"QUANDO ORARDES, NÃO SEJAIS COMO OS HIPÓCRITAS, QUE GOSTAM DE REZAR EM PÉ, NAS SINAGOGAS E NAS ESQUINAS DAS PRAÇAS, PARA SEREM VISTOS PELOS HOMENS."Evangelho (Mt 6,1-6.16-18)

"QUANDO ORARDES, NÃO SEJAIS COMO OS HIPÓCRITAS, QUE GOSTAM DE REZAR EM PÉ, NAS SINAGOGAS E NAS ESQUINAS DAS PRAÇAS, PARA SEREM VISTOS PELOS HOMENS."

Evangelho (Mt 6,1-6.16-18)

— Naquele tempo, disse Jesus aos seus discípulos: 1“Ficai atentos para não praticar a vossa justiça na frente dos homens, só para serdes vistos por eles. Caso contrário, não recebereis a recompensa do vosso Pai que está nos céus.

2Por isso, quando deres esmola, não toques a trombeta diante de ti, como fazem os hipócritas nas sinagogas e nas ruas, para serem elogiados pelos homens. Em verdade vos digo: eles já receberam a sua recompensa. 3Ao contrário, quando deres esmola, que a tua mão esquerda não saiba o que faz a tua mão direita, 4de modo que a tua esmola fique oculta. E o teu Pai, que vê o que está oculto, te dará a recompensa.

5Quando orardes, não sejais como os hipócritas, que gostam de rezar em pé, nas sinagogas e nas esquinas das praças, para serem vistos pelos homens. Em verdade vos digo: eles já receberam a sua recompensa. 6Ao contrário, quando orares, entra no teu quarto, fecha a porta, e reza ao teu Pai que está oculto. E o teu Pai, que vê o que está escondido, te dará a recompensa.

16Quando jejuardes, não fiqueis com o rosto triste como os hipócritas. Eles desfiguram o rosto, para que os homens vejam que estão jejuando. Em verdade vos digo: eles já receberam a sua recompensa. 17Tu, porém, quando jejuares, perfuma a cabeça e lava o rosto, 18para que os homens não vejam que estás jejuando, mas somente teu Pai, que está oculto. E o teu Pai, que vê o que está escondido, te dará a recompensa”.

— Palavra da Salvação.

Palavra da Salvação.

"EU, PORÉM, VOS DIGO: AMAI OS VOSSOS INIMIGOS E REZAI POR AQUELES QUE VOS PERSEGUEM!"

Evangelho (Mt 5, 43-48)

Naquele tempo, disse Jesus aos seus discípulos: 43“Vós ouvistes o que foi dito: ‘Amarás o teu próximo e odiarás o teu inimigo!’ 44Eu, porém, vos digo: Amai os vossos inimigos e rezai por aqueles que vos perseguem!

45Assim, vos tornareis filhos do vosso Pai que está nos céus, porque ele faz nascer o sol sobre maus e bons, e faz cair a chuva sobre justos e injustos. 46Porque, se amais somente aqueles que vos amam, que recompensa tereis? Os cobradores de impostos não fazem a mesma coisa?

47E se saudais somente os vossos irmãos, o que fazeis de extraordinário? Os pagãos não fazem a mesma coisa? 48Portanto, sede perfeitos como o vosso Pai celeste é perfeito”.

— Palavra da Salvação.

In memory of the blessed Matrona, I bring to the attention of readers a wonderful story about the miraculous help of an old woman.

In memory of the blessed Matrona, I bring to the attention of readers a wonderful story about the miraculous help of an old woman.

A few years ago I came to the city of Undory in the Ulyanovsk Region, where my old friend Father Alexander was serving at the local church at that time. It so happened that in these days the famous Sanaksar elder Sheikhumen Jerome (now deceased) turned up here, and I happened to hear from his lips a story about what happened to him on Holy Saturday in the holy city of Jerusalem. I am telling the elder's story the way I remember it.

“When the Iron Curtain opened, it became possible to make pilgrimages to the Holy Land. One of my spiritual children, a nun, said that she could get a ticket to the holy city of Jerusalem on the days before Easter and Easter, when the Holy Fire descends in the Church of the Holy Sepulcher. I needed to issue a passport and collect the necessary amount to pay for the tour. I took a blessing from the viceroy, and everything was ready for the right time: both the passport and the funds. The nun told me the date of departure and indicated the day before which I was supposed to appear with her in Moscow.

After praying, he went to Moscow. Upon arrival, I discovered that I had left all the collected money in my cell, they were in my trousers pocket, and I put on others for the trip. He told his mother about what had happened. She says the deadline for the money is tomorrow. Then I told her: “We need to get money here. Until they find them in my cell, until they send them by telegraph, until we receive them, we won’t be able to do it in a day. Look for the money here, and I will send it on my return.” But she replied that she could not find such a large amount in a day - several hundred dollars, there was no one to borrow from. Despite such a discrepancy, I was very calm in my heart. I decided that if this trip is necessary, the Lord will enlighten and help me get the necessary amount, and if not, I will return to the monastery, which means that the time has not come.

Early in the morning I went to the Danilovskoye cemetery to the grave of the blessed Matrona and decided to ask her for money. Arriving at the place, I prayed like this: “Dear mother, if there is a blessing for the trip, help me find this money, and if not, I will immediately leave for the monastery. May the will of the Lord be done." I stand aside from the grave and pray. And the people go in a stream, pray, ask for their needs. People take the earth from the grave in bags. Suddenly a woman came up to me and handed me an envelope. I thanked her and when she left I looked into the envelope. It contained two pieces of paper for 100 dollars. Then other people began to come up - and everyone gave money. The most surprising thing was that they gave mostly dollars (after all, I had to pay for the ticket in foreign currency). I figured out how much money I had. There came a moment when it became clear that there was already enough for a ticket.

I prayed again, asked for a blessing to collect more money to bring gifts from the Holy Land for the brethren and spiritual children. Then, after all, trips to Jerusalem were very rare, and each shrine was precious to our Orthodox people. They continued to give money, and now I felt that there was already enough for the trip and for gifts. I bowed to the ground in front of the grave cross, kissed it, thanked Matronushka for her help, and very joyfully returned to the nun. When I handed her the money, she asked:

“Batiushka, where did you get them?”

- Matronushka gave ...

I think it will be interesting to know how the pilgrimage went on. When our group arrived by plane to Israel, we were put on a bus and brought first to the office, where they issued documents for settlement, and sent to the hotel. But then there was a temptation: the coupon for the settlement was lost somewhere. Everyone was placed in the rooms, but I was not issued. I don't know the language, I can't explain anything. But, thank God, kind people turned up here, they began to call, find out, and in the end everything worked out. Then I realized that it was providential, since all the pilgrims were settled on the outskirts of the city, and they gave me a place in a hotel in the very center, literally next to the temple.

We all looked forward with excitement to the upcoming events. I bought several bundles of white Jerusalem candles in advance. I came to the Temple long before the start of the celebration in order to get closer. On Good Friday and on the very day of the descent of the fire, I did not eat food, prayed, thanked the Lord for His mercy. The main moment for which we made the pilgrimage has arrived. His Holiness Patriarch Diodorus entered Kuvukliya, and everyone was anxiously waiting for the great sacrament to take place. It was noisy, a lot of people. And then screams were heard, fiery flashes appeared inside, but the Patriarch had not yet left Kuvuklia. And then something happened to me that made me even scared: my beard caught fire. At first I thought that someone set fire to me by accident, although there was nothing burning nearby. I dropped my bundles of candles from my hands and began to beat the fire from my beard, but not only did it not go out, but it also went to the head - the hair on the head caught fire. From all sides they pointed at me in surprise. This fire did not burn at all, did not harm my hair, and I realized that this is the blessed fire - the Lord showed such great mercy to me a sinner. Then I calmly picked up my bunches of candles from the ground and set fire to them from my beard, and people began to set fire to their bunches from this fire. Then the fire on the hair gradually went out, but an amazing state of joy, exultation, gratitude to our Lord remained. Glory to Thee, Lord, glory to Thee! 

Another event that made me very happy happened these days. The Greek monks invited the priests from our pilgrimage group to a joint prayer and Pascha break. After praying, they sang Pascha hymns, after which they began to distribute treats: on small plates were placed a part of the prosphora and tiny pieces of Pascha cake and pashka. I thought to myself: “After a strict fast, such a meager treat.” And then the Lord gave me a good admonition. An interpreter suddenly approached me and said: “The hegumen (or the bishop – I don’t remember exactly) asked me to tell you that this treat is quite enough to be filled.” And so it was: when I consumed the contents of the plate, there was a feeling of satiety, as after a good dinner ... ”

Author: Alexander Trofimov

In the photo: Schema-IgumenJerome in the Holy Land

Αύριο Κυριακή της Ορθοδοξίας…..

Αύριο Κυριακή της Ορθοδοξίας…..

Εορτή Αναστήλωσης των σεπτών Εικόνων….

Από όποιο υλικό κι είναι καμωμένες

αιώνες τώρα 

απορροφούν τους καημούς

όλων κείνων των ταλαίπωρων υπάρξεων

που στέκουν γονατιστοί μπρος τους

και ακουμπούν με δέος

τους στεναγμούς των ψυχών(προσευχές) τους.....

Πόσα δάκρυα λύπης μα και χαράς

σφούγγισαν οι μορφές τους ιερές…

Αχ αυτές οι μορφές

ακούραστοι ταχυδρόμοι θείας αγάπης….

Πόσα φιλήματα δεν δέχτηκαν

τούτα τα εικονίσματα

από χείλη διψασμένα;

Και πόση παρηγοριά 

κείνα δεν γεύτηκαν; 

Όχι δεν είναι μια όμορφη ταπετσαρία……

Όχι δεν είναι ένα καλαίσθητο κάδρο…..

Είναι μια Παρουσία Αγία και Φωτεινή

μέσα στην σκοτεινιά της ζωής μας….

Κι ας είναι μαυρισμένη 

απ’ το καντήλι και το λιβάνι

μια εικόνα

θα παραμένει, ξεκάθαρα, στην ιστορία

η ανοιχτή αγκαλιά του Ουρανού….

Να την ευλαβείσαι

με την ζωή σου!

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου 

ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΊ!!!

...κάθε Παρασκευής το δειλινό

ψάλουμε την Παναγία μας,

την Χαιρετάμε 

προσφέροντας ύμνους δοξολογίας.....

Μα κάθε ώρα και στιγμή

το γλυκό Tης όνομα

στα χείλη μας υπάρχει

γιατί τούτη η ζωή

είναι γιομάτη φαρμάκι.....

Κάθε προσευχόμενος αναστεναγμός

ένα τράβηγμα είναι

απ' το Μητρικό Της το φουστάνι.....

Σκύψε καλή μου Παναγιά

και σήκωσε μας 

γιατί ματώσανε 

τα ''γόνατα της ψυχής μας''.....

Σύρε καλή μου Παναγιά,

και ''σκούπισε'' με την Χάρη σου

τα δάκρυα τα αλμυρά

λύσσα έγινε η ζωή μας.....

Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι μια εποχή για να ηρεμήσει κανείς τη ζωή του.

Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι μια εποχή για να ηρεμήσει κανείς τη ζωή του.  Να σταματήσει να τρέχει και να αγωνίζεται στη ζωή τυχαία.  Η Σαρακοστή μάς γνέφει να ακινητοποιήσουμε την ύπαρξή μας, να είμαστε ειρηνικοί, σοβαροί και να περπατάμε με τον Θεό υποκειμενικά, ώστε να μπορούμε πραγματικά να ακούσουμε, να δούμε και να αναπνεύσουμε ευσέβεια.

 Ο π.  Γιάννης

Great Lent is....

Great Lent is a time to quiet one's life; to stop running and racing through life haphazardly. Lent beckons us to still our being, to be peaceful, solemn, and walk with God subjectively so that we might actually hear, see, and breath godliness.

Fr. John

Ὁποῦ ἔλεγεν· Ἐκεῖνο ὁποῦ βλέπεις, γράψε το εἰς βιβλίον, καὶ πέμψε το εἰς ταῖςἐκκλησίαις ὁποῦ εἶναι εἰς τὴν Ἀσίαν, εἰς τὴν ῎Εφεσον, καὶ εἰς τὴν Σμύρνην, καὶ εἰςτὴν Πέργαμον, καὶ εἰς τὰ Θυάτειρα, καὶ εἰς ταῖς Σάρδεις, καὶ εἰς τὴν Φιλαδέλφειαν,καὶ εἰς τὴν Λαοδίκειαν.

Ὁποῦ ἔλεγεν· Ἐκεῖνο ὁποῦ βλέπεις, γράψε το εἰς βιβλίον, καὶ πέμψε το εἰς ταῖς

ἐκκλησίαις ὁποῦ εἶναι εἰς τὴν Ἀσίαν, εἰς τὴν ῎Εφεσον, καὶ εἰς τὴν Σμύρνην, καὶ εἰς

τὴν Πέργαμον, καὶ εἰς τὰ Θυάτειρα, καὶ εἰς ταῖς Σάρδεις, καὶ εἰς τὴν Φιλαδέλφειαν,

καὶ εἰς τὴν Λαοδίκειαν.

Οἱ ἐναλλαγὲς μεταξὺ τοῦ βλέπειν καὶ τοῦ ἀκούειν ἀνακαλοῦν

ἀσφαλῶς τὴ θέση τοῦ ἀπόστολου Ἰωάννη, ποὺ εἶναι καὶ θέση τῆς

Ἐκκλησίας, ὅτι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ γίνεται παρὼν κυρίως διὰ τῶν αἰσθή.

σεων, εἶναι συνθήκη ἐμπειρίας, καὶ ὄχι μὲ τὴ διανοητικὴ διεργασία,

χωρὶς ὅμως καὶ νὰ ἀποκλείεται μιὰ τέτοια περίπτωση. Ακούγεται πάντως ἡ διατύπωση τοῦ Ἰωάννη ποὺ ὑπάρχει στὴν ἀρχὴ τῆς Α΄ Ἐπιστολῆς

του: «Ὁ ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς

ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ Λόγου τῆς

ζωῆς» (Α´ Ἰωάν. 1,1). Δὲν γνωρίζουμε ἂν αὐτὰ ποὺ ἄκουε καὶ αὐτὰ ποὺ

ἔβλεπε τὰ κατέγραφε συγχρόνως ἤ, γιὰ νὰ ἐπικαλεσθοῦμε τὴν παράδοση τὰ ὑπαγόρευε στὸν μαθητή του Πρόχορο, ἢ ἂν τὰ ὑπαγόρευσε μετὰ

τὰ ὁράματα. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι, κατὰ δήλωσή του, βρισκόταν «ἐν ἐκστάσει». Εἰκάζεται ὅτι τὴν τελικὴ μορφὴ τοῦ βιβλίου τὴν ὁλοκλήρωσε στὴν

Ἔφεσο. Θυμίζω ὅτι τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ὡς ὑλικὸ γραφῆς χρησιμοποιεῖτα

ἢ πάπυρος (συνήθως) ἢ περγαμηνή (σπανιότερα, λόγῳ τοῦ κόστους). Ἡ

φωνὴ ποὺ ἐντέλλεται τὴ συγκεκριμένη ἐνέργεια («γράψον καὶ πέμ-

ψον») εἶναι ἀκουστή, ἀλλὰ νοεῖται ὡς ὄραση («ὃ βλέπεις»).

Καὶ ἐκεῖ ἐπέστρεψα βλέπειν τὴν φωνὴν ἥτις ἐλάλει μετ᾿ ἐμοῦ· καὶ

ἐπιστρέψας εἶδον ἑπτὰ λυχνίας χρυσᾶς,

Καὶ ἐγύρισα νὰ εἰδῶ τὴν φωνήν, ὁποῦ μοῦ ἐλάλησε· καὶ γυρίζων εἶδα ἑπτὰ λυγνίας χρυσᾶς·

Ἐπέστρεψε νὰ δεῖ ποιὸς τοῦ μιλάει, ἀπὸ ποιὸν ἔρχεται ἡ φωνή. Πρόκειται γιὰ διαλεκτικὴ σχέση, παρόμοια μὲ αὐτὴ ποὺ περιγράφεται σὲ κάθε

θεοφάνεια, ὅπου ὁ Θεὸς μιλάει καὶ ὁ προφήτης ἀκούει. Στὴν ἔκφραση

«βλέπειν τὴν φωνὴν» ἐνυπάρχει καὶ τὸ ἀκούειν. Ὄρασις καὶ ἀκοὴ συνο-

ψίζονται σὲ θέα-θέαση. Ὑπόκειται ὁ Μακαρισμὸς τοῦ Κυρίου: «Μακά-

ριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται» (Ματθ. 5,8). Καί,

ἐπίσης, ἐπαναλαμβάνεται ἡ ἀρχαία συνθήκη, ὅταν ὁ Θεὸς μιλάει ἐνώπιος

ἐνωπίῳ μὲ τὸν προφήτη: «Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσῆν ἐνώπιος

ἐνωπίῳ, ὡς εἴ τις λαλήσει πρὸς τὸν ἑαυτοῦ φιλον» ( Ἔξοδ. 3,11).1.13

Στὴν ἀποκάλυψη τοῦ Σινᾶ ὁ Θεὸς καθοδηγεῖ τὸν Μωυσῆ πῶς νὰ κατασκευάσει τὴ Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου καὶ μὲ ποιὰ πράγματα νὰ τὴν ἐξοπλίσει. Ανάμεσα στὰ ἄλλα εἶναι καὶ ἡ ἑπτάφωτος λυχνία: «Καὶ ποιήσεις

ήσεις τοὺς λύχνους αὐτῆς ἑπτά· καὶ ἐπιθήσεις τοὺς λύχνους. καὶ φα

λυχνίαν ἐκ χρυσίου καθαροῦ, τορευτὴν ποιήσεις τὴν λυχνίαν [...] Καὶ ποι

νοῦσιν ἐκ τοῦ ἑνὸς προσώπου» (Εξοδ. 25,30.37), καὶ ἐπίσης: «Καὶ

ἑπτὰ λύχνους ἐπ᾽ αὐτῆς [τῆς λυχνίας] χρυσοῦς καὶ τὰς λαβίδας αὐτῆς

χρυσᾶς καὶ τὰς ἐπαρυστρίδας αὐτῶν χρυσᾶς» (ib.38.17). Αν η σκηνή του

Μαρτυρίου δηλώνει τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴν ἱστορία, υπομνηματίζοντας συγχρόνως τὶς σωτήριες ἐνέργειές του, τότε ἡ ἑπτάφωτος

λυχνία δηλώνει τὸν Υἱό του, δεδομένου ὅτι αὐτὸς νοεῖται ὡς τὸ φῶς τοῦ

κόσμου. Εἰδικὰ ἐδῶ δηλώνει ἐπίσης τὶς ἑπτὰ Ἐκκλησίες, μὲ τὶς ὁποῖες

καλεῖται ὁ Ἰωάννης νὰ ἐπικοινωνήσει. Τὶς ἀντιλαμβάνεται ὡς λυχνίες,

δηλαδὴ ὡς λυχνοστάτες ἐπὶ τῶν ὁποίων τίθεται τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, δεν

δομένου ὅτι στὴ λυχνία -ἐκκλησία λύχνος καὶ φῶς εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς

ὡς φῶς τοῦ κόσμου. Καὶ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι κάθε ἐκκλησία, κάθε Ἁγία

Τράπεζα ὅπου ἱερουργεῖται τὸ μυστήριο τῆς δεύτερης καὶ ἔνδοξης παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, ἔστω καὶ ἂν ἡ θεία Λειτουργία τελεῖται ἀπὸ ἕναν

ἱερέα καὶ δυὸ-τρεῖς πιστούς, εἶναι ὅλη ἡ Ἐκκλησία. Κάθε τοπικὴ ἐκκλησία ἀντιπροσωπεύει τὴν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας, τὸν ὅλο δηλαδὴ

Χριστό, κάτι ποὺ ἐπισημαίνεται στὸ κείμενο τῆς θείας Λειτουργίας: «...

ὁ μελιζόμενος καὶ μὴ διαιρούμενος, ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε

δαπανώμενος». Σ᾿ αὐτὴ τὴν πραγματικότητα θεμελιώνεται καὶ ἡ συναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ τὸν ὅλο Χριστὸ παρόντα σὲ κάθε ἐκκλησία του, παραφράζουμε τὸν ψαλμικὸ στίχο: «Λύχνος τοῖς ποσί μου

ὁ νόμος σου καὶ φῶς ταῖς τρίβοις μου» (Ψαλμ. 118,105).

Σχόλια στην Αποκάλυψη του Ιωάννου. Δημήτρης Μαυρόπουλος 

ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΟΥ ΦΘΟΝΟΥ

ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΟΥ ΦΘΟΝΟΥ

Ο φθόνος είναι γέννημα και θρέμμα του σατανά αφού πρώτος αυτός  φθόνησε τον Ίδιο το Θεό. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Ησαΐα, «  σὺ δὲ εἶπας ἐν τῇ διανοίᾳ σου· εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβήσομαι, ἐπάνω τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ θήσω τὸν θρόνον μου, καθιῶ ἐν ὄρει ὑψηλῷ, ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ ὑψηλὰ τὰ πρὸς Βορρᾶν, ἀναβήσομαι ἐπάνω τῶν νεφῶν, ἔσομαι ὅμοιος τῷ ῾Υψίστῳ ». ( Ησ. ιδ’, 13-14). Το τι έγινε από εκεί και πέρα, είναι γνωστό. Το είπε άλλωστε ο Ίδιος ο Κύριος  με τα εξής λόγια, « ἐθεώρουν τὸν σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα »(  Λουκ. ι’, 18). 

Αφού λοιπόν έπεσαι  από τον ουρανό, παραπλανά πλέον κάθε άνθρωπο ώστε άλλος λίγο, άλλος πολύ, ο ένας τον άλλον να φθονεί. Έτσι: 

α) Ο Κάιν από φθόνο σκότωσε   τον  Άβελ. 

β) Ο Σαούλ από φθόνο προκάλεσε τόσα προβλήματα και κινδύνους  στο Δαβίδ αλλά και στον  ίδιο τον εαυτό του. 

γ) Οι αδελφοί του Ιωσήφ από φθόνο πούλησαν τον αδελφό τους. 

δ) Οι Ιουδαίοι από φθόνο παρέδωσαν τον Χριστό για να   σταυρωθεί, πράγμα που το κατάλαβε και ο ίδιος ο Πιλάτος,  όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά,  «Ήδει  δε  ότι δια φθόνον παρέδωκαν αυτόν»(Ματθ.,27,18). 

ε) Μερικοί μάλιστα,  από φθόνο προς τον Παύλο, κήρυτταν ακόμα και  το Χριστό, όπως λέει ο ίδιος, « τινὲς μὲν καὶ διὰ φθόνον καὶ ἔριν, ………τὸν Χριστὸν καταγγέλλουσιν, οὐχ ἁγνῶς, οἰόμενοι  θλῖψιν ἐπιφέρειν τοῖς δεσμοῖς μου·» ( Φιλ. α’, 15- 16). 

Γιατί να παραπλανάται λοιπόν από το σατανά ο άνθρωπος και μάλιστα ένας πιστός και να φθονεί, άλλος λίγο, άλλος πολύ, τον συνάνθρωπο του ή ακόμα και τον εν Χριστώ  αδελφό του; 

Ο Παύλος προτρέπει και λέει για την αποφυγή του φθόνου, « μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες» (Γαλ.  ε´,26). 

Πάντως, χωρίς τη δύναμη του Χριστού,  είναι αδύνατο να αποφύγει κανείς το φθόνο, όποιος και να είναι αυτός, γιατί όπως σωστά έχει λεχθεί, « ο φθόνος άπτεται και των τελείων». 

Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών

Αὐτοῦ, ὁποῦ ἔρχεται μὲ σύννεφα, καὶ θέλει τὸν εἴδη κάθε ὀμμάτι, καὶ ἐκεῖναι ὑποτὸν ἐξεκέντησαν· καὶ θέλουσι κλαύσει εἰς αὐτὸν ὅλαις ἡ φυλαῖς τῆς γῆς καί ἀμήν.

' Αὐτοῦ, ὁποῦ ἔρχεται μὲ σύννεφα, καὶ θέλει τὸν εἴδη κάθε ὀμμάτι, καὶ ἐκεῖναι ὑπο

τὸν ἐξεκέντησαν· καὶ θέλουσι κλαύσει εἰς αὐτὸν ὅλαις ἡ φυλαῖς τῆς γῆς καί ἀμήν

Κατὰ τὴ βιβλικὴ παράδοση νεφέλες, σύννεφα, λειτουργοῦν ὡς εἰκόνες γιὰ νὰ ἐπισημάνουν τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, νοούμενες ὡς ὅραση σε

ἀνθρώπους. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ ἐπισήμανση τοῦ ψαλμωδοῦ: «ὁ τις

θεὶς νέφη τὴν ἐπίβασιν αὐτοῦ, ὁ περιπατῶν ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων»

( Ψαλμ. 103,2). Στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων περιγράφεται ἡ ἐμπειρία

τῶν μαθητῶν ποὺ γίνονται μάρτυρες τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ.

«Καὶ ταῦτα εἰπὼν βλεπόντων αὐτῶν ἐπήρθη, καὶ νεφέλη ὑπέλαβεν

αὐτὸν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν. Καὶ ὡς ἀτενίζοντες ἦσαν εἰς τὸν

οὐρανὸν πορευομένου αὐτοῦ, καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο παρειστήκεισαν αὐτοῖς

ἐν ἐσθῆτι λευκῇ...» (Πράξ. 1,9-10). Ἡ νεφέλη, στοιχεῖο παρὸν σὲ κάθε

θεοφάνεια, δηλώνει κατάσταση πέραν τῆς κτιστότητας. Δὲν εἶναι ἕνα

κοινὸ σύννεφο, ἀλλὰ τὸ φῶς τῆς θεότητας. Καὶ αὐτὸ τὸ φῶς τὸ περιγράφουν ὅσοι ἔζησαν τὴν παρουσία του ὡς λευκὸ σύννεφο. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ εἰκόνα ποὺ περιγράφεται στὴ θεοφάνεια τοῦ Σινᾶ, ὅπου τὸ

θεῖο φῶς περιλούει τὸν τόπο, ἀλλὰ καὶ τὸν προφήτη Μωυσῆ. Πιὸ χαρακτηριστικὴ ὅμως εἶναι ἡ εἰκόνα ποὺ περιγράφεται στὰ εὐαγγέλια, ὅσον

ἀφορᾶ τὸ περιστατικὸ τῆς Μεταμόρφωσης: «Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ

νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης

λέγουσα· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ

ἀκούετε» (Ματθ. 17,5). Ἄλλωστε, ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶχε προαναγγεί

λει τὴν ἔνδοξη ἔλευσή του «ἐν νεφέλαις»: «Καὶ τότε ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ

ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐν νεφέλαις μετὰ δυνάμεως πολλῆς καὶ δόξης»

(Μάρκ. 13,26). Κατὰ τὸν ᾿Αρέθα Καισαρείας, οἱ νεφέλες ὡς ὄχημα τῆς

ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ παραπέμπουν στοὺς Ἁγίους ποὺ περιβάλλουν τὸν

Κύριο. «Δῆλον γὰρ ὡς περὶ τῶν θεοφιλῶς βιούντων ταῦτά φησι τροπικῶς.

ὃ καὶ μᾶλλον παραδεκτέον» (PG 106, 512A). Ἂς θυμηθοῦμε, στὸ σημεῖο αὐτό, ὅτι οἱ μάρτυρες καὶ οἱ ἅγιοι ὀνομάζονται στὰ ἁγιολογικά μας

κείμενα «νέφος», νέφος μαρτύρων ἢ νέφος ἁγίων. Αὐτὴ τὴν προσέγγιση

διασώζει καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν δηλώνει ὅτι κατὰ τὴ Β' Παρουσία «... καὶ οἱ νεκροὶ ἐν Χριστῷ ἀναστήσονται πρῶτον, ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις

εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα» (Α' Θεσ. 4,16-17).

Ὅλες οἱ θεοφάνειες ἔγιναν οἱονεὶ ἐν κρυπτῷ, ἕνας ἢ λίγοι ἀντιλήφθηκαν μιὰ τέτοια ἀποκάλυψη (ὁ Μωυσῆς, οἱ τρεῖς μαθητές), μὲ ἐξαί

θέση τὴν περίπτωση ὁλόκληρου τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραὴλ ποὺ ἀντιλαμβανόταν αὐτὸ τὸ θεῖο φῶς στὴν ἔρημο ὡς νεφέλη ποὺ ὑποδήλωνε τὴν προστατευτικὴ καὶ καθοδηγητικὴ παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴν πορεία τους πρὸς τὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Τώρα ὅμως, αὐτὴ ἡ δεύτερη ἔνδοξη ἔλευση τοῦ Χριστοῦ θὰ γίνει ἀντιληπτὴ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς δίκαιους

καὶ τοὺς ἄδικους, τοὺς πιστοὺς καὶ τοὺς ἄπιστους («ὄψεται αὐτὸν πᾶς

ὀφθαλμός»). Ιδιαίτερα μάλιστα μνημονεύονται αὐτοὶ ποὺ κατὰ τὴν

πρώτη παρουσία του τὸν προπηλάκισαν καὶ τὸν ὁδήγησαν στὸ θάνατο.

Καὶ μᾶλλον δὲν ἀναφέρεται ὁ συγγραφέας μόνον σὲ ὅσους ἔδρασαν

ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, ἀλλὰ σὲ

ὅσους μέχρι σήμερα καὶ μέχρι τὶς ἔσχατες ὧρες συνεχίζουν νὰ δροῦν

ἐναντίον τοῦ ὅλου σώματός του, δηλαδὴ ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας του.

«Κόπτομαι» σημαίνει κτυπιέμαι, καὶ κατὰ συνεκδοχὴ θρηνῶ (κτυπώντας τὸ στῆθος μου). Θὰ θρηνήσουν ὅσοι (διαχρονικὰ) ἐναντιώθηκαν στὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἴσως μὲ τὴ σημασία τῆς μεταμέλειας. Ἐδῶ

περιγράφεται ἡ θεοδικία, ὡς συνέπεια τῆς στάσης καὶ τῶν πράξεων τῶν

ἀσεβῶν. Ὅταν γράφεται τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκάλυψης, ἔχει ἤδη ἀρχίσει ἡ

ἱστορία τῶν διωγμῶν ἐναντίον τῶν πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας, γεγονὸς ποὺ

νοεῖται ὡς διωγμὸς ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ. Οἱ διῶκτες νομίζουν ὅτι εἶναι

οι νικητές, ἡ ἱστορία ὅμως δείχνει ὅτι πάντα εἶναι οἱ ἡττημένοι. Ἔχει προ-

ειδοποιήσει ὁ Ἰησοῦς: «Οὐαὶ ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ

κλαύσετε» (Λουκ. 6,25).

Σχόλια στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Δημήτρης Μαυρόπουλος.

Ένας πίνακας....... ένα μήνυμα

Ένας πίνακας....... ένα μήνυμα

 Ένας άντρας που προσπαθεί απεγνωσμένα να σώσει τον πατέρα του και αγνοεί εντελώς τη γυναίκα και τον γιο του, που είναι οι πιο κοντινοί του.  Ο γιος του είναι ο πιο εύκολος να σωθεί.

 Συμβολισμοί των χαρακτήρων του πίνακα:

 - ΠΑΤΕΡΑΣ: Το παρελθόν

 - ΓΥΝΑΙΚΑ: Ζωή

 - ΓΙΟΣ: Το μέλλον

 Ο άνθρωπος που προσκολλάται πεισματικά στο ΠΑΡΕΛΘΟΝ σπαταλά τη ΖΩΗ του και διακυβεύει ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ του.

Η εγκράτειά του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου.

Η εγκράτειά του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου.

Μαγειρευτό φαγητό έτρωγε μόνο την Κυριακή στην κοινή τράπεζα της λαύρας. Κατά τη Μ. Τεσσαρακοστή δεν έτρωγε καθόλου, παρά μόνο τη Θεία Κοινωνία, από αυτή ζούσε!

Έφτασε σε μεγάλα ύψη αγιότητας, ώστε και αυτά τα άγρια σαρκοφάγα και αιμοβόρα θηρία τον σέβονταν, δεν τον πείραζαν και μάλιστα τον υπηρετούσαν. 

Όπως αναφέρεται στο συναξάρι του, συνάντησε κάποτε ένα λιοντάρι, το οποίο είχε καρφωμένο στο πόδι του ένα καλάμι και υπέφερε. Ο άγιος πλησίασε, έβγαλε το καλάμι και περιποιήθηκε την πληγή του. Εκείνο από τότε τον ακολουθούσε πιστά και τον υπηρετούσε. Συνόδευε το γαϊδουράκι της λαύρας, που μετέφερε νερό από τον Ιορδάνη στη Μονή... 

Όταν πέθανε ο άγιος, το λιοντάρι έμεινε χωρίς τροφή και νερό, πάνω στον τάφο του αγίου, όπου πέθανε ύστερα από μερικές μέρες...

Ο άγιος Γεράσιμος κοιμήθηκε σε βαθιά γεράματα, εκατό χρονών, στις 4 Μαρτίου του 475. Είχε δώσει εντολή να θάψουν το σώμα του σε άγνωστο μέρος για να μην τύχει τιμών. Έτσι μέχρι σήμερα δεν γνωρίζουμε που βρίσκεται το τίμιο λείψανό του. 

Η μνήμη του τιμάται στις 4 Μαρτίου, όπου πανηγυρίζει και η ομώνυμη Μονή του στον Ιορδάνη ποταμό.

Η εμπειρία της Θεώσεως.

 Η εμπειρία της Θεώσεως

+ π. Ιωάννης Ρωμανίδης: «Όταν ο άνθρωπος φθάσει στην θέωση – Θεοπτία…τότε βλέπει τον Χριστό <ἐν τῇ δόξῃ Αὐτοῦ>.  Τότε καταργείται και η νοερά προσευχή…παύσονται γλώσσαι.  Δηλαδή, κατά την διάρκεια της εμπειρίας της Θεώσεως η νοερά ευχή σταματάει.  Σταματάει η ευχή, διότι αντικαθίσταται με την πραγματικότητα…».

Πηγή: ΕΜΠΕΙΡΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΜΟΣ Α΄

+ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ: «…Κανένα παράδειγμα από τον κόσμο δεν τα περιγράφει αυτά (την άρρητη εμπειρία της Θεώσεως). Όλα σταματούνε τότες (στη Θεοπτία) και η προσευχή.  Καταλαβαίνεις ότι είσαι εσύ (έχεις πλήρη αυτοσυνειδησία) αλλά ζεις παράδεισο.  Όλα τα πρότινα εφέρανε το τέλος (η πρωτύτερη άσκηση επέφερε το σκοπό της), γι’ αυτό σταματά τότε κάθε κίνηση επαφής με το Θεό.  Τα ‘χεις ομπρός σου.  Και πιο πάνω κι άλλα κι άλλα και σταματημό δεν έχουνε. (Εννοεί νέες πνευματικές διαβαθμίσεις και εκπλήξεις Χάριτος που οι Πατέρες ονομάζουν εναλλαγές των αιώνων)».

Από ιδιόχειρη επιστολή της Γερόντισσας Γαλακτίας σε Ιεράρχη

e mesara.gr

Τι θέλει αυτός ο Θεός από εμάς;

Τι θέλει αυτός ο Θεός από εμάς;

 Αυτό είναι το ερώτημα των περισσότερων ανθρώπων που βαπτίστηκαν στο όνομα της Αγίας Τριάδας, νεκροί και αναστημένοι με τον Χριστό στο νερό του Βαπτίσματος, χρισμένοι με το Άγιο και Μεγάλο Μύρο σαν Εκκλησίες και τρεφόμενοι με τον Θεό στην Ευχαριστία.

 Θέλουμε να βάλουμε τον Θεό σε ένα μανταλάκι, κάπου μακριά μας, σε ένα ράφι, για να μην μας ενοχλεί πολύ, εξόριστος κάπου στην περιφέρεια της ύπαρξής μας, όπου μπορούμε να τον αποκαλούμε  Πατέρα μας.  

Να μας αφήσει ήσυχους να βουλιάξουμε στον ωκεανό των απολαύσεων.  Του αρκούν δύο ώρες την εβδομάδα στη Λειτουργία, είναι ήδη πάρα πολύ.  Δύο εξομολογήσεις το χρόνο είναι αρκετές, ένας Σταυρός σκιαγραφημένος μπροστά σε μια Εκκλησία.  Και αυτό είναι όλο.  Ας μας δώσει υγεία, ένα δισεκατομμύριο δώρα που έχει.  Το 99% από αυτούς που ρωτάω στην Εξομολόγηση αν προσεύχονται, λένε: Ναι, Πατέρα, λέω Πάτερ ημών το πρωί και το βράδυ.

 Τι θέλει από εμάς; Μια δίωρη ταινία είναι λίγο, αλλά μια δίωρη προσευχή μας στραγγίζει τη σάρκα.  Μια παράσταση κρετίνου με βυζιά είναι πιο σημαντική από μια Λειτουργία στην οποία ανοίγουν οι ουρανοί και τρεφόμαστε με το Αίμα του Θεού.

 Μινιμαλιστικός, δεισιδαιμονικός, ρυθμιστικός, κανονιστικός Χριστιανισμός, γεμάτος ακατανόητες παραδόσεις που γίνονται μηχανικά, αυτό ακούσαμε, αυτό θυμηθήκαμε, αυτό δυστυχώς πιστεύουν οι περισσότεροι.

 Σας λέω τι θέλει ο Θεός από εμάς.  Θέλει να ζήσουμε και να πεθάνουμε για Εκείνον όπως έζησε και πέθανε για εμάς.  Θέλει να Τον ερωτευόμαστε ατελείωτα, να μην μπορούμε να ζήσουμε ούτε ένα δευτερόλεπτο χωρίς την αγκαλιά Του που χτίζει τους γαλαξίες της αγάπης.  Θέλει να βυθιστούμε σε Αυτόν με τα πάντα, να σπάσουμε τη ζωή μας σε τίποτα, όπως έσπασε τον εαυτό Του στον Σταυρό για εμάς.  Θέλει να αλλάξουμε τη ζωή μας οριστικά και καταστροφικά, να σκίσουμε το πέπλο πίσω από το οποίο κρυβόμασταν από την αγάπη Του και το Αίμα Του.  Θέλει να συντρίψουμε το παρελθόν και το μέλλον μας με την Πέτρα του Είναι Του, να θρηνήσουμε τη ζωή μας ή μάλλον τον θάνατο στον οποίο βρισκόμαστε, να τρέμουμε στο έλεός Του.  Ας κρατήσουμε τα ματωμένα πόδια Του στην αγκαλιά μας και ας μην Τον αφήσουμε ποτέ να φύγει.  Ας σκοτώσουμε τον μολυσμένο κόσμο μέσα μας με τρίξιμο των δοντιών, όπως η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μαρία της Αιγύπτου.

 Αυτό που είναι τρομερά λυπηρό είναι το γεγονός ότι εμείς, μια γενιά αχρήστων προδίδουμε τον Χριστό σε κάθε στιγμή ευκολίας, κρίσης του άλλου, μίσους, χοιρινής απόλαυσης.

 Ο Θεός θέλει να είμαστε άγιοι και δεν είμαστε τίποτα.  Κι όμως δεν παύει να μας αγαπά άπειρα, από τον Σταυρό που σηκώσαμε με την αδιαφορία μας.

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι 

ΤΕΛΙΚΉ ΚΡΊΣΗ....

Γνωρίζοντας ότι δεν του μένει πολύς χρόνος πριν την Εσχάτη Κρίση, ο κακός, με μεγάλη μανία, ρίχνει τον πλανήτη μας σε αιματηρούς πολέμους και παγκόσμιες συγκρούσεις:

 «Επειδή, έθνος θα εγερθεί εναντίον έθνους και βασίλειο εναντίον βασιλείας, και θα υπάρξουν πείνες και επιδημίες και σεισμοί κατά τόπους. Αλλά όλα αυτά είναι η αρχή των θλίψεων».  (Ματθαίος 24, 7-8)

 Θα υπάρξουν λοιμοί, δηλαδή επιδημίες, θα γίνουν λιμοί, και θα γίνουν σεισμοί, δηλαδή σεισμοί, επιπλέον, οι σεισμοί -ως ένα από τα σημάδια του τέλους του κόσμου- θα πολλαπλασιαστούν.  Ο πλανήτης θα αρχίσει να τρέμει και η φύση θα αρχίσει να εκδικείται τον άνθρωπο για όλο το κακό που έχει κάνει στη γη.

 Οι στρατιωτικές συγκρούσεις των εσχάτων καιρών θα διακρίνονται από τις προηγούμενες από την πρωτοφανή σκληρότητά τους.  Ο πατριάρχης Ιακώβ καταράστηκε τους γιους του, Συμεών και Λευί, λέγοντας:

 «Καταραμένος να είναι ο θυμός τους, γιατί ήταν βίαιος, και το κάψιμο τους, γιατί ήταν σκληρό· θα τους χωρίσω στον Ιακώβ και θα τους διασκορπίσω στον Ισραήλ».

 Έτσι, η θεία αποκάλυψη (η Βίβλος) θέτει πάντα ένα όριο στον θυμό - δεν πρέπει να εξελιχθεί σε σκληρότητα.  Επιβάλλεται επίσης ένα όριο στον θυμό - δεν πρέπει να είναι άγριος.  Δεν υπάρχει απαγόρευση από τον Θεό για πόλεμο, αλλά δεν πρέπει να ξεπεραστεί το όριο.  Η φωτιά είναι ιδιότητα των άγριων θηρίων.  Ο άνθρωπος δεν πρέπει να χάνει το πρόσωπο, ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες, γιατί είναι εικόνα και ομοίωση του Θεού.

 Υπάρχουν πολλές αμαρτίες που φωνάζουν κατευθείαν στα αυτιά του Θεού στον Παράδεισο, και η πρώτη από αυτές είναι η αμαρτία της αδελφοκτονίας (θανάτωση των αδελφών κάποιου).  Είναι τρομερό αμάρτημα!  Ο άνθρωπος που το διαπράττει, που σκοτώνει τους ομοπίστους του και τους αδελφούς του εξ αίματος, παρομοιάζεται με τον διάβολο.

 Το δεύτερο τέτοιο αμάρτημα είναι η σοδομία.  Οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι το σπαθί του Θεού θα κρέμεται πάνω από τη γη όταν οι άνθρωποι αρχίσουν να παραβιάζουν τους νόμους της φύσης που έχει θεσπίσει ο Δημιουργός (ν.μ. αμαρτίες κατά της φύσης).

 Το τρίτο αμάρτημα που πηγαίνει κατευθείαν στον θρόνο του Θεού είναι η καταπίεση των χηρών και των ορφανών.

 Και το τέταρτο αμάρτημα είναι η παρακράτηση μισθού.  Εάν ένας εργοδότης παρακρατήσει τον μισθό του εργάτη του, διαπράττει μια τρομερή αμαρτία που επίσης φωνάζει απευθείας στον Θεό του Ουρανού.

 Ο κόσμος μας φαίνεται να ζει σε έναν τόσο συνεχή ανταγωνισμό - ποιος είναι πιο πιθανό να διαπράξει αυτές ακριβώς τις αμαρτίες.  Αυτή είναι η τραγική πραγματικότητα που ζούμε και οι άνθρωποι δεν φοβούνται να διαπράξουν εγκλήματα που ουρλιάζουν κατευθείαν στον Παράδεισο.  Και εξαιτίας αυτού, η οργή του Θεού κρέμεται ήδη πάνω από τα κεφάλια μας.

 Αρχιδιάκονος Oleg Stenyaev

Μου λείπει....

«Μου λείπει η φιλία μιας άλλης εποχής... Όταν μας ενδιέφερε περισσότερο πώς νιώθει ο άλλος, αν είναι χαρούμενος ή όχι και όχι μόνο πώς φαίνεται, πόσο έχει αλλάξει σωματικά και τι πράγματα έχει... Τότε μια απλή αγκαλιά είχε τη δύναμη να διώξει όλους τους εγκόσμιους φόβους και να παρέχει τη διαβεβαίωση ότι δεν είσαι μόνος, ότι ανήκεις σε κάποιον... Τότε που δεν χρειαζόμασταν πολυτελή εστιατόρια και χρήματα για να συναντηθούμε.

 Μου λείπει να συναντιόμαστε ως φίλοι, με χαρά, όχι ως ξένοι που νιώθουν υποχρεωμένοι να σημειώνουν ραντεβού για χάρη της εμφάνισης... Μου λείπει να συμπεριφέρομαι σαν φίλοι... Να κοιτάμε ο ένας τον άλλον στα μάτια, ας ψάξουμε τα μάτια μας, όχι τα ρολόγια, όχι τα κοσμήματα... Ας αγκαλιαστούμε σφιχτά και ας πιάσουμε ο ένας τον άλλον τα χέρια... Ας γελάσουμε με όλη μας την καρδιά και ας μη φοβηθούμε να κλάψουμε αν η ψυχή μας νιώσει την ανάγκη να απελευθερωθεί από κάθε πόνο, από κάθε συναίσθημα... Ας μιλήσουμε για τον εαυτό μας, για τα όνειρά μας, για αναταραχές, για αναμνήσεις που μας δένουν, για πόνους και χαρές, για αυτά που αγαπάμε, όχι για τους άλλους, μην υποτιμούμε και κουτσομπολεύουμε, δεν καυχιόμαστε για αυτά που έχουμε, με αυτά που έκανα.. .

 Μου λείπει που δεν βλέπουμε πλέον ο ένας τον άλλον με αντιπαλότητα, που δεν συγκρίνουμε πια τα επιτεύγματα και τις αποτυχίες μας, που δεν περιπλέκουμε πλέον ο ένας την εξέλιξη του άλλου, αλλά το απολαμβάνουμε...

 Μου λείπει η αυτοπεποίθηση με την οποία μοιραζόμασταν τις ψυχές μας, χωρίς να φοβόμαστε ότι τα μυστικά μας, ότι οι έγνοιες και οι φόβοι μας θα γίνουν θέμα κουτσομπολιού με άλλους ανθρώπους, σε άλλα τραπέζια...

 Μου λείπουν συναισθήματα που μοιράζεσαι με ειλικρίνεια, το θάρρος να πεις ό,τι σε πληγώνει, τι σε φοβίζει, τι δεν σου βγήκε, χωρίς φόβο ότι ο φίλος σου θα μπορούσε να βρει ικανοποίηση στη δυστυχία σου, στις αποτυχίες σου, χωρίς φόβο ότι θα να μην γίνεις κατανοητός ή ότι θα κριθείς...

 Μου λείπουν τα ειλικρινή βλέμματα, τα ζεστά λόγια, οι άνετοι ώμοι και οι ασφαλείς ψυχές...

 Μου λείπει…"

ΠΑΡΑΒΟΛΉ ΤΟ ΔΆΚΡΥ.

ΤΟ ΠΙΟ ΑΚΡΙΒΟ ΠΡΑΓΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

        Μια παλιά ιστορία λέει ότι ο Θεός ρώτησε έναν από τους αγγέλους Του: "Πήγαινε στη γη και φέρε μου το πιο ακριβό πράγμα που θα βρεις στον κόσμο!"

        Ο άγγελος πέρασε από βουνά και κοιλάδες, θάλασσες και ποτάμια αναζητώντας το πολύτιμο πράγμα.  Μετά από χρόνια αναζήτησης, ο άγγελος έφτασε σε ένα πεδίο μάχης και είδε έναν στρατιώτη να πεθαίνει από τα τραύματα που έλαβε ενώ υπερασπιζόταν τη χώρα του.  Ο άγγελος πήρε μια σταγόνα αίμα, την πήγε στον ουράνιο θρόνο και είπε: «Κύριε, αυτό είναι το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο».  Η απάντηση ήταν: «Αλήθεια, άγγελε, το αίμα του στρατιώτη βαραίνει πολύ μπροστά στα μάτια Μου, αλλά αυτό δεν είναι το πιο ακριβό πράγμα στον κόσμο».

        Έτσι ο άγγελος έπρεπε να επιστρέψει ξανά στη γη για να μάθει τι του είχαν ζητήσει.  Και βρήκε, σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, μια νοσοκόμα που πέθαινε από μια φοβερή ασθένεια, προσβλήθηκε ενώ φρόντιζε τους πάσχοντες.  Όταν έφυγε η τελευταία πνοή από το σώμα της, ο άγγελος την πήρε και την οδήγησε στο δικαστήριο λέγοντας: «Κύριε Θεέ, σίγουρα αυτό είναι το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο».  Ο ουράνιος πατέρας χαμογέλασε στον άγγελο και είπε: «Αλήθεια, άγγελε, η θυσία για τους άλλους είναι πολύ πολύτιμη μπροστά μου, αλλά αυτό δεν είναι το πιο ακριβό πράγμα στον κόσμο».

        Ο άγγελος κατέβηκε για άλλη μια φορά στη γη.  Περπάτησε παντού.  Και μετά από πολύ καιρό, ένα βράδυ, κουρασμένος από το τόσο τρέξιμο, κάθισε κοντά σε ένα σπίτι σε ένα δάσος.  Από το πουθενά εμφανίστηκε ένας άντρας με τρομερή εμφάνιση.  Είχε έναν βάρδο στο χέρι και είχε έρθει με την ιδέα να σκοτώσει τον ιδιοκτήτη του σπιτιού.  Πλησιάζοντας στο σπίτι του εχθρού του, ο κακός κοίταξε από το φωτισμένο παράθυρο.  Είδε τη σύζυγο αυτού που έψαχνε να βάζει το μικρότερο παιδί της στο κρεβάτι και να του μαθαίνει να προσεύχεται, λέγοντάς του να ευχαριστεί τον Θεό για όλες τις ευλογίες Του.  Κοιτάζοντας τη σκηνή, ο κακός ξέχασε για τι είχε έρθει.  Θυμήθηκε τα παιδικά του χρόνια, πώς η μητέρα του τον έβαζε στο κρεβάτι και τον μάθαινε να προσεύχεται στον Θεό.  Η καρδιά του μαλάκωσε και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του.  Ο άγγελος πήρε το δάκρυ και πέταξε χαρούμενος στον Θεό, λέγοντας: «Νομίζω ότι βρήκα αυτό που έψαχνα».

        Ο Θεός χαμογέλασε ελαφρά και είπε: «Αλήθεια, άγγελε, Μου έφερες το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο - το δάκρυ της μετάνοιας, που ανοίγει τις πύλες του ουρανού».

Παραβολή τό πουλί.

«Υπήρχε κάποτε ένα πουλί που ζούσε στην έρημο, πολύ άρρωστο, χωρίς πούπουλα, χωρίς τίποτα να τραφεί, χωρίς μια σταγόνα νερό για να ξεδιψάσει, χωρίς ένα μέρος όπου θα μπορούσε να βρει καταφύγιο από τη ζέστη.  βρίζοντας τη ζωή του μέρα και νύχτα.

 Μια μέρα ένας άγγελος διασχίζει εκείνη την έρημο και το πουλί τον σταματά και τον ρωτάει:

 - Πού πηγαίνεις?

 - Πάω σε συνάντηση με τον Θεό, απαντά.

 Τότε το πουλί του ζητά να ρωτήσει τον Θεό πότε θα τελειώσει η ταλαιπωρία του.

 - Φυσικά ναι, θα τον ρωτήσω, τη διαβεβαιώνει ο Άγγελος!  Μετά αποχαιρετά.

 Στη συνάντηση με τον Θεό, ο Άγγελος μεταφέρει το μήνυμα από το πουλί.  Του λέει για την αξιολύπητη κατάσταση στην οποία βρίσκεται και ρωτά πότε θα τελειώσει αυτό το σκληρό βάσανο για εκείνο το άθλιο ον.

 - Για το υπόλοιπο της ζωής του, το πουλί δεν θα έχει ευτυχία, λέει ο Θεός...

 - Όταν το ακούσει αυτό το πουλί, θα αποθαρρυνθεί για πάντα.

 Μπορείτε να προτείνετε μια λύση σε αυτό  ρωτά ο Άγγελος;

 Ο Θεός του απαντά:

 - Πες του να επαναλαμβάνει, σαν ιερή προσευχή, ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι να μάθουν οι λέξεις να βγαίνουν από μόνες τους:

 «Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, για όλα!» Ο άγγελος γυρίζει προς το πουλί και του δίνει το μήνυμα του Θεού.

 Μια εβδομάδα αργότερα, ο Άγγελος κατεβαίνει ξανά στον ίδιο δρόμο, συναντά ξανά το πουλί και το βλέπει πολύ χαρούμενο.

 Το σώμα του ήταν καλυμμένο με φτερά, μια μικρή λίμνη είχε εμφανιστεί εκεί κοντά και ένα φυτό είχε φυτρώσει στην όχθη, και το πουλί τραγουδούσε και πετούσε χαρούμενα από τη μέση.

 Ο άγγελος έμεινε έκπληκτος με αυτό που είδε.  Θυμήθηκε αυτό που του είχε πει ο Θεός - ότι για το υπόλοιπο της ζωής του, δεν θα υπήρχε ευτυχία για το πουλί.

 Και γεμάτος περιέργεια πηγαίνει να επισκεφτεί τον Θεό.

 Ο άγγελος ρωτά, ο Θεός απαντά:

 - Ναι, δεν υπάρχει ευτυχία για το πουλί.  Όλα άλλαζαν όταν αντιμετώπιζε οποιαδήποτε κατάσταση, το πουλί ήταν ικανοποιημένο.  Ό,τι κι αν της συνέβαινε, επαναλάμβανε «Ευχαριστώ, Θεέ μου, για όλα!», μια ιερή «προσευχή» στην οποία το μυαλό της έμαθε να πιστεύει.Και αν πίστευε, έλαβε.

 Όταν έπεσε στην καυτή άμμο είπε: «Ευχαριστώ, Θεέ μου, για όλα!» Όταν δεν μπορούσε να πετάξει, επανέλαβε: «Ευχαριστώ, Θεέ μου, για όλα!»!  Όποια κι αν ήταν η κατάσταση που περνούσε, το πουλί συνέχιζε να επαναλαμβάνει «Ευχαριστώ Θεέ μου, για όλα!» και αυτό έκανε το μυαλό της να πιστέψει, να έχει ελπίδα και ευγνωμοσύνη και έτσι άλλαξε ό,τι είχε απομείνει από τη ζωή της...

 Μια απλή λέξη, μια απλή σκέψη, που μας διδάσκει να εμπιστευόμαστε και να είμαστε πάντα ευγνώμονες, έχει τη δύναμη να διαλύσει κάθε «άτυχη» κατάσταση που κουβαλάμε μια ζωή!» 

 Juliette Moon

ΠΟΝΟΣ...

Ο πόνος μας καθαρίζει.  Ο άνθρωπος είναι πραγματικά άνθρωπος που πονάει.  Στη χαρά αλλάζει, γίνεται κάποιος άλλος.  Όταν όμως υποφέρει, γίνεται αυτό που πραγματικά είναι.  Και αυτός είναι κατ' εξοχήν ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος πλησιάζει τον Θεό.  Συνειδητοποιεί την αδυναμία του.  Πολλές φορές, όταν βρίσκεται σε δόξα και χαρά, ο άνθρωπος νιώθει «ο ομφαλός της γης», ή, αν θέλετε, το κέντρο του σύμπαντος «Δεν υπάρχει κανένας άλλος εκτός από εμένα!».  Μέσα στον πόνο και τη θλίψη, ο άνθρωπος νιώθει σαν ένα ασήμαντο μυρμήγκι στο σύμπαν, νιώθει ότι εξαρτάται εξ ολοκλήρου από κάποιον άλλο και μετά ζητά τη βοήθεια του Θεού και θέλει να είναι δίπλα του.  Όσοι από εμάς υπέστησαν ψυχικούς ή σωματικούς πόνους ξέρουμε ότι ποτέ δεν προσευχηθήκαμε τόσο θερμά, τόσο καλά και για τόσο καιρό, όσο όταν βρισκόμασταν στο κρεβάτι της ασθένειας ή όταν μας δοκίμασε μια πολύ βαριά πνευματική θλίψη.  Όσο έχουμε τα πάντα, ξεχνάμε την προσευχή, τη νηστεία και πολλά άλλα.  Γι' αυτό ο Θεός επιτρέπει τον πόνο.

 Πατήρ Επιφάνιος. - Βίοι και διδαχές λόγων των πρεσβυτέρων, εκδ. Σοφία

Άγιον Όρος: Αγιορείτικο (ποντιακό) ψωμί με μέλι και πορτοκάλι που φτιάχνει Μοναχός Ερημίτης. Συνταγή

 

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ - Πατήρ Αχίλλειος - Ι.Ν.ΑΓ.ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΡΟΤΟΝΤΑ

 

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟΥ - Πατήρ Αχίλλειος - Ι.Ν.ΑΓ.ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΡΟΤΟΝΤΑ

 

ქრისტესთან შეხვედრის შესაძლებლობები I ამონარიდი ქადაგებიდან 15.02.2023

 

Иеромонах Силуан (Межинский) проповедь в первый день великого поста

 

СТИХИРА БОЖИЕЙ МАТЕРИ ИЗ СЛУЖБЫ ВМЧ. ДИМИТРИЯ СОЛУНСКОГО | ХОР БРАТИИ ВАЛААМСКОГО МОНАСТЫРЯ