Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου πατρὸς ἡμῶν Κωνσταντίνου (Aurel Dragodan) τοῦ Ὁμολογητοῦ ἐν τῇ φυλακη Αϊούντ τῆς Ῥουμανίας
Άγιος Σοφιανός Μπογκίου του Αντίμ
Να μην κατηγορείς κανέναν παρά μόνο τον εαυτό σου. Πάντα να μετανοείτε με όλη σας την καρδιά. Αν δεν βρω τον εαυτό μου πραγματικά ένοχο και δεν μετανοήσω από τα βάθη της ψυχής μου, τότε δεν μπορώ να προσευχηθώ με δύναμη και δεν μπορώ να έχω την πλήρη χαρά της προσευχής. Αν έχεις αυτά τα δύο πράγματα, την ταπεινοφροσύνη και τη συγχώρεση του πλησίον σου, θα δεις πώς θα αρχίσεις να συλλαμβάνεις μέσα σου κάτι από τον Θεό, κάτι το εξαιρετικό. Μόνο το Άγιο Πνεύμα μπορεί να φέρει αυτό το «κάτι» στις καρδιές μας. Ποτέ δεν μίσησα κανέναν από τους εχθρούς που μας καταπίεζαν και ποτέ δεν μετάνιωσα που πήγα στη φυλακή.
Ήμουν φυλακισμένος στα κομμουνιστικά μπουντρούμια και μόνο ένας Θεός ξέρει πόση αδικία, πόσο μίσος, πόση κακία… Δεν μπορείς να το εκφράσεις ούτε με λόγια. Όταν με βασάνιζαν περισσότερο, προσπάθησα να μην επαναστατήσω, να μην παραπονεθώ. Κάποτε σκεφτόμουν κάπως έτσι: Ας θυμηθώ τι κακό έκανα στον Θεό, και υφίσταμαι αυτές τις αδικίες τώρα! Και θυμηθηκα τις αμαρτίες μου, που μόνο ο Θεός και εγώ τις ξέραμε, και είδα τα βάσανα ως κανόνα και δεν επαναστάτησα. Σκέφτηκα ότι αν ήμουν καλύτερος, οι φύλακες δεν θα ήταν τόσο κακοί – έτσι –άρα έφταιγα κι εγώ για την κακία τους. Μπορούσα λοιπόν να τους συγχωρήσω όλους και να προσευχηθώ για αυτούς, και σχεδόν δεν ένιωθα τα βάσανα που μου προκάλεσαν.
Και σας λέω την αλήθεια, όταν μπορούσα να τα κάνω όλα αυτά και να σκεφτώ τις αμαρτίες μου, ένιωθα τόσο μεγάλη χαρά στην καρδιά μου και γαλήνη και μια αφθονία αγάπης που ήταν σαν να πετούσα, παρόλο που ήμουν στη φυλακή.
***
Ο Θεός δεν χρειάζεται μια πολύ καλά μελετημένη φιλοσοφία για να ακούσει τις προσευχές μας. Πολλές φορές αρκεί ένας αναστεναγμός από τα βάθη της καρδιάς. Μια πολύ σύντομη επίκληση: «Κύριε, βοήθησέ με και μη με εγκαταλείψεις», ένας ειλικρινής και ταπεινός λόγος που λέγεται με πόνο και πίστη στον Θεό που είναι τόσο παρών στην καρδιά μας και στη συνείδησή μας.
Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του προσωπική σχέση με τον Θεό.
Δεν είμαστε ποτέ μόνοι, αλλά είμαστε πάντα με τον Θεό. Ο Θεός είναι πανταχού παρών και είναι πιο παρών στη ζωή μας όσο περισσότερο Τον επικαλούμαστε.
***
Μοναχή Μίνα, Μονή Christiana, Ρουμανία:
Μια άλλη φορά, ο Πατέρας μού είπε: «Πάντα λες, “Δεν μπορώ άλλο!” Αυτό δεν είναι καλό! Προσευχήσου με μετάνοια! Όταν ήμουν στη φυλακή, δούλευα στο Κανάλι και κουβαλούσα ένα φορτίο με ένα καρότσι. Έβρεχε, υπήρχε πολλή λάσπη και ο τροχός κόλλησε στη λάσπη. Μερικοί κρατούμενοι ήταν νεότεροι και πιο δυνατοί, αλλά εγώ έμεινα πολύ πίσω τους και δεν μπορούσα να κουνήσω άλλο το καρότσι. Τότε, φώναξα από την καρδιά μου: “Κύριε, βοήθησέ με, Κύριε!” Εκείνη τη στιγμή, ο στρατιώτης που περπατούσε δίπλα μου μού είπε: “Πήγαινε στην ξηρά!” Συνήθως, δεν σου επιτρεπόταν να αποχωριστείς από την ομάδα σου επειδή σε θεωρούσαν λιποτάκτη και οι στρατιώτες είχαν διαταγές να πυροβολήσουν. Αλλά ο Θεός μου απάντησε αμέσως με αυτόν τον τρόπο.
***
Συλλειτουργός και μετά την κοίμησή του
Ο Άγιος Σοφιανός Μπογκίου κοιμήθηκε το 1998, στις 14 Σεπτεμβρίου, την ημέρα της Ύψωσης του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Ένα χρόνο αργότερα, ο π. Michael Andrei Aldea παρήγγειλε μια εικόνα του πατέρα Σοφιανού. Το 1999 την ίδια μέρα, 14 Σεπτεμβρίου, νωρίς το πρωί, αγίασε την εικόνα και την είχε μέσα στο Ιερό, δίπλα του σε όλη τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Η λειτουργία έγινε με πολύ Χάρη από τον π. Μιχαήλ, κύλησε με πολύ ειρήνη και ευκολία. Στο τέλος της λειτουργίας, μια κυρία ήρθε κοντά του κλαίγοντας και λυπημένη. Τη ρώτησε γιατί είναι λυπημένη και κλαίει, κι εκείνη του είπε ότι φοβάται πως έχει κάποιο είδος ψυχικής ασθένειας, γιατί, αν και ήξερε ότι ο πατέρας Σοφιανός πέθανε, (είχε πάει στην κηδεία του μαζί με τον πατέρα Μιχαήλ}, εκείνη την μέρα τον είδε να συλλειτουργεί μαζί με τον π. Μιχαήλ. Εκείνη την στιγμή μια άλλη κυρία πλησίασε, να πάρει ευλογία από τον π. Μιχαήλ, και του λέγει πόσο χάρηκε που είδε τον π. Σοφιανό να λειτουργεί, και είναι ζωντανός, γιατί κάποιος της είχε πει ότι κοιμήθηκε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου