Πως ένας αμαρτωλός αναρχικός έγινε σύγχρονος απόστολος-Κλάους Κένεθ

Πως ένας αμαρτωλός αναρχικός έγινε σύγχρονος απόστολος-Κλάους Κένεθ

____

Από το μακρύ ταξίδι της πλάνης στο λιμάνι της Ορθοδοξίας

Ο Κλάους Κένεθ γεννήθηκε στην Τσεχοσλοβακία το 1945, βίωσε την κακοποίηση, την εγκατάλειψη, τις ουσίες, τη φυλακή, την άσωτη ζωή, μέχρι που γνώρισε τον Θεό. Η εικαστικός Μελίτα Αντωνιάδου αποφάσισε να αποτυπώσει την ιστορία του σε κόμικς

Στην ιστορία του Χριστού πάνω στη γη ανάμεσα σε σπουδαίες αποκαλύψεις καταλαβαίνουμε πως ο Χριστός έχει «νομιμοποιήσει» την εξαίρεση στον κανόνα, ελεύθερος από κάθε ανθρώπινο περιορισμό, ακόμα κι αν ξεπερνιούνται οι νόμοι της φύσης, με πρώτη τη νίκη κατά του θανάτου! Έτσι, ενώ αρκετά συχνά ο Χριστός προέτρεπε να μην κοινοποιήσουν τίποτα από τις αποκαλύψεις που πραγματοποιούσε στους ανθρώπους, όταν πήγε στους Γεργεσηνούς, προέτρεψε τον νυν ιματισμένο και σωφρονούντα πρώην δαιμονισμένο και καταβασανισμένο νέο, τον φόβο και τον τρόμο όλων των καθωσπρέπει εμπόρων των χοίρων, να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του μαρτυρώντας αυτά που του έκανε ο Θεός. Αυτό κάνει κι ο Κλάους Κένεθ μέχρι σήμερα. Ποιος είναι όμως αυτός ο ιδιαίτερος άνθρωπος;

Τα δύσκολα παιδικά χρόνια, οι ξυλοδαρμοί στην εφηβεία, η παραβατική συμπεριφορά, ο αμαρτωλός αναζητητής και η μεταστροφή του στον Θεό

Ο Κλάους Κένεθ γεννήθηκε στην Τσεχοσλοβακία το 1945, τη νύχτα που ο κόκκινος στρατός κατέλυε το Γ΄ Ράιχ. Την παιδική του ηλικία σημάδεψαν οι τεράστιες κακουχίες και η γονεϊκή εγκατάλειψη. Σε νεαρή ηλικία κακοποιείται σεξουαλικά από έναν καθολικό ιερέα, πράγμα που τον κάνει να αποστραφεί βαθιά τον Χριστιανισμό...

Στα εφηβικά του χρόνια εξωθείται σε αντικοινωνικές και αναρχικές συμπεριφορές, απότοκο των οποίων είναι οι συχνές καταδίκες και φυλακίσεις του. Στα μετεφηβικά του χρόνια επιχειρεί να σπουδάσει στο Παν/μιο της Τυβίγγης, αλλά γρήγορα εγκαταλείπει τις σπουδές του και βυθίζεται για 7 χρόνια στον κόσμο των ναρκωτικών. Περιπλανιέται σε όλον τον κόσμο αναζητώντας την αλήθεια και - κυρίως - τη δύναμη να εξουσιάζει τους ανθρώπους, τους οποίους μισεί όλο και περισσότερο. Γνωρίζει τον Ισλαμισμό, τον Βουδισμό και τον Ινδουισμό. Στην συνέχεια καταφεύγει στον λατινοαμερικάνικο αποκρυφισμό και τη μαγεία.

Θαυμαστή σωτηρία

Η θαυμαστή σωτηρία του από βέβαιο θάνατο το 1981 στην Κολομβία τον ωθεί να στραφεί στον Χριστό. Η γνωριμία του με τον π. Σωφρόνιο του Έσσεξ το 1983 θα τον οδηγήσει στην Ορθοδοξία και στην ψυχική και πνευματική του αποκατάσταση.

Η βάπτισή του, τα πατερικά κείμενα και τα ορφανά

Επιστρέφει στις σπουδές του και διορίζεται καθηγητής σε σχολείο. Βαπτίζεται Ορθόδοξος το 1986. Από τότε εξακολουθεί να ταξιδεύει σ’ όλο τον κόσμο, για να μαρτυρήσει πλέον τι του έκανε ο Χριστός. Μεταφράζει με την ευλογία του γέροντα Σωφρονίου Ορθόδοξα πατερικά κείμενα στα Γερμανικά.

Είναι παντρεμένος με μία Σέρβα φυσίατρο και μαζί βοηθούν πολύ κόσμο. Έχει ιδρύσει ιδρύματα στην Αφρική και στη Βοσνία για ορφανά κι εγκαταλελειμμένα παιδιά. Η βιογραφία του έχει μεταφραστεί σε 12 γλώσσες, και τα έσοδα από τα βιβλία του πηγαίνουν όλα σε αγαθοεργίες. 

Σήμερα ζει στο Φρήμπουργκ της Ελβετίας.

Η Μελίτα Αντωνιάδου εικαστικός, βρέθηκε με τον Κλάους Κένεθ τυχαία και αργότερα, όταν εκείνος μιλούσε στο ελληνικό κοινό, εκείνη συχνά τον μετέφραζε. Την συναντήσαμε και μίλησε στην “Ορθόδοξη Αλήθεια” για την γνωριμία τους, την ζωή του και την φιλία που αναπτύχθηκε μεταξύ τους, καθώς και την ιδέα της να μεταφέρει αποσπάσματα από τη δραματική ζωή του και τη μεταστροφή του, σε εικονογραφημένη μορφή. Η ίδια θα μας διευκρινίσει: “Η πρόθεσή μου ήταν να μεταφέρω τη ζωή του Κλάους Κένεθ, ο οποίος βίωσε ακραίες βιωματικές καταστάσεις, κι έζησε αγωνιζόμενος να βρει νόημα στη σύντομη και πολύπαθη ζωή σε γκράφικ νόβελ. Το γκράφικ νόβελ είναι ένα διήγημα ή μυθιστόρημα ή ακόμη και φιλοσοφική πραγματεία, σε εικονογραφημένη μορφή, δηλαδή σε μορφή κόμικ”.

 Η Μελίτα Αντωνιάδου σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην Αγγλία και στη συνέχεια ασχολήθηκε με την ζωγραφική, τη χαρακτική, την εικονογράφηση, την αγιογραφία και το σκίτσο. Ανατρέχει στο παρελθόν και αναφέρεται στο πρώτο συναπάντημα μαζί του:

“Τον Κλάους Κένεθ τον γνώρισα όταν πρωτοήρθε στην Ελλάδα να παρουσιάσει την αυτοβιογραφία του που μόλις είχε μεταφραστεί στα ελληνικά. Ο σεβασμιώτατος Μεσογαίας κ.Νικόλαος του έπαιρνε συνέντευξη σε μια κατάμεστη αίθουσα, κι η συνομιλία τους κράτησε όλον τον κόσμο σε μια ευχάριστη εγρήγορση καθώς παρακολουθούσαν την κουβέντα με αμείωτο ενδιαφέρον. Ήταν αδύνατον να πλησιάσω να τον χαιρετίσω στο τέλος από τον κόσμο. Το επόμενο βράδυ όμως, είχα την ευκαιρία να του μιλήσω και γίναμε φίλοι. Είχα βρει κι εγώ τις απαντήσεις που ζητούσα στον Γέροντα Σωφρόνιο κάποτε, μέσα από τα βιβλία του, κι ένοιωσα πως αυτή η σύμπτωση δημιουργούσε μιας μορφής πιθανό δεσμό ανάμεσά μας που δεν ήταν τυχαίος.

Ο Κένεθ ξανάρθε πολλές φορές να μιλήσει στην Ελλάδα κι αρκετές από τις φορές αυτές τον συνόδευα σαν μεταφράστρια στις συναντήσεις που είχε. Σε μια κουβέντα μας μου ανέφερε ότι του πρότειναν να γίνει η ζωή του ταινία στον κινηματογράφο, κι ότι αυτό τον προβλημάτιζε. Εκείνη τη στιγμή μου ήρθε η ιδέα ότι θα ταίριαζε η ιστορία του να γίνει κόμικ, προσφερόταν και σαν περιεχόμενο, αλλά και εικαστικά, αφού είχε ταξιδέψει σε όλες τις ηπείρους. Αυτό ήταν. Ο Κλάους ενθουσιάστηκε. Δεν έχει επιχειρηθεί κάτι ανάλογο στον εκκλησιαστικό χώρο στην Ελλάδα, εκτός βέβαια από βίους αγίων για παιδιά. Η συνέχεια ήταν μια συναρπαστική περιπέτεια μακράς διαρκείας. Έπρεπε να επιλέξω και να καταφέρω να ανταποκριθώ και σεναριακά, αλλά και εικαστικά, σε όλα τα μέρη, τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που επέλεξα από την βιογραφία του. Χρειάστηκε πολλή έρευνα για το εικαστικό μέρος -ευτυχώς που υπάρχει το ιντερνέτ και μπορεί κανείς να δει πώς ήταν, ας πούμε, η Ινδία το 1965. Επίσης χρειάστηκε και χιούμορ, για να αντέξω τα ποικίλα ταξίδια, και έξωθεν και έσωθεν, το οποίο εισχώρησε στην ιστορία. Είναι η ιστορία του Κένεθ αλλά όπως είναι φυσικό, είναι η ιστορία του Κένεθ όπως την είδα εγώ.

Το νόημα

Ο Κλάους υπήρξε ένας μεγάλος αμαρτωλός, γι’ αυτό δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία. Είναι όμως κι ένας τολμηρός αναζητητής νοήματος ζωής. Όταν περιδιαβαίνεις στα μονοπάτια που χάραξε, σου έρχεται στο νου αυτό που είπε ο Χριστός στην Αποκάλυψη: «Σε θέλω θερμό ή ψυχρό: Αν είσαι χλιαρός, θα σε κάνω εμετό»”.

Από την συναναστροφή της με τον Κένεθ, η Μελίτα Αντωνιάδου κατάφερε να ψηλαφήσει τον συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου αυτού και να βγάλει καλόπιστα όσο και ουσιαστικά συμπεράσματα που θα χρησιμεύσουν στην αποτύπωση του χαρακτήρα του στην εικονογραφική δουλειά της:

“Έζησε τα πρώτα του χρόνια σε ένα περιβάλλον συναισθηματικού πολικού ψύχους, μαζί με πείνα, αδικία και ξυλοδαρμούς, στην εφηβεία. Αυτός σαν παιδάκι, ανταπέδιδε ευρηματικά τις αδικίες που υπέστη με διάφορες παραβατικές συμπεριφορές. Έξυπνη και θαρραλέα φύση, σαν μεγάλωσε έγινε ένας μεγάλος μπελάς για όποιον τον συναντούσε. Έμπλεξε με ό,τι χειρότερο απευχόμαστε για τα παιδιά μας, όσοι είμαστε γονείς κι έγινε κάποιος που κάθε συνετός αν τον συναντούσε θα άλλαζε δρόμο. Ο Χριστός όμως, που ζει εκτός των δικών μας ορίων συνέσεως, ήρθε και τον βρήκε και μια και δυο και τρεις φορές, μέχρι επιτέλους να πειστεί κι ο Κλάους να στραφεί προς Αυτόν, και να διοχετεύσει όλη αυτή την περίσσια ενεργητικότητα και περιπετειώδη φύση του, όχι πια σπέρνοντας, πικρία και καταστροφή, αλλά υπηρετώντας Αυτόν που τον έσωσε από τον ίδιο τον εαυτό του. 

Όσο έντονη ήταν η ζωή του, τόσο έντονη ήταν κι η παρουσία της Χάριτος στη μεταστροφή του, ακόμα και σε περιόδους πυκνού σκοταδιού, πολύ πριν δεχτεί το ευεργετικό άγγιγμα, και εξημέρωμα της θεϊκής αγάπης”.

Το οχυρό του «εγώ»

Η Μελίτα Αντωνιάδου αναφέρει ότι πολλές φορές αναρωτιούνται οι άνθρωποι πώς συμβαίνει να χαριτώνει ο Θεός με μια άνωθεν δωρεά υψηλής ποιότητας, ανθρώπους που δεν τηρούν τις προϋποθέσεις. Ένας πνευματικός άνθρωπος, μας είπε, έδωσε την παρακάτω σοβαρή απάντηση την οποία επιχειρεί να μοιραστεί μαζί μας:

“Bλέπει κανείς ανθρώπους με πάθη και αμαρτίες, λάθη και σφάλματα, και μόλις λίγο στραφούν στον Χριστό γεύονται μεγάλες χαρές πνευματικές. Κι άλλοι, χρόνια από παιδιά ίσως στο χώρο της εκκλησίας, και η ζωή τους άγευστη και άχρωμη από την εμπειρία του Θεού και την γλυκύτητα της Χάριτος. Τότε μοιραία μέσα σου γεννιούνται ερωτήματα, «μα γιατί; τι φταίει άραγε;». Την απάντηση την πήρα από έναν μοναχό στο άγιο Όρος: «Γέροντα…», ρώτησα, «μα γιατί ο Θεός χαριτώνει ανθρώπους που δεν είναι και τόσο ασκητικοί και απαθείς και άλλους με πολύ αγώνα και κόπο πνευματικό τούς αφήνει χρόνια στην πάλη; Μα γιατί ευλογημένε, αυτοί αισθάνονται αυτάρκεις. Αισθάνονται ότι τα κάνουν όλα σωστά και τέλεια. Η μεγαλύτερη αμαρτία τους είναι η «αρετή» τους … Κανόνες, νόμοι, φόβοι, ενοχές, πρέπει, εμμονές, διατήρηση πάση θυσία της εικόνας και του προφίλ μας, αυτοδικαιωτισμός και αισθήματα πνευματικών κατορθωμάτων, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στον Θεό να έρθει. Έχουν φτιάξει ένα συμπαγές οχυρό του "εγώ". Ο Θεός θέλει χώρο για να έρθει, ζητάει μια ρωγμή το Φως για να διώξει το σκοτάδι…». Οι άνθρωποι της Χάριτος είναι ραγισμένοι...”

O Kλάους Κένεθ κατά την διάρκεια της μεταστροφής του στον Χριστό πάλευε με τα πάθη που περιέγραφε ο άγιος Ιωάννης της κλίμακος. Αιωνίως, τα πονηρά πνεύματα δεν έχουν πρωτοτυπία. Έπεφτε από την έπαρση στην κατάκριση, από τον εγωισμό για την πνευματική πρόοδο του στην απελπισία.

Από την βιογραφία του μαθαίνουμε ότι τον πλησίασαν πιστοί από περισσότερες από είκοσι πέντε χριστιανικές ομολογίες. Ο ίδιος θα πει πως κανείς δεν του είχε μιλήσει για την ταπείνωση που θα συναντούσε αργότερα στην Ορθόδοξη πίστη. Η Μελίτα Αντωνιάδου που τον μελέτησε για να δημιουργήσει την εικονογραφημένη πια ιστορία του θα μας πει για την ζωή του:

 “Αυτός ο ραγισμένος άνθρωπος λοιπόν, ο Κλάους, ένας Γερμανός που γεννήθηκε το 1945, στα αποκαΐδια του δεύτερου Παγκόσμιου, από γονείς επιφανείς μουσικούς, συνηθισμένος στα πάλκα και στις αυλαίες, ο βίαιος επαναστάτης, ο κλέφτης, ο γυναικάς, ο μάγος και γκουρού, τελικά έγινε ένας σύγχρονος απόστολος, όχι εκ των δώδεκα, ούτε εκ των εβδομήκοντα, αλλά εκ των μυριάδων που μέχρι σήμερα μαρτυρούν την αποκάλυψη του Θεού στις καρδιές τους. Η ζωή του δεν είναι μόνο μαρτυρία της παρουσίας του Θεού, δίνει απαντήσεις στα πόθεν έσχες των διαφόρων δοξασιών και πρακτικών, των ποικίλων «εμπειριών» που σήμερα διεγείρουν την περιέργεια πολλών νέων του δυτικού κόσμου, του κόσμου στον οποίον κι εμείς εδώ ανήκουμε.

«Ο Θεός θέλει χώρο για να έρθει και οι άνθρωποι της Χάριτος είναι ραγισμένοι»

Ο Κένεθ είχε μπλέξει με γκουρού και παρόμοιες διδασκαλίες, χρησιμοποιούσε αρνητικές δυνάμεις για να κάνει κακό, ωστόσο συνάντησε ένα πραγματικό θεολόγο μετά τη μεταστροφή του, ο οποίος και τον στήριξε και τον διαφώτισε και του αφιέρωσε πλουσιοπάροχα χρόνο, αγάπη, σοφία και φως από τον μεγάλο πλούτο της καρδιάς του. Αυτός ήταν ο γέροντας Σωφρόνιος Ζαχάρωφ, ο ιδρυτής της μονής Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ της Αγγλίας. 

Καθοδηγητής

Επί 10 και πλέον χρόνια, ο Κλάους τον επισκεπτόταν συχνά πυκνά, κι έτσι του δόθηκε ικανός χρόνος για να κατανοήσει την προέλευση όλων των πνευμάτων που του μιλούσαν και τον καθοδηγούσαν και τον παρότρυναν τόσα χρόνια σε όλο και βαθύτερους λάκκους και λαγούμια. Και στον Κλάους Κένεθ είχε επιδράσει ο ψίθυρος του όφεως: «φάε από αυτό, θα αποκτήσεις τη γνώση του καλού και του κακού και θα γίνεις θεός!». Οι δε ερμηνείες του γέροντα Σωφρόνιου, ο οποίος είχε κι αυτός ασχοληθεί με ανατολικού τύπου πρακτικές στη νεότητά του, είναι από τα πολυτιμότερα δώρα που μπορούν να δοθούν σε κάποιον σύγχρονο αναζητητή που όμως γνώρισε μια διαστροφική διδασκαλία. 

Ο Κ. Κένεθ μιλάει κι εκφράζεται έχοντας την προσωπική του πείρα, η οποία εμπλουτίστηκε από τη θεολογία του μεγάλου αυτού γέροντα κυρίως όσον αφορά στα πνεύματα της πλάνης και του σκοταδιού, καθώς και στην εμπειρία της θείας Χάριτος που σε ένα βαθμό αξιώθηκε. Σε αυτή την κατανόηση συνέβαλε καθοριστικά ο ίδιος ο Γέροντας, σαν αγιασμένο σκεύος που ήταν, με την άγια υπομονή του, την διδασκαλία του, τις συμβουλές του, κυρίως όμως με την μεγάλη αγάπη την οποία του μετάγγισε από τα ίδια του τα σπλάχνα, σπλάχνα οικτιρμών. Αυτό, τολμώ να πω, έκανε λίγο αφελή τον Κλάους, να νομίζει ότι οι περισσότεροι Χριστιανοί, θα προστρέχουν σ΄ αυτόν - τον Κλάους - με την ίδια αγάπη και με την ίδια αντίληψη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και προδιαγραφών του που διέθετε γι΄ αυτόν ο υπέροχος αυτός Γέροντας, ενώ πολλοί τον περιτριγυρίζουν από απλή περιέργεια και άλλοι απέχουν με κάποιον εκνευρισμό, καθώς δεν είθισται, και ορθά, να κοινοποιούμε την σχέση μας με τον Θεό και πολλώ μάλλον να καρπωνόμεθα δάφνες γι αυτό.”

Ο ρόλος της μητέρας του, η ανηφόρα έως τη Λύτρωση και ο διαρκώς μετανοών Κλάους

Από την μεταφρασμένη βιογραφία του Κλάους Κένεθ πληροφορούμαστε ότι η μητέρα του καταλαμβανόταν από δαιμονικές δυνάμεις που συχνά στρέφονταν εναντίον και του ίδιου του παιδιού της έως την μεγάλη του ηλικία. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος μετά από αυτή την πληροφορία πόσο ανηφορική θα ήταν η ζωή του Κένεθ μέχρι να έρθει η λύτρωση. Καταθέτουμε αυτή την σκέψη στην κ. Αντωνιάδου που θα μας πει την παρακάτω άποψη:

“Είναι συναισθηματικά δελεαστικό να παρασυρθούμε από το αίσθημα του οίκτου για τον Κλάους και για όλα τα θύματα της ιστορίας και να θυμώσουμε με τους θύτες κι έπειτα να αναλωθούμε σε αυτό το επίπεδο κατανόησης των πραγμάτων και του κόσμου. Ναι, ο Κλάους ήταν ένα μεγάλο θύμα και του αναλογεί ανάλογη συμπόνια και βοήθεια όπως οφείλεται σε όλους που έχουν κάποια σωματική ή ψυχική αναπηρία. Αλλά, ο Χριστός δεν κτίζει την Εκκλησία Του με θύματα. Το πιο σημαντικό στην υπόθεση του ανθρώπου αυτού, δεν είναι ότι τον επισκέφτηκε ο Θεός - αυτό κάνει ο Θεός, αφού Θεός είναι. Βέβαια το σημαντικό είναι, ότι ο ίδιος ο Κένεθ έπειτα ανέλαβε την ευθύνη της ύπαρξής του και των πράξεών του, ότι αποφάσισε να κτίσει ένα παρόν με Θεό, και να το υπηρετήσει στο μέτρο των δυνάμεων και του βάθους της κατανόησης που μπορεί να έχει. Κρίνεται όχι ως δίκαιος, αλλά ως διαρκώς μετανοών. Κι ο Κλάους, όπως κι όλοι οι βασανισμένοι άνθρωποι (νομίζω αυτή η κατηγορία αφορά πολλούς από μας), ζουν μέσα στη χάρη του Θεού στο βαθμό που είναι διαρκώς μετανοούντες, γιατί η φύση τους είναι ραγισμένη και γι’ αυτό σε κάθε βήμα τους υπάρχει και μια λακκούβα, μικρή ή μεγάλη, που κάνει τον βηματισμό τους πιο ασταθή από τους εκ κοιλίας μητρός...χριστιανούς. Θα ήθελα επίσης να προσθέσω πως επειδή ο Κλάους Κένεθ έχει παραμείνει παιδί, με θετικό αλλά και αρνητικό πρόσημο, κάποιες φορές η αφέλειά του προξενεί τριγμούς, και καθότι είναι μεν στην οδό της ανάστασης, αλλά είναι άνθρωπος με τις ελλείψεις του, όπως όλοι μας, κρίνεται αυστηρά, γιατί έχει θέσει, νομίζω, σ΄ έναν αρκετά μεγάλο βαθμό, την ζωή του σε κοινή θέα, κι έτσι τα πυρά έρχονται από ποικίλες κατευθύνσεις. Αυτό όμως ίσως να είναι κι εκείνο που θα τον σώσει στο τέλος”.

Η Μελίτα Αντωνιάδου δημιούργησε σε γκράφικ νόβελ,- μια μορφή αφήγησης που μετράει ήδη ορισμένες δεκαετίες στην Ελλάδα - την ζωή του Κλάους Κένεθ. Βρίσκεται στο υψηλής καλλιτεχνικής αισθητικής βιβλίο με τίτλο “Το τέλος είναι μονάχα η αρχή” από τις εκδόσεις “Εν πλω”.

__________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 10.04.2019

The Good Struggle: Life In A Secluded Orthodox Monastery

SERAPHIMA'S EXTRAORDINARY ADVENTURES with English subtitles

Saint Raphaël vécut au XVe siècle, au temps de la prise de Constantinople.

En 1959, au cours de travaux entrepris dans une petite chapelle de campagne située sur une colline aux environs du village de Thermie dans l'île de Mytilène, un ouvrier découvrit un tombeau contenant des ossements inconnus. Homme de peu de foi et sans respect pour les choses saintes, il laissa négligemment les précieux restes au pied d'un arbre, en s'en moquant. Mais il fut bientôt châtié et ne retrouva l'usage de ses mains qu'après avoir fait le signe de croix, pour la première fois depuis vingt-sept ans. Par la suite il vit le saint en personne près de l'Église et, converti de son incroyance, il devint un fervent prédicateur de la grâce de ce saint nouvellement révélé par Dieu. Son épouse avait été témoin, quelque temps auparavant, de l'apparition dans l'Église en construction d'un hiéromoine de stature imposante, mais son mari l'avait rabrouée. A partir de ce moment le saint apparut à de nombreuses reprises, en rêve ou à l'état de veille, à l'épouse du propriétaire du terrain et à d'autres femmes pieuses du village, ainsi qu'à des enfants et à des hommes d'âge mûr, sans que ces personnes se fussent concertées auparavant. Aux uns, il apparaissait sans parler, comme un hiéromoine vêtu de ses ornements liturgiques ou de ses vêtements monastiques. Aux autres il révélait son nom, disant : «Je m'appelle Raphaël», et leur annonçait qu'il était temps désormais de le vénérer, avec ses compagnons de martyre, de peindre leur icône et de célébrer leur mémoire, le Mardi du Renouveau, car il allait accomplir de nombreux miracles. A d'autres il apparaissait en compagnie de la Mère de Dieu et de sainte Parascève, et racontait son martyre en détail, parfaitement concordant d'une personne à l'autre.

Saint Raphaël vécut au XVe siècle, au temps de la prise de Constantinople. Originaire de l'île d'Ithaque, il fut nommé Georges au Saint Baptême et reçut une brillante éducation, tant chrétienne que profane. Devenu moine sous le nom de Raphaël, il fut ordonné Prêtre et honoré du titre d'archimandrite et protosyncelle. En considération de ses capacités, il fut envoyé en mission par le Patriarcat Œcuménique en France, dans la ville de Morlaix. C'est là qu'il se lia d'amitié avec le Diacre Nicolas, lequel devint son collaborateur et fils spirituel. Lors de la prise de Constantinople (1453), ils se réfugièrent en Macédoine, puis quand les Turcs envahirent la Thrace (1454), ils s'embarquèrent pour l'île de Mytilène (Lesbos), et s'établirent à Thermie, dans le Monastère de la Mère de Dieu, qui s'élevait alors sur l'emplacement où l'on trouva les reliques. Le Grand Jeudi 1463, les Turcs investirent le Monastère et, saisissant l'higoumène Raphaël, ils lui firent subir d'horribles supplices. Dans la nuit du Mardi du Renouveau, le 9 avril, après l'avoir frappé de leurs massues, ils le traînèrent à terre par la barbe, de haut en bas de la colline, puis le suspendirent à un arbre, lui percèrent les flancs à coups de lances et lui scièrent la mâchoire. C'est ainsi que saint Raphaël fut uni pour l'éternité au Christ ressuscité. Le squelette trouvé par l'ouvrier était effectivement privé de mâchoire, et ce n'est qu'après une apparition du Saint qu'on la découvrit en terre à quelque distance de là.

Les apparitions des saints se multipliant, Nicolas finit par révéler à plusieurs personnes l'endroit précis de son tombeau. Après quelques hésitations, car ils craignaient de devenir la risée des incroyants en cas d'échec, les fidèles creusèrent et trouvèrent, le 13 juin 1960, le corps de saint Nicolas. On avait précédemment appris de saint Raphaël que Nicolas était originaire de Rhagès en Médie, mais qu'il avait été élevé à Thessalonique. Lorsqu'il fut à son tour saisi par les Turcs et soumis à la torture, il mourut d'un arrêt du cœur au milieu des tourments.

Dans le même temps, une fillette vit apparaître une autre petite fille de douze ans, à l'aspect angélique, la sainte Martyre Irène. La Mère de Dieu raconta à une autre personne qu'Irène était la fille du maire du village, Basile, qui s'était réfugié avec d'autres habitants au Monastère. Les Turcs voulant faire avouer à son père où se cachaient les combattants chrétiens, ils prirent la fillette et, en présence de ses parents, lui coupèrent les deux mains et la jetèrent dans une jarre où ils la firent périr par le feu. Puis ils massacrèrent les parents de la fillette et l'instituteur du village, Théodore. A la suite de nouvelles révélations, on découvrit en effet les reliques de Sainte Irène, dans la jarre, conformément au récit, et près des tombeaux de Raphaël et Nicolas, les restes des autres Martyrs. Saint Raphaël révéla, au cours d'autres apparitions glorieuses, en compagnie d'une foule de saints, qu'il s'agissait des moniales qui, un siècle avant lui, occupaient le Monastère, et que le 11 mai 1235, l'higoumène Olympiade et la moniale Euphrosynie y furent massacrées par des pirates turcs.

Saint Raphaël permit aussi de découvrir une icône du Christ et une source sainte, par lesquelles s'accomplissent de nombreux miracles. En effet, les Saints ne se contentèrent pas de révéler leur existence et les circonstances de leur martyre, mais ils montrèrent aussi leur familiarité auprès de Dieu par des miracles dont le nombre ne cessent de croître. Jusqu'à nos jours saint Raphaël apparaît, en rêve ou à l'état de veille, à de nombreuses personnes, pieuses ou indifférentes, en Grèce et jusqu'en Amérique ou en Australie. Il guérit des maladies incurables, réveille les consciences endurcies par le péché, soulage les peines et les afflictions, et manifeste que le Seigneur reste glorifié dans ses saints, aujourd'hui comme hier, et pour l'éternité.

Prophet Habakkuk.

Today we commemorate the Prophet Habakkuk, one of the so-called minor prophets of the Old Testament. Very little is known about his actual life. He apparently lived around 600 BC and probably resided in Jerusalem during a time when the Chaldeans (Babylonians) were amassing strength and sin was rampant among the people.

The name Habakkuk (Avvakum in Russian) is also rather unusual and of uncertain origin. Some feel it derives from the Hebrew word habaq which means “to embrace” – thus, his name would signify his choice to stay ardently embraced to God regardless of what was happening to his people (3:16-19). Other’s feel that the name denotes the “embracing of a struggle,” such as Habakkuk's inner wrestling over God's infinite patience verses His divine justice.

According to a popular Jewish tradition Habakkuk was the son of the Shunammite woman who was visited by Elisha, who told her, “At this season next year you shall embrace (habaq) a son” (II Kings 4:16). A second tradition identifies him with the watchman of Isaiah 21:6.

Although he is a man of God and a man of faith, the prophecy of Habakkuk differs from the other prophets in one unique aspect: instead of receiving God's message and taking it to the people, Habakkuk represents the people and takes their complaints to God. Thus in doing so, Habakkuk “wrestles with God” over some very difficult questions – the same type of questions that often cause doubt in us today: How can God permit so much suffering and death? How could God punish His own people? How can a righteous God allow evil people to prosper? Why do bad things happen to good people?

However, despite being perplexed, having doubts, and failing to understand why God does what He does, Habakkuk’s faith remains unshaken and undeterred, regardless of whether he agrees with God or not. Habakkuk, therefore, famously “takes his stand to watch and await the Lord's answer” (2:1).

The final conclusion of this prophecy is that we must allow God to be God, and allow Him to do things His way and in His own good time. Our job is simply to trust Him and to live by faith. “The righteous will live by his faith” (2:4) is the key verse to this entire book. Although things do not always turn out as we would like, we will continue to rejoice in the Lord anyway. Thus, this short prophecy provides an excellent lesson for us to contemplate during the Advent season.

Fr. John Memorich

“the great day of the Lord is near; near and hastening fast” (Zeph. 1:14)

Today we commemorate another of the twelve minor prophets, the Holy Prophet Zephaniah. He spoke out boldly against religious and moral corruption stating that, “the great day of the Lord is near; near and hastening fast” (Zeph. 1:14), encouraging everyone to mend their ways and make themselves right with God immediately. He also went on to describe various punishments that will be meted out against those who half-heartedly practice their faith, reminding me of what the great football coach Vince Lombardi once said: “If you are not fired with enthusiasm, you will be fired with enthusiasm.”

Fr. John

O Holy Greatmartyr Barbara, pray unto God for us!

Today we commemorate the Great Martyr Barbara, a saint who was actually beheaded by her own pagan father in 306 A.D. for having converted to the Christian Faith. Because she was unable to partake of the Holy Sacraments, just before her death Barbara implored God asking that all who remembered her suffering and martyrdom would not die without the possibility of confessing their sins and receiving Holy Communion. This is why she is often depicted in iconography holding a chalice. St. Barbara’s relics are enshrined in St. Vladimir Orthodox Cathedral in Kiev, Ukraine. During my pilgrimages to Russia I had the honor of venerating and praying before them.

O Holy Greatmartyr Barbara, pray unto God for us!

Fr. John

هيّا يا أجناد الربّ الملائكيّة. إلى بيتَ لحم القريةِ اليهوديّة. وهيّئي مكاناً لِمَن لا يحويه مكان.

طروبارية القديس يعقوب الفارسي المقطع (طروباريتان)

27-11-2019 ΚΗΡΥΓΜΑ Π.ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

H αναγκαιότητα της προσευχής (20 Οκτ 2019).Η ομιλία έγινε από τον Αρχιμ. Μάξιμο Κυρίτση.

Ὁμιλία στὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα, Πάτρα 30 Νοεμβρίου 2019.

How much should you donate to your Church on Giving Tuesday? Here is some advice from one of ROCOR's greatest hierarchs - Archbishop Vitaliy (Maximenko).

κ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΝΟΥΣΚΑΛΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΗΡΩΙΔΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΙΟΥΔΗΘ

Αγία Βαρβάρα (4 Δεκεμβρίου) - ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ

Ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν βαπτίστηκε στο τέλος Στέφανος Δημόπουλος Σοφία Χατζή 29/11/2019

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (4 Δεκεμβρίου) - ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ

Η Εκκλησία δίνει τιμή στην γυναίκα. -- π. Ιωάννης Μητροπολίτης Θερμοπυλών --

π. Σταμάτιος Σκλήρης ΕΟΡΤΙΑ 2019.Ομιλία με θέμα: "Παπά-Δημήτρης Γκαγκαστάθης : ένας έγγαμος ιερέας μέσα στόν κόσμο"

π. Σπυρίδων Βασιλάκος ΕΟΡΤΙΑ 2019.Ομιλία με θέμα: " Από τη Ζωή ενός Οσίου στην καθημερινότητά μας"

π. Βαρνάβας Λαμπρόπουλος ΕΟΡΤΙΑ 2019 Αρχονταρίκι

«Ενοριακό Αρχονταρίκι» «Ο πόλεμος των ιδεολογιών» Γεώργιος Παπαθανασόπουλος - Ηλίας Λιαμής

Εκδήλωση για τον Άγιο Πορφύριο (Α΄ΜΕΡΟΣ) στις 40 Εκκλησιές Θεσσαλονίκης

ΕΊΠΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ...

Ἄν εἶναι τόσο σκληροί, τόσο ἀπόλυτα ἀκριβεῖς οἱ λόγοι τοῦ Εὐαγγελίου, ποιὸς μπορεῖ τότε νὰ σωθεῖ; Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐρώτηση ποὺ ἔκαναν οἱ Ἀπόστολοι στὸν Κύριο, καὶ ἡ ἀπάντηση Του ἦταν ταυτόχρονα ἐνθαρρυντικὴ κι ἐπίσης τόσο ἀποκαρδιωτικὴ, γιὰ ἐκείνους ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ ἐπιτύχουν πράγματα μὲ τὶς δικές τους δυνάμεις. Εἶπε ὅτι αὐτὰ ποὺ εἶναι ἀδύνατα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι δυνατὰ γιὰ τὸν Θεό. 
Ἕνας ἀρχαῖος συγγραφέας ἔδωσε ἕνα παράδειγμα: κοιτᾶξτε μιὰ βελανιδιά, πόσο δυνατή καὶ ἰσχυρὴ εἶναι, κι ὅμως, πόση λίγη ζωὴ ὑπάρχει στὸν κορμό της καὶ πόσο προστατευμένη καὶ φυλακισμένη εἶναι αὐτὴ ἡ ζωὴ μέσα στὸν κορμὸ· καὶ κοιτᾶξτε τὸ ἀμπέλι: πόσο εὐαίσθητα εἶναι τὰ μικρὰ κλαδιὰ καὶ τὰ ἀκριανὰ κλωνάρια καὶ εἶναι γεμάτα ἀπὸ ζωή… Αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ μάθουμε, νὰ ἀποκτήσουμε αὐτὴ τὴ μεγάλη, εὐφυη κατανόηση, νὰ ξεχωρίζουμε τὸ σχέδιο τῆς θεϊκῆς γραφῆς καὶ τότε, ἡ σωτηρία ἔρχεται ἐπειδὴ βρίσκεται στὴν τέλεια ἁρμονία ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου, στὴν πλήρη ἁρμονία ἀνάμεσα σ’ Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι τὰ πάντα, κι ἐμᾶς, ποὺ καλούμαστε νὰ μετέχουμε στὴν θεϊκὴ φύση, στὴν θεϊκὴ ζωή.

Ο γέρο Ιγνάτιος ο Ρουμάνος ήρθε από 13 χρόνων στο Άγιο Όρος, στην Λακκοσκήτη....

Ο γέρο Ιγνάτιος ο Ρουμάνος ήρθε από 13 χρόνων στο Άγιο Όρος, στην Λακκοσκήτη και δεν ήξερε από ηλεκτρικό ρεύμα, ραδιόφωνο, τηλεόραση, πολυκατοικίες.
Είχε 60 χρόνια να βγει στον κόσμο.
Στα γεράματα πήγες στο γιατρό, στη Θεσσαλονίκη.
Μόλις τον βάλανε στο ασανσέρ είπες το συνοδό του... Γιατί με έβαλες στην πλάστιγγα;
Έπειτα όταν ήρθε η ώρα για το απόδειπνο, καθόταν στο μπαλκόνι και περίμενε να δύσει ο ήλιος για να κάνει το απόδειπνο...
Έβλεπε τα φώτα των δρόμων και το φως που επικρατούσε, και νόμιζε ότι δεν έδυσε ο ήλιος, ενώ ήτανε νύχτα...

ΓΈΡΩΝ ΓΡΗΓΌΡΙΟΣ. ΙΕΡΆ ΜΌΝΗ ΔΟΧΕΙΑΡΊΟΥ.

Άγιος Στέφανος ο Πρωτομάρτυρας .. Ο λόγος του μπροστά στους Ισραηλίτες. Μεγαλείο πίστης. ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ.

Είπε δε ο αρχιερεύς· “πες μας, είναι τάχα αληθινά, όσα καταγγέλλουν οι μάρτυρες;”

Ο δε Στέφανος είπε· “άνδρες αδελφοί και πατέρες, ακούσατε. Ο Θεός της δόξης παρουσιάσθηκε στον πρόγονον μας, τον Αβραάμ, όταν ήτο εις την Μεσοποταμίαν, πριν ακόμη κατοικήση εις την Χαρράν.

Και είπε εις αυτόν· Αναχώρησε από τον τόπον σου και από τους συγγενείς σου και έλα εις περιοχήν, την οποίαν εγώ θα σου δείξω.

Τοτε ο Αβραάμ ανεχώρησε από την χώραν των Χαλδαίων και εγκατεστάθη εις την Χαρράν. Από εκεί, μετά τον θάνατον του πατρός του, τον έβαλε ο Θεός να κατοικήση εις την γην αυτήν, εις την οποίαν και σεις τώρα κατοικείτε.

Και εν τούτοις δεν του έδωκε εις την περιοχήν αυτήν ως κληρονομίαν ούτε ενός βήματος τόπον. Και όμως είχε υποσχεθη ο Θεός να δώση ως ιδιοκτησίαν την χώραν αυτήν, εις αυτόν τον ίδιον και ύστερα από αυτόν στους απογόνους του, καίτοι όταν υπέσχετο αυτά ο Θεός, δεν είχεν ο Αβραάμ τέκνον.

Ελάλησε δε ο Θεός κατ' αυτόν τον τρόπον, ότι δηλαδή οι απόγονοί του θα μείνουν ως πάροικοι εις ξένην χώραν. Και οι άνθρωποι της χώρας εκείνης θα τους κάμουν δούλους των και θα τους ταλαιπωρήσουν τετρακόσια χρόνια.

Και είπεν ο Θεός· Το έθνος, στο οποίον θα εργασθούν ως δούλοι, θα το δικάσω εγώ. Και έπειτα από αυτά θα φύγουν από εκεί και θα με λατρεύσουν στον τόπον αυτόν.

Και έδωκεν ο Θεός στον Αβραάμ διαθήκην, που την επεκύρωσε με την περιτομήν. Και έτσι, σύμφωνα με την πίστιν και την διαθήκην αυτήν, εγέννησε ο Αβραάμ τον Ισαάκ και τον περιέταμε την ογδόην ημέραν. 

Το ίδιο και ο Ισαάκ τον Ιακώβ και ο Ιακώβ τους δώδεκα πατριάρχας.

Και οι δώδεκα πατριάρχαι επειδή εφθόνησαν τον Ιωσήφ τον επώλησαν ως δούλον εις εμπόρους, οι οποίοι και τον μετέφεραν εις την Αίγυπτον.

Ο Θεός όμως ήτο μαζή του, τον έβγαλε και τον γλύτωσε από όλας τας θλίψης του και του έδωκε χάριν και σοφίαν, όπως αυτή εφάνηκε ενώπιον Φαραώ, του βασιλέως της Αιγύπτου. Και εγκατέστησε αυτόν ο Φαραώ άρχοντα εις όλην την Αίγυπτον και εις όλον το ανάκτορόν του.

Ηλθε δε πείνα εις όλην την χώραν της Αιγύπτου και της Χαναάν και θλίψις μεγάλη, και δεν εύρισκαν τροφάς οι πρόγονοί μας δια τον εαυτόν τους και τα βοσκήματά τους.

Οταν δε ήκουσεν ο Ιακώβ, ότι εις την Αίγυπτον υπάρχει σιτάρι, έστειλε δια πρώτην φοράν τους προγόνους μας.

Και κατά το δεύτερον ταξίδιόν των εφανέρωσε τον εαυτόν του ο Ιωσήφ στους αδελφούς του και έγινε πλέον γνωστή στον Φαραώ η οικογένεια του Ιωσήφ.

Εστειλε δε ο Ιωσήφ και εκάλεσεν εις την Αίγυπτον τον πατέρα του τον Ιακώβ και όλην την οικογένειάν του, η οποία απετελείτο από εβδομήκοντα πέντε ψυχάς.

Κατέβηκε πράγματι ο Ιακώβ εις την Αίγυπτον και εκεί απέθανε αυτός και οι δώδεκα πρόγονοί μας. Και μετεφέρθησαν τα οστά των εις την Συχέμ και ετέθησαν στο μνήμα, το οποίον είχε αγοράσει ο Αβραάμ με αργυρά νομίσματα από τους υιούς του Εμμόρ, που κατοικούσε εις την Συχέμ.

Καθώς δε επλησίαζε ο χρόνος δια την εκπλήρωσιν της υποσχέσεως, την οποίαν με όρκον είχε δώσει ο Θεός στον Αβραάμ, αυξήθηκε ο λαός και έγινε πλήθος πολύ ο αριθμός του εις την Αίγυπτον.

Μεχρις ότου παρουσιάσθηκε άλλος βασιλεύς, ο οποίος δεν εγνώριζε τον Ιωσήφ και τας υπηρεσίας τας οποίας είχε προσφέρει αυτός εις την Αίγυπτον.

Αυτός εσκέφθηκε πονηρά και δόλια εναντίον του γένους ημών, εταλαιπώρησε τους πατέρας ημών και τους εξηνάγκασε να αφίνουν έκθετα τα βρέφη των, ώστε να μη διατηρούνται αυτά εις την ζωήν.

Κατά τον καιρόν δε εκείνον εγεννήθηκε ο Μωϋσής, ο οποίος ήτο ωραίος και αγαπητός στον Θεόν. Αυτός ανατράφηκε κρυφά τρεις μήνες στο σπίτι του πατρός του.

Οταν δε τον έρριψαν έκθετον εις τα νερά του ποταμού, τον ανέσυρε από εκεί και τον επήρε η κόρη του Φαραώ και τον ανέθρεψε, δια να τον έχη ως θετόν υιόν της.

Και εμορφώθηκε ο Μωϋσής με όλην την σοφίαν των Αιγυπτίων. Ητο δε δυνατός και συνετός και στους λόγους και εις τα καλά έργα, που έκανε.

Καθώς δε αυτός συνεπλήρωσε τα σαράντα χρόνια της ηλικίας του, ήρθε εις την καρδίαν του η επιθυμία, να επισκεφθή τους αδελφούς του, τους απογόνους του Ισραήλ.

Και όταν είδε κάποιον Ισραηλίτην να αδικήται, τον υπερησπίσθη και εξεδικήθη τον αδικούμενον και βασανιζόμενον αυτόν αδελφόν του, φονεύσας τον Αιγύπτιον.

Ενόμιζε δε ότι θα εκαταλάβαιναν οι αδελφοί του, πως ο Θεός με το χέρι το ιδικόν του δίδει εις αυτούς σωτηρίαν. Εκείνοι όμως δεν το εκατάλαβαν.

Και την άλλην ημέραν, ενώ δύο από αυτούς εφιλονεικούσαν και είχαν έλθει εις τα χέρια, παρουσιάσθηκε άξαφνα ο Μωϋσής και τους παρεκίνησε να ειρηνεύσουν ειπών· “Ανθρωποι, σεις είσθε αδελφοί μεταξύ σας. Διατί αδικείτε ο ένας τον άλλον;

Αλλά εκείνος, που αδικούσε τον πλησίον του, έσπρωξε τον Μωϋσέα και του είπε· Ποιός σε έβαλε άρχοντα και δικαστήν εις ημάς;

Μηπως συ θέλεις να με φονεύσης, όπως εφόνευσες χθες τον Αιγύπτιον;

Ενεκα δε του λόγου αυτού, που εφανέρωνεν ότι ο χθεσινός φόνος έγινε πλέον γνωστός, έφυγε ο Μωϋσής από την Αίγυπτον και ήλθε και έμεινε ως ξένος εις την γην Μαδιάμ, όπου και επέκτησε δύο υιούς.

Οταν δε συνεπληρώθησαν σαράντα χρόνια από την ημέραν της φυγής του, παρουσιάσθηκε προς αυτόν εις την έρημον του όρους Σινά ο Υιός του Θεού, ο άγγελος της μεγάλης βουλής του Κυρίου, μέσα εις φλόγα πυρός, που έβγαινε από ένα βάτο.

Ο δε Μωϋσής, όταν είδε αυτό το περίεργον γεγονός, εθαύμαζε το θέαμα· καθώς δε επροχωρούσε δια να το αντιληφθή καλύτερα, ήλθε φωνή Κυρίου προς αυτόν, η οποία του έλεγε·

Εγώ είμαι ο Θεός των πατέρων σου, ο Θεός του Αβραάμ και ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ. Επειδή δε εκυριεύθηκε από τρόμον ο Μωϋσής, δεν ετολμούσε να ερευνήση περισσότερον το όραμα.

Είπε δε εις αυτόν ο Κυριος· Λύσε και βγάλε το υπόδημα των ποδών σου, διότι ο τόπος, επάνω στον οποίον στέκεσαι, είναι γη αγία.

Εγώ είδα πολύ καλά την ταλαιπωρίαν και καταπίεσιν του λαού μου εις την Αίγυπτον και ήκουσα τους στεναγμούς των και κατέβηκα να τους ελευθερώσω. Και τώρα εμπρός, θα σε στείλω εις την Αίγυπτον.

Αυτόν, λοιπόν, τον Μωϋσήν, τον οποίον εκείνοι είχον αρνηθή και του είπαν· Ποιός σε έβαλε άρχοντα και δικαστήν; Αυτόν ο Θεός άρχοντα και ελευθερωτήν έστειλεν με το χέρι και την δύναμιν του αγγέλου της μεγάλης βουλής του Κυρίου, που είχε παρουσιασθή προς αυτόν εις την βάτον.

Αυτός, λοιπόν, ο Μωϋσής τους ωδήγησε έξω από την χώραν της δουλείας, αφού έκαμε μεγάλα θαύματα εις την Αίγυπτον και την Ερυθράν θάλασσαν και εις την έρημον επί σαράντα έτη, και τα οποία θαύματα εμαρτυρούσαν την δύναμιν του Θεού.

Αυτός είναι ο Μωϋσής, που είπε στους Ισραηλίτας· Προφήτην εις σας θα αναδείξη Κυριος ο Θεός σας από τους αδελφούς σας, ωσάν εμέ, νομοθέτην και ελευθερωτήν. Εις αυτόν θα υπακούετε.

Αυτός ο Μωϋσής είναι που ήλθε εις την συγκέντρωσιν του λαού εις την έρημον μετά του αγγέλου ο οποίος του ωμιλούσε στο όρος Σινά, και των πατέρων μας· αυτός έλαβε τα λόγια του Θεού, που δίδουν ζωήν, δια να τα παραδώση εις ημάς.

Εις αυτόν δεν ηθέλησαν να υπακούσουν οι πατέρες μας αλλά τον απώθησαν και κατά την καρδίαν και την διάθεσίν των εγύρισαν πίσω εις την Αίγυπτον, αφού είπαν στον Ααρών· Κατασκεύασέ μας θεούς, οι οποίοι θα προπορεύωνται εμπρός μας, διότι αυτός ο Μωϋσής, που μας έβγαλε από την χώραν της Αιγύπτου, εχάθηκε και δεν γνωρίζομεν, τι του συνέβη.

Και κατεσκεύασαν ένα είδωλον μοσχαριού κατά τας ημέρας εκείνας και προσέφεραν θυσίας στο είδωλον και ευφραίνοντο και εγλεντούσαν δια τα έργα των χειρών των. (Και έδειξαν έτσι φοβεράν απιστίαν και αχαριστίαν προς τον αληθινόν Θεόν, ο οποίος με τόσα θαύματα τους έχει λυτρώσει από την δουλείαν των Αιγυπτίων).

Ενεκα δε τούτων έφυγε από αυτούς ο Θεός και τους αφήκε να λατρεύουν τα αστέρια του ουρανού, όπως έχει γραφή στο βιβλίον των προφητών· Μηπως και μου προσφέρατε σεις, απόγονοι του Ισραήλ, με πίστιν και ευλάβειαν σφάγια και θυσίας επί σαράντα έτη εις την έρημον; Οχι βέβαια.

Αλλά εσηκώσατε στους ώμους σας την ειδωλολατρικήν σκηνήν του Μολόχ και το αστέρι του θεού σας Ρεμφάν, δηλαδή του Κρόνου, είδωλα που εκάματε δια να τα προσκυνήτε. Και δια τούτο προς τιμωρίαν σας, θα σας διώξω και θα σας βάλω να κατοικήσετε μακρύτερα από την Βαβυλώνα.

Η ιερά όμως σκηνή του μαρτυρίου υπήρχε εις την έρημον δια τους πατέρας μας, όπως είχε διατάξει αυτός που ωμιλούσε προς τον Μωϋσέα, να κατασκευάση αυτήν σύμφωνα με τον τύπον, τον οποίον είχε ίδει στο όρος.

Αυτήν, λοιπόν, την σκηνήν οι πατέρες μας, που διεδέχθησαν τον Μωϋσέα, την έφεραν μαζή με τον Ιησούν του Ναυή εις την κυριευθείσαν χώραν των εθνικών, τους οποίους έδιωξε ο Θεός εμπρός από τους πατέρας μας, και αυτή η σκηνή έμεινε έως εις τας ημέρας του Δαυΐδ.

Αυτός ευρήκε χάριν ενώπιον του Θεού και εζήτησε να εύρη κατάλληλον περιοχήν, δια να ανεγείρη κατοικίαν στον Θεόν του Ιακώβ.

Αλλά ο Σολομών έκτισε ναόν στον Θεόν.

Ομως ο Υψιστος δεν κατοικεί εις χειροποιήτους ναούς, όπως άλλωστε και ο προφήτης λέγει·

Ο ουρανός είναι δι' εμέ θρόνος και η γη υποπόδιον των ποδών μου. 

Ποίον οίκον ημπορείτε να μου οικοδομήσετε, λέγει ο Κυριος, η ποίος θα είναι ο τόπος της μονίμου παραμονής και αναπαύσεώς μου;

Ολα αυτά, που ημπορείτε σεις οι άνθρωποι να μου τα προσφέρετε, δεν τα έχει κάμει το παντοδύναμον χέρι μου;

Σκληροτράχηλοι, που δεν θέλετε να σκύψετε το κεφάλι σας ενώπιον του Θεού και που έχετε περικόψει από την καρδίαν σας τας κακίας, έχετε βαρειά τ' αυτιά σας, ώστε να μη ακούετε το θέλημα του Θεού· σεις πάντοτε αντιπράττετε και ανθίστασθε στο Πνεύμα το Αγιον, όπως και οι πατέρες σας.

Ποίον από τους προφήτας δεν κατεδίωξαν οι πατέρες σας; Αυτοί και εφόνευσαν εκείνους, που προανήγγειλαν, δια την έλευσιν του δικαίου, του οποίου τώρα σεις έχετε γίνει προδόται και φονείς.

Σεις οι οποίοι ελάβατε τον νόμον με εντολάς, που ο Θεός σας έδωσε δια μέσου των αγγέλων, και δεν τον εφυλάξατε”.

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΥΦΩΝ