ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Τρίτη 21 Μαΐου 2013

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΘΩΜΑ ΤΣΟΝΑΚΑ.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΘΩΜΑ ΤΣΟΝΑΚΑ.

Ό μακαριστής μνήμης π. Θωμάς Τσονάκας έγεννήθη εις την κοινότητα «Μηλιά» της ορεινής Ναυπακτίας, την 6ην Οκτωβρίου 1921 ημέρα της μνήμης του Άγ. Αποστόλου Θωμά. Οι γονείς του, Λάμπρος και Παναγιώτα, απέκτησαν 13 τέκνα, εκ των οποίων το έκτον ήτο ό π. Θωμάς.

Τα πρώτα 10 έτη διήλθε μετά της οικογενείας του διδασκόμενος την προς τον Θεό πίστη και τα χρηστά ήθη παρά των ευσεβών γονέων του.

Μνημειώδης υπήρξε ή ελεημοσύνη και ή φιλοξενία των γονέων του και μάλιστα κατά την δύσκολο εκείνην περίοδο.

Σημαντική διά την καλή ανατροφή του υπήρξε ή παρουσία της έκ πατρός γιαγιάς του Ασημίνας καθώς και ή καθοριστική συμβολή της νονάς του Αθηνάς.

Εις ηλικία 10 ετών μετέβη εις Πάτρας και ανέλαβε εργασία εις κηροποιών όπου ήργάζετο ήδη ό μεγαλύτερος αδελφός του Λεωνίδας.

Εις Πάτρας παρέμεινεν έως της στρατεύσεώς του εργαζόμενος εις διαφόρους εργασίας και κυρίως ως αρτοποιός έως τέλους της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας.

Ή σχολική του κατάρτισης έφθασε μέχρι της τετάρτης Δημοτικού την οποίαν τελείωσε εις το Δημοτικό Σχολείο της «Μηλιάς».

Έστρατεύθη εις τα δύσκολα έτη της γερμανικής κατοχής, άλλ' ευρέθη εις το μέτωπο του πολέμου κατά των συμμοριτοπόλεμο. Ύπηρέτησεν ως διαβιβαστής συμμετέχων εις τάς πολεμικάς επιχειρήσεις τού Γράμμου διαφυλαχθείς χάριτι Θεού, άβλαβης και απελύθη έκ τού στρατοπέδου Κονίτσης.

Επέστρεψεν εις Πάτρας και λαβών τας εύχάς των γονέων του και τού πνευματικού του πατρός, Γερβασίου Παρασκευοπούλου ένυμφεύθη την Διονυσία Άγαλιώτου το έτος 1952 μετά της οποίας απέκτησε τρία τέκνα, την Μαρίνα, τον Λάμπρο και τον Ιωάννη.

Έκτος τού πνευματικού του πατρός Γερβασίου αναφερόταν μετά σεβασμού και αγάπης εις την μνήμην δύο ακόμη πνευματικών του διδασκάλων και οδηγών τού Χαραλάμπους Καντρή έκ Πατρών και τού Ιωάννου Σπυροπούλου εξ Αθηνών.

Από της ηλικίας των 17 ετών έπεδόθη μετά ζήλου εις την μελέτη των Ιερών γραφών και την εφαρμογή των θείων εντολών. Σκοπός της ζωής του ήτο ή αγάπη τού Θεού.

Απέφευγε κάθε λόγο και πράξη τα οποία θα έγίνοντο αφορμή να λυπηθεί ό Θεός. Ήτο πολύ φιλακόλουθος. Αρίστευσε εις την κατά Θεόν ανατροφή των τέκνων του. Ή προσφορά προς τον πλησίον με κάθε μέσον, υπήρξε μεγίστη και κυρίως διά τού θείου Λόγου, τον όποιον μετά ζήλου υπηρέτησε καθ' όλη του την ζωή.

Από το έτος 1960 διοργάνωνε κατ' οίκον κατηχήσεις γνωστάς ως πνευματικούς κύκλους, όπου καθημερινώς δίδασκε τον θείο λόγο.

Τα καλοκαίρια διοργάνωνε εκδρομές, τα Σαββατοκύριακα εις πολλά μέρη της Ελλάδος, με επισκέψεις εις Ί. Μονές και ιστορικές περιοχές της χώρας μας. συνδυάζων το τερπνόν μετά τού ωφελίμου.

Το έτος 1975. μετά την συνταξιοδότησή του ίδρυσε τον Σύλλογο «Φίλοι τού Αγίου Όρους» και παρέμεινε πρόεδρος αυτού μέχρι τέλους της ζωής του.

Προσέφερε το μεγαλύτερο πνευματικόν του έργον μέσω τού Συλλόγου αυτού, συνεργαζόμενος με όλους σχεδόν τούς πνευματικούς ανθρώπους της Πατραϊκής κοινωνίας.

Όλίγον πριν της μακαριστής του εκδημίας. διά της συμφώνου γνώμης της συζύγου του Διονυσίας έκάρη Μοναχός. Εις την πόλιν των Πατρών παραμένει ή μνήμη τού λαϊκού κ. Θωμά Τσονάκα διότι με αυτήν την ιδιότητα προσέφερε το πλούσιον και πολυειδές πνευματικόν του έργο μεταξύ τού όποιου και αρκετό συγγραφικό.

Κυκλοφορούν ήδη οκτώ βιβλία του τα οποία εξέδωσε ό ίδιος, πλέον των δέκα δέ υπάρχουν εισέτι ανέκδοτα, περί των οποίων γίνεται προσπάθεια εκ μέρους των τέκνων του διά την έκδοση των. Επίσης άφησε περίπου 200 μαγνητοφωνημένες ομιλίας διαφόρων θεμάτων, από τας κατ' οίκον κατηχήσεις και από την αίθουσα τού Συλλόγου «Φίλοι τού Αγίου Όρους».

Ή προς Κύριον πρεσβεία τού μακαριστού π. Θωμά. ως και το πλήθος των ευχών του, ας συνοδεύουν όσους διατηρούν την μνήμην του και είχαν την ευκαιρία της μετ' αυτού φιλίας. Εϊη ή μνήμη του αιωνία. Αμήν.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ .

ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ. ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΡΗΣΙΑ ΣΤΟ ΘΕΟ Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ.

Δευτέρα 20 Μαΐου 2013

ΠΩΣ ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΙΛΟΥΑΝΟ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ .

Ο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΜΑΣ.

ΥΠΟ της Χριστιανικής Εστίας Λαμίας εξεδόθη ή ακόλουθος ανακοίνωσης. ή οποία άφορα την απουσία της σημερινής πολιτικής ηγεσίας της Χώρας από την θεία Λειτουργία κατά τας Κυριακάς και κατά τας μεγάλος έορτάς εις αντίθεσιν με τους πολιτικούς άλλων εποχών, οι όποιοι έκκλησιάζοντο τακτικώς, ενώ οι Μακεδονομάχοι μας με πρώτον και καλύτερον τον Παύλο Μελά, μεταλάμβανε τακτικότατα. Ή ανακοίνωσης έχει ως ακολούθως:

«Ακούμε συχνά για τις συναντήσεις, πού έχουν οι κυβερνητικοί και οι υπουργοί και λοιποί την Κυριακή το πρωί. Κλείνουν δηλαδή συναντήσεις και ταξίδια εν ώρα Θείας Λειτουργίας. Αλήθεια, δεν υπάρχει άλλη ώρα; Δεν είναι βαπτισμένοι οι άνθρωποι αυτοί δέ θα πάνε ποτέ εκκλησία; Μόνο επίσημα στις δοξολογίες η στο Άγιο Όρος και στην Παναγία της Τήνου θα εμφανίζονται και σύμφωνα πάντα με ένα πρωτόκολλο, μετά τη Λειτουργία-Σαν ψυχές δεν αισθάνονται την ανάγκη και μάλιστα μέσα σε τόσα προβλήματα να καταφύγουν στον Θεό; Λέει το πρωτόκολλο ότι δεν πρέπει να εκκλησιάζεται ό πρωθυπουργός και ότι πρέπει να πηγαίνει πάντοτε με όλο τον αστυνομικό μηχανισμό; Έρχονται πάντοτε συνοδευόμενοι - φυλασσόμενοι και ούτε αντίδωρο παίρνουν.

Όμως στο Μέτωπο της Β. Ηπείρου το 1940 μέσα στον ορυμαγδό του βομβαρδισμού υπαίθρια εκκλησιάζονταν όλοι. Ό Καποδίστριας πήγαινε κάθε Κυριακή πρώτος στον Όρθρο μέχρι πού βρέθηκαν οι ανεγκέφαλοι βαλτοί και τον δολοφόνησαν. Οι αγωνιστές του 1821 όταν δεν είχαν μάχες, ξημεροβραδιάζονταν στα μοναστήρια με προσευχές και εξομολογήσεις. Ό Κανάρης είχε ό ίδιος Εκκλησία δίπλα στο σπίτι του, όπου και έψελνε. Οι Μακεδονομάχοι με πρώτο και καλύτερο τον Π. Μελά εκκλησιάζονταν και κοινωνούσαν. Τα εκστρατευτικά μας σώματα είχαν πάντοτε τον στρατιωτικό τους ιερέα.

Τί δηλαδή, πάνω από την Θ. Λειτουργία και την αθάνατη ψυχή είναι οι δουλειές μας και τα Υπουργεία μας; Πάνω από την ορθόδοξη χριστιανική μας ταυτότητα είναι ή πολιτική και κομματική ιδιότητα;

Και όχι μόνο αυτό. Ή απαράδεκτη αύτη συνηθεια έχει περάσει και στο λαό. Φροντιστήρια, προπονήσεις, συναντήσεις, σεμινάρια, εξετάσεις, όλα εις βάρος του εκκλησιασμού. Τα παιδιά εκκλησιάζονται, όταν και αν, στην εορτές των Τριών Ιεραρχών και λίγο πριν από τις Πανελλήνιες. Έτσι όμως δεν πάμε μπροστά. Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται και τίποτε δεν ευλογείται.

Μάλιστα φτάσαμε στο σημείο λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν έχουν Μ. Πέμπτη ή Πάσχα οι καθολικοί, να κάνουν αργία εκείνοι, όντως στις χώρες τους να μη γίνεται τίποτε εκείνες τί μέρες, και όταν εμείς έχουμε τις δικές μας μεγάλες γιορτές της Ορθοδοξίας μας, τότε να χουμε και Γιούρο γκρουπ και ποδοσφαιρικές συναντήσεις και να μη μπορούμε να μεταθέσουμε τίποτε.

Τι ωραίο θα ήταν, οι χριστιανοί ορθόδοξο άρχοντες, όχι εθιμοτυπικά, αλλά πραγματικά κα ουσιαστικά, όσοι θέλουν, να εκκλησιάζονται με τις οικογένειες τους. Έκτος αν δεν θέλουν. Αλλά αυτό να μάς το πούνε προεκλογικά. Παλιά στα ανάκτορα υπήρχε ναός και ιερέας. Τώρα ας κάνουν στη Βουλή ένα Ί. Ναό ή στο Μαξίμου

και εκεί επιτόπου να εκκλησιάζονται. Να γίνεται θ. Λειτουργία και με ασφάλεια κάθε Κυριακή. Έκτος κι αν προσκυνάνε άλλου στα σκοτάδια και τα μεσάνυχτα... Δεν έχουν αφήσει τζαμί και συναγωγή, όπου πάνε, κι εδώ στην Πατρίδα; Καλά δεν μιλάμε για τούς απροσκύνητους στο Σταυρό του Χριστού μας ή τούς μουσουλμάνους βουλευτές... Τούς αγαπάμε και τούς συμπονάμε κι αυτούς, αλλά δεν θα καθορίσουν αυτοί τις πνευματικές συντεταγμένες του εθνικού μας βίου.

Δεν είναι λοιπόν όλα κομματικά και διπλωματικά, υπάρχουν και ψυχές πού έχουν κι αυτές δικαιώματα σωτηρίας και αιώνιας ζωής. Αλήθεια, γιατί μια ολόκληρη εκκλησία, το εκκλησίασμα δηλαδή, κλήρος και λαός, να περιμένει στις Εθνικές Επετείους τα τύμπανα άτι έξω να βαρέσουν, πότε θα 'ρθει ό υπουργός και ό πρόεδρος και οι άλλοι, και στις επαρχίες μάλιστα να περιμένουν στα γραφεία και τα αυτοκίνητα τους, πότε θα πάει 10:00 ή ώρα για να εμφανισθούν οι "βασιλιάδες", μπροστά στα έκπληκτα και περίεργα μάτια των αφελών συνήθως εκκλησιαζομένων και τότε να αρχίσει ή δοξολογία; Να έρθουν όλοι στην ώρα τους! Κι αυτοί στο λαό του Θεού ανήκουν. Προηγουμένως γίνεται Θεία Λειτουργία. Ή Εκκλησία θα τούς βάλει μπροστά, όπως και τώρα γίνεται, σεβόμενη τη λαϊκή ετυμηγορία, που τούς εξέλεξε, αλλά όχι να συμβαίνει κι αυτό το σημερινό χάλι.

Και δεν χρειάζεται έξω από την Εκκλησία ή Φιλαρμονική να προαναγγέλλει και να παιανίζει για τον καθένα επίσημο, λες και κάνει κάτι σπουδαίο πού εκκλησιάζεται. Καθήκον του είναι. Ούτε τα χειροκροτήματα στην κατάθεση στεφάνων χρειάζονται. Τί ανοησίες είναι αυτές; Μετά δακρύων έπρεπε να στεφανώνουμε τούς ήρωες μας.

Αυτό το πρωτόκολλο πρέπει να σπάσει. Γιατί όλα και εδώ πληρώνονται. Να μη στενοχωριούνται μετά πού δεν τούς κοιτάνε τα ελληνόπουλα στην Παρέλαση ή τούς μουντζώνουν ή πού δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στο δρόμο ασυνόδευτοι και αφύλακτοι. Ό σεβασμός και ή τιμή εμπνέονται και υπαγορεύονται από τη ζωή και δεν επιβάλλονται από πρωτόκολλα.

Το καλύτερο παράδειγμα για το λαό θα ήταν ό εκκλησιασμός των αρχόντων, αλλά και για τούς ίδιους θα ήταν ωφέλιμο. Θα δίσταζαν μετά να διαπράττουν εγκλήματα και αδικίες. Θα είχαν τη χάρη και την ειρήνη του Θεού. Ή συμμετοχή τους στην Εκκλησία από τη μία μεριά και μία αντίθετη ζωή από την άλλη, θα έφερνε σαν αποτέλεσμα την κατακραυγή του λαού, οπότε και αυτοί θα ήταν πιο συγκρατημένοι. Τώρα υπάρχει ασυδοσία, αναισθησία, έλλειψη έλεγχου και το στίγμα της πολιτικής ζωής το δίνει συνήθως ό άθεος κομματισμός των άνεκκλησίαστων πολιτικών και δημοσιογράφων. Κρίμα!

Κρίμα να καταστρέφεται μία μακραίωνη παράδοση ευσέβειας του λαού μας, η όποια ως πρακτική υπήρχε και προ Χριστού με την συμμετοχή στις μεγάλες εορτές των Αθηναίων και των άλλων πόλεων πρώτων και καλύτερων των αρχόντων... Ας αφήσουμε την πάγια συνήθεια στη Βυζαντινή μας παράδοση να "ψάλλει δεξιά ό βασιλιάς, ζερβά ό Πατριάρχης...". Τουλάχιστον ας εκκλησιάζονται ταπεινά οι άρχοντεςμας και όχι εθιμοτυπικά η ψηφοθηρικά. Διότιαυτό καταντά τελικά βεβήλωση της θείας Λειτουργίας, του εκκλησιαστικού σώματος, της παράδοσης μας και της ψυχής μας».

Κυριακή 19 Μαΐου 2013

Χρήστος Γιανναράς - Εκχριστιανισμός Ελληνισμού.

Ο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ

Ο καθηγητής Αντώνης Καλδέλλης παρουσιάζει τις αυθεντικές και τόσο αγνοημένες πτυχές της αθηναικής ιστορίας επί βυζαντινων χρόνων. Όταν ο Παρθενώνας μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία, η Ακρόπολη έγινε ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα στην αυτοκρατορική επικράτεια. Ίσως φαίνεται παράδοξο, όμως η αλήθεια είναι ότι ο Παρθενώνας ήταν πιο σημαντικός ως χριστιανική εκκλησία απ΄όσο υπήρξε ως ναός στην αρχαιότητα [γίνεται σύγκριση των αναφορών στον Παρθενώνα σε πηγές στους προχριστιανικούς και χριστιανικούς χρόνους]. Η βυζαντινή περίοδος ήταν η εποχή της πραγματικής του δόξας.

Kυκλοφόρησε στα ελληνικά ένα από τα σπουδαία έργα του βυζαντινολόγου, στο πανεπιστήμιο της Πολιτείας του Οχάιο, Α. Καλδέλλη....[The Christian Parthenon: Classicism and Pilgrimage in Byzantine Athens, Cambridge University Press, 2009].

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ- ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΣΤΑ ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

http://apantaortodoxias.radio12345.com/

Μανταμάδος. Πανηγύρι Ταξιάρχη 2013 (φωτογραφίες)

Και φέτος εκατοντάδες πιστοί από τη Μυτιλήνη και από τα χωριά της Λέσβου ξεκίνησαν με τα πόδια με προορισμό τον Μανταμάδο για να εκπληρώσουν το τάμα τους στον Ταξιάρχη. Πραγματική λαοθάλασσα για άλλη μια χρονιά στο πανηγύρι του Ταξιάρχη. Μεγάλος και ο αριθμός των επισκεπτών εκτός Λέσβου που ήρθαν στο νησί μας για να εκπληρώσουν το τάμα τους.

Το πανηγύρι του Ταξιάρχη γίνεται την Κυριακή των Μυροφόρων (14 μέρες μετά το Πάσχα)και η μεγάλη θρησκευτική λαμπρότητα προσελκύει πλήθος πιστών.

READ MORE..................

http://www.lesvosnews.net/articles/news-categories/koinonia/mantamados-panigyri-taxiarhi-2013-fotografies

ΤΙ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗ ΕΖΗΣΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΦΙΛΟΘΕΟ ΖΕΡΒΑΚΟ ΤΟ 1967-1968 "ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥΛΗ, ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΑΥΤΑ"

ΤΙ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗ ΕΖΗΣΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΦΙΛΟΘΕΟ ΖΕΡΒΑΚΟ ΤΟ 1967-1968. «Στη σημερινή συνάντηση πού είχα με τον παππούλη, μου είπε αυτά»

Στη σημερινή συνάντηση πού είχα με τον παππούλη, μου είπε αυτά:

1. Να προσέχεις πού πατάς, όταν οδοιπορείς για την αλήθεια.

2. Την αλήθεια πού μάς παραδόθηκε απ' τούς Θείους Αποστόλους, μη αμφισβητήσεις ποτέ.

3. Σε κανένα μην αρνηθείς να κάνεις το καλό με ανιδιοτέλεια, έστω κι αν χλευαστείς απ' αυτούς πού εξυπηρετείς.

4. Να αποφεύγεις την πολυλογία και αυτούς ακόμα πού λένε πολλά, γιατί και τα δύο είναι επικίνδυνα για την πνευματική σου πλήρωση.

5. Να αξιολογείς το χρόνο, δίνοντας σημασία στη στιγμή.

6. Να αγαπάς όλους και όλους να εξυπηρετείς, μα να ζεις μόνο με τούς καλούς δηλ. κείνους πού ζουν συνειδητά την Αλήθεια του Ιησού.

7. Να μη νομίσεις ποτέ ότι έχεις να προσφέρεις κάτι ωφέλιμο στο συνάνθρωπο σου, αν δεν έχεις πρώτα νικήσει τον εαυτό σου και ελευθερωθείς απ' τα πάθη σου.

8. Να αγωνίζεσαι καθημερινά για την αλήθεια σου για να 'χεις δικαίωμα να μιλάς γι' αυτήν.

9. Κανένα μη περιφρονήσεις γιατί όλοι είναι πρόσωπα και το κάθε πρόσωπο έχει ιερότητα αφού μέσα του έχει εγχαραχτεί ή εικόνα του ζωντανού Θεού.

10. Να λες στις κοινωνικές σου σχέσεις με τους ανθρώπους, πάντα τον καλό λόγο και ποτέ μη κατηγορείς κανένα.

11. Να αποφεύγεις την αμαρτία και να μη συμβιβάζεσαι μ' αυτήν, με υποχωρήσεις για τον οποιονδήποτε σκοπό. Αυτό όμως δεν πρέπει να σε κάνει να αποστρέφεσαι και τον άνθρωπο πού αμαρτάνει.

12. Να είσαι υποχωρητικός στα προσωπικά σου, απλός και λιτός.

13. Να μη μεταφέρεις λόγια ανθρώπων, πού ξέρεις ότι δεν έχουν αγνότητα σκέψης αλλά μόνο το Λόγο του Θεού και ότι απορρέει απ' αυτόν.

14. Να σέβεσαι αυτούς πού κύρτωσε ό χρόνος όχι μόνο γιατί ξέρουν κάτι περισσότερο από σένα αφού έχουν πιο πολλή εμπειρία, αλλά και για να 'χεις την ευλογία του Θεού.

15. Να σταματάς στην ανθρώπινη δυστυχία ή τον πόνο και μη τον προσπερνάς αδιάφορα, για να μη χάσεις τον άνθρωπο.

16. Να προσπαθείς πάντα να 'χεις καθάρια τη συνείδηση σου για να μη μείνεις μόνος.

17. Να δίνεσαι στην αγάπη χωρίς μέτρο και να 'χεις εμπιστοσύνη σ' αυτήν. Ή αγάπη πάντα κατακτά.

18. Να αποφεύγεις τα έργα της νύχτας έκτος αν σου εξασφαλίζουν το φως για να την διώχνεις.

19. Όταν νικάς σ' οποιοδήποτε πεδίο, να σκύβεις ευλαβικά και να φιλάς το χώμα πού πατάς. Έπειτα να ευχαριστείς το Θεό για ότι πέτυχες με δύναμη Αυτού.

20. Δεν είναι ντροπή αλλά δόξα όταν θρηνείς για τα σφάλματα σου κι αλίμονο αν ντρέπεσαι τούς ανθρώπους γι' αυτό.

21. Να καλλιεργήσεις την υπομονή αν θέλεις να κατακτάς και την ειρήνη με τον εαυτό σου και τούς άλλους, αν θέλεις να δοξάζεται το όνομα του Θεού με τη ζωή σου.

22. Όταν πρέπει να συνεννοηθείς ή συζητήσεις με τούς άλλους θέματα σοβαρά, να μιλάς τελευταίος και να ακούς όλους με κατανόηση και προσοχή.

23. Να αποφεύγεις να κρίνεις τη ζωή των άλλων παρά μόνο όταν σου το ζητήσουν οι κρινόμενοι. Αλλά και τότες να το κάνεις με πολλή διάκριση, δίχως να διαχωρίζεις τον εαυτό σου.

24. Να κατανοείς και ζεις με τα πονέματα όλου του κόσμου και να κάνεις ότι μπορείς για να περιοριστούν.

25. Να μη κάνεις ποτέ άδικη πράξη κι ούτε να στοχάζεσαι άδικα μέσα, όσα κι αν διαθέτεις, για να επιβληθείς ή επιβάλεις τις θελήσεις σου.

26. Να αποφεύγεις την ανθρώπινη αναγνώριση με το να την επιδιώκεις ενώ αντίθετα να κάνεις ότι είναι δυνατό σε σένα, να 'ναι ή ζωή σου σύμφωνη με το Λόγο του Θεού. Ή αναγνώριση έρχεται μόνη της και σε μέτρο πού δεν περιμένεις, αρκεί ότι κάνεις να το πράττεις για Δόξα Θεού και ποτέ για τον εαυτό σου.

27. Αν είναι δύσκολο να πνίξεις τον πόνο για την αδικία πού σου κάνουν, κλάψε στη σιγή για να γίνει ή ζωή σου άρωμα και ευάρεστη στο Θεό.

28. Ή αδικία πού δεχόμαστε έχει πολλή ωφέλεια και καθόλου ζημία, αρκεί, να την αξιοποιούμε και μην αγανακτούμε ή και μισούμε αυτόν πού μάς αδικεί και έγινε πρόξενος πόνου.

29. Να έχεις πάντα αγαθή τη διάθεση. Αν όμως παύσεις για λίγο έστω να την έχεις, μη λειτουργείς από ανάγκη γιατί ό Κύριος σε θέλει ελεύθερο όταν Τον πλησιάζεις.

30. Να μη προκαλείς με τη ζωή σου κανένα αν επιθυμείς να 'σαι μαγνήτης έλξης κι ούτε να δέχεσαι ιδιαίτερες προτιμήσεις, για να διατηρείς τον αυτοσεβασμό σου αλλά και την παραδοχή των άλλων.

31. Φρόντισε να μη νικηθείς ποτέ απ' τη σάρκα σου και να διατηρείς την αγνότητα των αισθημάτων σου, αν θέλεις να μη χάνεσαι απ' τη δίνη των περιστάσεων ή των καιρών και να διατηρείσαι ένα πρόσωπο σεβαστό.

32. Να μη δέχεσαι την υπηρεσία των άλλων για τον εαυτό σου εύκολα, όσο εύκολα, την προσφέρεις εσύ στους άλλους, για να 'σαι πάντα ικανοποιημένος για ότι κάνεις.

33. Ούτε να θέλεις να αγαπιέσαι τόσο, όσο να αγαπάς, για να 'σαι δυνατός και να 'χεις πάντα κάτι να πεις και οι άλλοι να σ' ακούνε ευχάριστα.

34. Να μη χολώνεσαι ποτέ απ' τις διαβολές των ανθρώπων όσο κι αν είναι δυνατές, για να `χεις την ειρήνη μέσα σου και το ζήλο σου ενεργό. Θα το πετύχεις αυτό, εάν εναποθέτεις τις φροντίδες σου όλες στα χέρια του Θεού. Αν οι υποθέσεις σου όλες αποβλέπουν στο Θεό, θα διατηρείς πάντα αναφαίρετη την ειρήνη.

35. Στη ζωή, να περιορίσεις τις απαιτήσεις σου και αν είναι δυνατόν, να τις αφανίσεις. Θα το πετύχεις, αν καθημερινά σκέπτεσαι, πόσο λίγο χώρο θα καταλάβεις όταν πεθάνεις.

36. Σαν αδικείσαι, για να μη χάσεις την αυτοκυριαρχία σου, βύθισε τα μάτια της ψυχής σου στον ουρανό και ανάθεσε τα πάντα Εκεί, στα χέρια του ' Ιησού πού σε αγαπά. Αυτός θα σου δίνει την απαραίτητη υπομονή για να ανεβαίνεις, μα και τη σίγουρη νίκη.

37. Είναι βλασφημία μεγάλη να λες στις δυσκολίες σου πάνω, «για μένα είναι όλα χαμένα ή δεν υπάρχει σωτηρία». Αρνείσαι τη Θεία Πατρότητα και τη Θεία Αγάπη πού σου προσφέρεται πάντα.

38. Να φυλάξεις σαν κόρη οφθαλμού την καθαρότητα της καρδιάς σου και να μη την ανταλλάξεις με τίποτα, όσο κι αν για σένα αύριο αυτό θα 'ναι οδυνηρό.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ. ΑΡΧΙΜ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ ΖΩΚΑΡΗ.

Δύο συλλήψεις και θαυμαστή εμφάνιση αγγέλου στο γέροντα Θαδδαίο.

Οι κάτοικοι του Βελιγραδίου υπέφεραν πάρα πολύ κατά τη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων μετά την κατάληψη της πόλης από τους Γερμανούς, και έτσι ο

Ιερομόναχος Θαδδαίος επεχείρησε να μεταβεί στην Μητρόπολη Μπανάτ, υπό το ωμοφόριο του Επισκόπου Δαμασκηνού, που αργότερα έγινε μητροπολίτης του Ζάγκρεμπ. Στο Μπανάτ, υπήρχε «άφθονο ψωμί, και άλλο φαγητό πέρα από ψωμί, ενώ στο Βελιγράδι δεν υπήρχε σχεδόν τίποτε». Συνελήφθη, ωστόσο, στον σιδηροδρομικό σταθμό του Βελιγραδίου επειδή, ως κληρικός, έμοιαζε ύποπτος στα μάτια κάποιων Γερμανών αξιωματούχων.

Οι δυνάμεις κατοχής των Ναζί έβλεπαν τη Σερβική Εκκλησία ως τον ισχυρότερο πυλώνα του σερβικού πνεύματος και της σερβικής ιστορίας, και ως τέτοια έπρεπε να καταστραφεί εάν επρόκειτο να κατακτηθεί ο σερβικός λαός. 0 π. Θαδδαίος μεταφέρθηκε στο σταθμό της Ειδικής Γερμανικής Αστυνομίας με την κατηγορία ότι ταξίδευε στο Μπανάτ με σκοπό να οργανώσει κομμουνιστικές αντάρτικες ομάδες. Οι Γερμανοί τον ανέκριναν και τελικά τον άφησαν ελεύθερο ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων.

Μόλις αφέθηκε ελεύθερος, πήγε στο μοναστήρι της Βιτόβνιτσα, στο χωριό όπου είχε γεννηθεί. Ωστόσο, ο ανθρωποκτόνος και πατήρ του ψεύδους (πρβλ Ιωάν. 8:44), δεν τον άφησε ήσυχο. Λίγες μόλις μέρες μετά την άφιξη του στη Βιτόβνιτσα. κλήθηκε στο γραφείο του διοικητή των 55 της περιοχής, ο οποίος απαίτησε απ' αυτόν να τεθεί, παρότι κληρικός, στη διάθεση των κατοχικών δυνάμεων. Εκείνος αρνήθηκε ευγενικά αλλά σταθερά, λέγοντας ότι ένας ιερέας της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν μπορούσε να κάνει τίποτα χωρίς την ευλογία του επισκόπου. «Ήταν δύσκολα χρόνια», θυμόταν ο π. Θαδδαίος πολλά χρόνια μετά.

«Η σκιά του θανάτου σε παραμόνευε αν έλεγες τη λάθος λέξη ή αρνιόσουν να υπακούσεις μια διαταγή». Ωστόσο, ακόμα και υπό την απειλή του θανάτου, ο Γέροντας επέδειξε πλήρη υποταγή στο θέλημα του Θεού, διακονώντας αποκλειστικά τον Χριστό και το Σώμα Του, την Εκκλησία, στάση που τον χαρακτήριζε έως τέλους της ζωής του.

Το 1943, οι Γερμανοί τον συνέλαβαν και πάλι, αυτή τη φορά στην πόλη Πέτροβατς, χωρίς να είναι γνωστές οι κατηγορίες. Τον έριξαν στη φυλακή μαζί με δύο λαθρέμπορους καπνού. Οι γερμανικές αρχές τον καταδίκασαν σε θάνατο, αφού το όνομα του βρισκόταν ήδη στους φακέλους τους από την προηγούμενη σύλληψη στο Βελιγράδι.

Καθώς ξάπλωσε στο στενό κρεβάτι της φυλακής, ο π. Θαδδαίος ήταν πεπεισμένος ότι ποτέ δεν θα γευόταν ξανά την ελευθερία. «Σκεφτόμουν ότι ποτέ δεν θα κατάφερνα να βγω ζωντανός από εκεί. "Το τέλος της ζωής μου έφτασε", σκεφτόμουν. "Θεέ μου. Θεέ μου..."». Και καθώς αυτές οι μαύρες σκέψεις τον βασάνιζαν, ο Θεός έξαφνα τον έβγαλε απ' την απελπισία με ένα θαυμαστό όραμα. «Βρισκόμουν εκεί, πιο απελπισμένος από ποτέ, ξαπλωμένος σ' έναν πάγκο και σκεπτόμενος, "δεν υπάρχει ελπίδα εδώ μέσα".

Εντελώς ξαφνικά, ένας ψηλός στρατιώτης εμφανίστηκε από το πουθενά. Στο στήθος του μπορούσες να δεις φαρδιές χρυσές λωρίδες, δεμένες σε σχήμα σταυρού. Είχε κάτι πάνω απ' το μέτωπο του. Δεν ήταν περικεφαλαία αλλά είχε ένα όμορφο λοφίο. Η στολή του ήταν σαν να είχε βγει από κάποια τοιχογραφία. Ήταν ωραίος άντρας, ψηλός. Δεν είχα ξαναδεί τίποτα σαν αυτόν σ' ολόκληρη την ζωή μου! Κρατούσε στα χέρια του ένα ειλητάριο και με κοιτούσε. Και ήξερα —ήταν ξεκάθαρο σαν ηλιόλουστη μέρα— ότι αυτός ήταν άγγελος που ο Θεός είχε στείλει για να με παρηγορήσει! Ξεδίπλωσε το ειλητάριο και μου το έδωσε. Επάνω του ήταν αποτυπωμένος ο χάρτης της Σερβίας. Μου είπε: "Κοίταξε! Μην φοβάσαι, μην τρομοκρατείσαι, γιατί είναι ακόμα πολλοί εκείνοι που πρέπει να παρηγορήσεις και να ενθαρρύνεις. Καταλαβαίνεις;".

Κοίταξα γύρω μου για να δω εάν οι άλλοι δύο φυλακισμένοι στο κελί μου είχαν ακούσει κάτι από αυτή τη συζήτηση. Δεν ήξερα τότε ότι μπορούσε κανείς να επικοινωνήσει με πνευματικά όντα στις σκέψεις του. Οι σκέψεις των όντων αυτών αντηχούν στο μυαλό. Έστρεψα πάλι το βλέμμα μου σε αυτόν, αλλά είχε εξαφανιστεί. Τότε μόλις συνειδητοποίησα ότι είχα δει ουράνιο όραμα, που ο Θεός με είχε αξιώσει να αντικρύσω για να με παρηγορήσει και να μου κάνει γνωστό το θέλημα Του για τη ζωή μου σε αυτόν τον κόσμο. Ήταν το έτος 1943...

Ο Θεός μίλησε στον π. Θαδδαίο μέσω του αγγέλου Του σε μια απ' τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής του, όταν αντίκρισε τον θάνατο κατά πρόσωπο. Με αυτό τον τρόπο, του έγινε γνωστή η οδός που επρόκειτο να ακολουθήσει, το διακόνημα που έμελλε να φέρει εις πέρας και ο σταυρός που έπρεπε να σηκώσει: να παρηγορεί και να δυναμώνει τον λαό του Θεού δια του Ευαγγελίου του Χριστού, μέχρι την τελευταία του πνοή.

Στις ναζιστικές φυλακές, ο Ιερομόναχος Θαδδαίος υπέφερε ως ομολογητής στο ομαδικό μαρτύριο του κλήρου και των μοναχών της Σερβικής Εκκλησίας. Στις 5 Μαρτίου του 1943. έχοντας εκτίσει ποινές στις φυλακές του Πέτροβατς και του Ποζάρεβατς φυλακίστηκε στη Μονή Βοζλόβιτσα. Εκεί γνώρισε τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς. Επίσκοπο Οχρίδας. Σύμφωνα με τον Ιερομόναχο Βασίλειο (Κόστιτς), που είχε επίσης φυλακιστεί στη Βοζλόβιτσα. ο π. Θαδδαίος έφτασε σε αυτό το μοναστήρι εντελώς εξαντλημένος και γεμάτος ψείρες, αλλά όταν συνήλθε, τέλεσε την Θεία Λειτουργία με τον άγιο Νικόλαο και άλλους ιερείς, στις 13 Μαρτίου 1943.

Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ιερομόναχος Θαδδαίος επρόκειτο να επιστρέψει στο Πατριαρχείο του Πετς. Αντ' αυτού, έλαβε ευλογία από τον Μητροπολίτη Σκοπίων Ιωσήφ, που ενεργούσε ως αναπληρωτής του κάθειρκτου Πατριάρχη Γαβριήλ να μετατεθεί στη Μονή Γκορνγιάκ. προκειμένου να βρει εκεί «ειρήνη και πνευματική χαρά».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ. ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

Σάββατο 18 Μαΐου 2013

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΚΟΥΡΓΚΑΝΟΦ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΘΑΔΔΑΙΟΥ ΤΟΥ ΣΕΡΒΟΥ.

Πνευματικός τους πατέρας ήταν ο μεγαλόσχημος αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Κουργκάνοφ (1933), πνευματικό παιδί των Πατέρων της Όπτινα . Αυτοί οι μοναχοί έφεραν μαζί τους το ίδιο ησυχαστικό πνεύμα κοινοβιακού μοναχισμού που υπήρχε στο Βαλαάμ και την Όπτινα. Η Μονή Μίλκοβο ακολουθούσε το αυστηρό τυπικό του Βαλαάμ και οι ακολουθίες ήταν τυπικά «ρωσικές» — συχνά διαρκούσαν πολλές ώρες.

Οι μοναχοί ακολουθούσαν αυστηρή νηστεία και ο προσευχητικός κανόνας στο κελί ήταν μακρύς και κουραστικός. Θεία Λειτουργία γινόταν καθημερινά. Σε ολόκληρη τη ζωή του ως ιερομόναχος, ο π. Θαδδαίος αγωνίστηκε να τηρεί τον προσευχητικό κανόνα του Βαλαάμ και να τελεί καθημερινά τη Θεία Λειτουργία, ακόμα και όταν ήταν πολύ άρρωστος. Συχνά επαναλάμβανε τα λόγια του αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης: «Όταν δεν τελώ τη Θεία Λειτουργία, νιώθω πως πεθαίνω!».

Πολλά χρόνια αργότερα, ο π. Θαδδαίος θα αφηγούνταν την άφιξη του στο μοναστήρι: «Στις πύλες της Μονής Μίλκοβο, είδα έναν νέο δόκιμο και τον ρώτησα εάν ο ηγούμενος ήταν εκεί. Πράγματι ήταν. 0 δόκιμος συμφώνησε να με πάει μέχρις αυτόν. 0 ηγούμενος είχε ανασηκώσει τα ράσα του και πατούσε με γυμνά πέλματα λάσπη ανακατωμένη με άχυρο. Με κοίταξε και είπε, "Ώστε θέλεις να γίνεις μοναχός;". Απάντησα καταφατικά. "Καλώς", μου είπε. "φτιάχνω μια μπάνιγια για τους αδελφούς".

Έδωσε οδηγίες στον δόκιμο να με οδηγήσει στην τράπεζα και να μου δώσει κάτι να φάω. "Δώσ' του και ένα κελί για να ξεκουραστεί. Θα έχουμε αγρυπνία απόψε. Αυτός ο νεαρός δεν είναι συνηθισμένος στις μακρές αγρυπνίες μας". Η αγρυπνία ήταν όντως πολύ μεγάλη. Ξεκίνησε στις έξι και τελείωσε στις έντεκα. Τελούσαν τη Θεία Λειτουργία καθώς και τον πλήρη κύκλο ακολουθιών ημερησίως. Όταν πέρασε μια εβδομάδα, ο ηγούμενος με κάλεσε και με ρώτησε, "Σου αρέσει εδώ; Θα ήθελες να μείνεις;". Του απάντησα ότι πολύ θα ήθελα να μείνω. "Καλώς", είπε ο ηγούμενος. "Έχω ήδη μιλήσει στον π. Παύλο".

0 π. Παύλος ήταν απ' τη Βοσνία, ηλικιωμένος μοναχός εβδομήντα περίπου ετών. Είχε ζήσει πολλά χρόνια στην Αμερική και όταν επέστρεψε στη Σερβία, έγινε αρχικά μοναχός στην Μονή Γκορνγιάκ. "0 π. Παύλος φροντίζει τα αμπέλια. Δίπλα στα αμπέλια υπάρχει ένα μικρό σπίτι. Εκεί κοιμάται. Θα φροντίζεις τώρα εσύ τα αμπέλια και ο π. Παύλος θα έρθει κάτω στο μοναστήρι να βοηθήσει τους αδελφούς. Είναι έμπειρος μοναχός". Και έτσι έμεινα στην Μονή Μίλκοβο».

Ήταν περίπου τριάντα μοναχοί στο μοναστήρι. 0 Μεγαλόσχημος Μοναχός Αμβρόσιος ήταν ο ζωντανός ήλιος της Μονής Μίλκοβο και ζούσε αγία ζωή. Ως υποτακτικός, είχε ζήσει υπό την καθοδήγηση του γέροντος Θεοδοσίου, οικονόμου της Σκήτης της Όπτινα. Ο π. Αμβρόσιος είχε το χάρισμα της αδιάλειπτης προσευχής και ζούσε μέσα σε αδιάκοπη μνήμη θανάτου. Εξέπεμπε την ειρήνη και τη χαρά της Βασιλείας του Θεού. 0 π. Θαδδαίος. που μέχρι τέλους της επίγειας ζωής του έτρεφε φλογερή αγάπη για τον πνευματικό του δάσκαλο, έλεγε: «0 π. Αμβρόσιος ακτινοβολούσε μια απίστευτη και καθαρή αγάπη. Είχε λάβει την πολυτιμότερη δωρεά από όλους τους Γέροντες της Όπτινα — το χάρισμα της αγάπης.

Ποτέ δεν νευρίαζε με οποιονδήποτε απ' τους μοναχούς ή τους δοκίμους, και ποτέ δεν τους απευθυνόταν με λόγια αιχμηρά. Ανεχόταν τα πάντα με υπομονή και συγχωρούσε τους πάντες. Απόθετε όλες τις φροντίδες και τα βάρη του στα πόδια του Κυρίου και μόνο σε Εκείνον εμπιστευόταν τις θλίψεις του. Αγωνιζόταν να το περάσει αυτό στην αδελφότητα της μονής του, και πολλοί από τους μοναχούς έμαθαν πώς να καλλιεργούν και να τηρούν στην καθημερινή τους ζωή μια τέτοια απαθή αγάπη, που αγκαλιάζει τους πάντες».

Ήταν αυτό το πνεύμα της θείας αγάπης που ο γέρων Αμβρόσιος (υπόδειγμα ο ίδιος ενάρετης ζωής) άναψε σαν σπίθα στην καθαρή ψυχή του αδελφού Τόμισλαβ, για τον οποίο αυτή η θεία αγάπη θα παρέμενε πάντοτε το μοναδικό μέτρο αληθινής ζωής. Ο π. Αμβρόσιος «ήταν πάντα ο πρώτος που έφτανε στην εκκλησία για τις ακολουθίες, και στεκόταν πίσω από τη θέση του ηγουμένου. Μπορούσες να δεις ότι τον απασχολούσε πάρα πολύ η φροντίδα του μοναστηριού, αλλά ποτέ δεν παραπονέθηκε σε κανέναν, εμπιστευόμενος τα πάντα στον Θεό μόνο. Ουδέποτε τιμώρησε κάποιον ή είχε κακό λογισμό για τον οποιονδήποτε, ούτε βέβαια κοίταξε ποτέ κάποιον με θυμό. Αγαπούσε τον καθένα όπως ακριβώς ήταν, και προσευχόταν στον Θεό για τον φωτισμό ενός εκάστου. Δίδαξε τους άλλους κυρίως με το παράδειγμα του, δια του οποίου αγωνίστηκε να οδηγήσει όλους στην οδό της σωτηρίας».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ. ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

ΟΤΑΝ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΑΔΔΑΙΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΆΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

Ο Θεός αξίωσε τον αδελφό Τόμισλαβ να συναντήσει τον Ιερομόναχο Ιωάννη (Μαξίμοβιτς), που αργότερα έγινε Επίσκοπος Σαγκάης και μετά Σαν Φρανσίσκο, ο οποίος μετά την κοίμηση του διακηρύχθηκε άγιος. 0 π. Θαδδαίος θυμόταν αργότερα: «Δίδασκε στο Σεμινάριο της Βίτολα, και κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών ερχόταν συχνά στη Μονή Μίλκοβο για να περάσει το καλοκαίρι.

Οικονόμος του μοναστηριού εκείνο τον καιρό ήταν ο π. Πέτρος, που κάποτε είχε διατελέσει κυβερνήτης μιας πολύ μεγάλης περιοχής της αυτοκρατορικής Ρωσίας, μεγαλύτερης ακόμα και από τη Σερβία. Μας ζήτησε να πάμε και να ξεχορταριάσουμε τους κήπους του μοναστηριού. Έτυχε να δουλέψω μαζί με τον Ιερομόναχο Ιωάννη... Εκείνος έβγαζε τα αγριόχορτα από τη μία μεριά του κήπου και εγώ απ' την άλλη. Του έκανα κάποιες ερωτήσεις και μου μίλησε για τους βίους των αγίων, και περάσαμε αρκετή ώρα συζητώντας.

Αλλά ο π. Πέτρος το πρόσεξε και άρχισε να μαλώνει τον π. Ιωάννη. Τι νομίζεις πως κάνεις; Ψυχαγωγείς τον νεαρό δόκιμο από δώ ενώ υπάρχει δουλειά που πρέπει να γίνει;". Και ο π. Ιωάννης απάντησε, "Συγχώρεσε με, μπάτιουσκα, συγχώρεσε με. Θα κάνω τη δουλειά μου!". Ήταν πολύ ευλαβής και έκανε πολλές πνευματικές ασκήσεις. Διάβαζε πολύ τους αγίους Πατέρες και ήξερε πολλά ψυχωφέλιμα πράγματα, ώστε όταν άρχιζε να μιλάει, σταματούσα ότι έκανα, για να τον ακούσω».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ. ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.

Εκδήλωση Ιστορικής μνήμης της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως και του διωγμού του Ελληνοχριστιανικού πληθυσμού της Μικράς Ασίας το 1922 από τους Τούρκους . ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΙΚΑΙΑΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ

Μετά μεγίστης χαράς γίνεται γνωστό στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ενορίας μας και του Λαού του Περάματος και των γύρω Δήμων ότι την 2ην του μηνός Ιουνίου και ώρα 7:30μμ θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση ιστορικής μνήμης της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως και του διωγμού του Ελληνοχριστιανικού πληθυσμού της Μικράς Ασίας το 1922 από τους

Τούρκους.

Κεντρικός ομιλητής ο πρώην Υπουργός συγγραφέας και ιστορικός ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΨΗΣ

Το πρόγραμμα θα πλαισιωθεί από την χορωδία <Μουσικές Δημιουργίες> και το συγκρότημα <Μουσικό Σύνολο> του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου και από τα χορευτικά συγκροτήματα των συλλόγων της πόλεως μας.

Θα παρατεθεί γεύμα και αναψυκτικό στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού.

Δια το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο

Πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Κατής

Προσκλήσεις για την εκδήλωση μπορείτε να βρείτε στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Περάματος.

ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ Η ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΩΜΑ ΜΟΥ.

ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ Η ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΩΜΑ ΜΟΥ..

Εμείς οι άνθρωποι θερίζουμε πάντοτε τους καρπούς των λογισμών και των πόθων μας. Αν οι πόθοι και οι λογισμοί μας είναι μοχθηροί, δεν μπορούμε να αποκομίσουμε καλούς καρπούς. Ολόκληρη η ανθρωπότητα θερίζει τους καρπούς των λογισμών και των πόθων της. 0 Κύριος είπε για τη Δευτέρα Παρουσία Του: «πλην ό υιός τού άνθρωπου ελθών άρα εύρήσει την πίστιν επί της γης;» (Λουκ. 18,8). Να γιατί πρέπει να πασχίσουμε να βελτιώσουμε τον χαρακτήρα μας, όσο είμαστε ακόμα στην παρούσα ζωή — με αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα είναι που θα περάσουμε στην αιώνια ζωή.

Έχουμε την ευκαιρία εδώ να αλλάξουμε προς το καλύτερο, αν μετανοήσουμε για όλες τις κακές μας επιλογές' όταν όμως μια ψυχή περάσει στην αιωνιότητα δεν έχει πια την ικανότητα να προσευχηθεί για τον εαυτό της. Δεν το ήξερα αυτό, αλλά κάποτε είχα την ευκαιρία να νιώσω σαν να ετοιμαζόταν η ψυχή μου να αναχωρήσει από το σώμα μου.

Ένιωσα ότι δεν μπορούσα πλέον να προσευχηθώ για τον εαυτό μου. Προσευχήθηκε ένας μοναχός για μένα, αλλά εγώ δεν μπορούσα: ο καιρός της μετανοίας μου είχε τελειώσει.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ. ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.

Footage of the reaction of the Chinese Christians after seeing a Bible for the first time. Share this video to awaken the church and make them value the freedom that we take for granted.