ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ΦΥΛΛΑΔΑ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΣΙΝΑΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΕ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΗ ΠΕΡΓΑΜΗΝΗ

ΦΥΛΛΑΔΑ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΣΙΝΑΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΕ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΗ ΠΕΡΓΑΜΗΝΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΣΙΝΑ. Healing at Mount Sinai

https://www.flickr.com/photos/106240515@N07/?v=1

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ - ΨΑΛΜΙΚΑ ΑΝΤΙΦΩΝΑ «ουκ εις τέλος όργισθήσεται, ουδέ εις τον αιώνα μηνίει'"

Αυτός λοιπόν, ό έλεήμων, ό οικτίρμων, ό μακρόθυμος, ό πολυέλεος Κύριος:

ουκ εις τέλος όργισθήσεται, ουδέ εις τον αιώνα μηνίει'

Ποτέ δεν θα μείνει οργισμένος μέχρι το τέλος.

 Ούτε αιωνίως θα βρίσκεται σέ μία μήνη, πού είναι ταυτόσημο σχεδόν με την οργή. 

Τάδε λέγει Κύριος, μάς λέει ό Ησαΐας, ό Ύψιστος, ό εν ύψηλοίς κατοικών τον αιώνα, άγιος εν άγίοις όνομα αύτώ, Κύριος Ύψιστος εν άγίοις αναπαυόμενος και όλιγοψύχοις διδούς μακροθυμία (στους ολιγόψυχους προσφέρει μακροθυμία, δηλαδή στους αδύναμους) και διδούς ζωήν τοις συντετριμμένοις την καρδίαν (προσφέρει ζωή σ’ αυτούς πού είναι διαλυμένοι εσωτερικά) ουκ εις τον αιώνα εκδικήσου υμάς, ουδέ διαπαντος όργισθήσομαί υμίν πνεύμα γάρ παρ' εμού εξελεύσεταί και πνοή πάσαν εγώ εποίησα (εγώ θα σας δώσω ζωή, εγώ την έχω τη ζωή Εγώ θα κάνω να ζωντανεύετε συνέχεια) (Ήσ. 57,15-16)

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. ΕΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΓΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ . ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ.

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ - ΨΑΛΜΙΚΑ ΑΝΤΙΦΩΝΑ «Οικτίρμων και ελεήμων ό Κύριος, μακρόθυμος και πολυέλεος»

«Οικτίρμων και ελεήμων ό Κύριος, μακρόθυμος και πολυέλεος»

Ό ποιητής επαναλαμβάνει, σχεδόν κατά λέξη, την αποκάλυψη πού έγινε στον Μωυσή όταν αυτός ζήτησε να μάθει ποιος είναι ό Θεός πού τον καλεί να οργανώσει τον λαό του σέ λαό του Θεού.

Άς δούμε το χωρίο.

 Ό Μωυσής θέλει να δει το πρόσωπο του Θεού: έμφάνισόν μοι σεαυτόν. Ό Θεός του άπαντάει: Ού μη ιδη άνθρωπος το πρόσωπόν μου και ζήσεται. Και καλεί τον Μωυσή να κρυφτεί σέ μια πέτρα, δηλαδή να βρεθεί μέσα σέ σκοτάδι, μέχρι ό Θεός να περάσει μπροστά του, και βγαίνοντας από το σκοτάδι να δει μόνον τά νώτα της παρουσίας του: Και είπε Κύριος ιδού τόπος παρ' έμοί, στήση επί της πέτρας ήνίκα ο’ αν παρέλθη ή δόξα μου, και θήσω σε εις οπήν της πέτρας και σκεπάσω τη χερί μου επί σέ, εως αν παρέλθω και άφελώ| την χείρα, και τότε όψει τά οπίσω μου, το δε πρόσωπόν μου ουκ όφθήσεταί σοι (Έξ 33,21-23). Όμως, λίγο παρακάτω, όταν ό Θεός του παραδίδει το Νόμο, του αποκαλύπτει το όνομα του ώς ενέργειες: Κύριος ό θεός οικτίρμων και έλεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος και αληθινός, και δικαιοσύνην διατηρών και έλεος εις χιλιάδας ( Έξ. 34,5- 7). 

Ό Θεός παρουσιάστηκε ώς έλεος. Ό ίδιος ό Χριστός έχει διακηρύξει επίσης ότι δεν ήλθε για να κρίνει, αλλά ήλθε για να σώσει. Είναι ή επίσημη διακήρυξή του. Δύο χιλιάδες χρόνια τώρα οι χριστιανοί το ξεχνάμε αυτό και όλο κρίνουμε, σπανίως τον εαυτό μας, συνήθως τούς άλλους. Ακόμα και όταν κρίνουμε τον εαυτό μας, το κάνουμε για να κρίνουμε τούς άλλους επί τη προφάσει ότι κρίνουμε τον εαυτό μας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. ΕΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΓΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ . ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ.

Μυνήματα του μοναχισμού στη σύγχρονη γυναίκα.

To ποίμνιο του αββά Ισαάκ του Σύρου...

To ποίμνιο του αββά Ισαάκ του Σύρου...οι συμπατριώτες του της αρχαίας Νινευί...

4500 οικογένειες χριστιανών ασσυρίων του Ιράκ κοιμούνται στους δρόμους της πόλης Ερμπίλ 

όπου κατέφυγαν για να γλυτώσουν την σφαγή από τους ισλαμιστές της Κλίντον...

η πόλη είναι υπό κουρδικό έλεγχο αλλά απειλείται και αυτή τις τελευταίες μέρες...

https://www.facebook.com/misha.sarov?fref=ts

"Cheroubikon (Cherubic Hymn) by Mily Balakirev (1836-1910), sung in Slavonic"

Παγκύπριος Χάρτης Προσκυνηματικών Περιηγήσεων.

http://www.churchofcyprus.org.cy/documents/POSTER_NICOS_KYPROS-Greek_351222.pdf


http://www.churchofcyprus.org.cy/article.php?articleID=2886

Το χέρι του Θεού στη Σιέρα Λεόνε (1ο μέρος)

Παγκύπριος Σύλλογος Ορθοδόξου Παραδόσεως "Οι Φίλοι του Αγίου Όρους" ΤΕΥΧΟΣ 103. ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2014.

Το Τεύχος 103: Άνοιξη - Καλοκαίρι 2014 έχει αναρτηθεί.

http://www.orthodoximartyria.com/periodiko/103_Spring_Summer_2014.pdf

Δεν έχουν εμφανιστεί τα ''φιδάκια της Παναγίας''

Πού πήγαν φέτος τα «φιδάκια της Παναγίας» και δεν εμφανίστηκαν στην Κεφαλονιά;

Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί τους κατοίκους στα χωριά Μαρκόπουλο και Αργίνια, καθώς κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου, κάνουν την εμφάνισή τους και κυκλοφορούν ανάμεσα στους πιστούς, μέχρι την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου, όπου και κρύβονται πάλι στις φωλιές τους.

Υπενθυμίζεται ότι συγκεκριμένα φιδάκια, έχουν ένα σημάδι στο κεφάλι σε σχήμα σταυρού και θεωρούνται «ιερά» από τους πιστούς, ενώ η παρουσία τους σηματοδοτεί την καλοτυχία.

Ωστόσο, πολλοί συνδέουν το γεγονός με τους σεισμούς που σημειώθηκαν τον Γενάρη και τον Φλεβάρη, ενώ ύμφωνα με την παράδοση, τα φιδάκια δεν είχαν εμφανιστεί το 1953, όταν ισχυροί σεισμοί είχαν προκαλέσει ολική καταστροφή στο νησί.

Σημειώνεται επίσης ότι το φαινόμενο είχε συμβεί πάλι το 1987 και το 2005 - χωρίς πάντως να συνοδευτεί από κάποια φυσική καταστροφή ή άλλο κακό.



http://www.romfea.gr/diafora-ekklisiastika/25849-2014-08-09-13-07-15

ΑΣΕ ΤΟ TAVOR, ΑΝΕΒΑ ΣΤΟ ΘΑΒΩΡ. ΠΑΤΗΡ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΝΑΝΟΣ.

ΑΣΕ ΤΟ TAVOR, ΑΝΕΒΑ ΣΤΟ ΘΑΒΩΡ

Είπαν

οι μεθυσμένοι μαθητές

στον Κύριο:

Να μείνουμε

για πάντα εδώ.

Και τι θα τρώμε, ρε παιδιά;

Τι θα πίνουμε;

Πού θα κοιμόμαστε

το βράδυ;Τρελαθήκαμε εντελώς;

Όταν η καρδιά μεθάει,

παύει να ρωτάει.

Παύει να είναι λογική.

Γίνεται παλαβή.

Τρελή εν Χριστώ.

Θεότρελη.

Είναι του έρωτα

η λογική αυτή.

Της έκστασης.

Του πόθου.

Της μεταμόρφωσης.

Που βρίσκει πλούτο,

στο ξερό βουνό.

Χαρά,

στην ερημιά.

Καρδιά γεμάτη,

ενώ κοιμάται

πάνω σε φτωχά κλαδιά.

Αρκεί να βλέπει

σταθερά

τα μάτια που αγαπά.

Κι όλα τα ξεχνά.

Υγ.: Μου θυμίζει αγαπημένες παρέες που κάθονται ώρες ατελείωτες

σε καφετέριες, πίνοντας ένα ποτάκι,

μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν την καρέκλα που πιάνουν.

Αυτό που τους χορταίνει είναι ο μεταξύ τους σύνδεσμος

και η θερμή αγάπη.

Το ποτό είναι απλά η αφορμή.

Θα μπορούσαν και χωρίς αυτό.

*πάντως το Tavor,

πωλείται μόνο στα φαρμακεία,

με συνταγή γιατρού,

και δεν είναι αντηλιακό.

κείμενο π. Ανδρέα Κονάνου

THE KIEV CAVES A short history of this monastic enclave

\THE KIEV CAVES

A short history of this monastic enclave

            According to the Primary Chronicle, in the early 11^th century, Anthony, an Orthodox monk from Esphigmenon Monastery on Mount Athos, Greece, originally from Liubec of the Principality of Chernihiv, returned to Rus’  and settled in Kiev as a missionary of monastic tradition to Kievan Rus’.  He chose a cave at the Berestov Mount that overlooked the Dnieper River and a community of disciples soon grew.  Prince Iziaslav I of Kiev ceded the whole mount to the Atonite monks who founded a Monastery built by architects from Constantinople.

THE CAVES—The Kiev Pechersk Lavra caverns are a very complex system of narrow underground corridors along with numerous living quarters and underground chapels.  In 1051, the monk Anthony had settled in an old cave in one of the hills surrounding the Kiev Perchersk Lavra.  This cave apparently grew, with numerous additions including corridors and a Church, and is now what we know as the Far Caves.  In 1057, Anthony moved to a cave near the Upper Lavra, now called the Near Caves.  Foreign travelers in the 16^th and 17^th centuries had written that the catacombs of the Lavra stretched for hundreds of kilometers reaching as far as Moscow and Novgorod.  One of the Elders who lived and is buried in the Kiev Caves is Elder Pimen.  The miraculous ending to his life follows.  I have translated it from the Greek which was taken from a book entitled “Blessed Repose.”  It is a fascinating story of how holy men and women prepared themselves for their passage from this life to the life of eternity that has been prepared for all of us who believe in Jesus Christ.

THOSE WHO TONSURED ME A MONK HAVE COME TO TAKE

ME WITH THEM

by The Holy Elder Pimen of the Kiev Caves

            The Elder Pimen was bedridden from the day that he was tonsured an Orthodox monk.  From that day on, instead of being angry with God he constantly glorified the name of the Savior, his Lord.  When the time had arrived for his departure from this world, God sent an apocalyptic sign to him: the night before his departure, there appeared on the roof of the dining room three bright, fiery pillars of light which shown their light upon the Church.  The monks who saw these lights were startled.  The Lord of life and death had sent His Angels to receive the soul of the suffering monk.  When the light of day had arrived, the Elder discovered that he had been completely healed.  In fact, all signs of his long illness had completely disappeared from his body.  He felt himself to be strong and resilient and he got up from his bed.  Even after experiencing this, he realized that his time had come for his departure from the world.  In great joy, he proceeded to visit all his brother monks. He bowed before them and asked for their forgiveness.

            He said to startled monks: “I am leaving and I have come to bid you all farewell.”  They could not believe their eyes that this man who had been bedridden for all those years was now well and was greeting them.  He then returned to the infirmary and said to the patients there:  “My dear brothers, get up from your beds and follow me in the name of the Lord!” As soon as he said these words to them, they all were instantly healed and got up from their beds.  They all followed the Elder glorifying the name of God.  The Elder Pimen then went to the Church and requested to receive Holy Communion for the last time.  After receiving Holy Communion he picked up his funeral bier and walked directly to his burial cave.  He knew exactly where to go even though he had never been there before. 

            As soon as he entered his burial cave, he proceeded to reverence the grave of the Elder Anthony.  He then showed his brother monks the place where he would be buried.  Finally, the Elder was quiet for awhile and then waited.  A moment deathly silence followed when suddenly the silence was broken by a triumphant outburst of the Elder.  He said: “They have come, my brothers.”  “Those who tonsured me a monk have come to take me with them.”  Upon saying these words the Elder Pimen lay down upon his funeral bier, closed his eyes and surrendered his soul to the Lord.

Translated from the Greek by:

+Fr. Constantine (Charles) J. Simones, August 6, 2014, Waterford, CT, USA, 

ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ

GLORIFIED IS THE NAME OF GOD IN HIS HOLY SAINTS

KOLIVA, THE BOILED WHEAT THAT IS USED AT ORTHODOX CHRISTIAN MEMORIAL SERVICES

KOLIVA, THE BOILED WHEAT THAT IS USED AT

ORTHODOX CHRISTIAN MEMORIAL SERVICES

DISHES OF KOLIVA (BOILED WHEAT) FOR MEMORIALS

            Koliva is the name given to the mixture of boiled wheat, sugar and other ingredients (such as raisins, almonds and spices) which are presented at Orthodox Christian Memorial Services.  Following the Memorial Service, the Koliva is bagged and passed out to the congregation.  It is traditional for members of the congregation as they eat the Koliva to say “May God grant them eternal blessedness.”  Wheat early in the history of the Christian Church became a symbol of the resurrection which we expect, based on Christ’s word: “Truly, truly, I say to you, unless a grain of wheat falls into the earth and dies, it remains alone; but if it dies, it bears much fruit.” (Mt. 12:24).   Thus, the wheat becomes a symbol of what we confess to be our faith in the Creed: “I expect the resurrection of the dead; and the life of the world to come.”  The sugar is added as a prayer that the deceased’s resurrection will be a sweet and pleasant one.  It is especially significant because each person shares in the symbol not only as part of the service, but also through consuming some of the Koliva, and offering a personal prayer for the deceased.

Dear People,

            I recently was visiting an Orthodox Church during which a forty-day memorial service was being offered for a deceased member of the Orthodox Christian Church.  Apparently the members of this person’s extended family had drifted away from the Orthodox Church.  In doing so, they appeared to have lost touch with the living Tradition of Holy Orthodoxy.  This had become very evident at the forty-day memorial service they had scheduled.  At the conclusion of the Divine Liturgy, the priest of the Church assisted by me went out to the table on the bema (σωλέα) where the tray of Koliva had been placed.  I noticed that instead of a tray of Koliva, the family had offered a beautifully decorated cake.  Some confectionary shop had prepared this cake in place of the tradition Koliva (boiled wheat).  I believe that there was also a pretty flower that was part of the decoration.  I found this to be very strange and then my suspicions were confirmed when later during the coffee hour, I discovered that the cake was cut up and served to the faithful.  I did not see one kernel of boiled wheat in the cake.  Two days later, I providentially was surfing the internet in Greece when I found the following story.  It is a revelation about the importance of using boiled wheat at Orthodox Christian memorial services.   When I read this story I found it to be providential since I had just witnessed a confectionary cake used in a Greek Orthodox Memorial Service in place of Koliva.  The title of this article is:

IF YOU FORGET US, WE FALL EVEN FURTHER DOWN

            It is very important for us to pray and to prepare memorial services for the souls of the deceased.  This is dramatically shown to us in the following two real life experiences that happened in Greece.  These stories were told to us by two pious and honorable pilgrims of the Orthodox Church.  One lady told us about the following incident:

            “On the anniversary of my mother’s death, I totally forgot the date on which I should have had a memorial service.  On the same night of that anniversary my daughter, the niece of the deceased dreamt of her.  During the dream she told her how terribly upset she was about us forgetting the anniversary of her death. She said: “Ask your mother why she forgot about me.  She did not even light a candle in my memory.  I had left her in charge of everything and she forgot.  When you people forget those of us who have died, we fall ever deeper into despair.”  And it is true that my mother always was very responsible when it came to honoring our relatives that have passed away.  My mother the very next day boiled the wheat and took it to the Church for a memorial service.”

            The other woman told me something similar in reference to memorial services with boiled wheat.  This woman said that she forgot to prepare the so-called golden boiled wheat for her mother.  In the city of Roumeli, Greece, the Saturday before Pentecost Sunday is referred to as the Saturday of Souls when the faithful have memorial services for their loved ones.   That particular Saturday is the last day of the Post-Paschal period when the Church considers the heavenly realm to be especially open to our prayers for those who have fallen asleep and this is why they call them the golden koliva.  That same night this woman saw her mother standing in front of an icon of the Holy Mother and she was eating Koliva with a spoon.   But she was eating  Koliva from the plates that were prepared for other people.  She asked her mother in the dream: “Mother, why are you eating Koliva from the plates of other people?  Her mother answered: “What am I supposed to do since you did not prepare for me any Koliva?”  This response terribly troubled the heart of the daughter.  From that very day, she says that she never forgets her religious obligations to those deceased members of her family.

WHAT AM I SUPPOSED TO DO DEAR AUNT? I AM

LOOKING FOR JUST ONE KERNEL OF WHEAT

            In a town near Roumeli, Greece a relatively young man left this world for eternity.  When the time had arrived for the traditional Church memorial service forty days after his death, the family ordered a tray of Koliva at a confectionary shop.  The order was given to a very good confectionary shop in a neighboring city.  The people at this confectionary shop wanted to please the people who ordered the Koliva.  You can’t imagine the array of ingredients they used for the koliva tray.  They used sugary ornaments on the tray along with flowers, various types of sugars, and frostings.  The ingredients had everything but the necessary boiled wheat (Koliva).  The memorial service took place and that night an aunt of the deceased saw him in her dream.  She saw him angrily pulling off all of the various decorative pieces that had been placed on the koliva tray.  The aunt said to him: “Costa, why are you pulling off the decorative pieces from the tray?”  He in response looked at her angrily and said: “What am I to do dear aunt?  I am looking for a single kernel of wheat to eat.” 

            Let us take seriously these two revelations from the other world that tells us we should always prepare the memorial tray with boiled wheat.  We should also always prepare the tray of Koliva to be as plain as possible.  The Lord said: “Most assuredly, I say to you, unless a grain of wheat falls into the ground and dies, it remains alone; but if it dies, it produces much grain.” John 12:24.  

Ο ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΤΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ.

Ο όσιος συγγραφέας. μ’ ένα προφητικό τόνο, σημειώνει: «Στους έσχατους χρόνους το στενό δρόμο θα τον εγκαταλείψουν σχεδόν όλοι. Θα προτιμήσουν ν' άκολουθήσουν το φαρδύ δρόμο. Αυτό όμως δέ σημαίνει πώς ό φαρδύς δρόμος έχασε το χαρακτηριστικό του να οδηγεί στην απώλεια ή ό στενός δρόμος δεν είναι αναγκαίος, για να οδηγηθεί ό άνθρωπος στη σωτηρία του. 

Ό σπουδαίος ποιητής Τ.S. ΕΙiοt είχε πει ότι, “δεν ωφελεί να κάνεις το χριστιανισμό εύκολο... Κι ό τελευταίος χριστιανός μπορεί και πρέπει να ζει μια τέτοια μορφή ζωής, πού για το σύγχρονο κόσμο είναι ασκητική”... Όποιος θέλει να σωθεί, πρέπει οπωσδήποτε ν ακολουθήσει το στενό δρόμο, όπως είπε πολύ καθαρά και με σαφήνεια ό Σωτήρας μας...Υπάρχουν πολλοί δρόμοι πνευματικής ζωής. Ο δρόμος της νοερας προσευχής όμως, είναι ό βασιλικός, ό εκλεκτός. Εξυψώνει τον άνθρωπο κι από γή και σποδό, τον κάνει υιό τού Θεού... Η απαλλαγή από τά πάθη και ό αγιασμός, δεν είναι δυνατά χωρίς την απόκτηση της νοεράς προσευχής...».

ΟΣΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ: «Ή Στενή Πύλη», Μετάφραση και επιμέλεια Πέτρου Μπότση, Αθήνα 2014

ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ ΣΠΑΝΙΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ.

Εἶναι ἓνα μή ὁλοκληρωμένο ἀφιέρωμα τοῦ κ.Στυλιανοῦ Κεμεντσετζίδη στόν ὃσιο Γέροντα καί πνευματικό του πατέρα.Ἀρχίζει μέ κάποιες κινηματογραφικές λήψεις ἀπό τήν Αἲγινα,ἀκολουθοῦν εἰκόνες ἀπό τήν Πάρο καί τήν Μονή Λογγοβάρδας τῆς ὁποίας διετέλεσε ἡγούμενος γιά πολλά χρόνια.

Οἱ περισσότερες εἰκόνες πού ἀφοροῦν τόν ὃσιο Φιλόθεο,προέρχονται ἀπό τήν Μονή Θαψανῶν ὃπου ἐγκαταβίωσε τά τελευταία χρόνια τῆς ζωῆς του.

Τό ἀφιέρωμα ὁλοκληρώνεται μέ εἰκόνες ἀπό τήν ἐξόδιο ἀκολουθία στήν Ἑκατονταπυλιανή καί τήν ταφή του στήν Μονή Θαψανῶν.

Ή άνάβασις προς την κορυφή --- Ή ζωή και το μαρτύριο του π. ΙGOR ROZIN(γ')

Ή άνάβασις προς την κορυφή

Ή ζωή και το μαρτύριο του π. ΙGOR ROZIN(γ')

 Ο πνευματικός του Ιgor-, ό π. Vyacheslav, ήταν αυτός που πρότεινε να χειροτονηθεί ιερέας. Ή πρόταση αυτή ήταν τελείως απροσδόκητη για τον 

Ιgor και έτσι δίσταζε για πολύ καιρό να την δεχθή. Αισθανόταν πώς εμπόδια ήταν ή προχωρημένη ηλικία του -ήταν ήδη σαρανταδύο χρόνων-, ή πτωχή μνήμη του και ή έλλειψη μορφώσεώς του.

Όμως ό π. Vyacheslav επέμενε και μάλιστα θεωρούσε τον Ιgor κατάλληλο για εφημέριο σέ ένα ναό πού μόλις άρχισε να ξαναλειτουργεί στο TYRNYAUZ μετά την πτώση τού κομμουνισμού. Παρ’ όλο το δισταγμό του Ιgor έδειξε υπακοή και συμφώνησε.

Στις 19 Ιουλίου, στη μνήμη τού άγιου Σεραφείμ τού Σαρώφ, ό  Ιgor χειροτονήθηκε διάκονος. Τρεις ημέρες αργότερα, της αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, έγινε ή χειροτονία του σέ Ιερέα από τον επίσκοπο Γεδεών.

Ή πρεσβυτέρα Αικατερίνη παρατήρησε πώς, μετά από την χειροτονία του, ό π.Ιgor έγινε ήρεμος, πράος και χαρούμενος και ή χάρις τον επισκίασε.

Ό ναός στο TYRNYAUZ ήταν σέ άθλια κατάσταση. Είχαν σαπίσει οι τοίχοι και ή σκεπή έσταζε από παντού. Ωστόσο ό π. Ιgor αγάπησε το ναό και τούς ενορίτες πραγματικά. Πήρε τά εργαλεία στα χέρια του και ανακαίνισε το ναό. Όλη ή οικογένεια τον βοήθησε. Κουβάλησαν τά ξύλα από το κοντινό δάσος, έβαψαν και ασβέστωσαν το ναό και έχτισαν την άγια τράπεζα μόνοι τους.

Όπως προαναφέρθηκε, το 90% των κατοίκων τού TYRNYAUZ  ήταν μουσουλμάνοι. Αλλά αυτό δεν ήταν εμπόδιο για τον π. Ιgor  Πάνω απ’ όλα ήθελε να υπηρέτηση το Θεό. Ή πρώτη θ. λειτουργία έγινε κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Πολλοί συμμετείχαν άλλοι για να προσευχηθούν και άλλοι για να δουν τον καινούργιο Ιερέα. Ό π. Ιgor τούς δέχθηκε όλους με Αγάπη.

Ό π.  Ιgor λειτουργούσε κάθε Σάββατο και Κυριακή και στις εορτές. Κάθε Τετάρτη διάβαζαν το Ακάθιστο Ύμνο μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Πάντα έλεγε ό π. Ιgor «Και ένας μόνο να έρθει να λειτουργηθεί, εγώ θα λειτουργήσω». Λειτουργούσε χωρίς βιασύνη, με προσοχή και κατάνυξη. Όταν τον ρωτούσαν για διάφορα πράγματα την ώρα της ακολουθίας, συνήθιζε να λέει «Δεν καταλαβαίνετε; Υπηρετώ τον Θεό και δεν μπορείτε να με περισπάτε με ένα σωρό άλλα πράγματα. Αυτά μπορούν να αποφασιστούν μετά την ακολουθία».

Ό π. Ιgor ντρεπόταν για την αγραμματοσύνη του και πολλές φορές ζήτησε ευλογία να παρακολούθηση κάποιο θεολογικό σεμινάριο. Αλλά ό επίσκοπος τού είπε Θα ήταν καλύτερα να διαβάζεις περισσότερα βιβλία. Όλα όσα χρειάζεσαι θα τα βρεις εκεί.

Έτσι ο π. Ιgor αφιέρωσε όλο το χρόνο τον ελεύθερο στην μελέτη. Η πρεσβύτερα θυμάται πως ο π. Ιgor είχε βιβλία παντού και συνεχώς διάβαζε.

Ιδιαίτερα αγαπούσε τούς βίους τών γερόντων της Όπτινα και τού Βαλαάμ τά έργα τού Ιερού Χρυσοστόμου, τού άγιου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ και τού αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά. Στο έπισκοπεΐο δεν υπήρχαν αρκετά βιβλία και ζητούσε από τούς φίλους του να τού στείλουν.

Στο σπίτι του είχε ξεχωρίσει ένα μικρό κελί -χωρισμένο με σανίδα- για να προσεύχεται και να διαβάζει. Ποτέ δεν έτρωγε πριν τις 3 μ.μ., κι όμως ήξερε να οίκονομή τά πνευματικά του παιδιά στο θέμα της νηστείας ανάλογα με τις δυνάμεις τους.

Σέ σύντομο χρονικό διάστημα οι άνθρωποι άρχισαν να προσέρχωνται στον π. Ιgor και δημιουργήθηκε μιά ζωντανή ενορία. Υπήρχε και κατηχητικό σχολείο για τά παιδιά και τούς ενηλίκους. Φύτευε μέσα στις ψυχές τών παιδιών την Αγάπη για την Εκκλησία και τις άκολουθίες της με ένα διακριτικό τρόπο.

Χάρι στη δραστηριότητα τού π. Ιgοr πολλοί Βalkars (άνθρωποι μιας τουρκικής φυλής από την περιοχή τού Καυκάσου) έγιναν ορθόδοξοι. Επίσης πολλοί μουσουλμάνοι άρχισαν να τον συμβουλεύονται και μερικοί βαπτίσθηκαν κρυφά. Γιατί σύμφωνα με τούς νόμους τους οποίος γινόταν «προδότης» τού Αλλάχ, διωκόταν από την κοινότητα τών μουσουλμάνων ή καταδικαζόταν σέ θάνατο. Οι πιο τολμηροί όμως από αυτούς, όταν μάθαιναν την αλήθεια της πίστεως, προχωρούσαν στο βάπτισμα. Συνήθως αυτοί ήταν οι απόβλητοι της κοινωνίας - αλκοολικοί και αλήτες. Σέ μία τέτοια περίπτωση ένας βαπτίστηκε δεκαπέντε λεπτά πριν πεθάνει.

Ό π. Ιgor παρακολουθούσε τον κάθε ενορίτη και αν δεν παρουσιαζόταν για πολύ καιρό τον επισκεπτόταν. Δεν τον ενδιέφεραν καθόλου τά λεφτά και ποτέ δεν έπαιρνε χρήματα για τά μυστήρια πού τελούσε.

Είτε λόγω τού αιφνίδιου θανάτου τού υιού του (για τον όποιο θα γίνη λόγος σέ επόμενο άρθρο) είτε λόγω τών επανειλημμένων απειλών τών μουσουλμάνων είτε λόγω τού ονείρου πού είχε δει ώς νέος, ό π. . Ιgor άρχισε να αλλάζει και να γίνεται πιο σκεπτικός. Μιλούσε oλο και πιο συχνά για το θάνατο, για τη μεταθανάτια ζωή και για το μαρτύριο.

Εκλιπαρούσε τά πνευματικά του παιδιά να διαβάζουν τά έργα τών Πατέρων, να εργάζονται την σωτηρία τους διά μέσου τών θλίψεων και της βίας. 

Δυνάμωνε την πίστη τους, τούς παρηγορούσε και τούς ενθάρρυνε. Τούς προέτρεπε να μή φοβούνται τούς ανθρώπους τών άλλων θρησκειών άλλα να θέσουν όλες τις ελπίδες τους στο Θεό. Αγαπούσε όλους ανεξαιρέτως, ακόμα κι αυτούς πού τον μισούσαν υπερβαλλόντως.

Είχε πολύ πόνο και θλίψι γιατί οι γονείς του δεν συμφωνούσαν με το δρόμο πού είναι πάρει και οι ίδιοι δεν ήταν βαπτισμένοι. Με τον διακριτικό όμως τρόπο και την υπομονή του κατάφερε να δη την μητέρα του βαπτισμένη ορθόδοξη. Η πρεσβύτερα του θυμάται πως σπάνια χαμογελούσε ο π. Ιgor

αλλά στη βάπτιση της μητέρας του  ένα χαμόγελο κοσμούσε συνεχώς το στόμα του. Μετά το θάνατο τού π. . Ιgor  βαπτίστηκε και ό πατέρας του.

Ό π.Ιgor είχε άντιληφθή τις απειλές για| τη ζωή του, αλλά δεν παραπονιόταν σέ κανέναν. Μία παράταξη φανατικών μουσουλμάνων συνεχώς παρακολουθούσε τί γινόταν στο ναό και φύτευαν μίσος για τούς! ορθοδόξους Χριστιανούς στα παιδιά της  περιοχής.

Το 2001, στην εορτή τού αγίου Γεωργίου τού Τροπαιοφόρου, ένας μεγάλος αριθμός μουσουλμάνων μαζεύτηκε έξω από το ναό και άρχισαν να φωνάζουν «Θα τινάξουμε στον αέρα την εκκλησία σας και θα σκοτώσουμε τον ιερέα σας». Μετά την θεία  λειτουργία ό π. . Ιgor και οι πιστοί έκαναν  λιτανεία γύρω από το ναό μή δίνοντας καμιά σημασία στις φωνές τους. 

Μάλιστα ό π.  Ιgor τούς ράντισε όλους με αγιασμό.

Μετά από μερικές ημέρες ή πρεσβυτέρα βρήκε ένα σκοτωμένο σκυλί έξω στην αυλή τους (κάτι πού συνηθίζουν να κάνουν στον Καύκασο για να προειδοποιήσουν τον εχθρό τους για έναν επικείμενο θάνατο). Ή πρεσβυτέρα φοβήθηκε και έτρεξε να το πι στον π. . Ιgor, ό όποιος δικαιολόγησε το γεγονός ώς τυχαίο και της πρότεινε να μή δώσει σημασία. Ήξερε όμως πολύ καλά τί σήμαινε αυτό και αύξησε την προσευχή του στο Θεό.

Τρεις φορές οι μουσουλμάνοι ρήμαξαν το φράχτη τού ναού, κι όμως ό π. . Ιgor καθησύχασε τούς πιστούς λέγοντας• Τί μουσουλμάνοι; Φύσηξε δυνατός αέρας και έπεσε ό φράχτης.

Ένα πρωί, δύο εβδομάδες πριν το μαρτύριο τού π. . Ιgor, ένας μουσουλμάνος έτρεξε στο σπίτι τού π. . Ιgor αγχωμένος κι άρχισε να χτυπά όλα τά παράθυρα και τις πόρτες. Ή πρεσβυτέρα έτρεξε έξω και τον ρώτησε τί συμβαίνει. Ήθελε να μιλήσει με τον π. . Ιgor. Ήταν πολύ νωρίς και ή πρεσβυτέρα δεν ήθελε να ξυπνήσει τον σύζυγό της. Τον ρώτησε τί τον θέλει και γιατί είναι τόσο αναστατωμένος. «Συμβαίνει κάτι;» τον ρώτησε. Και αυτός απάντησε• «Το ξέρω• το άκουσα με τά ίδια μου τά αυτιά• θέλουν να σκοτώσουν τον μπάτιουσκα». Και σ’ αυτή την περίπτωση ο π. Ιgor έμεινε ήρεμος.

 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΠΙΘΑ ΙΟΥΛΙΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2014.

Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΜΟΥ. ΟΣΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΒΕΛΙΤΣΚΟΦΣΚΙ (1722-1794) ΜΕΡΟΣ 6.ΑΔΕΞΙΟΣ ΣΤΙΣ ΧΕΙΡΩΝΑΚΤΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ.

ΑΔΕΞΙΟΣ ΣΤΙΣ ΧΕΙΡΩΝΑΚΤΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ

Αφού έμεινα κοντά του για λίγες ήμερες, ήρθε σ’ αυτόν κατά θεία οικονομία να τον επισκεφτεί ό ιερομόναχος πού προανάφερα, τον όποιο φιλοξένησε με αγάπη, και επιμόνως τον παρακάλεσε να με πάει στο μοναστήρι του Μόσενσκι. Εκείνος υποσχέθηκε να το κάνει ευχαρίστως. Όταν λοιπόν έφτασε ή ώρα τού τελευταίου πια αποχωρισμού από την αγιότητα του, έπεσα κατ’ ιδίαν στα πόδια του, και φιλώντας τα με δάκρυα έκλαψα και θρήνησα, διότι εξαιτίας της αναξιότητας μου δεν αξιώθηκα να παραμείνω στην άγιά του υπακοή. Αυτός, το κατά δύναμιν, με παρηγόρησε με τούς πνευματικούς του λόγους, συμβουλεύοντάς με να έχω την ελπίδα μου μόνο στον Θεό, ό όποιος μπορεί με το θείο θέλημά Του να τακτοποιήσει τη ζωή μου. Και εγώ, ευχαριστώντας με δάκρυα την αγιότητα του γι’ αυτή την ψυχωφελή συμβουλή του, τον αποχωρίστηκα. 

Αφού λοιπόν τον ευχαριστήσαμε μαζί με τον ιερομόναχο για την αγάπη και τη φιλοξενία του, πήγαμε πάλι στο χωριό που ζούσε αυτός ό ιερομόναχος, ό όποιος, αφού ετοιμάστηκε για τον δρόμο, με έφερε στο μοναστήρι τού Μόσενσκι. Εκεί αναπαύτηκα μερικές ημέρες, και στη συνέχεια, μαζί με μερικούς πατέρες, πήγα στη Μονή της Αγίας Τριάδος, την επονομαζόμενη Ματρονίνσκι. Έδώ παρέμεινα για λίγες ημέρες και έφυγα για να πάω στην Ιερά Μονή του ιεράρχου του Χριστού Νικολάου, ή οποία βρίσκεται στο νησί του ποταμού Τιασμίνα, και ονομάζεται Μεντβέντοβσκι. Αυτή είναι υπό τη δικαιοδοσία της αγίας Μητροπόλεως Κιέβου, ήταν δέ ηγούμενος της ό τιμιότατος ιερομόναχος πατήρ Νικηφόρος .

Όταν έφτασα εκεί, πήγα κατευθείαν στον ηγούμενο, του έβαλα μετάνοια, έλαβα την ευλογία του, και άρχισα να τον παρακαλώ να με δεχθεί στην ιερά μονή του. Κι αυτός, σαν πατέρας φιλότεκνος, κατανοώντας την

πρόθεσή μου να μονάσω, χωρίς να περιφρονήσει το αίτημά μου, με δέχτηκε με αγάπη και μου όρισε να μείνω σέ ένα κελί μαζί με έναν δόκιμο πού διέμενε εκεί. Επίσης μού όρισε να πηγαίνω παγγενιά  με όλους τούς αδελφούς- ήταν μάλιστα τότε μήνας Ιούλιος και μάζευαν τον σανό. Πήγαινα λοιπόν με τούς αδελφούς πρώτα στο μάζεμα τού σανού και ύστερα στον θερισμό τού σιταριού, όπου με έβαζαν να θερίζω μαζί με τούς αδελφούς. Όταν είδαν ότι από την απειρία μου έκοβα τά χέρια μου, με έβαλαν να μεταφέρω τά δεμάτια στο αλώνι, ήμουν όμως αδέξιος και σ’ αυτό το διακόνημα.

 Καθώς μετέφερα τά δεμάτια, επειδή δεν μπορούσα να κυβερνήσω τά βόδια, αναποδογύριζε το αμάξι, σκόρπιζαν τά δεμάτια στο χωράφι, εγώ δέ, μή ξέροντας τί να κάνω, καθόμουν καταγής και έκλαια. Όταν έρχονταν οι αδελφοί, με κατηγορούσαν ότι είμαι ένας ανίκανος, και, καθώς διαπίστωσαν την αδεξιότητα μου σ’ αυτή την εργασία, μού όρισαν να φέρνω λάσπη και νερό για το αλώνι. 

Μολονότι αυτό το διακόνημα, ειδικώς μάλιστα το να κουβαλάω λάσπη, ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου, εντούτοις, επικαλούμενος τη βοήθεια τού Θεού, το εκτελούσα ευχάριστα. Κάθε βράδυ επέστρεφα με τούς αδελφούς στο μοναστήρι, νωρίς δέ το πρωί έφευγα πάλι για το διακόνημα. Μού όρισε επίσης ό ηγούμενος, όσο βρίσκομαι μέσα στο μοναστήρι, να συμμετέχω στον χορό τών ψαλτών, επίσης δέ να εκτελώ και διακόνημα της τράπεζας, δηλαδή να κόβω ψωμί και να το τοποθετώ στα τραπέζια, να φέρνω τις γαβάθες με τον φρουτοπολτό και να τις τοποθετώ μπροστά στους αδελφούς, να συλλέγω τά σκεύη από τά τραπέζια και να τά πλένω, να σκουπίζω την τράπεζα, και τά λοιπά, πού όλα τά έκανα με χαρά, ευχαριστώντας τον Θεό πού με αξίωσε να υπηρετώ τούς πατέρες και αδελφούς.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

ΟΣΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΒΕΛΙΤΣΚΟΦΣΚΙ. UNIVERSITY PRESS.

ΑΝΤΩΝΙΟΣ –ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΤΑΧΙΑΟΣ