Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΧΩΡΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΚΑΡΛΙΚΟΒΑ.

Υπήρχε ένας χωρικός, γύρω στα 1930, πού ήταν και ψάλτης στο χωριό Καρλίκοβα. Αυτός λοιπόν πήγαινε κάθε πρωί στην Εκκλησία και το βράδυ στον Εσπερινό, μαζί με τον παπά. Άφηνε όποια δουλειά είχε είτε στα χωράφια είτε άλλου και πήγαινε. Φιλόξενος, ελεήμων και συμπονετικός. Όποιος χωρικός αρρώσταινε, πήγαινε αυτός να οργώσει το χωράφι του, να σπείρει, να θερίσει, να του μαζέψει ξύλα. Το όνομα του ήταν Νικόλας.

Αυτός λοιπόν, ένα βράδυ, όπως έκανε προσευχή, βλέπει ξαφνικά να ανοίγουν τα ουράνια, να κατεβαίνουν Άγγελοι και να του βάζουν ένα στεφάνι στο κεφάλι! Βέβαια ό άνθρωπος είχε γαλήνη, ειρήνη, χαρά, ευτυχία μέσα του... αλλά είχε και απορία: τι να ήταν αυτό;

-Τέλος πάντων, ας το ξεχάσω, είπε. Ας πω ότι ήταν όνειρο.

Την άλλη νύχτα πάλι το ίδιο "όνειρο". Τρέχει λοιπόν την άλλη ήμερα στον παπά.

-Παπά-Μιχάλη, του λέει, το και το.

-Τίνα σου πω; είπε ό παπά-Μιχάλης. Ίσως είναι του Θεού, ίσως είναι και του διαβόλου. Πρόσεξε, γιατί αυτός μπορεί να σε κοροϊδέψει, να σε ρεζιλέψει και να σε κάνη "ρεντίκουλο" στον κόσμο. Ξέχασε το καλύτερα. Πήγαινε σπίτι σου και ασχολήσου με τίποτα άλλο.

Είπε μέσα του όμως ό παπάς: «Μήπως και από το πολύ το ψάλσιμο και το πολύ το διάβασμα, πού κάνει ό μπάρμπα-Νικόλας, του σάλεψε το μυαλό;»

Δεν πέρασαν μερικές ήμερες, αρρωσταίνει ό Νικόλας και το πρώτο πράγμα πού ζήτησε ήταν να εξομολογηθεί στον παπά-Μιχάλη και να κοινωνήσει των άχραντων Μυστηρίων.

Μέχρι δε την τελευταία του στιγμή έδινε τις καλές του χριστιανικές και πατρικές συμβουλές, πού ήταν γεμάτες από αγάπη και θεία ευλογία.

Όταν πέθανε, όλο το χωριό βρέθηκε στην κηδεία του, γιατί ήξεραν την καλοσύνη του και γιατί πληροφορήθηκαν τις κρυφές του ελεημοσύνες και σχεδόν όλες τις κρυφές του εργασίες, και τον έθαψαν με πολλή συγκίνηση, μακαρίζοντας την άγια του ζωή, παρά τις επιφυλάξεις του παπά-Μιχάλη.

Ύστερα από δύο χρόνια πέθανε ό πατέρας του παπά-Μιχάλη. Ό ιερεύς με δύο συγγενείς μετέβησαν στο νεκροταφείο του χωριού και άρχισαν να σκάβουν ένα λάκκο δίπλα από τον τάφο του μπάρμπα-Νικόλα. Όσο έσκαβαν και κατέβαιναν προς τα κάτω, από το πλάι και από την μεριά του τάφου του μπάρμπα-Νικόλα, άρχισε να βγαίνει μια παράξενη ευωδία, πολύ γλυκεία! Σαν να υπήρχαν χιλιάδες λουλούδια με έντονη μυρωδιά. Μυρίπνοα, ουράνια άνθη. Τόση άρρητη ευωδία έβγαινε από κει μέσα!

Συγκλονίσθηκε ό παπά-Μιχάλης και είπε φωναχτά:

-Τον αδίκησα τον άνθρωπο. Αυτός πράγματι ήταν άγιος!...σάν τούς Αγίους πού προσκυνάμε στην Εκκλησία. Και φεύγοντας για το σπίτι του το διέδωσε παντού.

Άρχισαν αμέσως να καταφθάνουν οι χωρικοί, άνδρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι, οι περισσότεροι όμως από περιέργεια, για να δουν τί το παράξενο συμβαίνει.

Όταν όμως έφθαναν στον τάφο, θαύμαζαν έκπληκτοι την πρωτοφανή ευωδία πού έξήρχετο τόσο άφθονη από τον τάφο του μπάρμπα-Νικόλα και δεν χόρταιναν νάτην απολαμβάνουν, δοξάζοντας τον Θεό «του διδόναι τοιαύτα τοις ανθρώποις».

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΠΑΤΗΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΝΕΑ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.. Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΨΥΧΗ.

ΡΕΒΕΓΙΟΝ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ. ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ.

Ό Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι και Άρχιερεύς κατά την τάξιν Μελχισεδέκ. •Ποιος ήταν ο Μελχισεδέκ;

Την υπάρξω του την καλύπτει πολύ μυστήριο. Για την γενεαλογία και τούς απογόνους του δεν ξέρουμε τίποτα. Ούτε την ιστορία του γνωρίζουμε, ούτε τη δράσι του, ούτε πότε γεννήθηκε, ούτε πότε πέθανε. Παρουσιάζεται έτσι, έκτακτα, ξαφνικά, χωρίς να τον συνδέει ή Αγία Γραφή με κανένα έθνος και με καμιά φυλή. Ό Απόστολος Παύλος αναφερόμενος σ' αυτόν λέγει ότι ήταν: «απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος».

Το μόνο πού γνωρίζουμε είναι ότι ήταν βασιλεύς της Σαλήμ. Όταν επέστρεψε ό Αβραάμ νικητής από τον πόλεμο, πού είχε κάνει εναντίον των πέντε βασιλέων για να απελευθέρωση τον ανιψιό του Λώτ, έσκυψε και προσκύνησε τον Μελχισεδέκ έξω από την πόλι Σαλήμ, και μάλιστα του πρόσφερε και δώρα.' Εκείνος, αφού ευλόγησε τον' Αβραάμ, πρόσφερε θυσία άρτου και οίνου. Οι πληροφορίες είναι λίγες αλλά πολύτιμες:

• Το όνομα «Μελχισεδέκ» είναι συμβολικό και σημαίνει «βασιλεύς δικαιοσύνης».

• Ή πόλις «Σαλήμ» είναι ή μετέπειτα Ιερουσαλήμ. «Σαλήμ» δε θα πή «ειρήνη».

• Επειδή το κατώτερο ευλογείται πάντοτε από το ανώτερο «το έλαττον υπό του κρείττονος ευλογείται», άρα, για να ευλόγηση ό Μελχισεδέκ τον Αβραάμ, ήταν ανώτερος από αυτόν και από τούς απογόνους του.

• Ό Μελχισεδέκ πρόσφερε ως θυσία άρτο και οίνο, σύμβολα της θυσίας του Χριστού και ειδικότερα του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας.

• Άπάτωρ ό Μελχισεδέκ, Άπάτωρ και ό Χριστός κατά την ανθρωπότητα. Άμήτωρ ό Μελχισεδέκ, Άμήτωρ και ό Χριστός κατά την θεότητα.

Όλα αυτά παρουσιάζουν τον Μελχισεδέκ ως ένα μεγάλο, μυστηριώδη και μοναδικό αρχιερέα στην ιστορία της προχριστιανικής άνθρωπότητος. Ό Μελχισεδέκ, πού ήταν βασιλεύς δικαιοσύνης, βασιλεύς ειρήνης, άρχιερεύς του θεού και ανώτερος του Αβραάμ, συμβολίζει τον Χριστό, ως τον μοναδικό Αρχιερέα της άνθρωπότητος μέχρι συντέλειας των αιώνων.

Ό Κύριος, ως θεάνθρωπος, «μίαν υπέρ αμαρτιών προσενέγκας θυσία εις το διηνεκές εκάθισεν εν δεξιά του θεού», δηλαδή, όχι απλώς μας συμφιλίωσε με τον Θεό Πατέρα, από τον Όποιο μας χώριζε το αγεφύρωτο χάσμα της αμαρτίας, αλλά ως Άρχιερεύς θα παραμείνει αιώνιος μεσίτης μας.

Ή θυσία του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού είναι το αντίδοτο του αιωνίου θανάτου, τον όποιον όφειλε να υποστεί το αμαρτωλό γένος των ανθρώπων. Ή πανάμωμη αύτη Θυσία συνεχίζεται και σήμερα, διά μέσου του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, στον εδώ Γολγοθά, την Αγία Τράπεζα. Και μας διαβεβαιώνει ό Κύριος ότι είναι τα πάντα για μας:

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΠΑΤΗΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΙΕΡΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΩΝΙΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΑΒΒΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΖΕΙΚΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ.

Ό μοναχός Σάββας κατήγετο από το χωριό Μαζέϊκα των Καλαβρύτων. 'Εκάρη μοναχός στο Κελί Άγιος Νικόλαος, εξάρτημα άλλοτε του παρακειμένου μονυδρίου του Ραβδούχου, σήμερα της Μονής Παντοκράτορος.

Ένα διάστημα κοινοβίασε ό μοναχός Σάββας στη Μονή Έσφιγμένου και είχε το διακόνημα του τυπικάρη. Διακρινόταν για το φιλακόλουθο, τη μεγάλη του ευλάβεια, την αντοχή ατούς σωματικούς κόπους και την υπομονή του.' Εκείνο πού τον ξεχώριζε πολύ, ήταν ή μελέτη της Καινής Διαθήκης. Κάθε μέρα διάβαζε κι από ένα βιβλίο της. Άρα ό πατήρ Σάββας κάθε μήνα μελετούσε μια φορά, ολόκληρη την Καινή Διαθήκη.

Πολλές φορές, καθ' όν χρόνο είχε την Καινή Διαθήκη και τη διάβαζε, έβγαινε πολλή ευωδία μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Ό Ίδιος ό Κύριος του χάιδευε τις αισθήσεις, του χάριζε ειρήνη, του δώριζε αγιασμό και χαρίσματα πολλά. Κι εμείς δεν θέλουμε και βαριόμαστε να διαβάσουμε ένα κεφάλαιο την ήμερα... Ντροπή μας! Με συγχωρείτε, αλλά ντροπή !!!

Όταν προείδε τον θάνατο του, επέστρεψε στη μετάνοια του. Οι παραδελφοί του και ό Γέροντας του τον υποδέχθηκαν με πολλή χαρά, γιατί ποτέ δεν τους είχε στενοχωρήσει, παρά μόνο βέβαια όταν έφυγε για να ζήση ως ασκητής και ερημίτης.

Περιμένοντας τούς Αγγέλους, τούς Αγίους και την' Υπεραγία Θεοτόκο να τον πάρουν μαζί τους στον ουρανό, παρεκάλεσε τούς αδελφούς όλη την ημέρα και όλη τη νύχτα ένας-ένας να του διαβάζουν Καινή Διαθήκη και Ψαλτήρι, μέχρι να «κοιμηθή». Τόση ήταν ή αγάπη του για τις Άγιες Γραφές, για τις επιστολές του ουρανού προς τον άνθρωπο! Άραγε, ό καθένας από μας, τί αγαπά περισσότερο;

Λέγει ό Κύριος κάπου: «Όπου γάρ εστίν ό θησαυρός υμών, εκεί εσταί και ή καρδιά υμών». Που είναι ό θησαυρός σου, άνθρωπε μου; Εκεί είναι και ή καρδιά σου. Του πατρός Σάββα ό θησαυρός ήταν στον λόγο του Θεού.

Μετά τρία έτη από τον όσιακό θάνατο του έγινε ή εκταφή του και ή κάρα του ευωδίαζε. Διαδόθηκε βέβαια το γεγονός και πήγαιναν πολλοί να την προσκυνήσουν.

Ένας δόκιμος μοναχός της συνοδείας νόμισε ότι οι Γεροντάδες, για να καυχηθούν ότι είχαν έναν άγιο μεταξύ τους, ρίχνουν άρωμα στην κάρα του. Την πήρε λοιπόν κρυφά και την έριξε στη στέρνα της Μονής βυθίζοντας την με κάποιο βάρος.

Οι Γεροντάδες έχασαν την κάρα, δεν ήξεραν ποιος την πήρε και τί έγινε.

Άνω-κάτω το μοναστήρι..., τίποτα, δεν βρέθηκε. Άρχισαν να υποψιάζονται ότι κάποιος από τούς μοναχούς πού ήρθε για προσκύνηση, την πήρε και έφυγε. Στενοχωρήθηκαν οι καημένοι και έκαναν συνέχεια Παρακλήσεις.. .

Μετά από δώδεκα ήμερες έβγαλε ό δόκιμος την κάρα από την στέρνα και τον έπνιξε περισσότερο ή ευωδία! Τρόμαξε, λοιπόν, πίστεψε ότι πράγματι πρόκειται περί αγίου μοναχού και ομολογώντας την πράξη του, ζήτησε έλεος και συγγνώμη.

Μέχρι σήμερα αυτή τη φήμη έχει ό πατήρ Σάββας: ότι υπήρξε ένας άγιος μοναχός, ένας όσιος, πού αγαπούσε την μελέτη της Αγίας Γραφής μέχρι και της τελευταίας του πνοής. Ή δε κάρα του εξακολουθεί και σήμερα να ευωδιάζει!

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΠΑΤΗΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ

.

 

Κάποιος κύριος, πνευματικοπαίδι μου, μεγάλος κάπως στην ηλικία, οδηγούσε ένα πρωινό το αυτοκίνητο του και σε κάποιο σημείο του δρόμου είδε ένα προσκυνητάρι. Επειδή λόγω της ηλικίας του οδηγούσε σχετικά αργά, πρόλαβε να δει μέσα στο προσκυνητάρι την εικόνα της Παναγίας. Τότε σκύβοντας ελαφρώς και απευθυνόμενος προς την εικόνα της Παναγίας είπε:

-Καλημέρα, Παναγία μου!

Και αμέσως ή Παναγία βρέθηκε μπροστά του, ολόσωμη, ολοζώντανη, ολόλαμπρη και του απάντησε με γλυκύτητα: - Καλημέρα, παιδί μου!

Όταν συνήλθε, βρισκόταν έξω από το αυτοκίνητο του, στη μέση του δρόμου, γονατιστός και γεμάτος δάκρυα.

Από τότε κάθε φορά πού βλέπει εικόνα της Παναγίας κατανύσσεται και τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΠΑΤΗΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΨΥΧΡΟΤΗΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ

Του κ. Μόσχου Έμμ. Λαγκουβάρδου

1.  Μη φοβάσαι την πείνα, άλλα την ψυχρότητα προς το Θεό. Σήμερα η κοινωνία μας είναι όμηροι ανθρώπων με ψυχρή πίστη ή και χωρίς καθόλου πίστη στο Θεό.

2.  Δεν μάς φοβίζει ή πείνα γιατί την ζήσαμε. Μας φοβίζει ή ψυχρότητα στην πίστη και η αθεΐα τους.

3.  Αντί να συμβάλουν στην συνοχή της κοινωνίας κάνουν ότι μπορούν να ευτελίσουν τις αξίες μίας υγιούς κοινωνίας. Αν δεν τους εμποδίσει κανείς, ή κοινωνία μας θα καταστραφεί.

4.  Από μικρό παιδί έβλεπα σαν ένα θαύμα το ότι δεν πεθάναμε από την πείνα. Δεν πεθάναμε από την πείνα ακόμα κι όταν φύγαμε στα βουνά, για να γλυτώσουμε από τούς Γερμανούς.

5. Από παιδιά ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τούς άλλους. Οι έξυπνοι κατά κόσμο, ηλίθιοι δε κατά Θεό, νομίζουν ότι μπορούν να ζουν μόνοι τους χάρις στις περιουσίες τους και στα χρήματα τους.

6. Από παιδιά ξέρουμε ότι αν ή κοινωνία μας καταστραφεί, κινδυνεύουμε να πεθάνουμε από πείνα ή από τη μαζική βία, πού θα εξαπολύσει ή διάλυση της κοινωνίας.

7.         Αγωνιούμε για την καταστροφή της κοινωνίας μας.

8.   Ή αγωνία για την κοινωνία υπήρχε ανέκαθεν. Οι μαθητές του Κυρίου αγανάκτησαν για το χυμένο μύρο, πού θα μπορούσε να πουληθεί και το αντίτιμο του να δοθεί στους φτωχούς.

9.   Ό Ιησούς τούς είπε ότι ή γυναίκα αυτή πού διέθεσε το μύρο έκανε έργο καλό προς τον Κύριον. Ήταν μία έμπρακτη απόδειξη της αλήθειας της Διδασκαλίας του Ιησού. Ή γυναίκα διέκρινε το πολυτιμότερο από το ευτελέστερο. Πολυτιμότερη είναι ή βασιλεία του Θεού.

10.  Ζητείται πρώτον την βασιλείαν του Θεού και πάντα ταύτα προστεθήσεται υμίν, διδάσκει ό Κύριος. Και η γυναίκα πού μύρανε τόν Κύριον έκανε πράξη τη Διδασκαλία Του Έργον καλό ήργάσατο εις εμέ, είπε ό Ιησούς στους μαθητές Του.

11. Ό Θεός προέχει. Άπομακρυνόμενοι από τον Θεό χάνονται και οι αξίες πού στηρίζουν την κοινωνία. Ό άνθρωπος για τον άνθρωπο γίνεται λύκος, δίχως την πίστη στο Θεό.

12.  Με την αγάπη του Θεού και τού πλησίον έχουμε κοινωνία μεταξύ μας και δεν φοβούμαστε την πείνα. Το χυμένο μύρο είναι εις μαρτυρία αιώνια ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι, θα υπάρχουν καρδιές πού διακρίνουν το πολυτιμότερο από το ευτελέστερο και πάνω από όλα την αγάπη για τον Κύριον ημών Ιησού Χριστό.

13.  Ώς επιστέγασμα της πράξης αυτής έρχονται τα λόγια του Από-στόλου Παύλου στην προς Φιλιππικούς επιστολή του: "Αδελφοί, χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε. Πάλιν ερώ χαίρετε. Το επιεικές υμών γνωσθήτω πάσιν άνθρώποις. Ό Κύριος εγγύς".

(Να χαίρεστε πάντοτε με τη χαρά, πού δίνει ή κοινωνία με τον Κύριον. Θα το πω και πάλι, να χαίρεστε. Σ' όλους σας να δείχνετε την καλοσύνη σας. Ό Κύριος είναι κοντά (αν έχετε καλοσύνη μεταξύ σας).

14.    «Ό Χριστός είναι ή οδός, πού μάς ανασύρει από την υποταγή μας  στο βασίλειο του σκότους»

(Β.LAMBERT).

Η ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑ.

ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΑΤΣΗΣ

ΠΟΛΛΟΙ άνθρωποι παραπονούνται για όσα συμβαίνουν στην κοινωνία και αναφέρονται στο ρόλο εκείνων, πού έχουν κάποια εξουσία. Με επιμονή και σταθερότητα προτείνουν διάφορες λύσεις, για την βελτίωση των πραγμάτων, χωρίς ωστόσο να έχουν γνώση και σχετική εμπειρία. Ζουν μέσα σε ένα κλίμα αναστάτωσης και εκνευρισμού, γεγονός πού μειώνει την ελπίδα ότι αύριο τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα.

Κάτι, λοιπόν, λείπει από τούς ανθρώπους, γι' αυτό και βρίσκονται σε αυτό το κατάντημα. Προσπάθησα πολλές φορές να το επισημάνω και να το περιγράψω, άλλα δεν κατέληξα πουθενά. Κάποια μέρα όμως μελετώντας την Καινή Διαθήκη, για πνευματική τροφοδοσία, έπεσα πάνω σ' ένα λόγο του Παύλου προς το μαθητή του Τιμόθεο και χάρηκα, γιατί είχα βρει αυτό πού επίμονα έψαχνα, Ό απόστολος με τρόπο καθαρό και σαφή λέει ότι «ρίζα πάντων των κακών ή φιλαργυρία». Σκέφτηκα ότι, εάν δεν υπήρχε στους ανθρώπους το φοβερό πάθος της φιλαργυρίας, θα είχαν εξαφανιστεί από την κοινωνία όλα τα κακά, τα όποια την έχουν μετατρέψει σε ζούγκλα. Το αδιάκοπο κυνηγητό του συμφέροντος αχρηστεύει πνευματικά τον άνθρωπο και τον κάνει αποκρουστικό. Κανένας δεν θέλει να βρίσκεται κοντά σ' ένα φιλάργυρο, γιατί δεν μπορεί να υποφέρει τις σκέψεις του, την επιθυμία του πλούτου, τις μεθοδεύσεις του και γενικά την ενοχλητική συμπεριφορά του.

Πώς να σταθεί κανείς κοντά σ' ένα άνθρωπο αιχμάλωτο του συμφέροντος και της φιλαργυρίας; Πώς να επικοινωνήσεις μαζί του, όταν ό νους του είναι κολλημένος στην απόκτηση όσο το δυνατόν περισσότερων υλικών αγαθών, ενώ για τα πνευματικά αγαθά δεν θέλει να ακούει; Πώς να συνεργαστείς μαζί του, όταν σε βλέπει ευάλωτο στην εκμετάλλευση;

Τώρα, αν σκεφτεί κανείς ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι φιλάργυροι, πώς μπορεί να ελπίζει για κάτι καλύτερο στην κοινωνία; Όλα τα κακά στην κοινωνία τα δημιουργούν οι ίδιοι οι άνθρωποι, γι' αυτό και ή απαλλαγή από αυτά είναι δικό τους έργο. Πρέπει μόνοι τους να δώσουν λύσεις και να αλλάξουν νοοτροπία και συμπεριφορά. Τί σημαίνει αυτό; Αποδοχή ηθικών κανόνων και άρχων ή για να το πω καλύτερα, χρειάζεται ό Θεός ανάμεσα μας! Εάν τολμήσεις να το προτείνεις αυτό, θα συνασπισθούν όλοι οι δαίμονες, για να σε πνίξουν και να μη ακουστεί ή ενοχλητική φωνή σου.

Κλείνοντας τούτο το άρθρο, θα παραθέσω ένα απόσπασμα από κείμενο του Φώτη Κόντογλου, το οποίο αναφέρεται στη φιλαργυρία, «τη βαριά αρρώστια της ψυχής». Είναι αξιοπρόσεκτο και άκρως επίκαιρο: «Από όλες τις αρρώστιες, πού παθαίνει ή ψυχή του άνθρωπου, ή πιο σιχαμερή κατά την κρίση μου, είναι ή φιλαργυρία, ή τσιγκουνιά. Από μικρός την απεχθανόμουνα. Και τώρα, μ' όλο πού με την ηλικία, άλλαξα γνώμη για πολλά πράγματα, για την τσιγκουνιά δεν άλλαξα. Προτιμώ να 'χω να κάνω μ' ένα φονιά ακόμα, παρά μ' έναν τσιγκούνη. Γιατί, ό φονιάς μπορεί να σκότωσε σε αναβρασμό ψυχής απάνω στο θυμό του και να μετάνιωσε ύστερα, ενώ ό τσιγκούνης είναι ψυχρός υπολογιστής, ως το κόκκαλο χαλασμένος. Στον φονιά μπορεί να βρεις και κάποια αισθήματα- στον τσιγκούνη δεν θα βρεις κανένα. Ό τσιγκούνης είναι, βέβαια, πάντα εγωιστής, αγαπά μοναχά τον εαυτό του, αλλά πολλές φορές είναι ένα τέρας χειρότερο κι από τον εγωιστή, γιατί μπορεί να μη αγαπά μήτε τον εαυτό του και να τον αφήσει να πεθάνει από την πείνα».

Άγιος Φιλουμένος: Απο απλός άνθρωπος...Άγιος

Άγιον Όρος: Μοναχισμός και Ιστορία.

Ένα αφιέρωμα στο μοναχισμό και σε ιστορικές μορφές της Ορθοδοξίας που έζησαν στο περιβόλι της Παναγιάς. Για πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση προβάλλονται εικόνες από την επίσκεψη του Πατριάρχη Αθηναγόρα το 1963 ενώ ακούγονται οι διδαχές φωτισμένων μοναχών όπως ο Γέροντας Παϊσιος...τη Δευτέρα 26/12!

Η προετοιμασία συμμετοχής στην Θεία Λειτουργία

Η Αδαμαντία Μπούρτζινου συνομιλεί,στην εκπομπή «Γνωριμία με την Ορθόδοξη πίστη»,με τον πατέρα Αθανάσιο Γκίκα,καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.Από το ραδιόφωνο της «Εκκλησίας της Ελλάδος 89,5 Fm».

ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΗ.

«Το καλάθι του πτωχού αδελφού»

Η Κατερίνα Χουζούρη συνομιλεί με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μαντινείας και Κυνουρίας,κ.Αλέξανδρο,για την αξιέπαινη προσπάθεια της Μητροπόλεως στηρίξεως των πτωχών συνανθρώπων μας.Από το ραδιόφωνο της «Εκκλησίας της Ελλάδος».

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ. Ο ΕΡΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ. ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΒΟΗΘΟΥΝ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΧΑΛΕΠΟΥΣ.

Ο Ιερέας απέναντι στον Θάνατο

Βλέπετε, πώς παρουσιάστηκε ο Θεός μπροστά μας; Ήθελε να είναι ένας από μας.

Η Γέννηση του Χριστού

Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

„Ο Χριστός δεν ήρθε για να ψάξει και αγαπήσει έντιμους, μα αμαρτωλούς. Ήρθε για να μη μπορέσει κανείς, που έχασε το σεβασμό για τον εαυτό του, να σκεφτεί ότι και ο Θεός θα μπορούσε να χάσει τον σεβασμό Του γι΄αυτόν, ότι ο Θεός δεν βλέπει σ΄αυτόν τίποτα πια που να αξίζει την αγάπη Του. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος για να ξέρουμε σίγουρα – όλοι εμείς, χωρίς εξαίρεση, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που έχασαν εντελώς την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους – ότι ο Θεός έχει εμπιστοσύνη σε μας. Μας πιστεύει, παρόλο που πέσαμε. Μας πιστεύει, όταν έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον και στον εαυτό μας. ‘Έχει τόσο πολύ εμπιστοσύνη σε μας, ώστε δεν φοβάται να γίνει ένας από μας. Ο Θεός μας πιστεύει και είναι ο φύλακας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντώνιου Σούροζ για τα Χριστούγεννα.

Η Γέννηση του Χριστού, την οποία γιορτάζουμε σήμερα με τόση ελαφρότητα καρδιάς, με τέτοια ευγνωμοσύνη και χαρά, αξίζει να την προσέξουμε όχι μόνο εμείς, αλλά όλος ο κόσμος, γιατί η Γέννηση του Χριστού, η ενσάρκωση του Λόγου του Θεού, μας άνοιξε κάτι ολότελα καινούργιο, που δεν υπήρξε ποτέ πριν, κάτι απίστευτο και σχετικό με τον Θεό και με τον άνθρωπο και με όλη την δημιουργία.

Ο Θεός έχει εμφανιστεί ως Χριστός με έναν απίστευτο τρόπο που δεν έχει συμβεί ποτέ πριν. Τα ειδωλολατρικά έθνη μπόρεσαν να φανταστούν τον Θεό μόνο ως Μέγα, ως Θεό του ουρανού, ο Οποίος έχει μέσα Του ότι μεγαλοπρεπές και θεϊκό μπορεί να ονειρευτεί ένας άνθρωπος στη γη. Γι΄αυτό, μόνο ο Θεός μπορούσε να αποκαλύψει Τον εαυτό Του στον άνθρωπο, όπως το έκανε στην ενσάρκωση του Χριστού: Ο Χριστός έγινε ένας από μας. Όχι, όμως, με δόξα, αλλά με αδυναμία, σαν αβοήθητος και άπατρις, ευάλωτος και - όπως φάνηκε – νικημένος, και έτσι, περιφρονημένος από όλους όσοι πιστεύουν μόνο στη δύναμη και την επίγεια μεγαλοπρέπεια. Εκείνη την πρώτη νύχτα, όταν ο Θεός έγινε άνθρωπος, όταν Ο Ίδιος ο Θεός ο Ζων άρχισε να ζει με σάρκα, ανάμεσά μας, στη γη, ήταν άστεγος, κάτι πολύ άσχημο για έναν άνθρωπο. Κανείς δεν είχε δεχτεί τη Μητέρα Του στο σπίτι του. Για όλους ήταν ξένος, όλοι Τον έδιωχναν σε έναν μακρύ, ατελείωτο δρόμο - ο οποίος εκτείνεται μπροστά σε κάθε άστεγο που δεν έχει ούτε πατρίδα - χωρίς τουλάχιστον ένα χαμόγελο ...

Και έφευγαν οι γονείς Του, ξανά και ξανά, και ο Χριστός μοιράστηκε έτσι τη μοίρα όλων όσοι περνάνε τη ζωή τους – μέσα στους αιώνες  - απορριμμένοι σωματικά ή πνευματικά, περιφρονημένοι, ανεπιθύμητοι και αποκλεισμένοι από την ανθρώπινη κοινωνία. Τέτοιους ανθρώπους έχει η ιστορία της ανθρωπότητας πάρα πολλούς. Και μέχρι τώρα – αλίμονο – υπάρχουν στις μεγάλες πόλεις και στην ύπαιθρο πολλοί τέτοιοι άνθρωποι που δεν έχουν πού να πάνε, τους οποίους κανείς δεν περιμένει, για χάρη των οποίων κανείς δεν αναστενάζει, για τους οποίους κανείς δεν ανοίγει την πόρτα του, γιατί είναι ξένοι και γιατί το να μοιραστεί κανείς τη μοίρα τέτοιων ανθρώπων που είναι αποκλεισμένοι, είναι κάτι δυσάρεστο.  Τους απέκλεισαν όχι μόνο αφού τους βασάνισαν ατυχίες, αλλά τους απέκλεισαν άνθρωποι από κακία. Έγιναν ξένοι, αφού άνθρωποι, άλλοι άνθρωποι, τους απέκλεισαν από τη καρδιά τους, από τη ζωή τους.

Η μοναξιά – η τρομερή, βασανιστική και φονική μοναξιά, η οποία διαβρώνει τις καρδιές τόσων πολλών ανθρώπων ήταν η μοίρα της Αγνής Παρθένου, της Θεοτόκου, και του Ιωσήφ, του αρραβωνιαστικού της μαζί με το βρέφος τους, τον Χριστό που μόλις γεννήθηκε.  Ήταν ξένος, κανείς δεν Τον επιθυμούσε. Ήταν αποκλεισμένος και απορριμμένος. Έτσι άρχισε ο δρόμος Του ανάμεσά μας. Και σ΄αυτον τον δρόμο μοιράστηκε τη μοίρα – όπως είπα – με όλους όσοι ζουν έτσι, ζούνε και τώρα, ζούνε σαν ξένοι ανάμεσα τους ανθρώπους, οι οποίοι θα έπρεπε να είναι αδελφοί τους. Περιφρονημένοι είναι αυτοί και καταπιεσμένοι από ανθρώπινη χυδαιότητα, δειλία και κακία. Είναι, όμως, άνθρωποι τόσο ευπρόσβλητοι, εύθραυστοι και  ανασφαλείς όπως εμείς.  Εμείς οι χριστιανοί, οφείλουμε να δούμε σ΄αυτούς την εικόνα Εκείνου του Θεού, τον Οποίον τιμούν σήμερα με τόση ευσέβεια, και να τους δεχτούμε, όπως θα δεχόμαστε τώρα τον Χριστό, αν εμφανιζόταν μπροστά μας σαν κακόμοιρος, αβοήθητος, περιφρονημένος, μισητός και καταδιωγμένος.

Βλέπετε, πώς παρουσιάστηκε ο Θεός μπροστά μας? Ήθελε να είναι ένας από μας και κανείς δεν έπρεπε να ντραπεί τον Θεό του: λες και ο Θεός είναι τόσο μεγάλος και τόσο μακριά, ώστε κανείς δεν μπορεί να Τον πλησιάσει. Έγινε ένας από μας στη ταπεινότητά μας, στη κακομοιριά  μας. Και Εκείνος δεν μας ντράπηκε, ούτε την υλική, επίγεια και φυσιολογική τραγικότητά μας ούτε την ψυχική μας εγκατάλειψη από την ανθρώπινη αγάπη, και έγινε σαν και μάς. Έγινε ένας από μας και με την αγάπη Του, με τη κατανόησή Του, με τη συγχώρηση και τη συμπόνια Του μοιράστηκε τη μοίρα και εκείνων, τους οποίους οι άλλοι έδιωξαν, γιατί είναι αμαρτωλοί. Δεν ήρθε για να ψάξει και αγαπήσει έντιμους, μα αμαρτωλούς. Ήρθε για να μη μπορέσει κανείς, που έχασε το σεβασμό για τον εαυτό του, να σκεφτεί ότι και ο Θεός θα μπορούσε να χάσει τον σεβασμό Του γι΄αυτόν, ότι ο Θεός δεν βλέπει σ΄αυτόν τίποτα πια που να αξίζει την αγάπη Του. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος για να ξέρουμε σίγουρα – όλοι εμείς, χωρίς εξαίρεση, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που έχασαν εντελώς την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους – ότι ο Θεός έχει εμπιστοσύνη σε μας. Μας πιστεύει, παρόλο που πέσαμε. Μας πιστεύει, όταν έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον και στον εαυτό μας. ‘Έχει τόσο πολύ εμπιστοσύνη σε μας, ώστε δεν φοβάται να γίνει ένας από μας. Ο Θεός μας πιστεύει και είναι ο φύλακας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ο Θεός είναι ο φρουρός της τιμιότητάς μας. Για να μπορέσουμε να το πιστέψουμε, για να το δούμε με τα δικά μας μάτια, ο Θεός μας γίνεται ένας αφημένος και αβοήθητος άνθρωπος. Εκείνοι που πιστεύουν μόνο στη δύναμη και μόνο στη δική τους εντιμότητα δεν θα βρουν κανέναν δρόμο προς Αυτόν, εφόσον δεν μετανιώσουν και δεν καταλάβουν ότι η ταπεινοφροσύνη, η αγάπη, η συμπόνια και το έλεος αποτελούν τον νόμο της ζωής.

Στο πρόσωπο του Χριστού, όμως, ο Θεός εμφανίστηκε όχι μόνο για να αποδείξει την αγάπη Του και την εμπιστοσύνη Του σε μας, σαν φρουρός  της αξιοπρέπειάς μας και σαν φύλακας του δικαιώματός  μας να είμαστε όπως είμαστε. Όχι! Μας έδειξε το μεγαλείο του ανθρώπου. Αν ο Θεός μπόρεσε ουσιαστικά να γίνει άνθρωπος, πώς μπορούμε τότε να μη καταλαβαίνουμε, τί μεγάλος είναι ο άνθρωπος. Άραγε δεν αντιλαμβανόμαστε, ότι ο άνθρωπος είναι τόσο μεγάλος, ώστε ενώ ο Θεός μπορεί να γίνει άνθρωπος, εκείνος – ο άνθρωπος – παραμένει αυτεξούσιος? Και τί μεγάλη είναι η δημιουργία, την οποία ο Θεός έχει καλέσει στην ύπαρξη, ώστε ο άνθρωπος μπορεί να δεχτεί τον Θεό μέσα του! Αυτό σημαίνει ότι το δημιουργημένο, η σάρκα μας, το αίμα μας, τα οστά μας, όλο το σώμα μας, είναι ικανό να γίνει θεοφόρο, δηλαδή να ενωθεί με τη θεότητα και ταυτόχρονα να παραμένει ο εαυτός του. Καλούμαστε να λάμψουμε σε δόξα και μεγαλείο, που δεν βλέπουμε εμείς, που τα βλέπει, όμως, ο Θεός. Επειδή για τη δόξα δημιούργησε εμάς και τα πάντα!

Ας κοιτάξουμε στην εικόνα της ενσάρκωσης: Ο Χριστός μας αποκάλυψε την ταπεινοφροσύνη και την αγάπη του Θεού. Μας φανέρωσε την εμπιστοσύνη Του στην όλη Του δημιουργία, και σε μάς, τους  αμαρτωλούς και εκπεσμένους. Ταυτόχρονα μας έδειξε, τί μεγάλοι και βαθιοί μπορούμε να είμαστε και τί απείρως βαθιά είναι η δημιουργία του Κυρίου! Ναι, με μια τέτοια πίστη μπορούμε να ζούμε, μπορούμε να γίνουμε άνθρωποι του μεγαλείου της ενσάρκωσης του Χριστού. Έτσι μπορούμε να παρατηρούμε τον κόσμο, όπου ζούμε, όχι μόνο σαν κάποιο νεκρό υλικό, αλλά σαν κάτι που είναι προορισμένο να γίνει, τέλος πάντων, ορατό ένδυμα της Θεότητας, όταν ο Θεός θα γίνει το πάν.

Τί δόξα, τί χαρά και ελπίδα! Ας ψάλλουμε με σεβασμό, αγάπη και αφοσίωση την ενσάρκωση του Χριστού. Αυτή σημαίνει για μας αιώνια ζωή ήδη εδώ στη γη και είναι η δόξα όλης της δημιουργίας  στην αιωνιότητα του ουρανού!

Αμήν

«Προερτάσωμεν λαοί Χριστού τα Γενέθλια» .π.Ανανίας Κουστένης 21-12-2011.

«Προερτάσωμεν λαοί Χριστού τα Γενέθλια» είναι το θέμα της επίκαιρης ομιλίας που πραγματοποιήσαι ο Γέροντάς π.Ανανίας Κουστένης, την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011, στο πλαίσιο της Χριστουγεννιάτικης Εκδήλωσης του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Νέων Σεπολίων.

Οι προσευχές που δεν εισακούγονται

Ύμνοι Χριστουγέννων από τους πατέρες της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου.

Ἦχος πλ. δ' Ποίημα Σωφρονίου
Πατριάρχου Ἱεροσολύμων
Βηθλεὲμ ἑτοιμάζου· εὐτρεπιζέσθω ἡ φάτνη· τὸ Σπήλαιον δεχέσθω, ἡ ἀλήθεια ἦλθεν· ἡ σκιὰ παρέδραμε· καὶ Θεὸς ἀνθρώποις, ἐκ Παρθένου πεφανέρωται, μορφωθείς τὸ καθ' ἡμᾶς, καὶ θεώσας τὸ πρόσλημμα. Διὸ Ἀδὰμ ἀνανεοῦται σὺν τῇ Εὔᾳ, κράζοντες· Ἐπὶ γῆς εὐδοκία ἐπεφάνη, σῶσαι τὸ γένος ἡμῶν.

ΥΠΑΚΟΥΗ. ΜΙΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΕΝΤΟΛΗ.

Ό κήπος τον χειμώνα

TΟ 1829 πέρασα τον χειμώνα στην Έρημο Πλόστσανσκ. Εκεί, στον κήπο, βρίσκεται ακόμα το μοναχικό ξύλινο κελί, όπου έζησα μαζί με τον φίλο μου. Σε καιρό ήσυχο, σε μέρες ηλιόλουστες και καθαρές, έβγαινα στο ξώστεγο, καθόμουνα σ' ένα σκαμνί κι άφηνα τη ματιά μου να πλανηθεί στον απλόχωρο κήπο, πού σκέπαζε τη γυμνότητα του μ' ένα χιονένιο πάπλωμα. Όλα γύρω ήταν ήρεμα. Μια νεκρική, μεγαλόπρεπη σιγή βασίλευε παντού. Το θέαμα άρχισε σιγά-σιγά να μου αρέσει. Αθέλητα το ερευνητικό μου βλέμμα καρφωνόταν σ' αυτό το θέαμα, σαν να ξεχώριζε μέσα του κάποιο μυστικό.

Μια φορά, καθώς καθόμουνα και παρατηρούσα επίμονα τον κήπο, έπεσε ξάφνου από τα μάτια της ψυχής μου το προπέτασμα, πού έκρυβε εκείνο το μυστικό. Μπροστά τους αποκαλύφθηκε το βιβλίο της φύσεως. Είναι το βιβλίο πού δόθηκε στον πρωτόπλαστο Αδάμ για να το διαβάσει και πού περιέχει λόγια του Πνεύματος όμοια μ' εκείνα της θείας Γραφής.

Τί διάβασα, λοιπόν, στο βιβλίο της φύσεως; Διάβασα τη διδασκαλία για την ανάσταση των νεκρών, διδασκαλία δυνατή σαν την ίδια την ανάσταση. Αν δεν είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε κάθε άνοιξη την αναζωογόνηση της φύσεως, τότε αύτη θα μας φαινόταν εντελώς απίστευτη -ένα θαύμα. Επειδή, όμως, έχουμε συνηθίσει σ' αυτό το θέαμα, δεν εντυπωσιαζόμαστε- βλέπουμε το θαύμα και δεν το βλέπουμε! Κοιτάζοντας τα κλαδιά των δένδρων, τα ακούω να μου λένε ανεπιφύλακτα με τη μυστική τους γλώσσα: "Θα αναζωογονηθούμε, θα στολιστούμε με λουλούδια και φύλλα, θα μοσκοβολήσουμε, θα δώσουμε καρπούς. Δεν θα αναζωογονηθούν, άραγε, και τα ξερά κόκαλα των ανθρώπων, όταν έρθει ή δική τους άνοιξη;". Θα αναζωογονηθούν, θα ντυθούν με σάρκα και, με νέα μορφή, θα μπουν στη νέα ζωή, στον νέο κόσμο. 

Ωστόσο, Όπως τα δένδρα εκείνα πού δεν άντεξαν τη δυνατή χειμωνιάτικη παγωνιά κι έχασαν τον χυμό της ζωής, όταν μπει ή άνοιξη, κόβονται, πετάγονται έξω από τον κήπο και χρησιμοποιούνται ως καυσόξυλα, έτσι και οι αμαρτωλοί, πού έχασαν τη ζωή τους για τον Θεό, θα συναχθούν την τελευταία ήμερα του τωρινού κόσμου, στην αρχή της μελλοντικής αιώνιας ημέρας, και θα ριχθούν στη φωτιά την άσβεστη.

Αν μπορούσαμε να βρούμε έναν άνθρωπο πού να μη γνώριζε τις εποχιακές μεταμορφώσεις της φύσεως, να τον φέρουμε στον κήπο πού μεγαλόπρεπα αναπαύεται τον χειμώνα με ύπνο νεκρικό, να του δείξουμε τα γυμνά δένδρα και να τον πληροφορήσουμε για τη φαντασμαγορία πού θα ντυθούν την άνοιξη, εκείνος, αντί ν' αποκριθεί, θα μας κοίταζε και θα χαμογελούσε, θεωρώντας τα λόγια μας απραγματοποίητο μύθο! Έτσι και ή ανάσταση των νεκρών φαίνεται απραγματοποίητη στους ανθρώπους πού πλανιούνται μέσα στο σκοτάδι της γήινης σοφίας, στους ανθρώπους πού δεν αντιλαμβάνονται πώς ό Θεός είναι παντοδύναμος και πώς ή ποικιλόμορφη σοφία Του μπορεί να είναι ορατή αλλά ασύλληπτη από τον νου του πλάσματος. 

Για τον Θεό όλα είναι δυνατά. Γι`' Αυτόν δεν υπάρχουν θαύματα. Αδύναμος είναι όχι ό Θεός αλλά ό λογισμός του άνθρωπου. Ότι δεν συνηθίσαμε να Βλέπουμε, μας φαίνεται απραγματοποίητο, απίθανο. Τα έργα του Θεού, πού αδιάλειπτα αλλά και αδιάφορα τα κοιτάζουμε, είναι έργα εξαίσια, είναι θαύματα μεγάλα και άνείκαστα.

Κάθε χρόνο ή φύση, μπροστά στα μάτια ολόκληρης της ανθρωπότητας, επαναλαμβάνει τη διδασκαλία για την ανάσταση των νεκρών, ζωγραφίζοντας την με την άναπλαστική μυστική της ενέργεια!

Έρημος Αγίου Σεργίου 1843

ΒΙΒΛ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ . Α  ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. Ι.Μ. ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

Σκέψεις για την πίστη

ΞΕΧΥΝΩ τα Λόγια της καρδιάς μου, που απαλά σκιρτά από χαρά άφθαρτη κι ανέκφραστη. Αδελφοί, αν εισχωρήσετε στα λόγια μου με καθαρό λογισμό, θα ευφρανθείτε σαν σε συμπόσιο πνευματικό! Ή πίστη στον Χριστό είναι ζωή. Όποιος τρέφεται με την πίστη, γεύεται ήδη, στη διάρκεια της επίγειας πορείας του, την αιώνια ζωή, πού ετοιμάστηκε για τούς δικαίους στο τέλος αυτής της πορείας. Ό Κύριος είπε: «Όποιος πιστεύει σ' εμένα, αυτός έχει την αιώνια ζωή».

Με την πίστη οι άνθρωποι του θεού υπέμειναν σκληρές δοκιμασίες. Έχοντας οικειωθεί τον πλούτο και την ευφροσύνη της αιώνιας ζωής, θεώρησαν σκουπίδια τα θέλγητρα της πρόσκαιρης. Με την πίστη δέχονταν τις θλίψεις και τις στενοχώριες σαν δώρα του Τριαδικού θεού, δώρα με τα οποία Εκείνος τούς αξίωσε να γίνουν μιμητές και μέτοχοι των παθημάτων ενός από τα πανάγια Πρόσωπα Του, πού έστερξε να δεχθεί τη φύση μας και να οικονομήσει τη λύτρωση μας. Ή απέραντη ευφροσύνη, πού γεννιέται από την πίστη, καταβροχθίζει τη σκληρότητα του πόνου. Έτσι, στη διάρκεια οδυνηρών βασάνων, νιώθει κανείς μόνο τέρψη. Το ομολόγησε ό μεγαλομάρτυρας Ευστράτιος (13

Δεκεμβρίου) λίγο πριν από την τελείωση του. "Τα βασανιστήρια στα οποία με υποβάλλεις", είπε στον ηγεμόνα Άγρικόλα, "είναι για μένα ευφροσύνη!".

Με την πίστη οι άγιοι βυθίστηκαν στα βάθη της ταπεινοφροσύνης. Με τα καθαρά μάτια της πίστεως είδαν πώς οι ανθρώπινες θυσίες στον θεό δεν είναι παρά τα χαρίσματα τού θεού στον άνθρωπο, χρέη του άνθρωπου στον Θεό, αχρείαστα σ' Εκείνον αλλά απαραίτητα και σωτήρια για τον άνθρωπο. «Άκου, λαέ μου», λέει ό Θεός, «γιατί θα σου μιλήσω• άκου, Ισραήλ, γιατί θα διαμαρτυρηθώ σ' εσένα. Ό Θεός, ό Θεός σου, είμαι εγώ. Δεν θα σε ελέγξω για τις θυσίες σου... γιατί δική μου είναι όλη ή οικουμένη και δικά μου Όλα τα πλούτη της». «Τί έχεις πού να μην το έλαβες; Αφού, λοιπόν, το έλαβες από τον Θεό, γιατί καυχιέσαι σαν να μην το είχες λάβει ως δώρο;». «Σ' όποιον δόθηκαν πολλά, πολλά θα ζητηθούν απ' αυτόν και σ' όποιον δόθηκαν περισσότερα, περισσότερα θα ζητηθούν».

Οι άγιοι του Θεού θαυματουργούσαν, ανάσταιναν νεκρούς, προέλεγαν το μέλλον, ήταν γεμάτοι από πνευματική γλυκύτητα, αλλά συνάμα και γεμάτοι από ταπεινοφροσύνη. Με απορία, θαυμασμό και φόβο έβλεπαν Ότι ό Θεός εστερξε γενναιόδωρα να προσφέρει και να εμπιστευθεί το Άγιο Πνεύμα Του στο χώμα, στη λάσπη. Μπροστά σ' αυτό το μυστήριο, ό νους κυριεύεται από φρίκη και σωπαίνει, ή καρδιά πλημμυρίζει από ανείπωτη χαρά, ενώ ή γλώσσα δεν έχει τη δύναμη να εκφραστεί.

Με την πίστη οι άγιοι αγάπησαν τούς εχθρούς τους. Τα μάτια τού νου τους, φωτισμένα από την πίστη, σταθερά έβλεπαν τον Θεό μέσα στην πρόνοια Του. Σε παραχώρηση αυτής της θείας πρόνοιας απέδιδαν οι άγιοι όλες τις επιθέσεις πού δέχονταν. Έτσι ό Δαβίδ, «βλέποντας τον Κύριο παντοτινά μπροστά του» για να μη λιποψυχήσει μπροστά στις τόσες θλίψεις και δοκιμασίες του, αποκρίθηκε, όταν ό Σεμεΐ τον καταριόταν και τον πετροβολούσε: «Ό Κύριος του είπε να καταριέται τον Δαβίδ. Τί δουλειά έχετε εσείς μ' εμένα, γιοι της Σαρουίάς», λογισμοί της οργής και της εκδικάσεως; «Αφήστε τον να με καταριέται, γιατί ό Κύριος του το είπε... "Ίσως ό Κύριος, βλέποντας την ταπείνωση μου, να μου δώσει αγαθά αντί για την κατάρα...».

Ή ψυχή δέχεται τη δοκιμασία σαν θεραπεία των ασθενειών της. Ευγνωμονεί τον Θεό και Του ψάλλει: «Βάλε με, Κύριε, σε δοκιμασίες, βάλε με σε πειρασμούς, βάλε φωτιά στις σκέψεις μου και στην καρδιά μου». Έτσι ας αντιμετωπίζουμε τις δοκιμασίες. Για τούς ανθρώπους και τα άλλα Όργανα των δοκιμασιών μας ας μη νιώθουμε καμιά κακία, καμιάν εχθρότητα. Ή ψυχή πού δοξολογεί τον Πλάστη της, ή ψυχή πού ευγνωμονεί τον ουράνιο Γιατρό, πλημμυρισμένη από ανέκφραστα αισθήματα, αρχίζει να ευλογεί τα μέσα της θεραπείας της.

Και να! Ξάφνου ανάβει μέσα της ή αγάπη προς τούς εχθρούς. Τότε ό άνθρωπος είναι έτοιμος να θυσιάσει και τη ζωή του για τον εχθρό του, θεωρώντας μάλιστα πώς αυτό δεν αποτελεί στην πραγματικότητα θυσία αλλά υποχρέωση, υποχρέωση ανάξιου δούλου. Από τώρα ό ουρανός είναι ανοιχτός. Μπαίνουμε στην αγάπη προς τον πλησίον και μέσω αυτής στην αγάπη προς τον Θεό. Βρισκόμαστε στον Θεό και ό Θεός βρίσκεται σ' εμάς. Να τί θησαυρό περιέχει ή πίστη, ή μεσίτρια και χορηγήτρια της ελπίδας και της αγάπης. Αμήν.

Έρημος Άγιου Σεργίου, 1840

ΒΙΒΛ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ . Α  ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. Ι.Μ. ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.