Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 2018
Ένας μουσουλμάνος δικαστής κάλεσε την Ορθόδοξο Aββα , που εργαζόταν σε αυτά τα μέρη, να τον επισκεφτεί.
Ένας μουσουλμάνος δικαστής κάλεσε την
Ορθόδοξο Aββα , που εργαζόταν σε αυτά τα μέρη, να τον επισκεφτεί. Τον κάλεσε στο δείπνο και ρώτησε : "Πες μου έναν
Σοφά άνθρωπο, εγω είμαι δικαστής, είμαι μουσουλμάνος και προσπαθώ να ζήσω από
τους νόμους. Νομίζω ειλικρινά, δεν παίρνω δωροδοκίες, Τρέφω τους φτωχούς,
προσεύχομαι, κρατώ νηστεία. Κάνω όλο το θέλημα του Αλλάχ. Έτσι δεν θα
κληρονομήσω το βασίλειο; "
Ο Αββας απάντησε: "Πες μου,
αγαπητέ, έχετε παιδιά;" "Ναι", απάντησε ο δικαστής.
"Υπάρχουν υπάλληλοι;" "Υπάρχουν φυσικά υπηρέτες, φυσικά!"
"Και πείτε μου, ποιος σας ακούει καλύτερα, οι υπηρέτες ή τα παιδιά;", ρώτησε ο
γέροντας. "Οι υπηρέτες, οι υπηρέτες είναι καλύτεροι, πιάνουν κάθε λέξη
μου. Σε όλους δοκιμάστε. Και τα παιδιά είναι συχνά πεισματαρικα , δεν με ακούν,
εσκεμμένα ", απάντησε ο δικαστής. "Και πείτε μου όταν θα
πεθάνετε σε ποιον θα αφήσετε όλα τα καλά
σας: στα παιδιά ή στους υπηρέτες;" "Φυσικά, στα
παιδιά!" Εξήγησε ο δικαστής. "Έτσι με το Βασίλειο. Μπορεί να είστε ο
τέλειος υπηρέτης, αλλά ο γιος θα λάβει την κληρονομιά. Και η υιοθεσία γίνεται
μόνο μέσω του Ιησού Χριστού ... ".
Η φιλανθρωπία καθαρίζει από πολλές αμαρτίες.
Η φιλανθρωπία καθαρίζει από πολλές αμαρτίες. Δεν πρόκειται μόνο για υλικό ελεημοσύνης - οι πνευματικές ελεημοσύνες είναι πολύ πιο πολύτιμες από τις υλικές ελεημοσύνες. Συνίσταται στο γεγονός ότι ένας άνθρωπος, αντί να καταδικάζει τους γείτονές του, τους καταλαβαίνει, τους συγχωρεί για τις αμαρτίες και τις αδυναμίες τους και ζητάει από τον Θεό να τους συγχωρήσει.
Στάρετς Νίκον Βοροβιόφ
ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΕΣ. π.Διονύσιος Ταμπάκης
ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ
ΚΑΙ
ΚΟΜΜΟΥΝΕΣ
ΕΓΙΝΕ ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ πλέον οι εμφάνιση διαφόρων επαναστατικών «συλλογικοτήτων» (βλέπε Ρουβίκωνες, Αναρχική Συλλογικότητα Pueblo …και δεν συμμαζεύεται)που εσχάτως, αφού ματαιώθηκε η προσπάθεια κάποιων να περιθωριοποιήσουνε την Εκκλησία με την πρόσφατη και φιλόδοξη συμφωνία Κράτους-Εκκλησίας, δεν τους απομένει πλέον άλλο από το να επιτίθενται και με φυσικό τρόπο τους Ιερούς Ναούς.
¨Όσο όμως και αν φαίνεται το γεγονός αυτό ως καινούργιο φρούτο, δεν παύει να αποτελεί ένα ξαναζεσταμένο και μπαγιάτικο φαγητό που ήδη πριν εκατό χρόνια έχει φαγωθεί.
Όλες αυτές οι οπλισμένες ορδές των απλύτων ,όλα ετούτα τα κρατοδίαιτα ES-ES που λειτουργούν ως κρατικό παρακράτος (μάλιστα εορτάζουν των Αγίων Ασωμάτων αφού ως «ασώματοι» όντες δεν μπορεί κανείς να τους συλλάβει )επαναλαμβάνουν την γνωστή ιστορία της κομμούνας στην πάλαι ποτέ Σοβιετική ένωση.
Διαβάστε λιγάκι από το βιβλίο «το Οδοιπορικό ραβδί» -εκδ.Ι.Μ.Παρακλήτου- τις φρικτές αναμνήσεις ενός Λευίτη εκείνης της εποχής και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.
«Ἡ κομμοῦνα τοῦ χωριοῦ μας ἄρχισε τὴ δραστηριότητά της ὀργανώνοντας γλέντια στὸ κοιμητήριο.
Οἱ παλικαράδες γκρεμίσανε ἀπ᾿ τὸ καμπαναριὸ τὴ μεγάλη καμπάνα. Τὰ τζάμια τοῦ λουτροῦ, ποὺ μένω, τὰ σπάσανε ὅλα. Ὁ Ἀλέξιος Μπακβόλωφ ἔκαψε τὸ ξύλινο προσκυνητάρι, ποὺ ἦταν πάνω στὸ δρόμο. Ὁ Κούζμα ἔσκισε μὲ τὸ τσεκοῦρι τὴν εἰκόνα τῆς Δέσποινάς μας, τῆς Κυρίας Θεοτόκου, καὶ τὴν ἔριξε στὴ φωτιά.
Κάθε νύκτα ἀκούγονται πυροβολισμοί. Πηγαίνω ἀπὸ καλύβα σὲ καλύβα. Παρηγορῶ, νουθετῶ, προσεύχομαι...
Μοῦ ἔστησαν καρτέρι ἀργὰ τὸ βράδυ καὶ μὲ κτύπησαν ἀνελέητα. Τρεῖς μέρες δὲν μπόρεσα νὰ βγῶ ἔξω. Τὸ κορμί μου ὅλο ἦταν τυλιγμένο μ᾿ ἐπιδέσμους…»
«Τὸ ὁδοιπορικὸ ῥαβδί» Μετάφραση ἀπὸ τὰ ῥωσικά
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
Και η ιστορία επαναλαμβάνεται!
π.Διονύσιος Ταμπάκης
Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2018
Ανακοίνωση εκδημίας Πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννου Κατή
Πρόγραμμα:
Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 2018.
16:00 Άφιξη της σωρού στον Ιερό Ναό.
20:00 με 22:30 Βραδινή Θεία Λειτουργία.
Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 2018.
7:00 Θεία Λειτουργία.
11:00 Εξόδιος Ακολουθία υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Νίκαιας και Περάματος κ.κ. Αλεξίου.
*Ο Ναός την Παρασκευή θα παραμείνει ανοικτός.
Εκ του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργιου Περαματος Τηλ. 2104411990
"Έχετε γιο στα γράμματα που σέρνει το κοντύλι, να του τ΄αξώσει ο Θεός να βάλει πετραχήλι". Απόσπασμα από κάλαντα Χριστουγέννων (Κρήτης)
Αυτές τις ημέρες ας πάμε στην Εκκλησία μας να δοξολογήσουμε τον Θεό. Ας στείλουμε τα παιδιά μας στο ιερό, μπορεί με αυτή τη μικρή κίνηση να εμπνεύσουμε άξιους ιερείς του μέλλοντος.
Mary Ann Bevan was born December 20, 1874 in London.
"The most ugly in the world": the true story of a woman who laughed at the whole world
of this woman is not in the world for over 80 years, but over her pictures still continue to laugh all over the world. Her story is a sad example of the fact that people continue to judge others by their appearance, without thinking that this fate may hide the fate and character of an extraordinary person.
Mary Ann Bevan was born December 20, 1874 in London.
She worked as a nurse and at the age of 29 she married a florist named Thomas.
But soon after the wedding, the woman's body began to change.
Doctors discovered that Mary Ann suffered from a disease known as acromegaly — it is characterized by the production of an excessive amount of growth hormone. At the age of 32, she began to experience severe headaches and muscle aches, some parts of her body suddenly began to grow in size. But even worse, in 1914 her husband died, and Mary Ann was left alone with four children in her arms ...
So Mary Ann looked before the disease began to manifest.
For a long time, the woman tried to ignore her own health and worked for wear and tear to feed children.
People on the street often looked at her with disgust, laughing behind her back. And then the woman decided that if she was destined to be a "freak", then her family should benefit from it. She took part in the strange "The Most Courageous Woman" competition and won. The press immediately dubbed her the ugliest woman in the world. Mary Ann suffered from humiliation. The only consolation was that the main prize was a solid amount of money.
After winning a humiliating competition, the woman was offered to “work” in a circus - to stand as a fan to the public. Mary Ann agreed - people were willing to pay well, just to stare at her.
Her “career” was so successful that the woman moved to the United States and began working in Dreamland Park in Coney Island, New York. She continued to work there until her death in 1933.
We can say that Mary Ann managed to turn her misfortune, if not in luck, then at least in a stable source of income.
I would like, of course, to believe that since then people have changed and learned to respect and accept each other, despite their appearance.
But, unfortunately, it is not.
Just a couple of years ago, the American company Hallmark released a series of postcards with photographs of Mary Ann Bevan as participants in a dating show and a mocking signature ... Postcards were sold all over the world.
One of them caught the eye of a German doctor who recognized a woman — he had to work with people suffering from acromegaly.
The doctor was so outraged that he sent a protest to Hallmark and published an open letter, demanding to stop bullying a woman who worked as a nurse for many years and, despite her illness and ill-treatment of others, was able to ensure a decent life for her family.
Soon the company brought an official apology and stopped producing postcards.
It is a pity that people constantly forget that dignity and humanity are much more important than a pretty face ...
Ο άγιος Σιλουανός βεβαιώνει ότι, αν δεν αποκτήσουμε την αγάπη προς τους εχθρούς, η σωτηρία μας είναι αβέβαιη…
(Αρχιμ. Ζαχαρία (Ζάχαρου)
Χριστούγεννα 2018 ταπεινές σκέψεις. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΆΝΝΑ. Ι. Μ. ΑΓΊΟΥ ΠΟΡΦΥΡΊΟΥ ΞΆΝΘΗΣ.
Θα ήταν ο άνθρωπος αυτός που είναι σήμερα αν ο Χριστός δεν έρχονταν να γεννηθεί ως άνθρωπος μέσα στον χρόνο;
Και τι είναι αυτό που κέρδισε ο άνθρωπος από την γέννα του Χριστού αν αυτή η θυσία της ενανθρώπισης δεν τον έφερε πιο κοντά στον ηγαπημένο που έγινε άνθρωπος για να σώσει τον άνθρωπο;
Το σπήλαιο προϋποθέτει ασκητή και ασκητής γεννάται ο Χριστός για να δώσει άσκηση στον άνθρωπο, να ασκήσει την αγάπη και την συγχωρητικότητα, να έρθει στην προτέρα του φύση, αυτήν του παραδείσου που την έχασε με την ξεροκεφαλιά του και εξεβλήθη σε τόπο εξορίας.
Και τώρα με την γέννα του Χριστού παράδεισο πάλι του φέρνει και ταπεινά μέσα στο σπήλαιο τον προσκαλεί για να του πει πως αν δεν ταπεινώσει, αν δεν σκύψει τον ευατό του μαζί με τους συνετούς βοσκούς και τους απλούς Μάγους, δεν θα μπορέσει να γίνει μέτοχος της βασιλείας του και πάλι εξόριστος θα ζήσει κι ας γεννήθηκε Εκείνος για να τον συναντήσει.
Πάντα ο Θεός κλίνει γόνυ καρδίας και από Θεός δημιουργός γίνεται Θεός άνθρωπος, Θεάνθρωπος μανικός αναζητώντας τον άνθρωπο. Ο ουρανός υποβιβάζεται στην γη και το τεθεώμενο χώμα του παραδείσου με το οποίο κάποτε ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο γίνεται ξανά το μείγμα που μέσα από την γέννα του Χριστού έρχεται πάλιν και πολλάκις να μπολιάσει τον άνθρωπο, αφού αυτό το ίδιο το σαρκωμένο σώμα δίδεται τροφή του για να τον ενώσει και να τον σώσει.
Και να σήμερα Χριστέ μου ανατέλλουν Χριστούγεννα και μόνιμη πια πράξη της ζωής μας, σταθερή έννοια και απόδειξη είναι πως μέσα μας σαν στήλη φωτός υπάρχεις Εσύ Χριστέ μου.
Και αν μας κρατάς Εσύ μας κρατάς και αν μας αφήσεις χαθήκαμε πάλι πεσμένοι εξόριστοι βρεθήκαμε.
Μα πότε επιτέλους θα ακουμπήσουμε μόνιμα και σταθερά επάνω σου και μέσα σου παράδεισο χαράς ω!!!!Χριστέ μου να αποκτήσουμε;
Χριστός γεννάται, αληθώς γεννάται.
Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2018
ΤΑ ΔΥΟ ΜΩΡΆ ΣΤΗΝ ΦΆΤΝΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΎ.
Το παρακάτω περιστατικό συνέβη σ΄ένα ορφανοτροφείο στη Ρωσία, όπου περιθάλπονται μικρά παιδάκια, εγκαταλελειμμένα και κακοποιημένα. Στο ορφανοτροφείο, λοιπόν, αυτό, πήγε παραμονές Χριστουγέννων ένας καθηγητής να μιλήσει στα παιδιά για τη μεγάλη αυτή γιορτή. Τα περισσότερα άπ’ αυτά άκουγαν για πρώτη φορά για το Χριστό και για τη Γέννηση του. Ένα αγοράκι έξι χρονών, ο Μίσα, άκουγε με ιδιαίτερη προσοχή τα λόγια του καθηγητή.
Στη συνέχεια δόθηκαν στα παιδιά υλικά για να φτιάξουν τη σπηλιά, τη φάτνη και όλα τα σχετικά.
Παρακολουθώντας ο καθηγητής τα χειροτεχνήματα των παιδιών, πρόσεξε κάτι πού του έκαμε εντύπωση σε εκείνο του Μίσα. Μέσα στη φάτνη τοποθέτησε δύο μωρά.
– Ο ένας είναι ο Χριστός, του είπε ο καθηγητής. Ποιό είναι το άλλο παιδάκι στην κούνια;
Τότε ο μικρός Μίσα άρχισε να του λέγει την ιστορία της Γέννησης του Χριστού πού πριν λίγο είχε ακούσει από το στόμα του καθηγητή, προσθέτοντας, όμως, και κάτι δικό του. Όταν έφτασε στο σημείο όπου η Θεοτόκος τοποθέτησε το βρέφος στη φάτνη συνέχισε με αυτά τα λόγια: «Τότε ο μικρός Χριστός γύρισε, με κοίταξε και με ρώτησε αν είχα ένα μέρος να μείνω. Εγώ του είπα ότι δεν έχω ούτε μητέρα, ούτε πατέρα, ούτε πουθενά για να μείνω. Τότε ο Χριστός μου είπε να μείνω μαζί του.
Εγώ τότε σκέφτηκα πώς δεν είχα κανένα δώρο να του δώσω, όπως οι άλλοι. Πώς θα με κρατούσε μαζί του;
Το μόνο δώρο πού μπορούσα να του προσφέρω ήταν να τον κρατήσω ζεστό. Γι΄ αυτό τον ρώτησα:
– Αν σε κρατάω ζεστό, είναι για σένα αυτό ένα καλό δώρο; Ο Ιησούς μου απάντησε:
– Αν με κρατήσεις ζεστό, αυτό θα είναι το καλύτερο δώρο πού μου έχει δώσει κανείς ποτέ.
Έτσι μπήκα στη μικρή κούνια, κι αφού γύρισε και με κοίταξε ο Ιησούς μου είπε ότι μπορούσα να μείνω μαζί του για πάντα».
Όταν τέλειωσε την ιστορία ο μικρός Μίσα, τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα πού έτρεχαν ασυγκράτητα στα μαγουλάκια του. Έσκυψε πάνω στο τραπέζι, κάλυψε το πρόσωπο με το χέρι κι έκλαιγε γοερά. Το μικρό ορφανό είχε βρει, επί τέλους, κάποιον πού δε θα τον εγκατέλειπε ποτέ, πού δε θα τον κακοποιούσε. Κάποιον πού θα του έλεγε να μείνει μαζί του για πάντα.
Περιοδικό «Παρά την Λίμνην», Μηνιαία έκδοση Εκκλησίας Αγίου Δημητρίου Παραλιμνίου, Δεκέμβριος 2008
Έτσι μας έμαθαν να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα οι γονείς μας. Πραγματική διήγηση
Μια κυρία, όταν ήταν επτά χρονών περίπου, συνέβη κάτι το συνταρακτικό την παραμονή των Χριστουγέννων.
Σε μια επαρχιακή πόλη της Μακεδονίας, στη μαύρη και φοβερή Κατοχή του ’41 με ’42, όπου οι εκτελέσεις και οι σφαγές των αθώων ανθρώπων ήσαν ανελέητες και αθρόες, οι φυλακίσεις και οι εξορίες φοβερές, το ξύλο και τα βασανιστήρια τρομακτικά, και η πείνα ως γνωστόν θέριζε τους πάντες. Σε όλα αυτά δυστυχώς έχω και γω προσωπική πείρα διότι πολλά είδαν τότε τα παιδικά μου μάτια.
Η οικογένεια της κυρίας αυτής όταν ήτο παιδούλα, ήτο πολύ ευσεβής και ακόμα ευσεβέστεροι ο παππούς και η γιαγιά. Άνθρωποι της πολλής προσευχής και της πολλής ελεημοσύνης.
Το βράδυ που ξημέρωνε Χριστούγεννα, η πεντάχρονη αδελφή της ξύπνησε και της ζήτησε να βγουν έξω στην αυλή, για να πάει στην τουαλέτα. Δυστυχώς εκείνη την εποχή οι τουαλέτες ήσαν έξω στις αυλές. Έξι παιδιά κοιμόντουσαν όλα κάτω στο πάτωμα, στρωματσάδα, – δεν υπήρχαν κρεβάτια και πούπουλα και παπλώματα σαν τα σημερινά.
Σιγά σιγά βγήκαν έξω στο μικρό διάδρομο. Απέναντί τους ήταν το δωμάτιο του παππού και της γιαγιάς.
Ξαφνιάστηκαν όμως γιατί είδαν, έντονο φως να βγαίνει από τις χαραμάδες και από τα πολλά ανοίγματα της σαραβαλιασμένης πόρτας. Πλησίασαν πιο κοντά και είδαν έντρομοι τη γιαγιά τους τυλιγμένη στις φλόγες. Άρχισαν να τσιρίζουν δυνατά, και η μεγάλη να φωνάζει:
– Φωτιά, φωτιά, η γιαγιά καίγεται!
Ξύπνησαν βέβαια όπως ήταν επόμενο όλοι, και πρώτοι έτρεξαν οι γονείς, οι οποίοι άνοιξαν την πόρτα, κοίταξαν μέσα, και ύστερα την έκλεισαν απαλά και σιγά σιγά. Γύρισαν στα παιδιά και τους είπαν:
– Μη φοβάστε, δεν είναι φωτιά.
Και με σιγανή φωνή είπε ο πατέρας στα παιδιά του:
– Αυτό που είδατε παιδιά μου, δεν είναι φωτιές. Είναι οι φλόγες του Αγίου Πνεύματος που μοιάζουν με φωτιές. Για κοιτάξτε τώρα… Σιγά σιγά σβήνουν. Έτσι γίνεται πάντοτε. Όταν η γιαγιά και ο παππούς προσεύχονται και μάλιστα τις πιο πολλές φορές όλη τη νύχτα. Διότι αν δεν ηπροσηύχονταν τόσο πολύ, ο παππούς και η γιαγιά, όπως και ποιος ξέρει, πόσοι άλλοι άγνωστοι χριστιανοί, θα μας είχαν πετσοκόψει όλους τα Βουλγαρικά τότε στρατεύματα κατοχής. Από τέτοιες προσευχές και αγρυπνίες δεν θα αφήσει να χαθεί ποτέ η Ελλάδα η πατρίδα μας, ούτε και η Ορθοδοξία.
«Αυτά ήσαν τα λόγια του πατέρα μας, την αξέχαστη εκείνη νύχτα των Χριστουγέννων», μου είπε η κυρία και συνέχισε λέγοντας:
«Πολλές φορές από τότε, είδα τον παππού και τη γιαγιά να προσεύχονται όλη την νύχτα. Και όσες φορές επέτρεψε ο Θεός, στην παιδική μου τότε αθωότητα, έβλεπα να καίγονται σαν λαμπάδες από τις φλόγες της Πεντηκοστής. Έτσι μας έμαθαν να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα οι γονείς μας. Με προσευχή και με Δοξολογία. Με εκκλησιασμό και Θεία Κοινωνία».
Και η κυρία αναλύθηκε σε λυγμούς.
Ένας άνθρωπος λέει:
Ένας άνθρωπος λέει: Κύριε, βοηθήστε
με να διορθωθώ. Ένα άλλο πρόσωπο λέει: Κύριε, διορθώστε με. Όπως γνωρίζετε, εγώ
ο ίδιος συμφωνώ με τα πάντα. Το δεύτερο είναι υψηλότερο από το πρώτο. Ο πρώτος
ζητάει από τον Θεό βοήθεια σε ότι θέλει. Ο δεύτερος δεν πιστεύει στον εαυτό του
και τίθεται στα χέρια του Θεού και με καλή αβεβαιότητα.
Πατήρ Αντρέι Τκατσέφ.
Ένα καλό δώρο...........
Ένα καλό δώρο, είναι όπως ένα ακριβό κρασί, απαιτεί χρόνο,
αγάπη και υπομονή. Ένα πραγματικό δώρο είναι μια επιστήμη που μαθαίνεις για
μεγάλο χρονικό διάστημα και επιμελώς, και ευτυχής είναι αυτός που βρίσκει
δάσκαλο.
Αρχιμανδρίτης Σάββα (Μαζούκο).
Ο Α. Χ. από την Αθήνα μάς διηγείται την μεταστροφή του από τον Ιουδαϊσμό στην Ορθοδοξία. Μια δημόσια εξομολόγηση
Ονομάζομαι Α. Χ. και γεννήθηκα το
1982 στην Αθήνα. Ο πατέρας μου ήταν Ιουδαίος στο θρήσκευμα ενώ η μητέρα μου
παρότι ήταν βαπτισμένη Ορθόδοξη Χριστιανή ήταν αδιάφορη προς την Χριστιανική
Πίστη. Παντρεύτηκαν στην Συναγωγή της Αθήνας και εκτός από εμένα απέκτησαν και
άλλο ένα παιδί.
Μου έκαναν περιτομή όταν ήμουν μικρός
όπως σε όλα τα εβραιόπουλα και την τελετή ενηλικίωσης που κάνουν δεκατριών ετών
στα αγόρια (δώδεκα στα κορίτσια). Πήγα στο εβραϊκό δημοτικό σχολείο Αθηνών όπου
εκτός των άλλων μαθημάτων που γίνονται σε όλα τα ελληνικά σχολεία μαθαίνουν την
εβραϊκή γλώσσα, εβραϊκή ιστορία και Παλαιά Διαθήκη. Ξεκινάνε τη μέρα με
εβραϊκές προσευχές και τηρούν όλες τις γιορτές του έτους με αργίες ή άλλες
εκδηλώσεις και έθιμα. Συχνά πηγαίναμε στη συναγωγή για διάφορες τελετές. Κάθε
Παρασκευή γινόταν μια ειδική γιορτή πρίν από το Σάββατο που είναι η ιερή τους
ημέρα. Πολλές εκδρομες και ταξίδια που γινόντουσαν είχαν ως κέντρο την εβραϊκη
θρησκεία. Επίσης υπάρχουν στην Ελλάδα διάφορες ομάδες νεότητος όπου οργανώνουν
διάφορες εκδηλώσεις εδώ ή στο εξωτερικό. Τα καλοκαίρια πηγαίναμε στην εβραϊκή
κατασκήνωση στους Πρόποδες του Ολύμπου. Και εκεί ό,τι γινόταν, γινόταν με
κέντρο τα έθιμα και τις παραδόσεις της Εβραϊκής θρησκείας και της χώρας της.
(Κάθε απόγευμα λένε ακόμα και τον ύμνο του Ισραήλ!).
Αυτά ήταν τα πρώτα θρησκευτικά
ερεθίσματα που είχα ενώ προσωπικά δεν με είχε απασχολήσει ποτέ το θέμα της
ύπαρξης του Θεού, της Πίστης, ή της ζωής μετά το θάνατο. Θα έλεγα οτι έκανα μια
κοσμική ζωή όπως τα περισσότερα παιδιά της εποχής μου, με ότι αυτό συνεπάγεται
στο θέμα των αμαρτημάτων. Και ενώ τα χρόνια πέρναγαν σε αυτή την κοσμική
ελευθέρια, με διασκεδάσεις αμαρτωλές, ένα τεράστιο ψυχικό κενό δημιουργόταν
μέσα μου. Ενώ είχα όλες τις ανέσεις και τις ευκολίες που μπορεί να έχει ένας
νέος, ενώ είχα την δυνατοτητα να αναλωθώ σε κάθε είδους αμαρτωλη πράξη και
ψευτικη χαρά αυτού του κόσμου έβλεπα οτι κάτι έλειπε… Ένοιωθα ότι τίποτα από
όλα αυτά δεν έχει νόημα και αξία ένοιωθα ότι στην ουσία δεν είμαι ευτυχισμένος.
Και καθώς ο καιρός και τα χρόνια πέρναγαν το ψυχικό αυτό κενό γινόταν όλο και
μεγαλύτερο χωρίς να μπορω να προσδιορίσω τι είναι αυτό που λείπει και που να
μπορεί να δώσει πραγματικό νόημα στην ύπαρξή μου.
Δύο είναι τα περιστατικά που
συνδέονται με τα γυμνασιακά μου χρόνια και που μέσα από αυτά φαίνεται η πρόνοια
του Θεού να με οδηγήσει στην Εκκλησἰα Του.
Ήμουν στη Δευτέρα Γυμνασίου αν
θυμάμαι καλά όταν κάποιοι καθηγητές μας αποφάσισαν να φτιάξουμε μια εικόνα των
Τριών Ιεραρχών για την εορτή τους. Ανάμεσα στους τόσους μαθητές (κάθε σχολικό
έτος είχε εφτά τμήματα των 20 με 30 μαθητών) επέλεξαν εμένα, που δεν ἠμουν καν
Χριστιανός ούτε είχα κανένα ιδιαίτερο χάρισμα στη ζωγραφική να κάνω τον Μέγα
Βασἰλειο.
Ο Ναὀς των Τριών Ιεραρχών στον κέντρο
της Αθήνας ήταν αυτός που πολλά χρόνια αργότερα, θα έμπαινα για πρὠτη φορά
συνειδητά στη ζωή μου να εξομολογηθώ τις αμαρτίες μου και να ξεκινήσω την
πνευματική μου ζωή με τακτικό εκκλησιασμό. Επίσης η αγιογραφια είναι μια τέχνη
που έμαθα καλά με τα χρόνια και εξασκώ τακτικά όποτε έχω χρόνο.
Το δεύτερο περιστατικό έχει να κάνει
με την Αγιορείτικη Μονή της Σίμωνος Πέτρας που επισκεφτήκαμε με έναν φίλο μου.
Είμασταν τότε δεκατεσσάρων με δεκαπέντε χρονών. Το βράδυ ξαπλώσαμε στο κελί μας
να ξεκουραστούμε. Εγώ μόλις έκλεισα τα μάτια μου άρχισα αμέσως να νοιώθω οτι
γίνεται σεισμός στο δωμάτιο. Μόλις το είπα στον φίλο μου, μου απάντησε ότι έχει
πολλά χρόνια να γίνει σεισμός εδώ και είναι ιδέα μου, καλύτερα να
προσπαθήσω να κοιμηθώ. Το ίδιο
φαινόμενο συνεχίστηκε πολλές φορές κατά την διάρκεια της νύχτας. Με το που
έκλεινα τα μάτια μου ένοιωθα να σείεται όλο το δωμάτιο. Μόλις τα άνοιγα και
σηκωνόμουν λίγο αυτό σταμάταγε. Με τα πολλά κάποια στιγμή αργά την νύχτα
μπόρεσα να κοιμηθώ κάτω από τα γέλια και τις ειρωνίες του φίλου μου. Να
σημειώσω εδω ότι στο Άγιο Όρος πήγα αβάπτιστος.
Σε μετόχι της Μονής Σίμωνος Πέτρας
μετά από αρκετά χρόνια μια ευλογημένη μέρα δέχθηκα το Ιερό Μυστηριο της
Βαπτίσεως και εισήλθα κανονικά στην Εκκλησία μας.
Μία ευσεβής σεμνή κόπέλα, γνήσιο
τέκνο της Εκκλησίας, είναι ο πρώτος άνθρωπος που έγινε όργανο του Θεού για να
με οδηγήσει στην μετάνοια και την επιστροφή μου σε Αυτόν. Εργαζόταν στο
φροντιστήριο που μάθαινα Αγγλικα και γνωρίζοντας την εβραϊκή μου καταγωγή όπως
και το ψυχικό κενό που βίωνα στη ζωή μου εκείνα τα χρόνια, δεν δίσταζε πολύ
συχνά να μου ανοίγει συζητήσεις για πνευματικά θέματα, ακόμη και να μου δίνει
βίβλία Χριστιανικού περιεχομένου, τα οποία έγω αγνοούσα πλήρως μέχρι εκείνη την
εποχή. Το ενδιαφέρον μου για τον Χριστό, την Εκκλησία, και τους Αγίους ήταν
τόσο που δυσκολευόμουν και εγώ ο ίδιος να παρακολουθήσω τον εαυτό μου! Διψούσα
πραγματικά να μάθω για όλα αυτά τα πρωτόγνωρα πράγματα που πρώτη φορά άκουγα
και άγγιζαν πραγματικά τη ψυχή μου. Ένοιωθα σαν να μου είχαν στερήσει κάτι όλα
αυτά τα χρόνια και επιτέλους μάθαινα για αυτό. Ξαφνικά όλα αποκτούσαν νόημα.
Υπήρχε τελικά στη ζωή κάτι που να αξίζει πραγμάτικα κάτι αληθινό. Και αυτός
ήταν ο Χριστός μας. Το σκοτάδι που είχα μέσα μου άρχισε σιγά σιγά να υποχωρεί
και να φαίνονται οι πρώτες ακτίνες φωτός. Μέσα σε πολύ λίγο δίαστημα χωρίς να
πω τιποτα σε κανεναν ημουν βέβαιος οτι θέλω να βαπτιστώ Ορθόδοξος Χριστιανός.
Τον καιρό εκείνο είχα προγραμματίσει
με ένα φίλο μου να πάμε ένα ταξίδι αναψυχής σε ένα νησί της Αμερικής. Από τη
μία σκεφτόμουν την απόφαση που είχα πάρει να βαπτισθώ και να αρχίσω να ζώ μια
σωστή πνευματική ζωή, από την άλλη δεν ήθελα να χάσω και αυτό το ταξίδι που
είχαμε προγραμματίσει και ανυπομονούσαμε τόσο πολύ να πάμε. Έτσι λοιπόν
αποφάσισα να πάω και μόλις επιστρέψω να πραγματοποιήσω το σκοπό μου.
Κατά την διάρκεια του ταξιδιού
σκεφτόμουν συχνά τις αποφάσεις μου και όσα είχαν συντελεστεί στην ψυχή μου σε
τόσο μικρό χρονικό διάστημα και ήθελα να κάνω κάτι για τον Κύριο σαν δείγμα της
απόφασής μου να Τον ακολουθήσω από έδω και πέρα. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να κόψω
το τσιγάρο! Εδώ και εφτά χρόνια σχεδόν κάπνιζα ένα με δύο πακέτα την ημέρα
μανιωδώς και ούτε ήθελα να το αφήσω. Ήταν το πρώτο πράγμα που έκανα όταν άνοιγα
τα μάτια μου το πρώι και όταν έπεφτα να κοιμηθώ το βράδυ. Ήμουν εθισμένος σε
αυτό σε απίστευτο βαθμό. Μαλιστα αγόρασα από το αεροδρόμιο πριν φύγουμε από την
Ελλάδα μια ολόκληρη κούτα με πόλλα πακέτα να τα έχω μαζί μου στις διακοπές μου.
Αφου λοιπόν προσευχήθηκα πρώτη φορά
στη ζωή μου στον Θεό γι᾽ αυτό το θέμα με πίστη και αφού ζήτησα την βοήθειά Του
να με στηρίξει στην απόφασή μου το θαύμα έγινε. Από εκείνη τη μέρα σταμάτησα το
κάπνισμα! Έτσι απλά. Αυτή είναι η δύναμη του Χριστού μας όταν Τον επικαλούμαστε
να μας βοηθήσει να κόψουμε τα πάθη μας και να δείξουμε λίγη καλή προαίρεση.
Στο αεροπλάνο της επιστροφής από το
ταξίδι στην Αμερική, δίπλα μου κάθησε ένας ιεραπόστολος. Λες και τον έβαλε εκεί
ο Θεός να με περιμένει στο αεροπλάνο της επιστροφής για να μου υπενθυμίσει τις
υποσχέσεις μου και τι έπρεπε να κάνω από εδώ και πέρα. Κατά την διάρκεια του
ταξιδιού κάναμε μια πολύ ωραία συζήτηση για διάφορα πνευματικά θέματα και μου έλυσε
πολλές απορίες που είχα. Στο τέλος κατα την άφιξή μας στην Αθήνα μού έκανε δώρο
μια Καινή Διαθήκη.
Ετσι γύρισα απο την Αμερικη μέ δύο
δώρα. Μία Αγία Γραφή και μία κούτα τσιγάρα που δεν κάπνισα ποτέ…!
Ο καιρός να πραγματοποιήσω τον πόθο
μου να γίνω μέλος της Εκκλησίας του Χριστού είχε φτάσει. Και έγω δεν ήξερα από
πού να αρχίσω, πού πρέπει να απευθυνθώ. Σε μια συζήτηση με ένα φίλο του αδελφού
μου, που στα αλήθεια δεν γνώριζα και τόσο κάλα, δεν ξέρω πώς μου ηρθε να του πω
τις σκέψεις μου. Αυτός αποδείχτηκε πως έιχε στενή σχέση με την Εκκλησία και μου
πρότεινε να επισκεφτούμε τον Πνευματικό του Πατέρα, ο οποίος είναι γνωστός
Αρχιμανδρίτης της Αθήνας, με μεγάλο συγγραφικό έργο σε θεματα κυρίως
απολογητικά και μεταστροφές ανθρώπων από άλλες θρησκείες και αιρέσεις. Ο
κατάλληλος άνθρωπος δηλαδή για την περίπτωση τη δική μου που δεν γνώριζα ούτε
τα πιο βασικά της Πίστης μας. Έτσι λοιπόν ενα απόγευμα κατευθυνθήκαμε στον Ι.
Ναό των Τριών Ιεραρχών που υπηρετούσε τότε ο παππούλης.
Για άλλη μια φορά βλέπουμε την Θεία
Πρόνοια του Θεού να ενεργεί σκανδαλωδώς και να έργάζεται τη σωτηρία μου. Από
όλους τους φίλους και γνωστούς που είχα εξομολογούμε τις σκέψεις μου σε έναν
άνθρωπο, το φίλο του αδελφού μου, τον όποιο εκείνο τον καιρό γνώριζα ελάχιστα,
και αυτός αποδεικνύεται όχι μονο πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός αλλά με οδηγεί και
σε έναν Πνευματικό Πατέρα που μπορεί πραγματικά να με βοηθήσει στην απόφασή μου
και να με κατηχήσει με το σωστό τρόπο.
Ο Γέροντας μάς άκουσε και τους δύο μέ
πολύ αγάπη και ενδιαφέρον. Δέχτηκε να ξεκινήσουμε την κατήχηση και μόλις
ένοιωθα έτοιμος και έκρινε και αυτός οτι είχε έρθει ο καιρός θα προχωρούσαμε
στη βάπτιση. Επίσης μου γνώρισε όλη την πνευματική αδελφότητα που είχε
σχηματιστεί απο πνευματικά του παιδιά με τα οποία κάναμε εκδρομές, πηγαίναμε
βόλτες, εκκλησιαζόμασταν και πηγαίναμε στα κυρήγματα μαζί. Και ενώ στην αρχή
δεν ήθελα να βιαστώ στο θέμα της βάπτισης μεχρι να περάσει λίγος καιρός και να
είμαι απόλυτα βέβαιος για αυτό το βήμα στη ζωή μου, τόσο πολύ με γέμιζε η Θεία
Χάρη του Θεού με την παρουσία Της και με την παρουσία των πνευματικών μου
αδέλφών που άρχισα να παρακαλάω τον Γέροντα να προχωρήσουμε στο Ιερό Μυστήριο
της Βάπτισης το συντομότερο δυνατόν. Τελικά αυτο πραγματοποιήθηκε την παραμονή
των Χριστουγέννων του 2005 στο Σιμωνοπετρίτικο Μετόχι της Αναλήψως παρουσία
πολλών πνευματικών αδελφών, αφού την προηγούμένη μέρα εξομολογήθηκα με συντριβή
για πρώτη φορά ολά τα αμαρτήματα που είχα διαπράξει μέχρι εκείνη την ωρα. Ήμουν
τότε 23 χρονών.
Η Βάπτιση σε μεγάλη ηλικία είναι μία
πνευματική εμπειρία, ένα βίωμα που αποτυπώνεται ανεξήτηλα στην ψυχή του
ανθρώπου. Νοιώθει ότι ανακαινίζονται τα πάντα μέσα του. Νους, ψυχή, καρδια, όλα
καινούργια. Κάνει λογισμούς και σκέψεις τόσο αγνές και καθαρές που ποτέ δεν
φανταζόταν οτι θα είχε. Νοιώθει ότι έχει ψυχή και μάλιστα είναι λευκή, καθαρή.
Υπάρχουν στιγμές που την ώρα της προσευχής η ακόμα και κατά τη διάρκεια της
ημέρας νοιώθει μια φλόγα και ένα θεϊκό πύρ να σιγοκάιει στο σημείο της καρδιάς
του. Και όλα αυτά βέβαια είναι έργα του Αγίου Πνεύματος. Μακάριος αυτός που θα
διατηρήσει την καθαρότητα που έλαβε στο Άγιο Βάπτισμα σε όλη του τη ζωή, που θα
κρατήσει και θα αυξήσει αυτές τις χαρισματικές καταστάσεις. Ακόμα και το σώμα
του το νοιώθει πιο ελαφρύ.
Ανυπομονούσα να βρεθώ μόνος μου σε
κάποιο σημείο να κάνω προσευχή. Κάθε Θεία Λειτουργία γινόταν πανυγήρι στη ψυχη
μου. Νοιώθει αγάπη κανείς για τα πάντα, όλους και όλα. Δεν προλάβαινα να ζητήσω
στην προσευχή μου κάτι πνευματικό και ο Κύριος μού το πραγματοποιούσε την
επόμενη μέρα. Όλα αυτά είναι δώρα του Θεού σε όλους τους ανθρώπους που
αποφασίζουν συνειδητά να βαπτιστούν σε μία ώριμη ηλικία για να τους κάνει να
καταλάβουν οτι η απόφαση τους ήταν η σωστή. Ότι Αυτή είναι η Οδός, η Αλήθεια
και η Ζωή και οτι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η μόνη Εκκλησια πάνω στη Γη, το
Σώμα Του.
Η υπάρξη Πνευματικού Πατέρα,
πνευματικού οδηγού, είναι μια τεράστια
ευλογία στη ζωή μας. Αληθινά ευτυχισμένοι αυτοί που το συνειδητοποίησαν και το
βίωσαν αυτό στη ζωή τους. Η Εκκλησία μας τα έχει ορίσει όλα πολύ σοφά. Όλοι οι
μεγάλοι Άγιοι της εποχής μας, Άγιος Παϊσιος, Αγιος Πορφύριος, πατήρ Σωφρόνιος
τόνιζαν αυτή την παράμετρο στην πνευματική ζωή των ανθρώπων που τους
επισκέπτονταν. Δύο χιλιάδες χρόνια η Εκκλησια μας εχει αποταμιεύσει πλούσια
πνευματική εμπερία που μεταλαμπαδεύουν οι Πνευματικοί μας Πατέρες σε μας τα
απλά μέλη της. Έχουμε υποχρέωση να ψάξουμε για έναν καλό Πνευματικό Πατέρα που
δόξα τω Θεώ είναι πολλοί στις μέρες μας, να εξομολογούμαστε με καθαρότητα και
ειλικρίνια τις αμαρτίες μας, αλλα και να τον συμβουλευόμαστε για τα διάφορα
προβλήματα της ζωής. Όχι μόνο θα αποφεύγουμε τις παγίδες του διαβόλου αλλά θα
βλέπουμε και μεγάλη ευλογία σε κάθε πράξη μας. Θα ανανεώνουμε τη Θεία Χάρη που
λάβαμε στο Άγιο Βάπτισμα και θα οδεύουμε με ασφάλεια προς την αιωνιότητα και
την Βασιλεία των Ουρανων.
Σαν επίλογο θέλω να αναφερθώ στους
Εβραίους της Ελλάδας, γιατί έχω γνωρίσει αρκετούς από αυτούς είτε συγγενείς
είτε φίλους. Οι περισσότεροι απο αυτούς είναι άνθρωποι καλής προαιρέσεως οι
οποίοι όμως έχουν άγνοια στα θέματα της Πίστεως. Το γεγονός οτι ζούν σε μια
Ορθόδοξη χώρα δρα ευεργετικά στη ψύχη τους, στους περισσότερους από αυτούς. Αν
παραμένουν Εβραίοι το κάνουν μόνο από κάποια συνήθεια, στην παράδοση των
προγόνων τους, ελάχιστοι από αυτούς γνωρίζουν τι πρεσβεύει η εβραϊκή θρησκεία,
ή τα σχέδια και τις επιδιώξεις του σιωνισμού παγκοσμίως. Αν πλησιάσεται τους
περισσότερους από αυτούς και με σωστό τρόπο τούς βάλετε την καλή ανυσηχία για
τα πνευματικά μπορεί να γίνουν θαύματα. Σαν μαθήτες του Χριστού και συνεχιστές
των Αποστόλων έχουμε ευθύνη να βοηθήσουμε όλους τους ανθρωπόυς γύρω μας, είτε
είναι άλλης θρησκείας, είτε αιρετικοί είτε μακρυά απο την Εκκλησία, να τους
δείξουμε αυτά που έκανε ο Χριστός σε μάς και να τους οδηγήσουμε στον δρόμο της
Αλήθειας. Είναι κάτι που θα μας ζητηθεί λόγος εν ημέρα Κρίσεως.
http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com/2018/12/blog-post_6.html#more
ΕΥΧΕΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΜΕΡΟΥΝ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ
Σε κάθε Ευχαριστιακή Σύναξη ....στο
Μυστήριο της Αναμνήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ενώνουμε τις προσευχές μας
και θυμόμαστε όσους έχουν ανάγκη αλλά και όσους ενθυμούνται όσους βρίσκονται σε
διάφορες ανάγκες και περιστάσεις και όσους η Αγία μας Εκκλησία Εξαπέστειλε να
ετοιμάσουν δρόμο στα Έθνη για την πορεία τους προς την ατελεύτητη εορτή της
Βασιλείας των Ουρανών.
Σας ευχαριστώ εκ καρδίας για την
αγάπη σας αλλά και για την συνεχή μνήμη σας για τις ποικίλες ανάγκες του
Αποστολικού έργου .
Εύχομαι ταπεινώς ο νηπιάσας Κύριος
της Δόξης ... Ο καρδιογνώστης των υπάρξεων μας να ανταποδίδει στον καθένα Σας
εκατονταπλασίονα των προσφορών του και να χαρίση σε όλους την ατελεύτητον θέα
του ανεσπέρου Φωτός της Δόξης Του και αυτή ως άλλος Αστέρας των εξ Ανατολών
Προσκυνητών Μάγων να καθοδηγεί την ζωή σας εις σωτηρίους Νομάς και πλούτο
χαρίσματων.
Εκ των εν Αφρική Θεοδεγμόνων Σπηλαίων
της Αυτού Ενσαρκώσεως
και εν τη Αγάπη Αυτού
ο του Καμερούν Επίσκοπος Γρηγόριος
Anastasia Schema-nun (Maria, nun Panteleimon)
Anastasia Schema-nun (Maria, nun Panteleimon)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
