Κυριακή 26 Αυγούστου 2012
Σάββατο 25 Αυγούστου 2012
Συνέντευξη με τον Καθηγητή του Ορθόδοξου Θεολογικού Ινστιτούτου του Αγίου Σεργίου, πρωθιερέα Νικόλαο Τσερνοκράκ.
Συμπάθεια με αγάπη
Το Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι, κρύφτηκε μέσα στις αυλές της αρκετά άθυμης οδού, rue de Crimée. Αλλά μόλις μπει κανείς στην πύλη, που βρίσκεται το San Serge η μεγάλη και πολύβουη πόλη φαίνεται ανύπαρκτη. Εκπληκτική ειρήνη και απόκοσμη σιωπή. Παλιά κτίρια. Φθαρμένα σκαλοπάτια. Δικέφαλοι αετοί στις πόρτες του ναού. Και δεν υπάρχει κανένα αίσθημα μούχλας ή μελαγχολικών παλιών καιρών. Ζωντανό, ζεστό αίσθημα πραγματικής,οχι χαμένης, χαρούμενης πίστης. Παρουσιάζουμε στους αναγνώστες της πύλης «Bogoslov.Ru» συνέντευξη με τον Καθηγητή του Ορθόδοξου Θεολογικού Ινστιτούτου του Αγίου Σεργίου, πρωθιερέα Νικόλαο Τσερνοκράκ.
Πάτερ Νικόλαε, πείτε μας λίγα πράγματα για το πώς οικοδομείται η θρησκευτική εκπαίδευση στη Γαλλία.
Από τις αρχές του ΧΧ αιώνα στη Γαλλία η Εκκλησία είναι χωρισμένη από το κράτος. Και γι αυτό είναι χωρισμένα από το κράτος και όλα τα θρησκευτικά σχολεία. Σήμερα, τα θεολογικά σχολεία και κολλέγια έχουν το καθεστώς των ιδιωτικών σχολείων. Αλλά υπάρχουν ορισμένα ιδρύματα που αλληλεπιδρούν με την κυβέρνηση, με το Υπουργείο Παιδείας, και ως εκ τούτου έχουν λάβει το κρατικό καθεστώς. Για παράδειγμα, το Ινστιτούτο μας- San Serge είναι αναγνωρισμένο από το Υπουργείο Παιδείας ως ένα ελεύθερο τριτοβάθμιο ίδρυμα. Το Υπουργείο μας βοηθά ακόμη και οικονομικά. Αλλά ταυτόχρονα είμαστε εντελώς ελεύθερο σχολείο και μπορούμε να αναπτύξουμε το δικό μας πρόγραμμα σπουδών ανεξάρτητα.
Δηλαδή, δεν σας ορίζουν πώς και τί να διδάξετε;
Όχι. Όμως, ήδη,για τρία χρόνια, έχουμε υπογράψει μια συμφωνία με το Υπουργείο, όπου μας ζητούν να αναφέρουμε σχετικά με τον αριθμό των φοιτητών που έχουμε, από ποιές χώρες προέρχονται, τι επίπεδο εκπαίδευσης έχουν. Αυτό γίνεται για να μπούν όλα τα ιδιωτικά σχολεία σε ένα είδος εθνικού κρατικού καταλόγου. Αλλά η θεολογική σχολή μας είναι το μόνο θρησκευτικό σχολείο υπο κρατικό καθεστώς.
Πείτε μας λίγο για το ίδιο το Ινστιτούτο.
Το Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου άνοιξε το 1925 και μετά από 2 χρόνια έλαβε κρατικό πιστοποιητικό τριτοβάθμιας θεολογικής σχολής στη Γαλλία.
Στην ιστορία του ινστιτούτου υπάρχουν τρεις περίοδοι. Πρώτη,από το 1925 έως το 1950, όταν εδώ εργάστηκε η ελίτ των Ρώσων Ορθόδοξων θεολόγων, φιλοσόφων και θρησκευτικών ηγετών, όταν εδώ σπούδαζαν οι μαθητές του πρώτου κύματος της μετανάστευσης. Αυτοί συνέχισαν να αναπτύσσουν την ορθόδοξη θρησκευτική σκέψη και την παράδοση των παλαιών ρωσικών ακαδημιών – της Μόσχας, του Καζάν,του Κιέβου. Ακριβώς έτσι δημιουργήθηκε και το πρόγραμμα σπουδών. Στην πραγματικότητα, ήταν ένα θεολογικό σχολείο, αλλά δεν ονομαζόταν ούτε σεμινάριο ούτε ακαδημία. Οι παλιοί καθηγητές επέλεξαν το όνομα «ινστιτούτο», ίσως στη μνήμη του θεολογικού Ινστιτούτου, το οποίο άνοιξε στις αρχές της δεκαετίας του 20 στην Αγία Πετρούπολη, αλλά στη συνέχεια, φυσικά, έκλεισε. Συνέβη ότι εκείνη την εποχή, όταν όλα τα θρησκευτικά σχολεία στη Ρωσία έκλεισαν, άνοιξε το ινστιτούτο μας. Εδώ συνέχισε η θεολογική δημιουργικότητα ... Μετά από την δεκαετία του 50 ήρθε η δεύτερη γενιά καθηγητών.
Από πού ήρθε αυτή η γενιά;
Τότε η ρωσική μετανάστευση ήταν πολύ ισχυρή. Για παράδειγμα, ο πατέρας Αλέξιος Κνιάζεφ, ο οποίος ήρθε στην Γαλλία αγόρι δέκα ετών, αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή, τη Σχολη Θεολογίας και δίδαξε σε μάς, στη συνέχεια έγινε πρύτανης. Αυτή ήταν η δεύτερη γενιά. Ζήσαμε με αναμνήσεις, παραδόσεις σχετικά με το πώς ήταν οι παλιοί καθηγητές. Ακόμα κι αν δεν τους είχαμε δει ζωντανούς, τους αναγνωρίζουμε αμέσως στις φωτογραφίες, γνωρίζουμε γι 'αυτούς, για τους χαρακτήρες τους. Είχαμε μια τόσο ζωντανή διαδοχή μέσω της δεύτερης γενιάς. Συνεχίζοντας την ανάπτυξη της Ορθόδοξης θεολογικής σκέψης, το ινστιτούτο έχει ξεκινήσει ένα διάλογο με τα άλλα χριστιανικά δόγματα. Κατ 'αρχάς,με τους Προτεστάντες, ως τους πιο ανοιχτούς, και στη συνέχεια με τους Αγγλικανούς και Καθολικούς. Τότε το Ινστιτούτο είχε την δική του αποστολή - να φέρει σε επαφη τη Δύση με το ορθόδοξο δόγμα, τη θεολογία και τον πολιτισμό.
Έτσι ήταν μέχρι το 1974-1975. Η γενιά μου ήταν η τελευταία από αυτές που άκουσε όλες τις διαλέξεις στα ρωσικά. Μόνο ένας καθηγητής,ο Olivier Clement, φοιτητής του Βλαντιμίρ Λόσσκι, που καταλάβαινε και διάβαζε, όμως δεν μιλούσε Ρωσικά, δίδαξε στα γαλλικά.
Τώρα αρχίζει να λειτουργεί τρίτη ή ακόμη και τέταρτη γενιά. Και αυτό είναι κάτι νέο: άνοιξαν Ορθόδοξα σχολεία σε πολλές χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης,εκεί εμφανίστηκε η δική τους θεολογική εκπαίδευση. Σήμερα, το Ινστιτούτο μας δέχεται φοιτητές όχι μόνο από τη Ρωσία, έχουμε φοιτητές από διάφορες χώρες, υπάρχουν άνθρωποι από την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, τη Συρία, την Αιθιοπία ( πρόσφατα πήραμε μια μοναχή από την Αίγυπτο) και, φυσικά, από την Ανατολική Ευρώπη.
Πώς οργανώνεται το πρόγραμμα σπουδών;
Ήδη περισσότερα από 10 χρόνια, έχουμε ενταχθεί στη σύμβαση της Μπολόνιας. Έτσι, έχουμε τους τρεις κύκλους - προπτυχιακό, μεταπτυχιακό και διδακτορικό. Αν το προσαρμόσουμε στο ρωσικό σύστημα, για μένα είναι σχεδόν προ-επαναστατικό. Και αυτό δεν είναι μόνο διδασκαλία ех catedra, αλλά και μια προσπάθεια για να μάθουμε τους φοιτητές να εργάζονται αυτοτελώς.
Έχουμε την ημερήσια σπουδή και την εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Έχουμε περίπου 200 άτομα, χωρίς να υπολογίζονται οι σπουδαστές χωρίς καθημερινή φοίτηση. Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση υπάρχει στα ρωσικά και στα γαλλικά.
Σήμερα, πολλοί καθηγητές του Ινστιτούτου δεν μιλούν στα ρωσικά.Τελος, έχουμε καθηγητές που ήρθαν από την Ελλάδα, την Ολλανδία, τη Γιουγκοσλαβία, την Αμερική.
Ποια μαθήματα διδάσκονται στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου;
Κλασικά: είναι η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, η ιστορία της Εκκλησίας, το δόγμα των Πατέρων της Εκκλησίας, Λειτουργική θεολογία, η ιστορία της Δυτικής Εκκλησίας, οι αρχαίες γλώσσες - Εβραϊκά και Ελληνικά, ποιμαντική θεολογία, εικονολογία, η ιστορία της Ρωσικής Εκκλησίας, η ιστορία της ρωσικής φιλοσοφίας, ασκητική και δογματική θεολογία, κανονικό δίκαιο, μεθοδολογία, ηθική θεολογία.Στην εποχη του ο πατήρ Αλέξιος Κνιάζεφ δίδαξε ένα ειδικό μάθημα – τη διδασκαλία για την Παναγία. Πρόσφατα, έχουμε συμπεριλάβει στο πρόγραμμα σπουδών τη βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική –ένα μάθημα που σχετίζεται με τη σκέψη και την κατανόηση της εκκλησιαστικής μουσικής.
Και ποια μαθήματα είναι προτιμώμενα;
Οι παλιοί καθηγητές από την αρχή δούλευαν πολύ στον τομέα της ανάπτυξης της λεγόμενης «νεο-πατερικής σύνθεσης», γι αυτό το σχολείο μας είναι πολύ δεμένο με τους πατέρες της Εκκλησίας. Μπορούμε να πούμε ότι στο επίκεντρο του προγράμματός μας είναι οι Πατέρες της Εκκλησίας και η λειτουργική θεολογία, την οποία ανέπτυξαν οι παλιοί καθηγητές αρχίζοντας από τον πατέρα Κυπριανό Kern, τον πατέρα Νικόλαο Afanasiev, τον Πατέρα Αλέξανδρο Σμέμαν. Έχουμε τώρα ένα νέο καθηγητή που ασχολείται με αυτό το θέμα είναι ο Ανδρέας Λόσσκι. Ο πατήρ Νικόλαος Οζόλιν ανέπτυξε μια ολόκληρη θεωρία για την εικονολογία - είναι ένα βήμα από την ιστορία της τέχνης στην εικόνα, στην κατανόηση του τί θέση έχει η εικόνα στην ανάπτυξη της Ορθόδοξης θεολογικής σκέψης. Πιστεύουμε ότι πολύ σημαντική είναι και η δογματική θεολογία. Σ’ αυτά τα μαθήματα έχουμε δική μας άποψη. Επιμένουμε, επίσης, να μελετούν οι φοιτητές μας επιμελώς την ελληνική γλώσσα, γιατί χωρίς αυτήν, είναι δύσκολο να ασχολούνται με τη θεολογία.
Πού μένουν οι φοιτητές;
Έχουμε ένα μικρό οικοτροφείο, όπου μένουν περίπου 20 άνθρωποι, μόνο τα αγόρια. Άλλα -και τα αγόρια και τα κορίτσια – μένουν στην πόλη όπου ο καθένας μπορεί.
Ποιες διακονίες κάνουν οι φοιτητές;
Δεν είμαστε πολύ αυστηροί, γι αυτό δεν υπάρχουν ιδιαίτερες διακονίες έκτος από το να στρώσουν το τραπέζι ή να καθαρίσουν τα δωμάτιά τους.
Η εκπαίδευση είναι με πληρωμή;
Ναι. Είμαστε ιδιωτικό σχολείο,πίσω από μας δεν υπάρχει μια πλούσια εκκλησία, ούτε χορηγοί. Και ζούμε περισσότερο ιδεολογικά παρά υλικά. Και το γεγονός ότι υπάρχουμε είναι ενα σταθερό θαύμα.
Τι χρειάζεται για να μπει κανείς στο Ινστιτούτο σας; Ποιες είναι οι απαιτήσεις σας;
Η πρώτη απαίτηση -να είσαι έξυπνος. Αλλά, σοβαρά, πρέπει να θέλει κανείς να ασχολείται με τη θεολογία, και είναι απαραίτητο, δυστυχώς, να γνωρίζει τη γαλλική γλώσσα, γιατί η διδασκαλία γίνεται στα γαλλικά. Και κάτι άλλο: το Παρίσι, όπως προσέξατε, δεν είναι φθηνή πόλη. Ως εκ τούτου, πρέπει να έχετε κάποια μέσα διαβίωσης. Μερικές φορές βοηθούμε τους φοιτητές, αλλά αυτό είναι πολύ λίγο.
Υπάρχουν εισαγωγικές εξετάσεις;
Ναι, υπάρχει μια τυπική εξέταση για να δοκιμάσουμε τις γενικές γνώσεις. Επίσης εξετάζουμε το φάκελο των φοιτητών να μάθουμε τί μελετούσε το άτομο και τί επίπεδο εκπαίδευσης έχει.
Και τα όρια ηλικίας;
Δεν έχουμε περιορισμούς. Μπορείτε να μπείτε και μετά από τα 40, και μετά τα 50. Οπότε μπορείτε να εγγραφείτε (γελά).
Πόσοι φοιτητές τελειώνουν το Ινστιτούτο μέχρι τέλος;
Πέρυσι είχαμε περίπου 20 αποφοίτους: περίπου 10 προπτυχιακούς και ακόμα τόσους μεταπτυχιακούς.Δεν είναι πολλοί, αλλά για μάς - αρκετοί.
Και τι είδους σχέση υπάρχει μεταξύ διδασκόντων και φοιτητών;
Πολύ χαριτωμένη, όπως με σας. Το σχολείο είναι μικρό και οι σχέσεις εξαρτώνται περισσότερο από τους καθηγητές. Υπάρχουν πιο αυστηροί, όπως έχετε στη Ρωσία, υπάρχουν και όχι τόσο αυστηροί. Αλλά η ατμόσφαιρα είναι οικογενειακή.
Και αν οι φοιτητές είναι υποχρεωμένοι να συμμετέχουν σε θρησκευτικές τελετές;
Απαιτούμε από τους σπουδαστές να πηγαίνουν στις ακολουθίες. Διατηρήσαμε στις ακολουθίες την εκκλησιαστική- σλαβική γλώσσα, διότι να διδάσκουμε γαλλικά είναι πιο εύκολο από το να προσευχόμαστε. Έτσι, ακόμη και οι φοιτητές που δεν καταλαβαίνουν σλαβικά, πάνε και ακούνε την προσευχή.Τελούμε καθημερινές ακολουθίες- το πρωί, το βράδυ, όπως ακριβώς γίνεται στις ρωσικές θεολογικές σχολές.
Υπάρχουν άλλα θρησκευτικά σχολεία στη Γαλλία;
Περίπου 5 χρόνια πριν, κοντά στο Παρίσι άνοιξε Ρωσική Ορθόδοξη Ιερατική Σχολή. Είναι ένα είδος κέντρου, όπου υπάρχουν μαθήματα για τους φοιτητές, μετά από τα οποία μπορούν να υποστηρίξουν μεταπτυχιακές και διδακτορικές εργασίες σε διάφορα πανεπιστήμια. Έχουμε καλές σχέσεις με τη Σχολή, διδάσκω εκεί και είμαι φίλος με όλους.
Όσον αφορά τα καθολικά σχολεία, στη Γαλλία, είναι πολλά. Στο Καθολικό Πανεπιστήμιο υπάρχει οικουμενικό Ινστιτούτο, όπου οι καθηγητές μας διδάσκουν ορθόδοξη θεολογία. Εκεί σπουδάζουν φοιτητές από διάφορες χώρες, οι οποίοι μερικές φορές δεν ξέρουν τίποτα για την Ορθοδοξία. Και αυτό μας δίνει την ευκαιρία να τους γνωρίσουμε την ορθόδοξη θεολογία. Μερικοί φοιτητές του Οικουμενικού Ινστιτούτου ακόμα γράφουν μεταπτυχιακές εργασίες μαζί μας. Μερικές φορές διοργανώνουμε σεμινάρια και διαλέξεις σε μας, έτσι πέρυσι, για παράδειγμα, είχαμε σεμινάριο για την Παλαιά Διαθήκη, για τη μετάφραση των Εβδομήκοντα, όπου οι Ορθόδοξοι και οι Προτεστάντες γνώριζαν λεπτομέρειες της μετάφρασης των Εβδομήκοντα σε σχέση με τα Μασοριτικά κείμενα.
Ο καθένας ξέρει το San Serge ως ρωσικό Θεολογικό Ινστιτούτο, ως κέντρο της ρωσικής θεολογικής σκέψης, το οποίο κατά τα χρόνια των διωγμών στην Εκκλησία στη Ρωσία αναπτύχθηκε στη Γαλλία και σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο.
Πάτερ Νικόλαε, πώς οικοδομούνται οι σχέσεις με τις ρωσικές θεολογικές σχολές:με τις Θεολογικές Ακαδημίες της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης;
Όταν ήμουν πέρυσι στη Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας, υπογράψαμε μια συμφωνία συνεργασίας. Μια τέτοια συμφωνία είχαμε πριν από πολύ καιρό και με το Πανεπιστήμιο του Αγίου Τύχωνα. Όταν είναι δυνατόν, καλούμε καθηγητές από τη Ρωσία στα συνέδρια,αυτοί καλούν εμάς. Σχεδόν κάθε χρόνο πάμε στη Ρωσία.
Πώς αξιολογείτε τώρα την κατάσταση στη Ρωσία;
Δεν μπορώ να πω τίποτα, γιατί αγαπώ πολύ τη Ρωσία. Θα πω μόνο ένα πράγμα: η Ρωσική Εκκλησία αρχίζει να περπατάει σαν παιδί. Για να μην πέσει κάτω το παιδί πρέπει να του δώσει κανείς ένα χέρι, ή τουλάχιστον ένα δάχτυλο. Αν κριτικάρουμε κάτι πρέπει να βασιζόμαστε σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Αλλά αυτό δεν είναι το στυλ μου, εγώ δεν θα τολμούσα να εκφράσω μια κοινή κριτική, γιατί αυτό δεν έχει νόημα. Ξέρετε, έχω μεγάλη συμπάθεια για τη Ρωσία. Αλλά συμπάθεια στα ελληνικά, είναι η συμπόνια. Συμπάθεια για όλα όσα συμβαίνουν στη Ρωσία. Συμπάθεια με αγάπη
http://www.bogoslov.ru/greek/text/2768263.html
Η ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.
- Η παρθενία του πνεύματος θεραπεύει και την τεθραυσμένη παρθενία του σώματος. Ο αββάς Ζωσιμάς που είχε και παρθενία σώματος και παρθενία πνεύματος υποκλίθηκε μπροστά στην οσία Μαρία την Αιγυπτία, που ήταν από μικρή πόρνη. Όμως, η πνευματική παρθενία, την οποία απέκτησε η οσία Μαρία η Αιγυπτία την θεράπευσε ολοκληρωτικά.- Μεγαλύτερη αξία έχει η πνευματική παρθενία. Πνευματική παρθενία είναι η τήρηση των εντολών του Χριστού, όταν ο νους του ανθρώπου κολλήση στον Θεό με την προσευχή. Αυτήν την πνευματική παρθενία μπορούν να αποκτήσουν όλοι, και έγγαμοι και άγαμοι. Οι μοναχοί που δεν έχουν πνευματική παρθενία είναι δυστυχισμένοι, γιατί ούτε γεννούν στον φυσικό τομέα, ούτε μεταβιβάζουν ύπαρξη στον Παράδεισο.
Μητροπολίτου
Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου
Ιεροθέου
του Γέροντος Σωφρονίου
του ησυχαστού και θεολόγου
Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου
Ιεροθέου
«Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ»
Βίος και πολιτείατου Γέροντος Σωφρονίου
του ησυχαστού και θεολόγου
Κάθοδος στη Γεθσημανή.
Το Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012, πραγματοποιήθηκε η Κάθοδος της εικόνος της Κοιμήσεως της Θεοτόκου από το Μετόχι της Γεθσημανής, το οποίο βρίσκεται εντός της Αγίας Αυλής του Παναγίου Τάφου, στο Πάνσεπτο και Θεομητορικό Μνήμα, στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Γεθσημανής. Την εικόνα μετέφερε ο ηγούμενος της Ι.Μ. Κοιμήσεως Γεθσημανής Αρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος και ακολούθησαν στην ιερά λιτανεία Ιερείς, μοναχοί, μοναχές εξ Ιεροσολύμων και εξ αλλων Ορθοδόξων χωρών, καθώς και πλήθος ευλαβών προσκυνητων.
“Μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου” (Ματθ. στ’, 3).
- Σε πολλά χωρία της Αγίας Γραφής γίνεται λόγος για την δεξιά και αριστερά χείρα του ανθρώπου. Η δεξιά χείρα είναι η καρδιά, η αριστερά είναι η λογική. Ο λογισμός της κενοδοξίας (η αριστερά χειρ) εκδιώκει την Χάρη από την καρδιά (δεξιά χειρ), δηλαδή η αριστερά (λογική) επιδιώκει να αναλύση την γνώση του Θεού που βιώνει η καρδιά, ιδίως προσπαθεί να την διατυπώση για να βοηθήση τους εξομολογουμένους, αλλά τότε χάνεται για [//402] πολύ διάστημα το Φως. Γι’ αυτό είπε ο Χριστός: “Μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου” (Ματθ. στ’, 3).
Μητροπολίτου
Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου
Ιεροθέου
«Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ»
Βίος και πολιτείατου Γέροντος Σωφρονίου
του ησυχαστού και θεολόγου
Την ψυχολογική κατάσταση πρέπει να την μετατρέπουμε σε πνευματικό φαινόμενο: ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Την ψυχολογική κατάσταση πρέπει να την μετατρέπουμε σε πνευματικό φαινόμενο, σε κλάμα. Υπάρχει μια μέθοδος την οποία πρέπει να γνωρίζη ο Χριστιανός. Δηλαδή, αισθανόμαστε έναν πειρασμό, από περιφρόνηση εκ μέρους των ανθρώπων, ή μια άδικη επίθεση. Τότε η καρδιά πικραίνεται από την αδικία αυτή και κάνει διαφόρους λογισμούς που επηρεάζουν όλη μας την ζωή. Αμέσως σταματά η προσευχή.
Η μέθοδος θεραπείας είναι να αφήσουμε τότε τον αδελφό που μας αδικεί και να αναπτύξουμε διάλογο με τον Θεό. Δηλαδή να λέμε: “Θεέ μου, εγώ φταίω. Δεν είμαι άξιος να με αγαπούν οι άνθρωποι …”. Τότε έρχεται μετάνοια και κλάμα και αυτό θεραπεύει το αρνητικό ψυχολογικό φαινόμενο και το κάνει πνευματικό. Αυτό το βλέπουμε στην ζωή του Χριστού. Ο Απόστολος Πέτρος εμπόδιζε τον Χριστό να πορευθή στον Σταυρό, αλλά Εκείνος είχε το πρόσωπό Του στηριγμένο στην Ιερουσαλήμ, στον Γολγοθά. Οι σταυρωτές Του ορύονταν, αλλά Αυτός είχε τον νου Του στραμμένο προς το θέλημα του Θεού και προσευχόταν στον Πατέρα Του. Δεν έκανε διάλογο με τους ανθρώπους, αλλά διάλογο με τον Θεό. Έτσι υγιαίνουμε και θεραπευόμαστε. Αυτό είναι ένα είδος πάλης με τον Θεό.
Μητροπολίτου
Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου
Ιεροθέου
«Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ»
Βίος και πολιτείατου Γέροντος Σωφρονίου
του ησυχαστού και θεολόγου
ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΟΥ ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ.
… μου είπε: «Υπάρχει ένα ανέκδοτο που λέγει ότι στην Κόλαση
βρέθηκε ένας ληστής και ένας συγγραφεύς.
Κάτω και από τους δύο υπήρχε φωτιά.
Κάποτε η φωτιά που έκαιγε κάτω από τον ληστή έσβησε,
ενώ στον συγγραφέα αυξανόταν.
Ο συγγραφεύς ρώτησε:
“Γιατί συμβαίνει αυτό; Αυτό είναι αδικία”.
Και του είπαν:
”Αυτό συμβαίνει γιατί συνεχίζεται στον κόσμο
το κακό που έκανες με τα βιβλία που έγραψες,
ενώ του ληστή δεν συνεχίζεται”».
Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου
«Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ»
Βίος και πολιτεία
του Γέροντος Σωφρονίου
του ησυχαστού και θεολόγου
ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΣΜΟΣ-ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ-ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ-ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ.
- Κάποιος πέρασε διαδοχικά από τον Μουσουλμανισμό, τον Ινδουϊσμό, τον Βουδισμό και την μαύρη μαγεία. Σε όλες τις θρησκείες έκανε ταυτόχρονα και την μαγεία. Μόλις έγινε Ορθόδοξος, θέλησε να ασκή παράλληλα και την μαγεία, αλλά δεν μπορούσε να το κάνη. Από αυτό κατάλαβε ότι η μαγεία είναι το υπόβαθρο όλων των θρησκειών και ότι οι θρησκείες είναι νεκρές, οι αρχηγοί τους είναι νεκροί, ενώ ο Χριστός είναι ζωντανός Θεός.
- Πρέπει να διαβάζωνται για πολλά χρόνια εξορκισμοί σε αυτούς που πέρασαν από μαγείες. Αυτό έκανε η πρώτη Εκκλησία.
- Ο Βουδισμός έχει μερικές αλήθειες, αλλ’ έχει μια ανθρώπινη αλήθεια, που φθάνει μέχρι το “μηδέν”, δηλαδή με την αυτοσυγκέντρωση-διαλογισμό οδηγεί τον άνθρωπο προς το μη όν από το οποίο δημιουργηθήκαμε. Πρόκειται για μια υπαρξιακή αυτοκτονία. Ο Χριστός μας οδηγεί στην θέωση, την κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό.
- Μερικοί λένε ότι ο Βουδισμός δεν έχει σχέση με τον δαιμονισμό. Όμως, αυτοί που ομιλούν έτσι, γνωρίζουν τον Βουδισμό από τα βιβλία και ομιλούν θεωρητικά. Η πράξη είναι διαφορετική.
- Μερικοί λένε ότι με τον διαλογισμό αποκτούν μια ηρεμία. Αυτό φαίνεται εξωτερικά σαν καλό, αλλά οι άνθρωποι αυτοί διακατέχονται από οίηση και καταλήγουν σε σαρκικό πόλεμο. Ακόμη και αν ξεφύγουν από τον Βουδισμό, πάλι έχουν σαρκικό πόλεμο. Αυτό δείχνει την σατανικότητα της μεθόδου αυτής.
Υπάρχει διαφορά μεταξύ Βουδισμού και ορθοδόξου ασκήσεως. Στον Βουδισμό προσπαθούν να κάνουν μια απέκδυση και φθάνουν στο νιρβάνα. Ανάγουν έναν στοχασμό σε μυστικιστική θεωρία. Βλέπουν το κτιστό φως της διανοίας τους. Αυτό γινόταν καλύτερα στον Πλωτίνο, στον Νεοπλατωνισμό. Οι Πατέρες το ξέρουν αυτό, και μπορούμε να το ονομάσουμε “γνόφο απεκδύσεως”, αλλά προχωρούν πέρα από αυτό και φθάνουν στη θεωρία του ακτίστου Φωτός. Τότε βιώνουν ότι έρχεται το Φως από Πρόσωπο και όχι από μια ιδέα και αισθάνονται προσωπική σχέση με τον Θεό και, συγχρόνως, αναπτύσσεται μεγάλη αγάπη για τον Θεό και όλο τον κόσμο μέχρι του μαρτυρίου και του “αυτομίσους”.
Μητροπολίτου
Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου
Ιεροθέου
«Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ»
Βίος και πολιτεία
του Γέροντος Σωφρονίου
του ησυχαστού και θεολόγου
Πέμπτη 23 Αυγούστου 2012
THE TEACHINGS OF ELDER SOPHRONIOS OF ESSEX
THE TEACHINGS OF ELDER
SOPHRONIOS OF ESSEX
THE SPIRITUAL SON OF
SAINT SILOUAN OF MT. ATHOS
MARRIED LIFE AND THE
JESUS PRAYER
There are some people who wish to incorporate married
life with the sweetness of prayer, praying like the ascetics. But this effort cannot be accomplished. This
is why married people become worried and distraught. The prayer of the heart requires purity of
heart and body. We must discreetly guide
and inform married couples that it is better to stop the prayer of the heart
rather to stop communicating with one another for the sake of the marriage. If the marriage fails then the husband will
seek out another woman and most likely the wife will seek out another man, and
if this happens, then all prayer is lost.
When the family disintegrates then prayer is lost. Discreet coordination is required between the
married and spiritual state guided by an experienced Spiritual Father.
OUR GREATEST MISSION IN
LIFE IS THE DIVINE LITURGY
Our greatest missionary work in life takes place in
the Divine Liturgy. The Fathers of the
Church would always build an Altar of Sacrifice in whatever country or city
they traveled to. And this is so,
because when the heart is sweetened by the Divine Liturgy, it then seeks
God. It then desires to live an Orthodox
ecclesiastical life, the heart of which is the Holy Eucharist.
I told the brotherhood that it should always be a
priority for it to perform the Divine Liturgy in the Monastery. The prayers of the Divine Liturgy should not
be intoned for personal gratification because at that moment the priests are
expressing the prayers of all those praying in Church. And for this reason the priests should not be
praying with self-centered feelings. We
do not celebrate as individuals.
THE LEADERS OF THE
NATIONS DOMINATE ALL PEOPLE
AND THE GREAT ONES
DOMINEER EVERYONE
In Paradise Adam lost the dialogue he had with God
because of sin. Christ, through His
Incarnation, attempted to convince him, through repentance, to continue the
conversation that he had with Him in Paradise.
He shouts, “repent.” But God has
changed the rules of communication. In
Paradise he said to him: “subdue the earth.”
Now he says to him: “You know that the rulers of the Gentiles lord it
over them, and those who are great exercise authority over them. Yet it shall not be so among you; but whoever
desires to become great among you, let him be your servant. And whoever desires
to be first among you, let him be your slave.” (Mt 20:25-27). In the beginning
man was expected to become the ruler of the earth. Now the earth is governed by the rulers. This means, whoever wishes to be saved must
become the servant and the slave of everyone else according to the example of
Jesus Christ. The rules have been
overturned and this is the way repentance is expressed.
Translated from the
Greek by:
+Fr. Constantine J.
Simones, August 22, 2012 USA
Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012
H πρώτη Εκκλησία ζούσε χωρίς την Καινή Διαθήκη, όχι όμως χωρίς την θεία Λειτουργία.
- Εμείς οι Ορθόδοξοι ζούμε τον Χριστό στην θεία Λειτουργία, ή μάλλον ο Χριστός ζη μέσα μας κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας. Η θεία Λειτουργία είναι έργο Θεού. Λέμε: “καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω”. Μεταξύ των άλλων σημαίνει ότι τώρα είναι ώρα να ενεργήση ο Θεός. Ο Χριστός λειτουργεί, εμείς ζούμε μαζί με τον Χριστό.
Η θεία Λειτουργία είναι ο τρόπος που γνωρίζουμε τον Θεό και ο τρόπος που γνωρίζεται ο Θεός σε μας.
Ο Χριστός τέλεσε μια φορά την θεία Λειτουργία και αυτή πέρασε στην αιωνιότητα. Η τεθεωμένη ανθρώπινη φύση Του πέρασε στην θεία Λειτουργία. Γνωρίζουμε συγκεκριμένα τον Χριστό στην θεία Λειτουργία. Η θεία Λειτουργία την οποία τελούμε είναι η ίδια θεία Λειτουργία που έκανε ο Χριστός την Μεγάλη Πέμπτη στον Μυστικό Δείπνο.
Τα κεφάλαια ιδ’-ιζ’ του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου είναι μια θεία Λειτουργία. Έτσι στην θεία Λειτουργία καταλαβαίνουμε την Αγία Γραφή.
Η πρώτη Εκκλησία ζούσε χωρίς την Καινή Διαθήκη, όχι όμως χωρίς την θεία Λειτουργία.
Οι πρώτες διατυπώσεις, οι ύμνοι, οι γραφές υπάρχουν στην θεία Λειτουργία.
Στην θεία Λειτουργία ζούμε τον Χριστό και καταλαβαίνουμε τον λόγο Του.
Όπως ο Χριστός καθάρισε τους Μαθητές Του με τον λόγο Του και τους είπε: “ήδη υμείς καθαροί εστε δια τον λόγον όν λελάκηκα υμίν” (Ιω. ιε’, 3) και καθάρισε τα πόδια των Μαθητών με το νερό, κατά τον Ιερό Νιπτήρα, έτσι και το πρώτο μέρος [//412] της θείας Λειτουργίας μας καθαρίζει για να παρακαθίσουμε έπειτα στην Τράπεζα της αγάπης. Σκοπός της θείας Λειτουργίας είναι να μας μεταδώση τον Χριστό.
Η θεία Λειτουργία μας μαθαίνει ένα ήθος, το ήθος της ταπεινώσεως. Όπως ο Χριστός θυσιάσθηκε, έτσι πρέπει και εμείς να θυσιαζόμαστε. Ο τύπος της θείας Λειτουργίας είναι ο τύπος του πτωχεύσαντος για μας. Στην θεία Λειτουργία προσπαθούμε να ταπεινωθούμε, γιατί έχουμε την αίσθηση ότι εκεί υπάρχει ο ταπεινός Θεός.
Κάθε θεία Λειτουργία είναι Θεοφάνεια. Φανερώνεται το Σώμα του Χριστού. Το κάθε μέλος της Εκκλησίας είναι εικόνα της Βασιλείας του Θεού.
Μετά την θεία Λειτουργία πρέπει να συνεχίζουμε να εικονίζουμε την Βασιλεία του Θεού, τηρώντας τις εντολές Του. Η δόξα του Χριστού είναι να καρποφορήση σε κάθε μέλος ο καρπός Του. Έτσι εξηγείται ο λόγος Του: “Εν τούτω εδοξάσθη ο πατήρ μου, ίνα καρπόν πολύν φέρητε, και γενήσεσθε εμοί μαθηταί” (Ιω. ιε’, 8).
Μητροπολίτου
Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου
Ιεροθέου
«Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ»
Βίος και πολιτεία
του Γέροντος Σωφρονίου
του ησυχαστού και θεολόγου
ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ
Κάποια ημέρα συναντηθήκαμε στον χώρο που είχε αρχίσει να κτίζεται ο νέος Ιερός Ναός και ο Γέροντας είπε: «Είναι δύσκολο πράγμα να κτίζης Ναό σήμερα. Θα ξεσηκωθούν όλα τα δαιμόνια». Και μου είπε ένα ανέκδοτο που είχε ακούσει στην Ρωσία:
«Κάποιος πήγε στην Κόλαση, αλλ’ όμως ήθελε να υπάρχη εκεί και Ναός για να προσεύχεται. Παρά την αμαρτωλότητά του αγαπούσε τον Θεό και ήθελε να προσεύχεται. Άρχισε να μετρά τον χώρο για να κάνη θεμέλια. Ένας διάβολος τον ρώτησε τι κάνει. Εκείνος απάντησε: “Θέλω να κτίσω Ιερό Ναό για να προσεύχομαι”. Ανησύχησε ο διάβολος, γιατί δεν ήταν δυνατόν να κτισθή ναός στην Κόλαση και προσπάθησε να τον εμποδίση. Δεν το κατόρθωσε. Φώναξε και άλλους δαίμονες. Ούτε αυτού μπόρεσαν. Το ανέφεραν στον αρχηγό τους. Και τότε συγκεντρώθηκαν πολλοί δαίμονες και τον έβγαλαν έξω από την Κόλαση, για να μην κτισθή Ναός». Και συνέχισε: «Έτσι και εμείς κτίζουμε Ναούς για να μετατρέψουμε την Κόλαση σε Παράδεισο και, αν δεν το κατορθώσουμε αυτό, τότε θα επιτύχουμε να μη μας δεχθή ο διάβολος στην Κόλαση». Και γέλασε με την καρδιά του.
Η ΒΑΣΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ.
«- Η Ιερωσύνη δεν δίνεται σε κάποιον άνθρωπο ως επιβράβευση των αρετών του, αλλά ως δώρο για την οικοδομή της Εκκλησίας. Γίνεται κάποιος Ιερεύς για να μπορή να τελή την θεία Λειτουργία και να αγιάζη τους ανθρώπους. Επίσης, η Ιερωσύνη έχει και μια κοινωνική σημασία, αφού ο Ιερεύς θα ασχοληθή με την ανοικοδόμηση του Ναού και με τους πάσχοντας Χριστιανούς. Γι’ αυτό και πρέπει να έχη και τέτοια προσόντα, εκτός από τα πνευματικά.
- Η θεία Λειτουργία έγινε μια φορά και για πάντα. Έχει αιωνιότητα. Κάθε φορά που τελείται η θεία Λειτουργία, εμείς ανεβαίνουμε στο ύψος της. Αν βιώσουμε μερικές πτυχές της θείας Λειτουργίας, τότε καταλαβαίνουμε το μεγαλείο της, όπως συνέβη με τον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ που είδε αγγέλους να εισέρχωνται στον Ναό κατά την Μικρά Είσοδο. Παρακολουθούμε την θεία Λειτουργία, γιατί δεν την βιώνουμε, ή μέχρι να την βιώσουμε.
[//363] - Η θεία Λειτουργία μας μαθαίνει να ζούμε με την καρδιά. Τελώντας την θεία Λειτουργία τηρούμε την εντολή του Χριστού “τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν” (Λουκ. κβ’, 19 και Α’ Κορ. ια’, 24). Γι’ αυτό και εμείς λέμε: “Μεμνημένοι τοίνυν της σωτηρίου ταύτης εντολής …”. Αυτό δεν είναι ψυχολογικό γεγονός, αλλά πνευματικό. Έτσι, κάθε φορά που τελούμε την θεία Λειτουργία, κάνουμε υπακοή στον λόγο του Χριστού, εισδύουμε στην θεία Μυσταγωγία, στην Λειτουργία του Χριστού.
Ό,τι έκανε ο Θεός μια φορά, αυτό μένει στον αιώνα. Αυτό γίνεται με την θεία Λειτουργία. Μια φορά την τέλεσε ο Χριστός στο Υπερώο με τον Μυστικό Δείπνο και αυτή μένει στον αιώνα. Ο Χριστιανός, ανάλογα με την θυσία που κάνει και την εν Χάριτι είσδυση σε αυτό το “πνεύμα” της θείας Λειτουργίας, λαμβάνει Χάρη από τον Θεό, καθαρίζεται από τα πάθη. Η θεία Λειτουργία στην τελείωσή της είναι ικεσία και προσευχή για όλον τον κόσμο. Αυτή είναι η λεγομένη βασιλική ιερουργία-ιερωσύνη. Έτσι, ο άνθρωπος φθάνει στα τέλη των αιώνων. Δεν περιμένει την ημέρα του Κυρίου, αλλά αυτή η ημέρα του Κυρίου έρχεται προς αυτόν. Έτσι κατά Χάριν γίνεται άναρχος».
Μητροπολίτου
Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου
Ιεροθέου
«Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ»
Βίος και πολιτεία
του Γέροντος Σωφρονίου
του ησυχαστού και θεολόγου
Τρίτη 21 Αυγούστου 2012
”Οι άρχοντες των εθνών κατακυριεύουσιν αυτών και οι μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αυτών,.....
- Στον Παράδεισο ο Αδάμ έχασε τον διάλογο με τον Θεό, λόγω της αμαρτίας. Ο Χριστός με την ενσάρκωσή Του προσπάθησε να τον πείση, με την μετάνοια, να συνεχίση την συνομιλία που είχε μαζί του στον Παράδεισο.
Φωνάζει: “μετανοείτε”.
Όμως ο Θεός άλλαξε τους όρους της επικοινωνίας. Στον Παράδεισο του είπε: “κατακυριεύσατε της γης”. Τώρα του λέγει: ”Οι άρχοντες των εθνών κατακυριεύουσιν αυτών και οι μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αυτών, ουχ ούτως έσται εν υμίν, αλλ’ ός εάν θέλη εν υμίν μέγας γενέσθαι, έσται υμών διάκονος, και ός εάν θέλη εν υμίν είναι πρώτος, έσται υμών δούλος” (Ματθ. κ’, 25-27). Πρώτα ο άνθρωπος έπρεπε να γίνη κύριος της γης. Τώρα της γης κατακυριεύουν οι άρχοντες. Οπότε, όποιος θέλει να σωθή πρέπει να γίνη διάκονος και δούλος όλων, κατά το πρότυπο του Χριστού. Ανετράπησαν οι όροι και έτσι εκφράζεται η μετάνοια.
ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ. ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ.
«- Όλη η διαφορά της Ορθοδοξίας από τις άλλες Ομολογίες βρίσκεται στην διδασκαλία περί του Ιησού Χριστού, ως υποστάσεως, ως Θεανθρώπου, διαφορετικά δεν υπάρχει σωτηρία. Ένα απρόσωπο όν που δεν είναι υπόσταση-πρόσωπο και δεν σαρκώθηκε δεν μπορεί να σώση τον άνθρωπο. Μακράν του Ιησού Χριστού δεν υπάρχει σωτηρία, δεν υπάρχει το πλήρωμα και η τελεία σωτηρία. Στο θέμα αυτό διακρίνεται η πλάνη από την Αλήθεια-Ορθοδοξία. Όλες οι διαφορές των ετεροδόξων ξεκινούν από το [//294] ότι δεν γνωρίζουν τα περί της υποστάσεως στον Θεό και τον άνθρωπο.
- Ο Σαούλ-Παύλος εξ ονόματος του Θεού, όπως αισθανόταν, πολεμούσε τους Χριστιανούς. Γι’ αυτόν ο Θεός μέχρι τότε ήταν απρόσωπος. Όμως, όταν εν Αγίω Πνεύματι είδε τον Χριστό και συνομίλησε μαζί Του, εγνώρισε τον υποστατικό Θεό, τον Θεάνθρωπο Χριστό. Αμέσως εν Αγίω Πνεύματι Τον ανεγνώρισε και έγινε δούλος Του και Απόστολός Του. Όποιος γνωρίζει τον υποστατικό Θεό (τον Θεάνθρωπο) αυτός γνωρίζει τον πραγματικό Θεό. Εκτός του Χριστού κυριαρχεί το απρόσωπο.
- Οι Ρωμαίοι (εννοούσε τους Λατίνους) στην Λειτουργία τους δίδουν σημασία στους λόγους του Χριστού “λάβετε, φάγετε …” και θεωρούν ότι την ώρα αυτή γίνεται ο καθαγιασμός. Αλλ’ ο Χριστός, ως άνθρωπος (ανθρώπινη φύση) παρακαλούσε και προσευχόταν στον Πατέρα Του. Γι’ αυτό η ευχή της αναφοράς είναι προσευχή στον Πατέρα να αποστείλη το Άγιον Πνεύμα και να μεταβάλη τον άρτο και τον οίνο σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Όταν στηριζόμαστε μόνον στους λόγους αυτούς του Χριστού και δεν προσευχόμαστε στον Πατέρα να στείλη το Άγιον Πνεύμα, τότε διαπράττουμε την αμαρτία του Αδάμ, που είναι η αυτοθέωση. Οι Απόστολοι έλεγαν ότι ο Θεός ήγειρε τον Ιησού εκ νεκρών. Δεν ξεχωρίζουν την ενέργεια του Υιού από τον Πατέρα και το Άγιον Πνεύμα, αφού κοινή είναι η ενέργεια του Τριαδικού Θεού.
- Οι ετερόδοξοι ζουν στην άγνοια. Ο Θεός θα τους κρίνη ανάλογα. Αλλά για μας τους Ορθοδόξους σωτηρία είναι η θέωση, δηλαδή η ένωσή μας με τον Χριστό, δια των αγίων Του εντολών και των Μυστηρίων.
- Αν ο Ιερεύς μαζί με την ιερατική Χάρη (Ιερωσύνη) δεν έχη και την βασιλική εξουσία (την ενέργεια και αξιοποίηση της Χάριτος του Βαπτίσματος), δηλαδή την κάθαρση από τα πάθη και την ανάσταση από την αμαρτία, τότε δεν θα έχη απόδοση στο ιερατικό έργο του.
Μητροπολίτου
Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου
Ιεροθέου
«Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ»
Βίος και πολιτεία
του Γέροντος Σωφρονίου
του ησυχαστού και θεολόγου
(προδημοσίευση από το βιβλίο «Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας - Βίος και διδαχές του Γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα».
Η ζωή μας εξαρτάται από το είδος των λογισμών που καλλιεργούμε. Αν οι λογισμοί μας είναι ειρηνικοί και ήρεμοι, αν έχουν πραότητα και καλοσύνη, τότε έτσι είναι και η ζωή μας. Αν η προσοχή μας είναι στραμμένη στις συνθήκες του βίου μας, τότε μας καταπίνει μια δίνη λογισμών, και δεν μπορούμε να έχουμε ούτε ειρήνη ούτε γαλήνη.
Το σημείο εκκίνησής μας είναι πάντοτε εσφαλμένο. Αντί να ξεκινούμε με τον εαυτό μας, εμείς θέλουμε πάντοτε να αλλάξουμε
πρώτα τους άλλους και τελευταίους εμάς. Αν ο καθένας ξεκινούσε πρώτα με τον εαυτό του, θα είχαμε παντού τριγύρω ειρήνη! Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι κανείς δεν μπορεί να βλάψει τον άνθρωπο εκείνο που δεν βλάπτει τον εαυτό του — ούτε κι ο ίδιος ο διάβολος. Βλέπετε; Εμείς είμαστε οι αρχιτέκτονες, οι μοναδικοί αρχιτέκτονες, του μέλλοντός μας.
Με τους λογισμούς του ο άνθρωπος αναστατώνει ενίοτε την τάξη της Δημιουργίας. Έτσι καταστράφηκαν οι πρώτοι άνθρωποι —με έναν κατακλυσμό— εξαιτίας των κακών λογισμών και προθέσεών τους. Αυτό αληθεύει ακόμα και σήμερα — οι λογισμοί μας είναι κακοί και γι’ αυτό δεν αποκομίζουμε καλή καρποφορία. Πρέπει να αλλάξουμε. Καθένας μας πρέπει να αλλάξει, αλλά είναι κρίμα που δεν έχουμε παραδείγματα να μας καθοδηγήσουν, ούτε στις οικογένειές μας ούτε στην κοινωνία μας.
Ο Κύριος πήρε πάνω του όλες μας τις οδύνες και τις μέριμνες, και είπε ότι θα μας παράσχει καθετί που χρειαζόμαστε. Και παρόλα αυτά εμείς κρατιόμαστε τόσο σφιχτά από τις μέριμνές μας, που δεν αφήνουμε το νου και την καρδιά μας, τις οικογένειες και καθένα τριγύρω μας, να βρει ανάπαυση.
Όποτε τα προβλήματα πέφτουν πάνω μου σαν άχθος δυσβάσταχτο κι εγώ προσπαθώ να σηκώσω όλες τις μέριμνες του μοναστηριού και της αδελφότητας μόνος μου, συσσωρεύω μπελάδες σε μένα και την αδελφότητα. Ακόμα και το ευκολότερο έργο επιτελείται με τεράστια δυσκολία. Όταν όμως εναποθέτω τον εαυτό μου, την αδελφότητα και καθετί άλλο στον Κύριο, τότε ακόμα και τα δυσκολότερα έργα επιτελούνται με ευκολία. Δεν υπάρχει πίεση και βασιλεύει ειρήνη στην αδελφότητα.
Ο άνθρωπος εκείνος που ζει μέσα του τη Βασιλεία των Ουρανών ακτινοβολεί άγιους λογισμούς. Θείους λογισμούς. Η Βασιλεία του Θεού δημιουργεί μέσα μας μια ατμόσφαιρα παραδείσου, εν αντιθέσει προς την ατμόσφαιρα της κολάσεως, την οποία ακτινοβολεί όποιος έχει τον Άδη στην καρδιά του. Ο ρόλος των χριστιανών στον κόσμο είναι να φιλτράρουν την ατμόσφαιρα της γης, ώστε να κερδίζει διαρκώς έδαφος η ατμόσφαιρα της Βασιλείας του Θεού.
Mπορούμε να περιφρουρούμε ολόκληρο τον κόσμο περιφρουρώντας την ατμόσφαιρα του παραδείσου μέσα μας, διότι αν χάσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών, δεν θα σώσουμε ούτε τον εαυτό μας ούτε τους άλλους. Εκείνος που έχει μέσα του τη Βασιλεία του Θεού θα τη μεταδώσει ανεπαίσθητα και στους άλλους. Οι άνθρωποι θα ελκύονται από την εντός μας ειρήνη και ζεστασιά˙ θα θέλουν να είναι κοντά μας, και η ατμόσφαιρα του ουρανού θα περάσει σταδιακά και σε κείνους. Σχεδόν δεν είναι καν απαραίτητο να μιλάμε στους ανθρώπους γι’ αυτή. Η ατμόσφαιρα του παραδείσου θα ακτινοβολεί από μέσα μας ακόμα κι όταν σιωπούμε ή μιλάμε για πράγματα καθημερινά. Θα ακτινοβολεί από μέσα μας ακόμα κι αν δεν έχουμε συναίσθηση ότι το κάνει.
Ο Κύριος κάλεσε τον καθένα από μας στην ύπαρξη με ένα συγκεκριμένο στόχο και σχέδιο. Και το παραμικρό χορταράκι αυτού του πλανήτη έχει ένα είδος αποστολής εδώ στη γη. Και πόσο αληθεύει αυτό για τα ανθρώπινα όντα! Ωστόσο, εμείς διαταράσσουμε ενίοτε και εμποδίζουμε το σχέδιο του Θεού. Έχουμε την ελευθερία είτε να αποδεχτούμε το θέλημά Του είτε να το απορρίψουμε˙ ο Θεός που είναι αγάπη, δεν θέλει να άρει αυτή την ελευθερία από μας. Μάς δόθηκε απόλυτη ελευθερία, αλλά εμείς, πάνω στην τρέλα μας, ποθούμε συχνά άχρηστα πράγματα.
Δεν μπορούμε να επιτύχουμε τη σωτηρία με κανέναν τρόπο πέρα από τη μεταμόρφωση του νου μας, τη μεταμόρφωσή του σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν. Ο νους μας θεώνεται από μια ιδιάζουσα ενέργεια της χάριτος του Θεού. Γίνεται απαθής και άγιος. Ένας θεωμένος νους ζει ακατάπαυστα με τη μνήμη του Θεού. Γνωρίζοντας ότι ο Θεός είναι μέσα μας κι εμείς εν Αυτώ, ο θεωμένος νους είναι ολότελα οικείος με τον Θεό. Ο Θεός είναι παντού κι εμείς είμαστε σαν ψάρια μέσα στο νερό όταν είμαστε εν Θεώ. Τη στιγμή που οι λογισμοί μας Τον εγκαταλείπουν, αφανιζόμαστε πνευματικά.
Ο Γέρων Θαδδαίος (Στρμπούλοβιτς) γεννήθηκε στις 6/19 Οκτωβρίου του 1914, την ημέρα της εορτής του Αποστόλου Θωμά, προς τιμήν του οποίου έλαβε το όνομα Τόμισλαβ. Λίγες ήταν οι στιγμές χαράς των παιδικών χρόνων του Τόμισλαβ˙ το παιδί μεγάλωνε σε μια φτωχική οικογένεια κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και των μεταπολεμικών χρόνων. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν ακόμα μικρό παιδί.
Στις 26 Φεβρουαρίου/11 Μαρτίου 1935, εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Γκορνγιάκ. Στη Μονή Ρακόβιτσα στο Βελιγράδι, ο π. Θαδδαίος τελείωσε μια σχολή εικονογραφίας, και εντρύφησε στη μελέτη της μυστικής θεολογίας της εικόνας. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του όμως, εγκατέλειψε την ζωγραφική εικόνων, για λόγους υγείας (έπασχε από χρόνια ευαισθησία των πνευμόνων, πάθηση που επιδεινωνόταν από την εισπνοή των αναθυμιάσεων των ζωγραφικών χρωμάτων).
Το 1941 και το 1943 συνελήφθη από τους Γερμανούς κατακτητές και υπέφερε πολλές φυλακίσεις και κακουχίες.
Μέχρι τον θάνατό του, το 2003, διακόνησε σε πολλά Μοναστήρια του τόπου του, ως ηγούμενος, και ποίμανε χιλιάδες πνευματικά παιδιά, κάτι που ο Κύριος τού είχε παραγγείλει (δια αγγέλου) ήδη από το 1943, όταν ο π. Θαδδαίος ήταν φυλακισμένος ακόμα από τους Γερμανούς. Ο γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα κοιμήθηκε εν Χριστώ τη νύχτα της 31ης Μαρτίου/13 Απριλίου του 2003. Λίγο πριν τον είχε επισκεφθεί ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαυροβουνίου Αμφιλόχιος (Ράντοβιτς) για να δώσει τα σεβάσματά του και να αποχαιρετήσει έναν από τους μεγαλύτερους Σέρβους ασκητές του εικοστού αιώνα…
(προδημοσίευση από το βιβλίο «Οι λογιμσοί καθορίζουν τη ζωή μας - Βίος και διδαχές του Γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα».
Εκδοσεις Εν Πλω
Στοα του βιβλιου
Πεσμαζογλου 5 και Σταδιου
105 64 Αθηνα
Τηλ. 2103226343
Fax. 2103221238
http://synodoiporia.blogspot.gr/2012/08/blog-post_6290.html
Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012
ΤΕΥΧΟΣ. ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ, ΟΥΔΕΠΟΤΕ...
.jpg)
τεύχους ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ, ΟΥΔΕΠΟΤΕ...
ἀπό Λόγο άποδιδόμενο στόν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο, Ἐπίσκ. Ἰκονίου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
