτηρίου νεοφανῶς ἀρδεῦον τοὺς κραυγάζοντας. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐν ἐσχάτοις τοῖς καιροῖς, λαμπρῶς Σὲ ἁγιάσαντι.

Ἕτερον
Σηλυβρίας τὸν γόνον καὶ Αἰγίνης τὸν ἔφορον, τὸν ἐσχάτοις χρόνοις φανέντα, ἀρετῆς φίλον γνήσιον. Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί, ὡς ἔνθεον θεράποντα Χριστοῦ˙ ἀναβλύζει γὰρ ἰάσεις παντοδαπάς, τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι˙ δόξα τῷ Σέ δοξάσαντι Χριστῷ δόξα τῷ Σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ Σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.
Ἦχος β΄.Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Πᾶσιν ἀντιλήπτωρ καὶ φρουρός, καὶ θερμὸς προστάτης καὶ σκέπη, γενοῦ Νεκτάριε τοῖς προσερχομένοις σοι, Πάτερ ἐκ πίστεως, καὶ τὰ θεῖα σου λείψανα, κατασπαζομένοις, ἃ Χριστὸς ἐδόξασε, θαυμάτων χάρισι, λύων πειρασμῶν τάς ὀδύνας, καὶ εἰρήνην πᾶσιν παρέχων, καὶ πταισμάτων ἄνωθεν συγχώρησιν.
Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδαν μου εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ - ΤΑΙΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ELPIS FILMΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣΟ ΑΓΙΟΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΣΤΟΡΓΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ

Μέγεθος - 1,061 Mb

Διάρκεια - 0:52:59

Τύπος - AVI

Διαστάσεις - 720X400

V: DviX v5 - 25 Fps - 2,6 Mbps

A: Mpeg Layer 3 - Stereo - 48 KHz - 192 Kbps

ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ TORRENT

ΑΓΙΟΓΡΑΦΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΑΣΙΔΙΑ ΣΤΟ ΝΑΟ

Στον ορθόδοξο Ναόν θα συναντήσωμεν και την αγιογράφησιν τούτου. Τα θέματα είναι, τα έξης: Εις τον άνω αγιογραφικό κύκλο βλέπομεν αγίους της Παλαιάς Διαθήκης. Πιο κάτω υπάρχουν οι Απόστολοι, θαύματα και γεγονότα από το Ευαγγέλιο. και τέλος οι χοροί των Αγίων και των Μαρτύρων και οι Άγγελοι. Όλη αύτη ή αγιογράφησης του Ναού φανερώνει και εικονίζει τον παράδεισο, εικονίζει την θριαμβεύουσα Εκκλησία οπού όλαι αυταί οι ιεραί παραστάσεις μας μεταφέρουν νοερώς. Στο Τέμπλον βλέπει κανείς συνήθως σκαλισμένη και την Άμπελον με τα σταφύλια. Αυτή συμβολίζει την Θεοτόκο και τον Κύριον. Την Θεοτόκο μεν όπως λέγει ο Ακάθιστος Ύμνος : «Άμπελος αλη­θινή, τον βότρυν τον πέπειρον (δηλαδή το σταφύλι το ώριμον) ή γεωργήσασα, οίνον στάζοντα, τον τάς ψυχάς ευφραίνοντα». Ήτοι συ, Θεο­τόκε, είσαι ή πραγματική και αληθινή άμπελος, το κλήμα εκείνο το όποιον παρήγαγε, βλάστησε, τον βότρυν, ήτοι το σταφύλι (το όποιον είναι ο Χριστός) και το όποιον στάζει το πνευματικόν εκείνον οίνον ο όποιος ευφραίνει τάς ψυχάς μας. Τον Χριστόν δε, όπως μας λέγει το Ευαγγέλιο: «Εγώ ειμί ή άμπελος ή αληθινή».
Εις τον κυρίως Ναόν υπάρχουν ακόμη τα καθίσματα, τα «στασίδια» όπως λέγονται. Αρχικώς δεν υπήρχαν εις τους Ναούς καθίσματα, μετά ταύτα: «δια το ασθενές της φύσεως ημών επετράπησαν» λέγουν οι ειδικοί. Δηλαδή, επειδή ή ανθρώπινη φύσις είναι ασθενική και αδύνατη επετράπη δια τους ηλικιωμένους και τους ασθενείς να τοποθετηθούν καθίσματα εις τους Ναούς. Άλλο εάν σήμερα αντεστράφησαν οι οροί αναπαύονται οι νέοι μας περισσότερο παρά οι ηλικιωμένοι.
Τα στασίδια όμως είναι απλώς δια να καθήμεθα. Έχουν και αυτά την βαθυτέραν σημασία και συμβολισμό ο όποιος είναι ο εξής: Τα στασίδια εικονίζουν τον Μωυσήν προσευχόμενων και κατ' επέκτασιν τόπον και τρόπον προσευχής.
Πορευόμενοι οι Εβραίοι εν μέσω της ερήμου συνήντουν πόλεις, οι κάτοικοι των οποίων ανθίσταντο και τους επολέμουν. Διό και ηναγκάζοντο να συγκρούονται. Ένας από τους περισσότερους πολεμίους ήτο και ο αρχηγός ενός κρατιδίου Αμαλήκ ονομαζόμενος. Αυτός ανθίσταντο και επολέμει σφόδρα τους Ισραηλίτας. και ο Μωυσής δια να τον νικήσει κατέφυγε εις τον Θεό δια της προσευχής. και δια τον λόγο αυτόν παραλαμβάνει τον Ααρών και τον γαμβρόν του Ώρ και ανε­βαίνει εις το ορός δια να προσευχηθή. Κάτω εις την πεδιάδα εμάχοντο οι Εβραίοι με τους Αμαληκίτας.
Εν όσο ο Μωυσής προσηύχετο όρθιος και με τάς χείρας τεταμένας ενικών τα Ισραηλινά στρατεύματα με τον Ιησούν του Ναυή. Όταν ο Μωυσής εκάθητο με τάς χείρας του κάτω ενίκων οι Αμαληκίται. Δια τούτο τοποθέτησαν οι Εβραίοι ένα μεγάλο λίθο επάνω εις τον όποιον ακουμβούσεν ο Μωυσής και το ένα χέρι του το εκράτει ο Ααρών τεταμένον, το δε άλλο το εκράτει ο Ωρ, και προσευχόμενος εις την στάσιν αυτήν καθ' όλην την ημέρα βοήθησεν ώστε να νικήσουν τους Αμαληκίτας το εσπέρας. Αυτό λοιπόν το γεγονός και τάς στάσεις του Μωϋσέως προσευχομένου δηλούν και εικονίζουν τα στασίδια. Ή μία στάσις είναι, ή όρθια, με τάς χείρας τεταμένας, ουχί πλαγίως διότι καλύπτουν αρκετό χώρο, αλλά έμπροσθεν, στηριζόμεναι επί των βάσεων του στασιδίου. Ή άλλη είναι ημικάθιστος. Αυτήν την στάσιν την προσφέρουν μόνον τα στασίδια των Μονών του Αγίου Όρους και τίνων άλλων. και τέλος είναι και ή τρίτη στάσις εις την οποίαν καθήμεθα «δια το ασθενές της φύσεως ημών».
Το στασίδιον εικονίζε (ή στάσις αυτή δηλαδή του Μωϋσέως) και τον Σταυρόν.
Όταν λοιπόν ευρισκόμεθα εις αυτό προσευχόμενοι εικονίζομεν τον Μωυσήν προσευχόμενων και αναλόγως της πίστεως και της θέρμης της προσευχής μας νικώμεν και ημείς τον νοητόν Αμαλήκ, τουτέστιν τον διάβολο όπως λέγουν οι Αγ. Πατέρες, ή νικώμεθα υπ' αυτού. Ό Θεός να μας ενισχύει πάντοτε.

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Συνεχίζοντες το θέμα το όποιον έχομεν αρχίσει δια την Εκκλησία είχαμε φθάσει, ως ενθυμείσθε, στην περιγραφή του εσωτερικού του Ναού. Ας ίδωμεν λοιπόν και τα υπόλοιπα. Εις τον κυρίως Ναόν υπάρχουν ακόμη δύο αναλόγια, ψαλτήρια, όπως λέγονται. Εκεί αναγινώσκουν και ψάλλουν οι χοροί των ψαλτών οι επιτετραμμένοι προς τούτο, ως και οι αναγνώσται, οίτινες αντιπρο­σωπεύουν τον Λαό. Εις τα αναλόγια υπάρχουν πολλά και διάφορα βιβλία τα οποία χρησιμοποιούνται αναλόγως εις διαφόρους εποχάς και εορτάς και ακολουθίας. Μερικά εξ αυτών είναι:
α'. Τα δώδεκα Μηναία. Αυτά περιέχουν τάς ακολουθίας των δια­φόρων εορταζόμενων Αγίων, Μαρτύρων, Όσίων και θρησκευτικών γε­γονότων κατά μήνας.
β'. Ή Παρακλητική. Περιέχει τους κατά Κυριακή ύμνους οι όποιοι αναφέρονται εις το μέγα γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου και εις τους οκτώ ήχους. Περιέχει ακόμη ύμνους οι όποιοι αναφέρονται και εις αλλάς ημέρας της εβδομάδος με τον ιδικόν της ήχο ή κάθε μία.

Ήτοι την Δευτέρα οι ύμνοι αναφέρονται εις τους Αγγέλους, εις όλας τάς ασωμάτους αγγελικάς δυνάμεις.

Την Τρίτη εις τον Τίμιον Πρόδρομο.

Την Τετάρτη εις την Θεοτόκο και τον Τίμιον Σταυρόν.

Την Πέμπτη εις τους Αγίους Αποστόλους και τον Άγιον Νικόλαο (ο Άγιος Νικόλαος εορτάζει κάθε εβδομάδα).

Την Παρασκευή εις την Σταύρωσιν του Κυρίου

και το Σάββατο εις την κάθοδο του Χριστού εις τον Άδη και εις τάς ψυχάς των κεκοιμημένων.
γ'. Το Τριώδιον. Περιέχει προσευχάς και ύμνους από τους πλέον κατανυκτικούς. Αρχίζει δε από της Κυριακής Τελώνου και Φαρισαίου και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο.
δ'. Το Πεντηκοστάριον. Αρχίζει από το Πάσχα και τελειώνει την Κυριακή των Αγίων Πάντων. Περιέχει ύμνους οι όποιοι αναφέρονται εις την Ανάστασιν, κυρίως όμως εις τάς εορτάς αι οποίαι εορτάζονται κατά την περίοδο αυτήν μέχρι της Πεντηκοστής.
ε. Το Ώρολόγιον. Περιέχει τάς ακολουθίας του νυχθημέρου (Μεσονυκτικόν, Ορθρον κ.λ.π.) και αλλάς ακολουθίας. Λίαν απαραίτητο για τον πιστό.
στ'. Το Ψαλτήριο Περιέχει τους 150 ψαλμούς του Δαβίδ, διηρημένους εις καθίσματα και εν επιμετρώ τάς εννέα ωδάς του Όρθρου.
ζ'. Ό Απόστολος. Περιέχει όλας τάς έπ' εκκλησίας αποστολικάς περικοπάς του έτους. Δηλαδή την Αποστολικήν περικοπήν της κάθε ημέ­ρας και της κάθε εορτής όλου του έτους.
Έκτος των λειτουργικών αυτών βιβλίων εις τα αναλόγια ευρίσκεται ως βοηθητικόν βιβλίον και το Τυπικόν το όποιον καθορίζει την σειράν και την τάξιν των ψαλλομένων ύμνων και αναγνωσμάτων και των δια­φόρων ευχών της Εκκλησίας, δια να μην επέρχεται σύγχυσις και ατα­ξία.

και τέλος το Ημερολόγιο της Εκκλησίας. Βοηθεί εις την εφαρμογή του τυπικού εκδιδόμενο κατ' έτος.
Αυτά τα βιβλία τα έχουν οι ψάλται. οι ιερείς εις το ιερόν έχουν τα ιδικά των. Έχουν το Ευαγγέλιο, το όποιον περιέχει όλας τάς ευαγγελικάς περικοπάς των ήμερων και εορτών όλου του έτους, το Ευχολόγιο (Μικρόν και Μέγα) με τάς παλλάς ευχάς εις Ακολουθίας και εις διαφόρους περιστάσεις (πολέ­μους, σεισμούς κ.λ.π,), και το Ίερατικόν το όποιον περιέχει τάς ευχάς και εκφωνήσεις τάς οποίας απαγγέλλει ο ιερεύς κατά τάς διαφόρους Ακολουθίας καθώς και της Θ. Λειτουργίας.
Ερώτησης: Πώς οι ψάλται κατορθώνουν το δύσκολον έργον των;
Είναι αλήθεια ότι πράγματι είναι αρκετά δύσκολα όλα αυτά. Δι' αυτό και λέγεται ότι ή ψαλτική είναι ολόκληρος επιστήμη. και οι ψάλ­ται μανθάνουν την τέχνην αυτήν μετά πολλού και μακροχρονίου κόπου και ασκήσεως και με το φυσικόν δώρον της φωνής πού έχουν. Κα με την χάριν του Θεού, και με την καλήν των θέλησιν επιτυγχάνεται αυτό το ωραίον κατόρθωμα και το θαύμα της υμνολογίας.
Ερώτησης: Επιτρέπονται αυτοί οι «αμανέδες» και τα τερερίσματα των ιεροψαλτών;
Θα παρακαλούσα το θέμα αυτό να το εξετάσωμεν όχι εδώ, αλλά
όταν φθάσωμεν εις τα περί ψαλτών, και εάν μας το επιτρέψουν οι ψαλτές οι όποιοι, είναι παρόντες.

ΜΗΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΚΥΡΙΕ;

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΥ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ

ΓΕΡΩΝ ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΗΣ

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΟΔΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ - ΓΙΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. ΙΕΡΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ

ΓΕΡΩΝ ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΗΣ

Ο ΠΑΠΑ -ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΠΕΙΡΟΣ ΘΕΟΣ

Ό παπα-Γιώργης, ιερεύς σε κάποιο χωριό της πατρίδος μου, έλεγε κάποτε ότι τον κατέτρωγε ή απορία πώς είναι άπειρος ο Θεός και πώς είναι άπειρος στα ιδιώματα Του, όπως: άπειρος στην σοφία Του, στην παντοδυναμία Του, στην πανταχού παρουσία Του, στην παγγνωσία Του, στην αγαθότητα Του, στην αγάπη Του... άπει­ρος!!! άπειρος!!! αύτη ή στοχαστική και επίμονη απορία τον κατέ­τρωγε μέρα-νύχτα.
Σε μια γιορτή του αγίου Δημητρίου, τον κάλεσε ο ιερεύς του διπλανού χωρίου να συλλειτουργήσει μαζί του, για να λαμπρυνθεί" έτι περισσότερο" το πανηγύρι του Ναού. Πράγματι πήγε και προίστατο της Θείας Λειτουργίας ως φιλοξενούμενος, αλλά και ως έχων τα πρεσβεία της χειροτονίας.
Άρχισε ή Θεία Λειτουργία και ήλθε ή ώρα της αγίας Αναφο­ράς με τις εκφωνήσεις: «Στώμεν καλώς...» του ιερέως και «Ελεον ει­ρήνης...» των ιεροψαλτών. και ακολούθησε ή τριαδική αναφορά: «Ή Χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού...» και ή απάντησης του λαού δια των ιεροψαλτών: «και μετά του πνεύματος σου...» και ευθύς α­μέσως υψώνοντας τα χέρια του ο λειτουργός παπα-Γιώργης προς τον Παντοκράτορα του τρούλου του Ναού εκφώνησε το «Άνω σχώμεν τάς καρδίας...» και τότε, σ' αυτή την στάσι κοκάλωσε!
Μετά το «Εχομεν προς τον Κυριόν...» και βλέποντας ο συλλει­τουργός του την "μαρμάρωσι" του, κατάλαβε ότι κάτι θα του συνέβη, όχι όμως κακό. Τον έπιασε απαλά και τον έβαλε μέσα στο Άγιο Βή­μα κατεβάζοντας συγχρόνως και τα χέρια του κάτω αφήνοντας τον, όπως μέσα του πληροφορήθηκε, στην έκσταση του και συνέχισε την Θεία Λειτουργία μόνος. Στον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων συνήλθε ο παπα-Γιώργης, επανήλθε στη θέση του και συνέχισε κανονικά μέχρι το τέλος την Θεία Λειτουργία.
Στις επίμονες ερωτήσεις του συλλείτουργου του πατρός' Ιωάννη, α­παντούσε ότι "δεν θυμάται τίποτα".
Με αφορμή το βιβλίο «Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία», μου εξομολογήθηκε ο παπα-Γιώργης την δική του εμπειρία για πρώ­τη φορά, με την παράκληση να σεβασθώ την ανωνυμία του.
«Με το "Άνω σχώμεν τάς καρδίας..." ένοιωσα και είδα με τα μά­τια της ψυχής μου να αρπάζονται όλες οι καρδιές των εκκλησιαζόμενων χριστιανών μαζί με την δική μου και ως αστραπή να εισέρχονται σε μια απέραντη ανοιχτή ουράνια αγκαλιά του Θεού. Μα ήταν τόσο ανοιχτή αυτή ή αγκαλιά του Θεού Πατρός, όσο όλοι οι ουρανοί των ουρανών μαζί και πιο πλατειά...και όσο ανήρχοντο κατά εκατομ­μύρια οι καρδιές των ορθοδόξων χριστιανών τόσο και πιο πολύ πλάταινε και άνοιγε αυτή ή άπειρη σε άνοιγμα αγκαλιά του Θεού...και τότε ένοιωσα; βίωσα; κατάλαβα; δεν ξέρω . Ήρθε όμως στη ψυχή μου κάτι, πού είχα ξεχάσει "και τούτο μόνον καταληπτόν ή ακαταληψία αυτού..." και δεν χόρταινα να το απολαμβάνω μέχρις ότου συνήλθα στον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων.
Αλήθεια! Ποιος ήμουν εγώ ο χωριάτης παπάς, πού ο Θεός κατα­δέχτηκε να μου λύση την απορία της ψυχής μου;
Από τότε φροντίζω, όσο μπορώ, γιατί είμαι αμαρτωλός, να μη βγω άπ' αυτή την ασύνορη αγκαλιά του Θεού Πατρός και να πεθάνω μέσα σε αυτήν!!!! Ό Θεός ας με συγχώρεση»!!!
Για το άπειρο και φοβερό μεγαλείο του Θεού ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων μας λέγει:
Ό Θεός είναι τέλειος εν τω βλέπειν.
Τέλειος εν τω δύνασθαι.
Τέλειος εν μεγέθει.
Τέλειος εν προγνώσει.
Τέλειος εν άγαθωσύνη.
Τέλειος εν δικαιοσύνη.
Τέλειος εν φιλανθρωπία.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.
ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ